ตอนที่ 56 คิดจะเสี้ยมความสัมพันธ์แม่ลูกของเรา

ในชั่วพริบตาที่ไป๋จิ่วหันกลับมา เซียวอวิ๋นในชุดคลุมสีม่วงก็มายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังนางในระยะสามจั้งตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบ

สายลมบนยอดเขาพัดกระหน่ำ ชายแขนเสื้อกว้างสะบัดพลิ้วดั่งผีเสื้อเริงระบำ สายตาของเขาเย็นเยียบนิ่งสงบดั่งสระน้ำลึก จ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่วางตา กลิ่นอายแรงกดดันอันน่าอึดอัดแทบขาดใจแผ่กระจายอยู่รอบกาย

ด้านเซี่ยวเทียนเมื่อเห็นคนที่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า แววตาก็ฉายความฉงน ทว่าพอจับได้ว่ากลิ่นอายบนตัวอาเหนียงมีไอพลังของบุรุษผู้นี้อยู่ด้วย สายตาก็พลันเปลี่ยนเป็นดุดันเย็นเยียบขึ้นมาทันที

"ท่านอาจารย์?" ไป๋จิ่วเงยศีรษะเล็ก ๆ ขึ้นมองอย่างงุนงง

สายตาของเซียวอวิ๋นไม่เคยละไปจากร่างของเด็กหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

ในชั่วพริบตานั้น แรงกดดันจากกระแสจิตอันกว้างใหญ่ไพศาลดุจห้วงสมุทรก็พลันทะลักทะลวงออกมา ดั่งกระบี่คมกริบที่แทงตรงเข้าสู่แดนจิตของเซี่ยวเทียน!

"อึ่ก!" เด็กหนุ่มครางฮือในลำคอ ใบหน้าขาวซีดเผือดลงทันตาดั่งกระดาษ

เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น ขัดขืนพลังที่รุกรานเข้ามานั้นตามสัญชาตญาณ

ในเวลานี้ พื้นดินโดยรอบที่มีเขาเป็นศูนย์กลางพลันปริแตกออกเป็นร่างแหดั่งใยแมงมุม!

ดวงตาของเซียวอวิ๋นหรี่ลงเล็กน้อย ประกายความประหลาดใจพาดผ่านก้นบึ้งนัยน์ตา

และในไม่ช้า กระแสจิตของเขาก็ถูกพลังอันแข็งแกร่งอย่างยิ่งขุมหนึ่งต้านทานเอาไว้

ซึ่งในจังหวะนั้นเอง เขาก็ตระหนักถึงบางอย่างได้

นิ้วเรียวยาวของเขายกขึ้นแผ่วเบา ปราณแท้ที่ควบแน่นจนคล้ายจับต้องได้รวมตัวกันอยู่บนฝ่ามือ

ไป๋จิ่วร้อนรนร้องขึ้น "ท่านอาจารย์!"

ทว่ายามนี้ ลมปราณอันเกรี้ยวกราดสายหนึ่งพลันหวีดหวิวซัดออกไปแล้วในชั่วพริบตา!

ทุกแห่งหนที่มันพัดผ่าน พื้นดินถูกกรีดเป็นร่องลึก เซี่ยวเทียนไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง!

ชั่วพริบตาเดียว เซี่ยวเทียนก็ถูกลมปราณนั้นซัดจนกระเด็นลอยไปกระแทกพื้นบาดเจ็บสาหัส! กระอักเลือดออกมาไม่หยุด!

ปลายนิ้วของเซียวอวิ๋นวาดปราณกระบี่ที่กลั่นตัวเป็นรูปธรรมออกมา ก้าวเท้าบีบกระชั้นเข้าหาเซี่ยวเทียนทีละก้าว

ภายใต้สีหน้าสงบนิ่งนั้นคือจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว

ราวกับว่าในสายตาของเขา เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ต้องตายสถานเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย!

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นจ้องเขาอย่างเย็นชา แววตาฉายความดุร้าย ทว่าริมฝีปากกลับเม้มแน่นไม่ยอมเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ในตอนที่เซียวอวิ๋นกำลังจะลงมือสังหาร ก้อนขนปุยก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าเซี่ยวเทียนไว้ทันที

ไป๋จิ่วร้อนใจจนร้องโวยวาย ทว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นเสียงเห่าของสุนัขไปเสียหมด

"โฮ่งๆๆๆ!!!"

[ท่านอาจารย์หยุดมือก่อนนะ!]

"โฮ่งๆๆๆ!"

[ท่านอาจารย์อย่าเพิ่งฆ่าเขานะ เขาเป็นแค่ไอ้งั่งคนหนึ่งเอง! โคตรจะโง่เลย! ท่านจะไปฆ่าเขาทำไมเล่า!]

"โฮ่งๆๆๆ!"

[ท่านอาจารย์เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าเนี่ย! ฟังข้าอธิบายก่อนสิ!]

[อ๊ากกก เมื่อไหร่ข้าจะพูดภาษามนุษย์ได้สักทีเนี่ย!]

จากนั้นไป๋จิ่วก็ทำท่าทำทางยกไม้ยกขาพัลวัน พลางเอาตัวเข้าขวางไว้เบื้องหน้าเซี่ยวเทียน

เซี่ยวเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อาเหนียง ท่านหลีกไปเถอะ คนที่เขาจะฆ่าคือข้า"

"อาเหนียงรึ?" ใบหน้าของเซียวอวิ๋นฉายแววงุนงงชะงักไปชั่วครู่

จากนั้นจึงก้มลงมองไป๋จิ่วที่กำลังขนพองฟูฟ่อง

ไม่นานเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

สุรเสียงเรียบนิ่งของเซียวอวิ๋นฟังไม่ออกถึงอารมณ์ความรู้สึกใด เพียงเอ่ยว่า "เสี่ยวจิ่ว เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้"

ไป๋จิ่วกลับส่ายหัวดิก แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านอาจารย์ถึงต้องฆ่าเซี่ยวเทียน ทว่านางไม่เคยเห็นท่านอาจารย์มีจิตสังหารรุนแรงถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

ต่อให้เป็นคราวก่อนที่ลงมือกับฉู่ยวี่หว่าน ก็ยังไม่มีจิตสังหารที่พุ่งเป้าตรงไปตรงมาขนาดนี้ เพราะอย่างน้อยคราวก่อนท่านอาจารย์ก็ยังยับยั้งชั่งใจไว้ได้

ทว่าคราวนี้ ท่านอาจารย์กลับไม่คิดที่จะยับยั้งชั่งใจเลยแม้แต่นิดเดียว

หากนางไม่เข้ามาขวางไว้ ท่านอาจารย์คงจะลงมือสังหารไปเรียบร้อยแล้ว

และในชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ นางยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าแรงกดดันที่ปะทุออกมาจากตัวท่านอาจารย์ มันไม่ใช่แค่ขั้นหยวนอิงระดับสมบูรณ์อย่างแน่นอน!

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครทุกคนที่นางเคยพานพบมานับตั้งแต่ข้ามมิติมายังโลกใบนี้เสียอีก!

เมื่อเห็นไป๋จิ่วดึงดัน สายตาของเขาก็หม่นลงเล็กน้อย "หากเขามีชีวิตอยู่แล้วจะเป็นภัยต่อเจ้า เจ้าก็ยังจะไว้ชีวิตเขาอยู่อีกหรือ"

ไป๋จิ่วชะงักงัน

หากเป็นเมื่อก่อน นางย่อมไม่มีทางห้ามปรามท่านอาจารย์

การฆ่าคนที่อาจจะเป็นตัวอันตรายทิ้งไป ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง

ทว่าอย่างไรเสียช่วงเวลานี้ เจ้าคนทึ่มนี่ก็เอาแต่เรียกนางว่าอาเหนียงมาตลอด ทั้งยังช่วยนางล่าสัตว์อสูร นำแก่นปราณกลับมาป้อนให้นางกิน

ว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุด

นางพูดอะไร เซี่ยวเทียนก็เชื่อไปหมดทุกอย่าง

นางถึงขนาดยุยงให้เซี่ยวเทียนหัดเห่าเสียงหมา เขาก็ยังยอมทำตาม แถมยังถามนางอย่างจริงจังอีกว่าเห่าเพราะไหม ถูกต้องหรือเปล่า

วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรนางก็ไม่อาจล่วงรู้

เอาเป็นว่าในเวลานี้ นางยังไม่อยากให้เขาต้องมาตาย

"อาเหนียง เขาคิดจะเสี้ยมให้ความสัมพันธ์แม่ลูกของเราแตกแยก ท่านอย่าได้หลงกลเขาเป็นอันขาด" นัยน์ตาของเซี่ยวเทียนดำมืดดุดัน จ้องมองเซียวอวิ๋นด้วยสายตาเย็นเยียบ

ยามได้ยินคำว่า "แม่ลูก" ไอพลังรอบกายของเซียวอวิ๋นก็กระเพื่อมไหวเบา ๆ ทันที

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปมองไป๋จิ่ว

แม่ลูกรึ

ยามนี้เขาชักเริ่มสงสัยแล้วว่าตนเองเข้าใจอะไรผิดไปจริง ๆ

ทว่าเจ้าเด็กนี่ต้องตาย

มิฉะนั้นแล้ว...

ในภายหน้าเสี่ยวจิ่วอาจต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของมัน

ขณะนั้นเอง ไป๋จิ่วก็ได้จังหวะพุ่งเข้าไปหมอบแทบเท้าเขา สองขาหน้ายกขึ้นประกบกันทำท่าคารวะ ดวงตากลมโตดำขลับเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหูลู่ลงดูน่าสงสารจับใจ หางสะบัดแกว่งรัวเร็วเสียจนแทบจะเห็นเป็นภาพติดตา

เมื่อเซียวอวิ๋นเห็นท่าทางประจบเอาอกเอาใจเช่นนี้ของไป๋จิ่ว สีหน้าของเขาก็พลันอ่อนลง

ชั่วครู่ต่อมา เขาจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ

พอเขายื่นมือออกไป ไป๋จิ่วก็กระโดดเข้าไปหาอย่างว่าง่าย เอาหัวถูไถออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกของเขา

"หากมิใช่เพราะเสี่ยวจิ่วขอร้องไว้ วันนี้เปิ่นจั้วไม่มีทางละเว้นชีวิตเจ้าแน่" เขาปรายตามองเด็กหนุ่มผู้นั้น ขณะที่เอ่ยคำนี้ ไอสังหารรอบกายก็ค่อย ๆ สลายหายไป

ปราณกระบี่ที่รวมตัวจนเกือบเป็นรูปธรรมพลันเลือนหายไปจากปลายนิ้ว

"เจ้ามาจากที่ใด ก็จงกลับไปที่นั่นเสีย อย่าได้รั้งอยู่ที่นี่อีก มิฉะนั้นหากพบกันคราหน้า เปิ่นจั้วจะไม่ละเว้นให้อีกต่อไป"