ตอนที่ 54 กำหมัดแน่นแล้ว

ไม่นานนักพวกหลิงจือก็ยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งดูเรื่องสนุกไปพลาง แทะเมล็ดแตงไปพลาง

ทั้งยังคอยวิพากษ์วิจารณ์ระดับการบำเพ็ญและกระบวนท่าของศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รองไปด้วย

ไป๋จิ่วก็ลุกขึ้นมานั่ง กำลังเตรียมจะขยับไปแทะเมล็ดแตงด้วยคน

ทว่าท้ายทอยกลับถูกใครบางคนหิ้วลอยขึ้นมากะทันหัน

และเพราะถูกหิ้วหลังคอ ขาทั้งสี่ของไป๋จิ่วจึงงอคู้เข้าหากัน ถูกอุ้มเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเซียวอวิ๋นแต่โดยดี

แล้วเขาก็ขยำขนฟูฟ่องที่เพิ่งงอกใหม่ของไป๋จิ่วไปทีหนึ่ง

"ช่วงนี้กินให้น้อยลงหน่อย ตั้งใจบำเพ็ญให้มาก"

ไป๋จิ่วกะพริบตาปริบๆ

เซียวอวิ๋น "อย่ามาทำเป็นน่ารัก"

ไป๋จิ่ว "..."

เซียวอวิ๋นกล่าวเรียบๆ "การบำเพ็ญสามารถสะกดเพลิงวิเศษในร่างเจ้าได้ ทั้งยังสะกดสัญชาตญาณดุร้ายในตัวเจ้าได้ด้วย"

ไป๋จิ่วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีไอ้สิ่งนั้นอยู่ในร่างตัวเอง

ช่วงไม่กี่วันมานี้มันค่อนข้างสงบเสงี่ยมทีเดียว

มีแค่นานๆ ทีถึงจะอาละวาดสักหน ซัดกับแก่นปราณในท้องของนางจนนัวเนียไปหมด ทำเอานางทรมานแทบตายเหมือนกัน

นางจึงพยักหน้าหงึกๆ

ทว่าในใจก็แอบกังวลอยู่นิดๆ

[อีกเดี๋ยวฉู่ยวี่หว่านก็จะลงเขาไปหาประสบการณ์แล้ว พอนางกลับมาพร้อมกับวาสนาเต็มกระเป๋า ก็จะค่อยๆ ค้นพบร่างจริงของพวกศิษย์พี่ แล้วเปิดฉากเส้นทางล้างบางยอดเขาจั้ววั่งยกครัว...]

[เห็นท่านอาจารย์ทำหน้าไม่รู้อีโหน่อีเหน่แบบนี้ จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าท่านอาจารย์น่าสงสารชะมัด]

เซียวอวิ๋น "..."

ไป๋จิ่ว :

[ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าอาจารย์ที่หล่อขนาดนี้จะต้องกลายสภาพเป็นศพแห้ง]

[เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านอาจารย์หยิ่งผยองเกินไปจนไม่ถูกชะตากับนางเอก ด้วยเบ้าหน้าระดับนี้ คงโดนฉู่ยวี่หว่านกวาดเข้าฮาเร็มไปแล้วมั้ง?]

[จิ๊ คู่ชิปอาจารย์ตัวร้ายสายคูลกับนางเอกแนวใครๆ ก็รุมรักเนี่ย ไม่มีคนแต่งเลยเหรอ?]

[เห็นท่านอาจารย์กับพวกศิษย์พี่ไม่รู้เรื่องรู้ราวสักนิด จู่ๆ ก็แอบปวดใจแฮะ ข้าจะหาทางสะกิดเตือนพวกเขายังไงดีเนี่ย...]

ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋จิ่วเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าสีหน้าของเซียวอวิ๋นในยามนี้ซับซ้อนเพียงใด

เหมือนจะอยากฟาดนางสักที แต่ก็กลัวจะพลั้งมือตบนางตายคามือ

ในเวลานี้ การประลองระหว่างซินหวายกับอันรุ่ยก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว

ทั่วร่างของอันรุ่ยเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ดวงตาคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นตาดำซ้อน จ้องมองซินหวายเขม็ง

"เจ้าแพ้แล้ว" ซินหวายกล่าวเรียบๆ

อันรุ่ยแค่นเสียงเย็น "แล้วจะทำไม"

ผ่านช่วงเวลานี้มา ไป๋จิ่วก็เปลี่ยนจากความหวาดกลัวในตอนแรกมาเป็นความเคยชินไปแล้ว

คนในสำนักตีกันเองเป็นประจำ ตีไปตีมาก็กลายเป็นแบบนี้แหละ

ยังไงก็ไม่มีใครตายอยู่ดี

เซียวอวิ๋น "เสี่ยวจิ่ว เจ้าเห็นหรือไม่"

ไป๋จิ่ว "?"

เซียวอวิ๋น "หากเจ้าไม่ตั้งใจบำเพ็ญ เจ้าจะถูกศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าตีตาย"

ไป๋จิ่ว : ???

นี่มันยุให้รำตำให้รั่วชัดๆ เลยไม่ใช่เรอะ

นี่มันจงใจเสี้ยมแน่นอน!

แม้ซินหวายจะอยู่ไกล ทว่าก็ได้ยินวาจาของเซียวอวิ๋นเช่นกัน

คิ้วพลันขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยทันที

ทว่าด้วยความเคารพยำเกรงต่ออาจารย์ จึงไม่กล้าเอ่ยปากสิ่งใด

ทำได้เพียงส่งสายตาจับจ้องไปที่ไป๋จิ่วเขม็ง

เซียวอวิ๋นสำทับขึ้นมาอย่างไม่ช้าไม่เร็วอีกประโยค "หรือไม่ก็อาจจับเจ้ากินเป็นของว่าง"

ไป๋จิ่ว "??"

กำหมัดแน่นแล้วนะ

ชักอยากฆ่าอาจารย์ขึ้นมาตงิดๆ

หลิงจือกับพวกฟางหวายที่นั่งเรียงแถวกันอยู่ต่างสบตากันเลิ่กลั่ก

ท่านอาจารย์นี่มัน...

กำลังเสี้ยมให้ศิษย์พี่ใหญ่กับเสี่ยวจิ่วผิดใจกันงั้นเหรอ??

ร้ายกาจจริงเชียว!

ท่านอาจารย์ก็โดดลงมาร่วมวงชิงชัยด้วยงั้นรึ?

ซินหวายสีหน้าย่ำแย่ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไม่กล้าเถียงสักคำ

แม้จะเอาชนะอันรุ่ยได้

แต่สภาพในยามนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคนแพ้เลยสักนิด

เซียวอวิ๋นกล่าวเนิบช้าสืบไป "อย่ากลัวไปเลย พวกเขาไม่กล้าหรอก มีอาจารย์คอยปกป้องเจ้าอยู่"

บรรดาศิษย์ "??"

ท่านอาจารย์ ทำตัวให้สมเป็นคนหน่อยเถอะ??

มุมปากของไป๋จิ่วก็กระตุกยิกๆ เช่นกัน

ท่านอาจารย์ ท่านจะเสี้ยมโจ่งแจ้งเกินไปแล้วนะ

และแล้ว

ศึกแย่งชิงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของในตัวไป๋จิ่วครั้งนี้

ในที่สุดก็ต้องปิดฉากลงเพราะการแทรกแซงอย่างเผด็จการของเซียวอวิ๋น

แม้อันรุ่ยจะถูกซินหวายซัดจนบาดเจ็บสาหัส แต่สิ่งที่ยอดเขาจั้ววั่งไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือโอสถทิพย์วิเศษ จึงไม่มีผู้ใดเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของนางเลยสักคน

ไป๋จิ่วแวบเดียวก็มุดเข้าไปในห้องของอันรุ่ย จากนั้นก็นำแก่นอสูรสีแดงเปล่งปลั่งเม็ดหนึ่งออกมาจากสร้อยคอเก็บของ

นางเคยได้ยินศิษย์พี่บอกว่า แก่นปราณของสัตว์ปิศาจนั้น ถือเป็นของบำรุงชั้นเลิศสำหรับสัตว์ปิศาจด้วยกัน

ได้ผลชะงัดยิ่งกว่าโอสถทิพย์ขนานไหนๆ

นางจึงควักเอาแก่นอสูรที่เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้แทะเป็นมื้อดึกออกมาเม็ดหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะของอันรุ่ย

พอวางเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยกระโดดผลุงออกไปทางหน้าต่าง

อันรุ่ยผลักประตูห้องเข้ามา กวาดสายตาปราดเดียวก็เห็นแก่นปราณสีแดงเปล่งประกายวางอยู่บนโต๊ะ

สายตานางพลันเคร่งขรึมลงเล็กน้อย

นี่มัน...

แก่นปราณของสัตว์อสูร

นางกลืนน้ำลายลงคอไปอึกหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

นางค่อย ๆ เดินเข้าไป บนแก่นปราณสัตว์อสูรยังมีกลิ่นอายของเสี่ยวจิ่วหลงเหลืออยู่

หัวคิ้วพลันขมวดเข้าหากันเบา ๆ

"เป็น... เสี่ยวจิ่วรึ"

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นสิ่งที่เสี่ยวจิ่วจงใจนำมาวางไว้ตรงนี้

หรือว่า เสี่ยวจิ่วจะตั้งใจเอามาให้ตน

แก่นปราณสัตว์อสูรสำหรับปิศาจเช่นพวกนางแล้ว ถือเป็นของบำรุงชั้นเลิศ

ทว่าการออกล่าก็ยุ่งยาก จะไปหาซื้อก็ราคาแพงลิบลิ่ว ทั้งยังต้องกังวลว่าจะมีใครล่วงรู้ตัวตนเข้า

ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่ได้กินแก่นปราณสัตว์อสูรระดับสูงมานานมากแล้ว

สีหน้าของอันรุ่ยฉายแววสะเทือนใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะค่อย ๆ คลี่เป็นรอยยิ้มบาง

เจ้าตัวเล็กนี่...

อยู่ที่ยอดเขาจั้ววั่งมาหลายปีถึงเพียงนี้ แม้ศิษย์ร่วมสำนักมักจะเข่นฆ่าทำร้ายกันเองเป็นประจำ แต่นั่นก็เป็นเพียงวิธีปฏิบัติต่อกันของพวกเขาเท่านั้น

หลายครั้งที่บาดเจ็บ ทุกคนก็ชินชาเสียแล้ว ย่อมไม่มีใครมาคอยดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ

แต่เสี่ยวจิ่วกลับไม่เหมือนกัน

นั่นสินะ...

เสี่ยวจิ่วไม่เหมือนผู้อื่นจริง ๆ

ใครดีต่อนาง นางก็จะแอบทำดีต่อคนผู้นั้นตอบแทน

ด้านนอกยอดเขาอวี้หัว

"เสี่ยวจิ่ว เจ้าดูออกหรือไม่ว่าสองคนนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่" ศิษย์พี่แปดอวี้หานกระซิบถามเสียงเบา

ไป๋จิ่วกลอกตาบนใส่หนึ่งที

[พูดจาไร้สาระ นั่นมันกำลังจูบปากกันอยู่เห็น ๆ ไม่ใช่เรอะ!]

นางเห็นอวี้หานแอบมองอะไรอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ไกล พอวิ่งตามมาดู ก็เห็นฉู่ยวี่หว่านกับไอ้หน้าโง่ซ่างกวนหมิงเยวี่ยกำลังจูบกันอยู่พอดี

อวี้หานชำเลืองมองไป๋จิ่ว ดวงตาหรี่ลงเปล่งประกายดุร้าย "เสี่ยวจิ่ว เจ้าว่า หากตอนนี้ข้าเปิดฉากลอบโจมตี จะเก็บเรียบสองศพได้หรือไม่"

ไป๋จิ่วถึงกับพูดไม่ออก

[ลองดูสิ?]

อวี้หานทำท่าจะลุกขึ้นไปลองจริง ๆ

ไป๋จิ่ว: [ลองปุ๊บก็สู่ขิตปั๊บ]

อวี้หานรีบหมอบลงทันควัน แสร้งทำเป็นเหมือนว่าตนไม่ได้เตรียมจะทำอะไรทั้งสิ้น