ตอนที่ 53 สิทธิ์ครอบครอง

อุ้งเท้าเนื้อนุ่มที่มีขนปุกปุยติดอยู่เล็กน้อย ยามตบลงบนศีรษะของเขาจึงทั้งแผ่วเบาและนุ่มนิ่ม

พลอยทำให้กลิ่นอายดุร้ายอำมหิตที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างของเขาพลันสงบลงไปไม่น้อย

"จริงสิ เจ้าไปมีเรื่องตีกับพวกเขาได้ยังไง" ไป๋จิ่วเอ่ยถาม

เซี่ยวเทียนตอบอย่างซื่อตรง "พวกเขาถามข้าว่ามีของวิเศษติดตัวไหม ข้าบอกว่าไม่มี พวกเขากลับหาว่าข้าพูดปด แล้วก็ลงมือทำร้ายข้า"

ไป๋จิ่วร้อง "โห ฆ่าคนชิงสมบัติรึเนี่ย"

การฆ่าคนชิงสมบัตินับว่าพบเห็นได้ดาษดื่นในโลกแห่งการบำเพ็ญ แม้แต่สำนักฝ่ายธรรมะอันเลื่องชื่อก็ยังมีคนทำเรื่องพรรค์นี้อยู่ไม่น้อย

พวกศิษย์พี่ใหญ่เองก็มักจะลงเขาไปทำเรื่องแบบนี้อยู่บ่อย ๆ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ปล้นชิงทุกคนไปเรื่อย

พวกเขาบอกว่า ตนสามารถได้กลิ่นสาบคนตายจากตัวคนผู้นั้นได้

หากกลิ่นสาบคนตายคละคลุ้งหนักหน่วง ก็แสดงว่าคนผู้นั้นย่อมฆ่าคนมามาก พวกเขาจึงถือโอกาสแย่งชิงสมบัติพร้อมกับฆ่าปิดปากไปเสียในคราวเดียว

"แกะอ้วน" ที่พวกเขาเลือก ส่วนใหญ่จึงเป็นพวกที่มีกลิ่นอายความตายเข้มข้นทั้งสิ้น

เพราะคนจำพวกนี้เท่านั้นถึงจะมีของวิเศษติดตัวเยอะ

ประสาทรับกลิ่นและการรับรู้ของเหล่ามหาปิศาจไม่เหมือนกับมนุษย์ผู้บำเพ็ญ พวกเขาสามารถดมกลิ่นที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้กลิ่น

เมื่อก่อนไป๋จิ่วไม่เข้าใจ

แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

เพราะเมื่อครู่เธอก็ได้กลิ่นสาบคนตายอันเข้มข้นโชยมาจากผู้บำเพ็ญมนุษย์คนนั้นเช่นกัน

ทว่ากับลูกชายจับพลัดจับผลูที่อยู่ตรงหน้านี้ เธอกลับดมกลิ่นอะไรไม่ออกเลยสักนิด

ไป๋จิ่วถาม "เจ้าก็เลยฆ่าพวกเขาซะเลยเนี่ยนะ"

เซี่ยวเทียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นสายตาที่มองดูสภาพของไป๋จิ่วในตอนนี้ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด

ตอนนี้ไป๋จิ่วกำลังยืนสองขาหลัง สองขาหน้ากอดอกไว้ด้วยกัน พลางครุ่นคิดอย่างจริงจัง

ดูพิลึกอยู่หน่อย ๆ

แถมยังดูตลกอีกนิด ๆ

ราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่จงใจเลียนแบบท่าทางของมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้ไป๋จิ่วกำลังคิดหนักว่าจะจัดการกับหมอนี่ยังไงดี

หรือจะพากลับสำนักดีนะ

แต่ข้าก็กังวลว่าพวกตาแก่กะโหลกกะลาพวกนั้นก็ไม่ชอบขี้หน้าข้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ขืนพาหมอนี่กลับไป มีหวังได้โดนพวกตาแก่นั่นหาเรื่องแกล้งอีกแน่

อีกอย่าง ที่มาที่ไปของหมอนี่ยังคลุมเครือ ไม่แน่อาจจะพาปัญหาตามมาด้วยก็ได้

คิดหน้าคิดหลังอยู่นาน

เธอก็ตัดสินใจได้ในที่สุด

"ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านแปลงร่างแบบนั้นได้อย่างไร ข้าแปลงร่างแบบนั้นได้บ้างหรือไม่"

คำถามที่โพล่งขึ้นมาของเซี่ยวเทียนขัดจังหวะคำพูดที่เธอกำลังจะอ้าปากบอกพอดี

ไป๋จิ่วกวาดสายตามองเขา "เจ้า... น่าจะ อาจจะ บางที คงแปลงไม่ได้หรอกมั้ง"

แววตาของเซี่ยวเทียนเผยความผิดหวังออกมาแวบหนึ่ง

"ข้าเองก็อยากจะองอาจผ่าเผยเหมือนอย่างท่านแม่บ้าง"

ไป๋จิ่ว "..."

เท่ขนาดนั้นเลยเรอะ

ขนาดข้าเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองตอนแปลงร่างหน้าตาเป็นยังไง

คราวหน้าต้องหากระจกส่องดูบ้างละ

หลังจากตรึกตรองดูแล้ว เธอก็ตัดสินใจทิ้งเซี่ยวเทียนไว้ที่นี่

"ข้าจะแวะมาหาเจ้าบ่อย ๆ ถ้าเจ้าอยากไปไหนก็ไปได้ แต่เจ้าต้องจำใส่กะโหลกไว้ตลอดเวลานะว่าข้าคือแม่เจ้า ถึงวันหน้าเจ้าจะฟื้นความจำขึ้นมา ก็ห้ามลืมเด็ดขาด เข้าใจไหม ยังไงระหว่างเราก็มีบุญคุณผูกพันกันอยู่ เจ้าอย่าได้ริอาจเป็นลูกทรพีเด็ดขาดเชียวนะ!"

เธอกำชับเสียงเข้มอย่างจริงจัง

เซี่ยวเทียนเอ่ยถามอย่างสงสัย "แล้วท่านเล่า ท่านแม่จะไปที่ใดรึ"

ไป๋จิ่วตอบ "แม่ต้องขึ้นเขาไปกราบอาจารย์ร่ำเรียนวิชา ถ้าเจ้าว่างจนไม่มีอะไรทำ ก็ออกไปล่าสัตว์หาของกินมาให้ข้าบ้างแล้วกัน"

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋จิ่ว เขาก็เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"พอกลับมาจากออกไปข้างนอก บนตัวท่านแม่ก็มีกลิ่นของคนอื่นติดมาเต็มไปหมด" ดูเหมือนเขาจะไม่สบอารมณ์อยู่บ้างที่บนร่างของไป๋จิ่วมีกลิ่นของผู้อื่น

ไป๋จิ่วถึงกับประหลาดใจ

หมอนี่ได้กลิ่นบนตัวข้าด้วยเรอะเนี่ย

แม้ว่าเขาจะดูไม่พอใจอย่างมาก แต่ไป๋จิ่วก็ยังคงทิ้งเขาไว้ที่นี่อยู่ดี

เพื่อหลอกล่อไม่ให้เขาวิ่งพล่านตามตัวเองไป เธอยังแบ่งโอสถทิ้งไว้ให้เขาอีกเล็กน้อย

จากนั้นจึงมุ่งหน้ากลับยอดเขาจั้ววั่ง แสร้งทำเป็นเนียนเหมือนไม่เคยย่างกรายออกไปไหนมาก่อน

เมื่อเซียวอวิ๋นกลับมาแล้วเหลือบมองไป๋จิ่วที่นอนหมอบหลับอยู่บนก้อนหิน สายตาของเขาก็พลันหรี่ลงเล็กน้อย ทว่ามิได้เอ่ยปากสิ่งใด

และนับตั้งแต่วันที่กลับมานั้นเป็นต้นมา ไป๋จิ่วก็เริ่มเลือกกินอาหารมากขึ้นเรื่อย ๆ

อาหารที่เตรียมไว้ให้ยามปกติไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเธอได้อีกต่อไปแล้ว

ถึงแม้จะกินเข้าไปตั้งเยอะแยะ ทว่าก็ยังคงหิวโซอยู่ดี

กินไปก็เหมือนไม่ได้กิน

ตรงกันข้าม กลับเป็นพวกสัตว์วิญญาณขั้นสูงที่เซี่ยวเทียนล่ามาให้เสียอีกที่ช่วยทำให้เธออิ่มท้องได้

ยิ่งเป็นสัตว์วิญญาณขั้นสูงมากเท่าไร ก็ยิ่งอิ่มท้องได้มากเท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้เธอตระหนักได้ในที่สุดว่า ที่แท้ตนไม่ได้อาศัยปริมาณในการทำให้อิ่มท้องเลย

แต่กลับเป็นพลังวิญญาณที่แฝงอยู่ในอาหารและระดับชั้นของแก่นปราณต่างหาก ที่ช่วยตอบสนองความอยากอาหารของเธอได้

พอนานวันเข้า เวลาเธอจ้องมองพวกศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายของตัวเอง จึงเริ่มมีน้ำลายสอด้วยความอยากกินขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงวิ่งแจ้นไปหาลูกชายส้มหล่นของตัวเองเพื่อแอบกินของดีนอกรอบบ่อยขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งยังเริ่มออกคำสั่งให้เขาล่าอาหารระดับสูงมาให้ตน

ไป๋จิ่วอดรำพึงรำพันไม่ได้

มีลูกชายนี่มันก็มีข้อดีเหมือนกันแฮะ

แถมยังมีคนคอยล่าสัตว์หาอาหารให้ตัวเองโดยเฉพาะอีก

ความเปลี่ยนแปลงของไป๋จิ่วเห็นได้ชัดเจนมาก พวกซินหวายล้วนดูออก แต่เมื่อเห็นว่าท่านอาจารย์ไม่ได้ว่าอะไร พวกเขาจึงไม่ได้เอ่ยถึง

ได้แต่จับกลุ่มซุบซิบกันเบาๆ

"ช่วงนี้ขนของเสี่ยวจิ่วงอกงามขึ้นเรื่อยๆ เลย..." หลิงจือเอ่ยอย่างสงสัย "แถมอาหารที่พวกเราเตรียมให้นางก็ไม่ค่อยจะกิน เอาไปโยนให้ต้าจินจื่อหมด"

มิ่งสือก็แปลกใจเช่นกัน "ต้าจินจื่ออ้วนขึ้นมาอย่างน้อยสิบจินแล้ว ศิษย์น้องหมาไม่หิวแล้วรึ"

ฟางหวายโบกพัดไปมา พลางมองไป๋จิ่วที่กำลังส่องกระจกอยู่ไม่ไกล "พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือว่า ช่วงสองสามวันมานี้เสี่ยวจิ่วดูเหมือนจะโตขึ้นพรวดพราดเลย"

อวี้หานอิจฉาตาร้อนเป็นอย่างยิ่ง "ตอนที่ข้าผลัดขนในตอนนั้น อัปลักษณ์อยู่ตั้งหลายเดือน เหตุใดขนของเสี่ยวจิ่วถึงได้งอกกลับมาเร็วปานนี้"

ขณะที่คนทั้งหลายกำลังสุมหัวซุบซิบกันอยู่นั้น ซินหวายก็ค่อยๆ เดินเข้ามา

สายตาของเขาทอดมองไปยังร่างของไป๋จิ่วเช่นกัน

เพียงแค่สิบกว่าวันสั้นๆ ขนบนตัวของไป๋จิ่วก็ผลัดเปลี่ยนใหม่เอี่ยมอ่อง กลายกลับเป็นลูกสุนัขขนนุ่มฟูตัวเดิมอีกครั้ง

อันรุ่ยเอ่ยเสียงเบา "วันนั้นข้าเห็นเสี่ยวจิ่วแอบหยิบแก่นปราณเม็ดหนึ่งออกมาจากสร้อยคอเก็บของแล้วกลืนลงไป หากข้าดูไม่ผิด นั่นน่าจะเป็นแก่นปราณของสัตว์อสูรระดับสวรรค์"

แววตาของซินหวายหรี่ลงเล็กน้อยเช่นกัน

สัตว์อสูรระดับสวรรค์ ต่อให้พวกเขาปลดผนึกพลังออก ก็ใช่ว่าจะล่าสังหารได้ตามอำเภอใจ

หรือว่า...

จะเป็นท่านอาจารย์ที่แอบหาของดีมาปรนเปรอเสี่ยวจิ่ว?

ถึงกับเอาสัตว์อสูรระดับสวรรค์มาเลี้ยงดูเสี่ยวจิ่วเนี่ยนะ...

ช่างยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าในอนาคตนางจะเติบโตไปถึงระดับไหน

"ดูเหมือนว่า ใกล้จะพ้นช่วงวัยเยาว์แล้ว" ซินหวายเอ่ยเสียงเบา

คนอื่นๆ ต่างหันมาสบตากัน แววตาเผยความประหลาดใจและตกตะลึง

ทำไมช่วงวัยเยาว์ของเสี่ยวจิ่วถึงไม่เหมือนกับช่วงวัยเยาว์ของพวกเขากันนะ

"เรื่องลงเขาไปฝึกฝนหาประสบการณ์ว่าอย่างไรเล่า" หลิงจือเอ่ยเสียงเบา "อีกครึ่งเดือน ก็จะเป็นวันที่บรรดาศิษย์ใหม่ต้องลงเขาไปฝึกฝนหาประสบการณ์ ตามที่เสี่ยวจิ่วเคยบอกไว้ หลังจากฉู่ยวี่หว่านลงเขาไปจะมีวาสนาปรากฏขึ้น หากมิได้อยู่ในสำนัก ย่อมเป็นโอกาสอันดีที่จะกำจัดนาง"

หยวนอียี่ตาลง ทุกคำที่เอ่ยออกมาเยียบเย็นจนชวนให้สันหลังวาบ "นี่เป็นโอกาสที่ดีจริงๆ"

ซินหวายเอ่ยเรียบๆ "ลองดูได้ แต่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ตามบทที่เสี่ยวจิ่วเคยเอ่ยถึง มิฉะนั้นเกรงว่าจะส่งผลตรงกันข้าม"

อันรุ่ย "แต่พวกเราไม่อาจร่วมทางไปด้วยได้ หากมิได้อยู่บนยอดเขาจั้ววั่ง เกรงว่าจะทำให้ผู้อื่นสงสัยเอาได้"

ซินหวายขมวดคิ้วเล็กน้อยเช่นกัน

อันรุ่ยถามเสียงเบา "ท่านอาจารย์ว่าอย่างไรบ้าง"

ซินหวายมองไปยังเซียวอวิ๋นซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

ในยามนี้ เซียวอวิ๋นกำลังยืนไพล่มือ สายตาทอดมองไปที่ไป๋จิ่วเช่นกัน ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

"ข้าจะร่วมเดินทางไปด้วย" ซินหวายเอ่ยปาก

อันรุ่ยขมวดคิ้ว "ให้ข้าไปดีกว่า"

ซินหวายปรายตามองอันรุ่ย น้ำเสียงเย็นเยียบลงไปหลายส่วน "ข้าบอกว่าข้าจะไป"

บรรดาศิษย์พี่น้องในสำนักต่างรู้ดีว่า ศิษย์พี่ใหญ่ซินหวายเริ่มมีความรู้สึกอยากครอบครองเสี่ยวจิ่วมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

หลายต่อหลายครั้ง พอเห็นเสี่ยวจิ่วสนิทสนมกับศิษย์พี่คนไหนขึ้นมาหน่อย ก็จะรีบอุ้มไป๋จิ่วกลับมาทันที

แม้กระทั่งศิษย์พี่รองอันรุ่ยที่คอยแต่งตัวประทินโฉมให้ไป๋จิ่วมาโดยตลอด เขาก็ยังกินน้ำส้มสายชูหึงหวงไม่หยุดหย่อน

ตอนนี้กระทั่งเรื่องหวีขน ศิษย์พี่ใหญ่ยังแย่งไปจากมือของอันรุ่ย

ส่วนศิษย์พี่รองที่เมื่อก่อนสูงส่งเย็นชา ยามนี้ก็เอ็นดูรักใคร่เสี่ยวจิ่วเป็นพิเศษเช่นกัน

ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างซินหวายกับอันรุ่ยในตอนนี้จึงเข้าขั้นที่ว่า เมื่อใดที่พูดถึงประเด็น "กรรมสิทธิ์" ในตัวเสี่ยวจิ่ว ก็จะกลายเป็นน้ำกับไฟทันที

คนอื่นๆ จึงรีบถอยหลังอย่างรู้กาลเทศะ ด้วยเกรงว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย

คนที่เหลือแม้จะชอบเสี่ยวจิ่วมากและอยากอุ้มไป๋จิ่วมาฟังเรื่องซุบซิบอะไรพวกนั้นเหมือนกัน แต่ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รองมีวรยุทธ์กล้าแกร่ง พวกเขาจำต้องยอมสยบอยู่ใต้อำนาจอันร้ายกาจ จึงไม่กล้าแย่งชิงเลยสักนิด

อันรุ่ยแค่นหัวเราะ "อย่าพูดมาก มาสู้กันสักตั้งไหมเล่า"

แววตาของซินหวายเย็นยะเยือก "แพ้แล้วก็อย่าไปฟ้องท่านอาจารย์ก็แล้วกัน"

ไป๋จิ่วเงยหน้าขึ้นมาในทันใด

พลันเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รองเปิดฉากซัดกันกลางอากาศไปเรียบร้อยแล้ว

เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

ต้าจินจื่ออาศัยจังหวะที่พวกเขากำลังตีกันขยับเข้ามาคลอเคลียข้างตัวไป๋จิ่ว คิดจะเลียขนให้นาง

ไป๋จิ่วทำหน้ารังเกียจ "ไสหัวไป!"

ต้าจินจื่อส่งสายตาน้อยใจ พลันส่งเสียงครางหงิงๆ แล้ววิ่งเตลิดออกไปด้วยความน้อยอกน้อยใจทันที