ตอนที่ 57 ตาแก่ ดรอปเหรียญทองมาซะดี ๆ

เซี่ยวเทียนสีหน้าเย็นเยียบ แววตาเปี่ยมด้วยไอสังหารอันดุดัน "เจ้าจะพาแม่ข้าไปไหน!"

เขาผุดลุกขึ้นมาราวกับสุนัขล่าเนื้อที่คลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าใส่เซียวอวิ๋นหมายจะฉีกกระชากให้แหลกเป็นชิ้น ๆ

ทว่ากลับต้องชะงักฝีเท้าลงเพราะสายตาที่ส่งซิกมาอย่างลับ ๆ ของไป๋จิ่ว

แถมเธอยังกำชับเขากลับไปอีกว่า

"ลูกเอ๋ย เจ้าเชื่อฟังอาจารย์ข้าดีกว่า อาจารย์ข้าน่ะโคตรจะเก่งกาจเลย"

"จำไว้นะ ไม่ว่ายังไงข้าก็เป็นแม่เจ้า เป็นคนอย่าลืมกำพืดเชียวล่ะ!"

"วันหน้าเจอกันใหม่ มีของกินของดื่มอะไรดี ๆ ก็เก็บไว้ให้แม่เจ้าบ้าง ได้ยินไหม!"

เซี่ยวเทียนยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ร่างที่บาดเจ็บสาหัสจากฝีมือเซียวอวิ๋นโงนเงนคล้ายจะล้มมิล้มแหล่ ในดวงตามีม่านหมอกน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา

"ท่านแม่..."

เซี่ยวเทียนเชื่อฟังคำของไป๋จิ่วมาก ไอสีดำที่เดิมทีเริ่มแผ่ออกมาอบอวลรอบกายจึงค่อย ๆ สลายตัวไป แสงสีทองเรื่อเรืองในดวงตาเมื่อครู่ก็ถูกกดข่มลงไปอย่างเงียบเชียบ

เขาเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ได้แต่มองไป๋จิ่วด้วยสายตาน่าเวทนาอย่างน่าสงสาร

ไป๋จิ่วส่งสายตามุ่งมั่นหนักแน่นกลับไปให้เขา

ถึงได้สะกดความวู่วามของเซี่ยวเทียนที่อยากจะพุ่งมาชิงตัวคน เอ๊ย ชิงตัวสัตว์อสูรเอาไว้ได้

อย่างไรเสีย ในความสัมพันธ์แม่ลูกชั่วคราวนี้ เซี่ยวเทียนก็นับถือและเชื่อฟังไป๋จิ่วผู้เป็นท่านแม่คนนี้มากจริง ๆ

เซียวอวิ๋นขมวดคิ้ว แววตาที่มองเซี่ยวเทียนเปลี่ยนจากเย็นชาไร้ความรู้สึกเป็นซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

ถึงขั้นเจือแววเวทนาอยู่รำไร

เขาละสายตากลับมา ลูบหัวไป๋จิ่วเบา ๆ ก่อนจะอุ้มเธอเหาะทะยานจากสถานที่แห่งนี้ไป

ตลอดทาง ไป๋จิ่วนอนหมอบนิ่งไม่ส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

เสียงของเซียวอวิ๋นดังขึ้นเอื่อย ๆ

"เขาไม่ใช่คนธรรมดา ในร่างมีผนึกอยู่ หากผนึกคลายออก อาจารย์ในยามนี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคู่มือของเขา"

พอได้ยินคำพูดของเซียวอวิ๋น หูของไป๋จิ่วก็กระตุกพรึ่บ ตื่นตัวขึ้นมาทันที

"เขาไม่ใช่คนฝ่ายธรรมะ ตำหนักวิญญาณลึกล้ำสุดหยั่ง... ไม่สิ นั่นไม่เหมือนตำหนักวิญญาณ ยิ่งดูคล้ายกับทะเลมารเสียมากกว่า อีกทั้งในร่างเขายังมีเศษเสี้ยวของเพลิงวิเศษหลงเหลืออยู่ อาจารย์เกรงว่าเพลิงวิเศษในร่างของเจ้าจะเกี่ยวข้องกับเขา"

ไป๋จิ่วตกตะลึง : อะไรนะ??

เซียวอวิ๋นกล่าวต่อ "ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เจ้ายังไปหลอกลวงเขาว่าตัวเองเป็นแม่ของเขาอีก"

ไป๋จิ่ว : เชี่ยเอ๊ย!!

"เสี่ยวจิ่ว เจ้าไม่กลัวหรือว่าวันข้างหน้าเขาจะฆ่าเจ้า"

ไป๋จิ่ว : ?? ทำไมท่านไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า??

"หากเจ้าเปลี่ยนใจ พวกเราจะย้อนกลับไปสังหารเขาตอนนี้เลยก็ได้"

[เร็วเข้า!! ตอนนี้เดี๋ยวนี้เลย! กลับไปเก็บมันซะ!]

ไป๋จิ่วร้อนรนจนดิ้นเร่า ๆ อยู่ในอ้อมอกของเซียวอวิ๋น

แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็หมดไฟ ยอมนอนหมอบลงไปตามเดิม

[ช่างเถอะ ไว้ค่อยฆ่าคราวหน้าแล้วกัน]

เซียวอวิ๋นมองสัตว์อสูรตัวน้อยในอ้อมอก "ไม่เสียใจแน่นะ?"

ไป๋จิ่วพยักหน้า

[ตอนที่เขายังไม่ได้คิดจะฆ่าข้า การจะไปชิงฆ่าเขาก่อนมันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่แฮะ]

[ถือว่าเห็นแก่ที่ช่วงนี้เขาคอยออกไปล่าสัตว์หาของกินมาให้ข้า ละเว้นชีวิตไว้ก่อนแล้วกัน]

เซียวอวิ๋นขมวดคิ้ว ถอนหายใจเบา ๆ "เสี่ยวจิ่ว อย่าใจอ่อนนักเลย"

ไป๋จิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง

[ข้ารู้น่าท่านอาจารย์ แต่ข้ามีหลักการในการใช้ชีวิตของข้านี่นา]

แม้จะทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่มองเห็นกองกระดูกขาวโพลนได้ทุกเมื่อ แต่ไป๋จิ่วก็ยังมีหลักการในการใช้ชีวิตของตนเองเสมอ

ท่าทีที่เธอปฏิบัติต่อผู้อื่น ล้วนขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายปฏิบัติต่อเธออย่างไร

หากอีกฝ่ายคิดจะฆ่าเธอ เธอก็ไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด

เซี่ยวเทียนในตอนนี้ มีเพียงความเชื่อใจและพึ่งพาผูกพันต่อเธอเท่านั้น

ดังนั้นในยามนี้ เธอจึงไม่คิดอยากจะฆ่าเขา

ทว่าหากมีวันใดที่เขาคิดจะฆ่าเธออย่างที่ท่านอาจารย์ว่าจริง ๆ ละก็

เธอก็จะไม่ออมมือให้อย่างแน่นอน

[ถ้าวันไหนเขาคิดจะฆ่าข้าขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ ข้าก็จะเขมือบเขาซะเลย]

เมื่อได้ยินเสียงในใจประโยคนี้ของไป๋จิ่ว

แววตาสงบนิ่งของเซียวอวิ๋นที่เคยเย็นเยียบดั่งสายน้ำ กลับเคลือบแฝงไปด้วยความเอ็นดูจาง ๆ

"ช่างเถอะ"

"มีอาจารย์อยู่ทั้งคน"

ไป๋จิ่วไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิดว่าอาจารย์เข้าใจความหมายของเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และพวกศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายก็สื่อสารกับเธอได้แทบไม่มีติดขัด

เธอปักใจเชื่อไปเองว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคนในสำนักล้วนเป็นมหาปิศาจ

ส่วนท่านอาจารย์ก็ดูเหมือน "ครูฝึกสัตว์" มากกว่า จึงสามารถรับรู้สิ่งที่เธอต้องการสื่อสารผ่านปฏิกิริยาต่าง ๆ ได้

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า แท้จริงแล้วทั้งอาจารย์และเหล่าศิษย์พี่จะได้ยินเสียงในใจของเธอ

หลังจากกลับมาถึงยอดเขาจั้ววั่ง ไป๋จิ่วก็ไม่ได้ไปหาเซี่ยวเทียนอีก

เธอกะดูแล้วว่าเมื่อมีแรงกดดันอันน่าเกรงขามของเซียวอวิ๋นอยู่ เซี่ยวเทียนก็คงจะจากไปแล้วเช่นกัน

แม้จะแอบเสียดายอยู่บ้างที่สูญเสียมือสังหารชั้นดีไปคนหนึ่ง แต่นางก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจนานนัก

ประจวบกับช่วงเวลาที่เหล่าศิษย์แห่งสำนักปี้อวิ๋นต้องลงเขาไปฝึกฝนหาประสบการณ์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ไป๋จิ่วเองก็อยู่ในรายชื่อผู้ต้องไปฝึกฝนเช่นกัน

นับตั้งแต่การเดิมพันระหว่างเซียวอวิ๋นกับโม่หลีเยวียนคราวก่อน เขาก็ช่วยเรียกร้องสิทธิประโยชน์ให้ไป๋จิ่วได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมเทียบเท่ากับศิษย์ทุกคนได้สำเร็จ

ดังนั้นการลงเขาไปฝึกฝนคราวนี้ จึงมีไป๋จิ่วรวมอยู่ด้วยโดยปริยาย

ตอนที่ไป๋จิ่วได้รับแจ้งเรื่องนี้ นางแทบจะกลอกตาเป็นลมล้มพับไป

สิทธิประโยชน์พรรค์นี้ใช่ว่าจำเป็นต้องได้เสียเมื่อไหร่

อยู่กินๆ นอนๆ บนเขามันไม่ดีตรงไหนกัน?

ทว่าคำพูดของศิษย์พี่สี่ฟางหวายกลับช่วยเตือนสตินาง

"เสี่ยวจิ่ว อาหารบนเขานี้ไม่อาจทำให้เจ้าอิ่มหนำได้อีกแล้ว พวกเราเองก็ทำอะไรไม่ค่อยสะดวก แต่หากออกจากสำนักปี้อวิ๋นไปล่ะก็..." ใบหน้ายิ้มแย้มของเขาเผยความเจ้าเล่ห์ออกมาแวบหนึ่ง "เจ้าอยากกินสิ่งใด ก็ย่อมได้กินสิ่งนั้น"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋จิ่วถึงค่อยมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

ศิษย์พี่สี่พูดไม่ผิดเลย

ตั้งแต่ไม่ได้ไปหาเซี่ยวเทียนเพื่อกินของอร่อยลับๆ นางก็มักจะหิวโซอยู่บ่อยๆ

ไม่ว่าจะกินเข้าไปมากเท่าใดในยามปกติก็ยังหิว

ท่านอาจารย์บอกว่า นางกำลังอยู่ในช่วงก้าวพ้นวัยทารก ถึงได้หิวง่ายขนาดนี้

และอาหารธรรมดาทั่วไปก็ไม่อาจตอบสนองความต้องการของนางได้แล้วจริงๆ

ยอดเขาจั้ววั่งแทบจะถูกนางกินจนล่มจมอยู่รอมร่อ

ถ้าหากนางลงเขาไปล่ะก็...

นั่นมันก็ไม่ต่างอะไรกับปล่อยหนูลงถังข้าวสารเลยน่ะสิ!

พอคิดได้ดังนี้ นางก็กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง

จึงรีบวิ่งแจ้นไปหาเซียวอวิ๋นทันที

เดิมทีเซียวอวิ๋นกำลังนั่งสมาธิอยู่ แต่ก็ได้ยินเสียงไป๋จิ่ววิ่งตึงตังเข้ามาแต่ไกล

พอเงยหน้าขึ้น ไป๋จิ่วก็มานั่งกระดิกหางดิ๊กๆ อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

เขาเลิกคิ้ว "มีเรื่องอันใด?"

ไป๋จิ่วฉีกยิ้มกว้าง หูสองข้างลู่พับแนบหัวกลายเป็นหูเครื่องบิน พลางส่งเสียงหงิงๆ ออกมาไม่ขาดสาย

"หงิงๆๆ..."

[ตาแก่ ดรอปเหรียญทองมาซะดีๆ]

[ข้าจะต้องลงเขาไปฝึกฝนแล้วนะ ถ้าท่านไม่เปย์ตังค์ให้ข้า แล้วข้าจะออกไปเที่ยวเล่นยังไงล่ะ]

เซียวอวิ๋น "..."

[เร็วเข้า เร็วเข้าสิ]

ในใจไป๋จิ่วเร่งเร้าสุดชีวิต ทว่าสีหน้าภายนอกกลับประจบสอพลอเต็มที่

ใช่แล้ว เซียวอวิ๋นสามารถมองเห็นสีหน้าประจบประแจงได้อย่างชัดเจนบนใบหน้ากลมป้อมมีขนปุกปุยของสัตว์ตัวน้อยตัวนี้...

ดูเหมือนเซียวอวิ๋นจะเคยชินกับพฤติกรรมปากกับใจไม่ตรงกันประเภทต่อหน้าทำตัวว่าง่าย แต่ในใจด่าทักทายไปยันบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของไป๋จิ่วเสียแล้ว

ไป๋จิ่ว "หงิงๆๆ..."

"เจ้ามาได้จังหวะพอดี อาจารย์มีของจะมอบให้เจ้าอยู่พอดี" ขณะพูด เซียวอวิ๋นก็หยิบกริชเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

แม้กริชเล่มนี้จะดูธรรมดาสามัญ แต่ไป๋จิ่วกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าภายในกริชแฝงไปด้วยพลังอันมหาศาล

พอดีกับที่ซินหวายเดินเข้ามา เพื่อเตรียมหารือกับเซียวอวิ๋นเรื่องการลงเขาไปฝึกฝนของไป๋จิ่ว

ทันทีที่ก้าวเข้ามา เขาก็เห็นเซียวอวิ๋นนำกริชออกมาพอดี

ไป๋จิ่วขมวดคิ้ว

[เอาไอ้นี่ให้ข้าแล้วข้าจะใช้ยังไงอะ?]

นางก้มมองอุ้งเท้ามีขนนุ่มนิ่มของตัวเอง

อุ้งเท้าแบบนี้จะจับกริชถนัดได้ยังไงกันเล่า

เซียวอวิ๋นกล่าวต่อ "คงอีกไม่นานเจ้าก็แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้แล้ว ถึงเวลานั้นก็ใช้มันป้องกันตัวได้ กริชเล่มนี้มีนามว่าอู๋ฉาง และแม้กริชนี้ดูเผินๆ จะเป็นเพียงแค่กริช..."

ไป๋จิ่วตั้งใจฟัง

"...แต่มันก็เป็นกริชจริงๆ นั่นแหละ"

ไป๋จิ่ว "??"

ซินหวายยกมือกุมขมับ "..." ท่านอาจารย์เอาอีกแล้ว

ท่านอาจารย์ชอบพูดจาไร้สาระแถมยังเว้นวรรคให้ลุ้นอยู่เรื่อย

บ่อยครั้งหากพวกตนฟังไม่จบประโยค ก็มักจะถูกหลอกให้ตกหลุมพรางได้ง่ายๆ

และดูเหมือนท่านอาจารย์จะรื่นรมย์กับการเห็นพวกตนโดนปั่นหัวเหลือเกิน จึงไม่เคยคิดจะแก้นิสัยนี้เลยสักนิด

เซียวอวิ๋น "แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นกริชเสมอไป"

เขาอธิบาย "นี่หลอมขึ้นมาจากกระบี่พิฆาตไม่กี่เล่มที่เจ้านำกลับมาคราวก่อน อานุภาพของมันร้ายกาจยิ่งนัก แข็งแกร่งกว่ากระบี่ชิงซวงที่หักไปเล่มนั้นเกินสิบเท่าเสียอีก ทว่าจิตสังหารของมันรุนแรงกระหายเลือด หากต้องการสำแดงพลังของมันออกมา จำต้องหล่อเลี้ยงด้วยโลหิต"

มุมปากของไป๋จิ่วกระตุกยิกๆ

[อาจารย์คิดจะปั้นข้าให้เป็นตัวร้ายด้วยอีกคนหรือไง?]

[ฟังยังไงนี่มันก็เซตติ้งของตัวร้ายชัดๆ เลยนะเว้ย!!]

[คนดีที่ไหนเขาเอาเลือดมาเซ่นอาวุธเวทกันฟะ! จะวางบทตัวร้ายให้เป๊ะเวอร์อะไรเบอร์นั้น??]

[แล้วก็ กระบี่เล่มเบ้อเริ่มตั้งหลายเล่มของข้า หลอมออกมาเหลือแค่นิดเดียวเนี่ยนะ? ยักยอกของไปชัวร์ป้าบเลยใช่ไหมล่ะ??]