ตอนที่ 58 เติบโตเป็นดรุณีน้อย

ซินหวายเลิกคิ้วกระบี่ขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทว่ายังคงไม่เอ่ยคำใดออกมาสักคำ

เซียวอวิ๋นสีหน้าเรียบเฉย แม้แต่เปลือกตาก็ไม่กระดิก ราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น

เซียวอวิ๋นหันไปมองไป๋จิ่ว พลิกข้อมือเบาๆ กริชสั้นเล่มหนึ่งก็ร่วงลงตรงหน้าไป๋จิ่วเสียงดัง "เคร้ง"

"ของสิ่งนี้มีนามว่าอู๋ฉาง สามารถแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างที่เหมาะสมที่สุดตามใจปรารถนาของผู้เป็นนาย" เซียวอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสำทับอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "เจ้าลองดูหน่อยสิ"

ได้ยินดังนั้นไป๋จิ่วก็ยื่นอุ้งเท้าออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันทีที่แตะโดนผิวกริช แสงสีฟ้าหม่นสายหนึ่งก็พลันระเบิดวาบ ห่อหุ้มร่างของนางไว้ประหนึ่งเกลียวคลื่น

ครั้นแสงสว่างจางหายไป บนพื้นก็ปรากฏมีดทำครัวสีดำเมื่อมเล่มหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่ คมมีดเปล่งประกายเย็นเยียบ สะท้อนใบหน้าหมาเหวอหวาของนางออกมาให้เห็นเต็มตา

ไป๋จิ่ว "..."

ซินหวาย "..."

เซียวอวิ๋นจ้องมองมีดทำครัวเล่มนี้อย่างครุ่นคิด

"จะว่าไปก็เข้ากับเจ้าดีอยู่นะ"

ไป๋จิ่วไม่ยอมแล้ว

นางไม่เชื่อ!

จึงไสมีดทำครัวเล่มนี้ไปตรงหน้าศิษย์พี่ใหญ่

ซินหวายเข้าใจเจตนาของไป๋จิ่ว จึงวางมือของตนลงไปเช่นกัน

ชั่วพริบตา มีดทำครัวเล่มนั้นกลับแปรเปลี่ยนกลายเป็นทวนยาวอันน่าเกรงขาม ทั่วทั้งด้ามเปล่งประกายแสงหมุนเวียนสง่างาม

ไป๋จิ่ว "?"

นางลองแตะอีกรอบ

ก็ยังเป็นมีดทำครัวเหมือนเดิม

ดันกลับไปให้ศิษย์พี่ใหญ่อีกที

ก็กลายเป็นทวนยาวสุดองอาจอีกครั้ง

ไป๋จิ่วสติแตกแล้ว

ทำไมของข้าต้องเป็นมีดทำครัววะเนี่ย?!

ซินหวายเอ่ยปลอบ "มีดทำครัวก็มีเอกลักษณ์ดีออก"

"เวลาฟันคนมันถึงเนื้อถึงตัวดี"

"แถมยังหั่นผักได้สะดวกด้วย"

ไป๋จิ่ว "..."

ช่างเถอะ อย่างน้อยก็เป็นมีดที่ใช้ฟันคนได้ล่ะวะ

นางเก็บกริชสั้นเข้าไปในสร้อยคอเก็บของ

เซียวอวิ๋นพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ประจวบเหมาะที่ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้ามาพอดี หลายปีมานี้ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าน่าจะเก็บสะสมหินวิญญาณไว้ไม่น้อย เจ้าลงเขาไปหาประสบการณ์ ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องใช้หินวิญญาณ เจ้าลองขอจากศิษย์พี่ใหญ่และพวกศิษย์พี่คนอื่นๆ ติดตัวไว้สักหน่อยเถอะ"

สิ้นเสียง ร่างก็ลอยละลิ่วออกไปนอกประตูเสียแล้ว ราวกับกลัวจะถูกไป๋จิ่วเกาะแกะไถตังค์จนเหรียญทองแตกร่วงอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าในความเป็นจริงแล้ว บรรดาศิษย์พี่ทั้งหลายต่างก็เปย์ของให้ไป๋จิ่วจนแทบหมดหน้าตักจริงๆ

มอบของดีๆ ให้นางมาเพียบ

ค่ำคืนนั้น เงาร่างของเซียวอวิ๋นได้ร่อนลงที่เรือนพักของฉู่ยวี่หว่านบนยอดเขาอวี้หัว

ยามนี้ฉู่ยวี่หว่านเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

กระบี่ชิงซวงที่หลอมขึ้นมาใหม่วางอยู่ข้างกายนาง

เพียงแต่กระบี่ชิงซวงที่ถูกหลอมขึ้นใหม่นี้ไม่ได้ส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายให้แก่นางเหมือนดั่งเดิมอีกต่อไป

หากไม่เคยหักสะบั้นมาก่อน ยามนี้กระบี่ชิงซวงคงส่งเสียงหวีดหวิวสั่นสะเทือนเตือนภัยไม่หยุดหย่อนแล้ว

แววตาอันเย็นเยียบของเซียวอวิ๋นควบแน่นด้วยไอสังหารสายหนึ่ง

และในเวลาเดียวกัน พลังอันมหาศาลขุมหนึ่งก็โถมซัดเข้าใส่ฉู่ยวี่หว่านอย่างบ้าคลั่งราวกับจะกลืนกินฟ้าดิน

ยามนี้นางรู้สึกราวกับทั่วทั้งร่างถูกเข็มเหล็กนับไม่ถ้วนตรึงไว้แน่นหนาจนขยับไม่ได้แม้แต่กระผีกริ้น

คล้ายดั่งพลัดตกสู่ฝันร้ายในชั่วพริบตา นางรู้สึกราวกับถูกเข็มเหล็กนับหมื่นเล่มทิ่มแทงทะลุร่างจนไม่อาจขยับเขยื้อน

สติสัมปชัญญะดิ้นรนอยู่ในความพร่ามัว ทว่ากลับเปล่าประโยชน์ดั่งสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในกรงขัง

นางพยายามดิ้นรน ทว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจลืมตาตื่นหรือหลุดพ้นไปได้

นางสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่คืบคลานเข้ามาใกล้ ราวกับตนเองกำลังจะถูกพลังสายนี้ฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ในพริบตา

เงามัจจุราชประชิดเข้ามาจนแทบหายใจรดต้นคอ ความหวาดกลัวรัดรึงดั่งอสรพิษ ส่งผลให้โลหิตในกายเย็นเฉียบจนหนังศีรษะชาดิก

ทว่าในจังหวะที่พลังขุมนั้นกำลังจะบดขยี้ดวงวิญญาณของฉู่ยวี่หว่านให้แหลกสลาย ภายในร่างของนางกลับมีพลังลึกลับสายหนึ่งไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง

มันเดือดพล่านพลุ่งพล่านอยู่ในเส้นชีพจรดั่งน้ำเดือด แทบจะทะลักทะลวงออกจากร่าง

พลังของเซียวอวิ๋นกลับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาให้แก่พลังลึกลับนี้เสียอย่างนั้น และเห็นทีว่ากำลังจะช่วยให้นางทะลวงผ่านจุดวิกฤตบางอย่างไปได้

ราวกับว่าหากแตะถึงจุดขีดสุดนั้นได้เมื่อใด นางก็จะทะลวงผ่านพันธนาการชั้นนี้ไปได้ทันที

ซึ่งพลังของเขานี่เองที่เป็นสื่อกลางผลักดันให้พลังลึกลับเข้าใกล้จุดวิกฤตดังกล่าว

ม่านตาของเซียวอวิ๋นหดเกร็ง รีบชักรั้งไอสังหารกลับมาในชั่วพริบตา พลังที่หมายจะบดขยี้ฉู่ยวี่หว่านพลันถอยร่นดั่งน้ำลด

สีหน้าของเขาเย็นเยียบค่ำเครียด

ยามนี้เขาแน่ใจแล้วอย่างแท้จริง

ในใต้หล้านี้มีพลังลึกลับที่อยู่เหนือสรรพชีวิตอย่างแท้จริง

เกรงว่านี่คงเป็นสิ่งที่เสี่ยวจิ่วเรียกว่า "รัศมีตัวเอก" กระมัง

ทั้งที่เป็นเพียงคนตัวเล็กจ้อยดั่งมดปลวกที่ตนแค่ยกมือก็บี้ให้ตายได้ ทว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจสังหารนางได้เลย

พลังสายนั้นไม่เพียงคุ้มครองนางให้แคล้วคลาดปลอดภัย ซ้ำยังยืมพลังจากภายนอกมาช่วยให้นางทะลวงขั้นได้อีก

ตัวตนพรรค์นี้ เดิมทีก็สามารถทำให้นางอยู่เหนือสรรพชีวิตได้โดยตรงอยู่แล้ว

กลับแสร้งกบดานอยู่เบื้องล่าง ใช้สรรพชีวิตเป็นบันไดเหยียบย่ำ ให้กลายเป็นกองกระดูกใต้ฝ่าเท้ายามนางปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูง

กล่าวหาว่าคนเช่นพวกตนมองสรรพชีวิตเป็นดั่งมดปลวก ทั้งที่คนพรรค์นี้นี่แหละที่เห็นหมื่นสิ่งไร้ค่าดั่งหุ่นฟางอย่างแท้จริง

เดิมทีเซียวอวิ๋นยังมิได้บังเกิดจิตสังหารต่อฉู่ยวี่หว่านอย่างแท้จริง

ทว่านับแต่รู้ว่าฉู่ยวี่หว่านคิดจะเอาชีวิตเสี่ยวจิ่วในถ้ำหมื่นกระบี่

เขาก็เริ่มคิดสังหารฉู่ยวี่หว่านขึ้นมาจริง ๆ

แม้จะมีคำเตือนของเสี่ยวจิ่วล่วงหน้า เขาก็ยังอยากจะลองหยั่งเชิงสิ่งที่เรียกว่า "ชะตาสวรรค์" นี้ดูสักครา

สิ่งที่เรียกว่า "โปรโกง" นั่น

หากสามารถสังหารตัวตนที่จะกลายเป็นภัยคุกคามต่อสำนักในภายภาคหน้านี้ได้ สำนักของพวกเขาก็จะได้ไม่ต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนอีก

ยามนี้ เขารับรู้ได้แล้วจริง ๆ

พลังลึกลับอันแปลกประหลาดผิดสามัญสำนึกที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างของนาง

สายตาของเขาเย็นเยียบ แว้งกายหันหลังกลับช้า ๆ แล้วกลืนหายไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

ส่วนฉู่ยวี่หว่านที่หลับสนิทอยู่บนเตียงก็พลันเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด

ในดวงตาคู่นั้นยังคงหลงเหลือความหวาดผวา ม่านตาหดเกร็ง

เหงื่อเย็นผุดพรายทั่วหน้าผากเม็ดเป้ง ร่างกายเย็นเฉียบประหนึ่งน้ำแข็ง

ครั้นสงบจิตใจลงได้ นางจึงบังเกิดความเคลือบแคลงสงสัย

เมื่อครู่นี้... นางฝันร้ายไปหรือ

ไฉนร่างกายของตนจึงได้หนาวสั่นปานนี้ ทั้งยัง... ทำไมนางถึงได้หวาดกลัวถึงเพียงนี้

ในความฝันนั้นมันมีสิ่งใดกันแน่

ตอนที่เซียวอวิ๋นกลับมา ไป๋จิ่วกำลังนอนขดตัวอยู่บนเตียง ขนสีขาวนุ่มฟูขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ

ช่วงนี้นางไปหอคัมภีร์บ่อยครั้ง

ฉินไห่สังเกตเห็นความผิดปกติของพลังจิตในร่างนาง จึงให้นางไปที่นั่นบ่อยขึ้นกว่าเดิม

แต่วันนี้นางไม่ได้ไป ด้วยใกล้จะถึงเวลาลงเขาแล้วจึงได้หยุดพักผ่อน

ไป๋จิ่วติดนิสัยนอนเตียงของเซียวอวิ๋น เพราะโดยมากแล้วเซียวอวิ๋นจะไม่นอนหลับ แต่จะใช้วิธีโคจรลมปราณนั่งสมาธิแทนการนอน

เช่นนี้ไม่เพียงโคจรพลังตามรอบจักรวาลเพื่อบำเพ็ญเพียรได้ ทว่ายังช่วยให้ได้พักผ่อนไปในตัว

มีเพียงนาน ๆ ครั้งเท่านั้นที่จะเอนกายนอนหลับ

สำหรับเซียวอวิ๋นแล้ว เตียงนอนจึงกลายเป็นเพียงของประดับห้อง

ดังนั้นไป๋จิ่วจึงยึดครองเตียงของเซียวอวิ๋นไปหน้าตาเฉย

เซียวอวิ๋นเดินช้า ๆ มาที่ข้างเตียง กำลังจะขึ้นไปนั่งสมาธิเช่นเคย

ทว่าในชั่วขณะที่เขากำลังจะนั่งลงนั้น กลับเห็นก้อนขนปุกปุยเปล่งแสงสีขาวนวลตาออกมา ก่อนจะพลันกลายร่างเป็นเด็กหญิงคนหนึ่ง

ดรุณีน้อยที่แปลงกายออกมาครานี้ดูโตกว่าคราวก่อน ราวสิบสามสิบสี่ปี ใบหน้าสะสวยผุดผาดขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

คิ้วตายังคงแฝงแววไร้เดียงสา ทว่าเริ่มฉายแววงดงามพิสุทธิ์ เกศาสลวยดั่งม่านน้ำตกแผ่สยายระเกะระกะอยู่บนผ้านวม ประหนึ่งยังคงหลงเหลือเค้าโครงยามเป็นร่างอสูร

นางกำลังหลับสนิท ขนตายาวงอนทาบทับเกิดเป็นเงามัวจางบนพวงแก้ม ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย ลมหายใจสม่ำเสมอยืดยาว

เขาจ้องมองใบหน้ายามนิทราของดรุณีน้อย นัยน์ตาทอประกายลึกล้ำ ผ่านไปเนิ่นนานจึงพึมพำเสียงแผ่วว่า "โต... ไวถึงเพียงนี้เชียวหรือ..."