ตอนที่ 55 ที่แท้เจ้าก็คือคนที่ล่อลวงเสี่ยวจิ่วสินะ

พอไป๋จิ่วเห็นท่าทางของอวี้หาน ก็อดแปลกใจไม่ได้

หรือว่าศิษย์พี่แปดจะรู้ว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่?

ตอนที่อวี้หานบอกว่าจะลงมือเมื่อครู่นี้ ในหัวของนางก็พลันผุดฉากเนื้อเรื่องขึ้นมา นั่นคืออวี้หานเห็นฉู่ยวี่หว่านพะเน้าพะนอกับซ่างกวนหมิงเยวี่ย จึงจงใจเข้าไปหาเรื่อง แถมยังด่าทอฉู่ยวี่หว่านว่าไร้ยางอาย และด่ายอดเขาอวี้หัวว่าต่ำช้าสารเลว

แน่นอนว่าจุดจบสุดท้ายก็คือ อวี้หานโดนซ่างกวนหมิงเยวี่ยกับฉู่ยวี่หว่านแท็กทีมกันซ้อมจนปางตาย

ส่วนฉู่ยวี่หว่านก็จับกลิ่นอายมหาปิศาจของอวี้หานได้จากการปะทะกันครั้งนี้ และเริ่มสืบเรื่องของยอดเขาจั้ววั่ง

มิน่าล่ะนางถึงได้มาเจอศิษย์พี่แปดที่นี่

ที่แท้ก็เกือบจะเดินตามรอยบทเดิมแล้วสินะ

ไป๋จิ่วอดที่จะบ่นอุบในใจไม่ได้

[ฝั่งโน้นมีตั้งสองคน เอ็งมีแค่คนเดียว ยังจะสะเออะขึ้นไปหวังดับเบิลคิลอีกเหรอ? ต่อให้จะไปแจกแต้มก็ไม่ได้แจกกันโง่ ๆ แบบนี้โว้ย]

[สภาพตอนนี้คือต่อให้เอาอัลติไปยัดหน้า ก็ยังสู้การโจมตีธรรมดาของเขาไม่ได้เลยเหอะ]

[ถ้านางเอกมันฆ่าง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ... คงต้องรอให้ออร่านางเอกของหล่อนหายไปก่อนนู่นแหละ ถึงน่าจะพอเชือดได้]

[เห็นมั้ยล่ะ? รัศมีสีทองอร่ามรอบตัวนางเอกนั่นน่ะ นั่นแหละออร่านางเอก]

[ตัวร้ายอย่างพวกเจ้านี่ เวลาจะเล่นงานตัวเอกมันจำเป็นต้องวิ่งโร่ไปฆ่านางเอกเองด้วยเรอะ? ใช้สมองคิดหาวิธีอื่นมั่งไม่ได้รึไง?]

นางรู้สึกว่าเหตุผลที่พวกตัวร้ายมักจะโดนนางเอกสั่งสอนจนหมดสภาพ ก็เพราะแทบทุกคนดันอยากให้นางเอกตายนี่แหละ

แล้วถ้าพวกมันไม่ได้อยากให้นางเอกตายล่ะ?

ในนิยายเล่มนี้มีเซตติ้งอยู่อย่างหนึ่ง เส้นทางการบำเพ็ญเซียนนั้นอันตรายรอบด้าน ทุกช่วงเวลาเฉียดตายล้วนเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ เป็นช่วงที่ทลายพันธนาการในใจได้ง่ายที่สุด และจะระเบิดศักยภาพของร่างกายออกมาในวินาทีความเป็นความตาย

พอมีออร่าตัวเอกค้ำคออยู่ วาสนาพรรค์นี้เลยกลายเป็นเรื่องตายตัวไปเลย

ตัวเอกเลยกลายเป็นพวกเปิดโปรโกงเดินได้ไปโดยปริยาย

ถ้าเกิดนางเอกได้นอนตีพุงอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สุขสบายตลอดเวลา ยังจะกระตุ้นศักยภาพอะไรออกมาได้อีกไหม? แล้วออร่านั่นจะยังอยู่หรือเปล่าล่ะ?

อวี้หานจ้องไป๋จิ่วตาไม่กะพริบ คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ตั้งแต่ไป๋จิ่วมาอยู่ที่ยอดเขาจั้ววั่ง จริง ๆ แล้วนางชอบเล่นกับอวี้หานบ่อยที่สุด

อวี้หานอายุน้อยกว่าคนอื่น รักสนุก แถมร่างจริงยังเป็นหมาป่าสีเงิน จัดอยู่ในตระกูลสุนัข จึงหน้าตาคล้ายกับไป๋จิ่วอยู่พอสมควร

ดังนั้นจึงค่อนข้างสนิทสนมกับไป๋จิ่วเป็นพิเศษ

เมื่อก่อนเวลาไป๋จิ่วแอบไปขโมยสัตว์วิญญาณที่ยอดเขาอื่นเลี้ยงไว้ ก็ได้ศิษย์พี่แปดนี่แหละคอยดูต้นทางให้

ทั้งสองจึงนับว่ามีมิตรภาพร่วมรบร่วมเป็นร่วมตายกันมา

นิสัยของอวี้หานค่อนข้างซื่อตรงและไร้เดียงสา ในบรรดาแปดคนนั้นเขาถือเป็นคนที่มีความคิดอ่านเรียบง่ายที่สุด

แต่ก็โหดเหี้ยมที่สุดเช่นกัน

แถมยังชอบขู่นางอยู่เรื่อย

สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยตัวไหนที่อวี้หานเอ่ยปากชมว่าน่ารัก เขาก็จะกลืนลงท้องไปในคำเดียว

แบบกินสด ๆ เสียด้วย

แต่เขาก็ดันชอบชมนางว่าน่ารักอยู่บ่อย ๆ เนี่ยสิ

นั่นทำให้ไป๋จิ่วฟังทีไรก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว กลัวเหลือเกินว่าศิษย์พี่แปดจะฉีกยิ้มร่าเริงแล้วเขมือบนางเข้าไปทั้งตัว

ช่างเถอะ ตั้งแต่พวกเขาสองสามคนเผยร่างเดิมต่อนาง ก็แทบไม่คิดจะเสแสร้งต่อหน้านางอีกต่อไปแล้ว

มันแทบไม่ต่างอะไรกับพวกโรคจิตชอบโชว์เลยสักนิด!

ไป๋จิ่วเหลือบมองนางเอกกับซ่างกวนหมิงเยวี่ยที่กำลังจุ๊บปากกันอยู่อีกแวบหนึ่ง

จึ๊ๆๆ...

กลางวันแสก ๆ ฟ้าสว่างโล่งโจ้งแท้ ๆ

น่าเสียดายที่ซ่างกวนหมิงเยวี่ยก็เป็นได้แค่ไอ้โบ้ตัวสำรองผู้แสนอาภัพ

อยู่ในสำนักปี้อวิ๋นก็ทุ่มเทให้ฉู่ยวี่หว่านหมดไส้หมดพุง สุดท้ายก็มิวายโดนนางเอกเขี่ยทิ้ง แล้วบินเคียงคู่อยู่กินกับพระเอกอยู่ดี

บอกว่าเคียงคู่กับพระเอก แต่จริง ๆ แล้วในบ่อเลี้ยงปลาของฉู่ยวี่หว่านน่ะมีปลาว่ายอยู่อัดแน่นเต็มสระ ซึ่งในนั้นก็มีพวกตัวท็อประดับบิ๊กของตระกูลและขุมอำนาจใหญ่ ๆ เพียบ

คนพวกนี้ล้วนกลายเป็นเบ๊คลั่งรักผู้ภักดีของฉู่ยวี่หว่าน รักเขาข้างเดียวแต่ไม่ได้ครอบครอง ถึงอย่างนั้นก็ยังประคบประหงมตามใจหล่อนจนแทบจะลอยขึ้นฟ้า

ส่งให้นางกลายเป็นลูกรักอันดับหนึ่งของโลกบำเพ็ญเซียนอย่างแท้จริง

"ศิษย์พี่ ขออภัยด้วย ตอนนี้ข้าเพียงอยากตั้งหน้าตั้งตาบำเพ็ญ... มิได้คิดเรื่องความรักของหนุ่มสาวเลย เมื่อครู่ข้าเพียงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ท่านอย่าได้คิดมากไปเลยนะ" ฉู่ยวี่หว่านทอดถอนใจแผ่วเบา

แววตาของซ่างกวนหมิงเยวี่ยฉายแววเจ็บปวด "มิใช่ความผิดของเจ้าหรอก คนที่ควรขออภัยคือข้าต่างหาก"

สีหน้าของฉู่ยวี่หว่านเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง นางก้าวเข้าไปสวมกอดเขาเบา ๆ "ขอบคุณท่านนะ... ศิษย์พี่ใหญ่..."

ไป๋จิ่วกำลังคิดอยู่ว่าจะพุ่งออกไปหลอกให้ทั้งสองตกใจแทบสิ้นสติดีหรือไม่

แต่กลับพบว่าศิษย์พี่แปดหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เอ๊ะ?

ศิษย์พี่แปดล่ะ?

นางผึ่งหูตั้งขึ้น กวาดสายตามองไปรอบทิศ

ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วเข้ามา

"วิ่งเร็วเข้า! มีหินกลิ้งลงมาจากเขาแล้ว!"

ทันใดนั้น หินยักษ์ก้อนหนึ่งก็กลิ้งหล่นลงมาจากยอดเขา มุ่งตรงไปยังทิศทางที่ฉู่ยวี่หว่านกับซ่างกวนหมิงเยวี่ยยืนอยู่พอดี!

หินยักษ์ก้อนนั้นกลิ้งลงมาอย่างรวดเร็วเหลือเกิน

ทั้งสองคนที่กำลังกอดกันกลมก็ตกใจขวัญหนีดีฝ่อกับหินที่พุ่งดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันได้ตั้งสติก็หันหลังโกยแน่บไปตามสัญชาตญาณ

"ศิษย์น้อง รีบหนีเร็ว!"

ดังนั้น คนสองคนที่กำลังพลอดรักกันหวานชื่นเมื่อครู่ จึงต้องซอยเท้าหนีตายกันอุตลุดเพราะกลัวโดนหินยักษ์บดขยี้

จนกระทั่งหินก้อนนั้นจวนเจียนจะทับร่างพวกตนเข้าจริง ๆ ซ่างกวนหมิงเยวี่ยกับฉู่ยวี่หว่านถึงได้ร่วมมือกันระเบิดปราณกระบี่ฟันหินจนแตกกระจาย!

แต่ฝุ่นควันคลุ้งตลบก็ยังทำให้ทั้งคู่สำลักฝุ่นจนเปรอะเปื้อนไปทั้งหน้า

สภาพดูน่าเวทนาจนแทบดูไม่ได้

สภาพเหมือนคู่รักที่กำลังจัดศึกกลางแจ้งฟัดกันนัวเนียแล้วจู่ ๆ โดนขัดจังหวะจนนกเขาไม่ขันไม่มีผิด

ไป๋จิ่วเห็นภาพนั้นก็ขำกลิ้งจนลงไปนอนเกลือกกลิ้งกับพื้น

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ...

ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับกลายเป็น

"โฮ่งๆๆ บรู๊ววว! บรู๊ววว... เอิ๊ก!!"

อวี้หานปัดมือไปมา ก่อนจะกอดอกโผล่มายืนข้างกายไป๋จิ่ว

"ชิ ทำไมไม่ทับพวกมันให้ตายไปเลยนะ"

อวี้หานทำหน้าเสียดาย แววตาฉายประกายดุดันอำมหิต

ไป๋จิ่วถึงเพิ่งจะกระจ่างแจ้ง ที่แท้หินก้อนนั้นเป็นฝีมืออวี้หานนี่เอง

อวี้หานจับสังเกตสายตาของไป๋จิ่วได้ จึงแสร้งทำเป็นสงสัยแล้วเอ่ยว่า "เมื่อครู่ข้าเห็นศิษย์คนหนึ่งกำลังฝึกกระบี่อยู่บนยอดเขา เลยช่วยเขากลิ้งหินยักษ์ลงมาให้... ข้ามิได้คิดจะฆ่าพวกเขาเสียหน่อย เพียงแค่อยากช่วยศิษย์น้องผู้นั้นฝึกกระบี่ต่างหาก..."

ไป๋จิ่ว "..."

นี่กะจะหาช่องโหว่ใช้บั๊กแถวนี้เลยเรอะ?

แต่ประเด็นคือพี่แกดันใช้ได้ผลจริง ๆ ซะด้วยเนี่ยสิ?

หินก้อนนี้ฆ่าฉู่ยวี่หว่านไม่ได้ก็จริง ทว่ามันก็เพียงพอจะทำให้นางต้องขายขี้หน้าจนหมดสภาพ

หากฉู่ยวี่หว่านตอบสนองไม่ทัน เผลอ ๆ อาจจะได้รับบาดเจ็บไปด้วยซ้ำ

"พวกเจ้าเองรึ?!" ฉู่ยวี่หว่านสังเกตเห็นพวกตนเข้า นางจ้องเขม็งมาทางไป๋จิ่วและอวี้หานด้วยแววตาเย็นเยียบดุดัน เอ่ยถามเสียงกร้าว "พวกเจ้าเป็นคนทำใช่หรือไม่!"

อวี้หานอุ้มไป๋จิ่วขึ้นมาในอ้อมแขน สีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "เกี่ยวกับพวกข้าตรงไหน"

จากนั้นก็หันหลังชิ่งหนีไปทันที

พลางป่าวประกาศกับทุกคนที่เดินผ่านว่า "ข้าเห็นฉู่ยวี่หว่านกับซ่างกวนหมิงเยวี่ยแห่งยอดเขาอวี้หัวอยู่ในป่า... สวรรค์... ช่างเร้าใจเหลือเกิน!"

ไป๋จิ่วถึงกับตาค้าง

ศิษย์พี่แปดไปทะลวงจุดชีพจรเริ่นตู้เส้นไหนมากันแน่เนี่ย?

เล่นแผนชั่วแบบนี้มันจะไม่หน้าด้านเกินไปหน่อยเหรอ?

ในนิยายต้นฉบับ ชื่อเสียงของฉู่ยวี่หว่านในสำนักปี้อวิ๋นจัดอยู่ในหมวดเทพธิดาผู้เย็นชาสูงส่งมาตลอดแท้ ๆ

แม้ทุกคนจะรู้ว่ามีศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่น้อยแอบมีใจให้นาง แต่ก็มองว่าเป็นเพราะนางมีเสน่ห์ล้นเหลือเองทั้งนั้น

ทว่าตอนนี้ศิษย์พี่แปดเล่นกระจายข่าวลือเบอร์นี้...

นางชักจะสงสัยอย่างหนักแล้วว่า ศิษย์พี่แปดต้องได้รับการชี้แนะจากยอดคนมาแน่ ๆ

และเมื่ออวี้หานประโคมข่าวออกไปเช่นนี้ บรรดาศิษย์เกือบทั้งสำนักปี้อวิ๋นต่างก็แอบซุบซิบกันลับหลังว่า ฉู่ยวี่หว่านกับซ่างกวนหมิงเยวี่ยมีความสัมพันธ์คลุมเครือไม่ธรรมดา

ทว่าข่าวลือเล่าต่อกันไปเรื่อย ๆ กลับกลายเป็นว่า ฉู่ยวี่หว่านได้ร่วมบำเพ็ญคู่กับซ่างกวนหมิงเยวี่ยไปเสียแล้ว

"ฉู่ยวี่หว่านมีอะไรกับศิษย์พี่ใหญ่แล้วจริง ๆ รึ..."

"เพิ่งจะผ่านไปได้ไม่เท่าไหร่เองนะ... ศิษย์พี่ใหญ่เป็นถึงศิษย์เอกแห่งยอดเขาอวี้หัวเชียวนะ กลับคืบหน้ากับศิษย์น้องฉู่ไปถึงขั้นนั้นแล้ว..."

"ข้านึกว่าศิษย์น้องฉู่จะเป็นคนเย็นชาจริง ๆ เสียอีก ที่แท้ก็แค่เสแสร้ง..."

......

หลังจากอวี้หานกลับไป คนทั้งยอดเขาก็มารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อปรึกษาหารือแผนการรับมืออันใหม่

ส่วนไป๋จิ่วก็อาศัยช่วงเวลาว่างอันน้อยนิดระหว่างไปบำเพ็ญที่หอคัมภีร์กับการฝึกตนที่ยอดเขาจั้ววั่ง แอบปลีกตัวไปหาลูกชายกำมะลอของตนเพื่อกินมื้อพิเศษ

"เหตุใดทุกครั้งที่ท่านแม่กลับมา ถึงมีกลิ่นของสัตว์ตัวอื่นติดตัวมาด้วยตลอดเลยเล่า"

จมูกของเซี่ยวเทียนไวเป็นเลิศ และทุกครั้งที่ได้กลิ่นสัตว์ตัวอื่นบนร่างของไป๋จิ่ว เขาก็มักจะไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

สีหน้าแววตาเปี่ยมด้วยความน้อยอกน้อยใจ ราวกับภรรยาที่จับได้คาหนังคาเขาว่าสามีนอกใจไม่มีผิด

เล่นเอาไป๋จิ่วบางทียังแอบคิดเลยว่าตัวเองแอบไปมีชู้มาจริง ๆ หรือเปล่า

ประหลาดคนชะมัด

แต่เห็นแก่ที่เขาขยันขันแข็งออกล่าสัตว์มาย่างให้กิน ไป๋จิ่วจึงยอมให้อภัย

"ข้ากลัวว่าท่านแม่จะหนีตามสัตว์ตัวอื่นไป แล้วไม่ต้องการข้าอีกแล้ว" เขาหลุบตาลงพลางเอ่ยเสียงเบาขณะย่างเนื้อให้ไป๋จิ่ว

ไป๋จิ่วเงียบกริบ

เรื่องนี้จะให้อธิบายยังไงล่ะ จะบอกว่าคนทั้งยอดเขาของข้าล้วนเป็นมหาปิศาจก็ไม่ได้ไหม?

แถมศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายแต่ละคนก็คลั่งไคล้การทิ้งกลิ่นตัวเองไว้บนตัวข้ากันเหลือเกิน

เหมือนพวกหมาที่ชอบเดินไปฉี่ทิ้งกลิ่นประกาศอาณาเขตไม่มีผิด

แต่กลิ่นพวกนี้มนุษย์ไม่ได้กลิ่นกันหรอก

นางถึงได้แปลกใจนัก ว่าทำไมจมูกของเซี่ยวเทียนถึงได้ดมกลิ่นเก่งกาจขนาดนี้

หรือว่าหมอนี่จะเป็นเซี่ยวเทียนเฉวียน หมาสวรรค์ของจริงวะเนี่ย?

หรือข้าควรเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นเอ้อร์หลางเสินดีวะเนี่ย?

นางเอ่ยปลอบ "จะเป็นไปได้อย่างไร อาเหนียงไม่มีทางทอดทิ้งเจ้าหรอก"

จากนั้นก็หันไปจ้องมองข้าวของที่เขาออกล่าแล้วนำกลับมาในคราวนี้ด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ

ไม่ได้มีเพียงแก่นปราณสัตว์ปิศาจระดับสูงเท่านั้น แต่ยังมีของดีอื่น ๆ อีกด้วย

"พวกนี้คืออะไรหรือ" นางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

กองสิ่งของเหล่านั้นระเกะระกะดูไม่ต่างจากกองขยะ ทว่านางกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าของทุกชิ้นในนั้นล้วนมีไอวิญญาณแผ่ออกมา

รู้สึกเหมือนพวกอาวุธวิเศษหรือไม่ก็ของประเภทเดียวกับสร้อยคอเก็บของของนาง

"ไม่รู้ขอรับ ข้าเห็นพวกเขามองเป็นของล้ำค่า ก็เลยเก็บกลับมาด้วย" เซี่ยวเทียนตอบอย่างซื่อตรง

ยามที่เขาออกไปล่าสัตว์ มักจะเจอคนสู้รบตบมือกันอยู่บ่อย ๆ

พอเห็นคนพวกนั้นหวงแหนของเหล่านี้ราวกับสมบัติล้ำค่า เขาก็เลยกวาดกลับมาด้วยเสียเลย เพราะคิดว่าอาเหนียงน่าจะชอบ

ไป๋จิ่ววิ่งปรี่เข้าไป อุ้งเท้าลูบคลำตรงนั้นทีถูไถตรงนี้ที

นี่มันอาวุธวิเศษระดับสูงทั้งนั้นเลยนี่หว่า!

ไม่แน่ว่าเก็บไว้ภายหน้าอาจได้ใช้ประโยชน์ใหญ่หลวง

เพื่อเป็นรางวัลตอบแทนลูกชายตัวดี ไป๋จิ่วจึงนำผลวิญญาณที่ออกผลในสำนักปี้อวิ๋นออกมาจากสร้อยคอของตนบ้าง

นางใช้สองอุ้งเท้าประคองผลวิญญาณไปเทลงตรงหน้าเซี่ยวเทียน

"เอาไปกินสิ"

ผลวิญญาณที่ออกในสำนักปี้อวิ๋นมีรสชาติหวานฉ่ำเป็นเลิศ ปกติแล้วไม่ได้รับอนุญาตให้เด็ดตามใจชอบ แต่ต้องรอเก็บเกี่ยวพร้อมกันแล้วค่อยแจกจ่าย

ทว่าไป๋จิ่วแอบขโมยกินอยู่เป็นประจำ

ก็เลยแอบจิ๊กติดไม้ติดมือมาเผื่อเซี่ยวเทียนด้วย

ดวงตาดั่งดวงดาวของเด็กหนุ่มพลันเปล่งประกายขึ้นมา

"วันหน้าเจ้าต้องทำตัวดี ๆ แบบนี้ต่อไปนะ หาของอร่อยมาให้ข้าเยอะ ๆ เช่นนี้อาเหนียงอาจจะได้แปลงกายเป็นมนุษย์เหมือนเจ้าเร็วขึ้น เข้าใจหรือไม่" ไป๋จิ่วหลอกล่อต่อไป

แต่ก่อนนางไม่เคยคิดเลยว่าการมีลูกชายมันจะใช้งานดีขนาดนี้

ไม่ต้องเสียแรงเลี้ยงดู ตัวโตขนาดนี้แถมยังออกล่าหาเลี้ยงตัวเองได้อีก

ช่างเป็นเรื่องดีที่ได้เปล่า คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

เซี่ยวเทียนพยักหน้าอย่างจริงจัง "ข้าจะทำขอรับ ข้าเองก็อยากให้อาเหนียงกลายเป็นมนุษย์เร็ว ๆ เหมือนกัน"

ไป๋จิ่วทอดถอนใจอยู่ในอก

หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ เสียอย่างเดียว ดันเป็นคนโง่

ในตอนนั้นเอง สายลมหนาวเหน็บสายหนึ่งก็พัดวูบผ่านไป

กลิ่นอายอันคุ้นเคยสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นด้านหลังของนาง

"ที่แท้ก็เป็นเจ้า ที่คอยล่อลวงเสี่ยวจิ่วมาโดยตลอด"