ตอนที่ 59 พี่ชาย นายตัวหอมจัง

ครั้งก่อนที่เซียวอวิ๋นเห็นร่างมนุษย์ที่ไป๋จิ่วจำแลงกายออกมา นางมีรูปลักษณ์เพียงเด็กหญิงอายุราวแปดเก้าขวบเท่านั้น

ทว่าบัดนี้ผ่านไปไม่นานเท่าใด กลับเติบโตขึ้นมากถึงเพียงนี้

แม้นางจะจำแลงเป็นร่างมนุษย์ได้เช่นนี้ แต่กลับไม่อาจคงสภาพร่างนี้ไว้ได้

ร่างมนุษย์เช่นนี้ท้ายที่สุดแล้วเป็นเพียงการปรากฏออกมาโดยไม่รู้ตัว หาใช่การกลายร่างที่แท้จริงไม่ หากคิดจะคงสภาพร่างไว้ได้นาน เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักระยะ

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ร่างนางครู่หนึ่ง ครั้นเห็นร่างของนางค่อยๆ หดเล็กลงกลับคืนสู่สภาพลูกสัตว์ตัวน้อย จึงได้นั่งขัดสมาธิ หลับตาเข้าสู่สมาธิ เพียงแต่หางตาเหลือบไปเห็นพุงกะทิที่เปิดโล่งของไป๋จิ่ว มือจึงดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้นางเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

จากนั้นจึงค่อยปิดเปลือกตาลง นั่งสมาธิเข้าสู่ภวังค์

-----------------

การออกฝึกหาประสบการณ์ของเหล่าศิษย์ใหม่สำนักปี้อวิ๋น ปกติแล้วจะกินเวลาราวสองถึงสามเดือน

โดยมีผู้อาวุโสของสำนักเป็นผู้นำทีม แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มย่อย แต่ละกลุ่มมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ ระหว่างทางมีทั้งวาสนาในแดนลับ และยังมีดินแดนที่ปิศาจร้ายยึดครอง

ทว่า เพื่อมิให้ศิษย์ใหม่ต้องล้มตายเร็วเกินไป ดินแดนที่เลือกไว้จึงไม่ใช่เขตแดนอันตรายร้ายแรง ส่วนใหญ่เน้นให้พวกเขาเปิดหูเปิดตาและขัดเกลาจิตใจเสียมากกว่า

หลังการฝึกประสบการณ์ครั้งนี้สิ้นสุดลง ก็จะเป็นการประลองใหญ่แห่งสำนักเซียน

ในการประลองใหญ่แห่งสำนักเซียนครั้งก่อน สำนักปี้อวิ๋นพ่ายแพ้ไป และในครั้งนี้ สำนักปี้อวิ๋นเป็นเจ้าภาพ จึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะกู้หน้ากลับคืนมาได้ในการประลองรอบนี้

ด้วยเหตุนี้ จึงให้ความสำคัญกับการออกฝึกประสบการณ์ของเหล่าศิษย์ใหม่ในครานี้เป็นพิเศษ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฉู่ยวี่หว่าน

โม่หลีเยวียนฝากความหวังไว้กับฉู่ยวี่หว่านเป็นอย่างมาก ยามที่นางลงจากเขา เขายังแอบมอบสมบัติวิเศษและเม็ดยาให้นางไปมิใช่น้อย

"เสี่ยวจิ่ว เจ้าวางใจเถอะ ศิษย์พี่สามจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี" หลิงจือลูบหัวไป๋จิ่วพลางเอ่ยยิ้มๆ แล้วหันไปกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์ "เอาเนื้อวัวมาเพิ่มอีกหนึ่งชั่ง!"

เสี่ยวเอ้อร์ยกมือปาดเหงื่อ

แม่นางคนนี้หน้าตาก็สะสวยดีแท้ๆ ไฉนถึงกินจุได้ขนาดนี้กันนะ

ไป๋จิ่วนั่งยองๆ อยู่บนม้านั่ง มองดูศิษย์พี่สามที แล้วก็มองศิษย์อาฉินที่กำลังจิบชาอย่างเนิบนาบอยู่ข้างๆ ที ตลอดจนศิษย์อีกสองสามคนที่ตนไม่ทราบนาม

เอาจริง นางก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วคนที่ลงเขามาเป็นเพื่อนตนจะเป็นศิษย์พี่สาม

นางยังนึกว่าจะเป็นศิษย์พี่ใหญ่หรือไม่ก็ศิษย์พี่รองเสียอีก

แต่อาจารย์บอกว่า ยอดเขาจั้ววั่งจำเป็นต้องมีคนคอยดูแลความเรียบร้อย จึงให้ศิษย์พี่สามตามมาแทน

ศิษย์อาฉินช้อนตาขึ้นมองไป๋จิ่วแวบหนึ่ง "พวกซ่างกวนออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อนพวกเรา คาดว่าคงถึงหมู่บ้านอู้หยิ่นแล้ว พวกเราพักอีกประเดี๋ยวก็ควรต้องออกเดินทางได้แล้ว"

พอได้ยินชื่อหมู่บ้านอู้หยิ่น หูของไป๋จิ่วก็ตั้งชันขึ้นมาทันที

นี่มันไม่ใช่ที่ที่ข้าเพิ่งทะลุมิติมาตอนแรกหรอกเรอะ?

ท่านอาจารย์ก็พาตัวข้ามาจากหมู่บ้านอู้หยิ่นเหมือนกันนี่หว่า

หมู่บ้านอู้หยิ่น...

ยังเป็นที่ที่นางเอกได้เจอกับพระรองสายยันเดเระอีกต่างหาก! ไม่ใช่แค่เจอพระรองยันเดเระนะ แต่ยังบังเอิญได้สมบัติวิเศษจากฟ้าดินที่หมู่บ้านอู้หยิ่นนี่ด้วย!

ศิษย์อาฉินกล่าวเนิบช้า "ช่วงนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านอู้หยิ่นหายตัวไปบ่อยครั้ง ที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากสำนักปี้อวิ๋นของเรา เจ้าสำนักเป็นห่วงว่าแถบนั้นอาจจะมีปิศาจชั่วร้ายก่อความวุ่นวาย ตอนพวกเราออกมาจึงกำชับให้แวะไปตรวจสอบที่นั่นก่อน"

ไป๋จิ่วผึ่งหูตั้งชัน ในใจชักเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีเสียแล้ว

ตลอดทาง หลิงจือสังเกตเห็นว่าไป๋จิ่วดูใจลอยชอบกล จึงอดแปลกใจไม่ได้

เสี่ยวจิ่วดูเหมือนมีเรื่องในใจอะไรหรือเปล่านะ

ฉินไห่ก็สังเกตเห็นเช่นกัน จึงอุ้มไป๋จิ่วขึ้นมาเสียเลย

เจ้าตัวเล็กนี่มีเรื่องกวนใจกับเขาด้วยรึ?

เขาเดินไปพลางเอ่ยกับหลิงจือไปพลาง "ข้ารู้ว่าอาจารย์ของเจ้าส่งเจ้ามาก็เพื่อปกป้องไป๋จิ่ว สันดานอย่างพวกเจ้าในยอดเขา นึกไม่ถึงว่าจะใส่ใจทะนุถนอมไป๋จิ่วถึงเพียงนี้ ก็นับว่าหาได้ยากนัก"

มุมปากของหลิงจือกระตุก

สันดานรึ?

สันดานแบบไหนมิทราบ?

ตาเฒ่าบ้า

พูดจาอ้อมค้อมหลอกด่ากันชัดๆ

ฉินไห่เอ่ยต่อ "แต่ครั้งนี้มีข้าอยู่ด้วย ก็คงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเจ้าหรอก"

หลิงจือทนไม่ไหวอีกต่อไป "ศิษย์อาฉิน เสี่ยวจิ่วเป็นศิษย์น้องของข้านะ"

ฉินไห่ปรายตามองนาง "แล้วอย่างไรเล่า?"

หลิงจือ "..."

ช่างเถอะ เห็นแก่อีกฝ่ายเป็นผู้อาวุโส นางยอมทน

แต่พอเห็นฉินไห่เอาแต่อุ้มไป๋จิ่วไว้ในอ้อมอกพลางขยำขยี้ขนจนแทบจะร่วงโล้นหมดตัวแบบนั้น...

นางทนไม่ไหวแล้ว!

นางคว้าตัวไป๋จิ่วกลับคืนมาทันควัน

"ศิษย์อา ให้ข้าอุ้มเสี่ยวจิ่วดีกว่าเจ้าค่ะ" นางเอ่ยพลางยิ้มตาหยี

อ้อมแขนของฉินไห่พลันว่างเปล่า สัมผัสนุ่มฟูก็พลอยมลายหายไปด้วย สีหน้าของเขาจึงพลันมืดทะมึนลงทันที

ทว่าก็ไม่อาจลดตัวลงไปโมโหใส่รุ่นเยาว์ได้ สุดท้ายจึงทำได้เพียงแค่นเสียงฮึ นำศิษย์คนอื่นๆ มุ่งหน้าต่อไป

หลิงจือเบะปาก อุ้มไป๋จิ่วไว้ในอ้อมอกแล้วค่อยๆ ก้าวตามไป

เดิมทีนางตั้งใจพาศิษย์น้องไปหาอะไรกินนอกสถานที่ ทว่าศิษย์อาฉินกลับตามติดไม่ห่าง ทำให้ทั้งนางและเสี่ยวจิ่วออกไปหาของกินลำบากเหลือเกิน

เห็นทีต้องหาทางสลัดศิษย์อาฉินทิ้งให้ได้เสียแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด ไม่นานนักไป๋จิ่วก็เริ่มหิวโซ

อาศัยจังหวะที่คนกลุ่มนั้นหยุดพัก นางก็แอบย่องหนีออกมา

เมื่อหลิงจือเห็นเข้า จึงอยู่รั้งท้ายคอยช่วยดูต้นทางและกลบเกลื่อนให้

นางรู้ว่าเสี่ยวจิ่วเฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง จึงมิได้กังวลอันใด

เพียงชั่วครู่ ใต้อุ้งเท้าของไป๋จิ่วก็เหยียบกดร่างของสัตว์วิญญาณตัวเขื่องจนแน่นิ่งไปแล้ว

นางอ้าปากกลืนแก่นปราณของสัตว์วิญญาณตัวนั้นลงท้องไปในอึกเดียว

พอกลืนแก่นปราณเสร็จ ถึงค่อยเริ่มสวาปามเนื้อที่เหลืออย่างเอร็ดอร่อย

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่การกินเนื้อสดๆ ไม่ทำให้นางรู้สึกคาวเลือดอีกต่อไป

ตรงกันข้าม กลิ่นคาวเลือดสดๆ กลับยิ่งทำให้นางรู้สึกว่ามันโอชะขึ้นไปอีก

แม้ตอนแรกจะคลื่นไส้อยู่บ้าง แต่นางก็ปรับตัวได้เร็วเหลือเกิน

กินอะไรก็ของกินเหมือนกันนั่นแหละ

ตอนนี้แม้แต่ไอวิญญาณของมนุษย์ข้ายังเขมือบมาแล้วเลย

ขอแค่ไม่ใช่กินขี้...

ข้าก็รับได้หมดทั้งนั้น!

ขณะกำลังกินอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ด้านหลังก็พลันเยียบเย็นขึ้นมา

พอหันขวับกลับไป ก็เห็นเงาร่างสายหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล ใบหน้าขาวซีดราวกับซากศพ นัยน์ตาจ้องเขม็งมองมาที่นางอย่างเย็นเยียบและชวนขนลุก

ใบหน้านั้นขาวซีดประหนึ่งศพที่ตายมาแล้วหลายเดือน แม้เครื่องหน้าจะหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ทว่ากลับน่าสะพรึงกลัวอย่างประหลาด

ไร้ซึ่งกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิต คล้ายกับผีพรายชายหนุ่มที่ซ่อนเร้นไอพลังไว้มิดชิด

หรือไม่ก็เหมือนสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอำพรางตัวตนเพื่อรอจังหวะล่าเหยื่อ

สัญชาตญาณแห่งอันตรายและความหวาดผวาทำให้ขนทั่วร่างของไป๋จิ่วลุกชันขึ้นทันที กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเขม็ง

นัยน์ตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นรูม่านตาสีแดงฉานทรงรีคล้ายสัตว์ร้าย และส่งเสียงขู่คำรามต่ำออกมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ

ชายผู้นั้นจ้องมองไป๋จิ่วด้วยสายตานิ่งสงบ ม่านตาที่เคยดูเหมือนมนุษย์ทั่วไปพลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ก้นบึ้งราวกับหลุมดำสองหลุม

ยิ่งขับเน้นให้ดูวิปริตชวนขวัญผวายิ่งขึ้น

"คราวนี้ รูปลักษณ์ภายนอกถึงกับกลายเป็นสุนัขตัวหนึ่งเลยรึ" สุ้มเสียงของเขาเยียบเย็นราวกับลอยมาจากปรโลก ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ประหนึ่งซากศพเดินได้

มุมปากของไป๋จิ่วยังมีคราบเลือดติดอยู่ นัยน์ตาสีเลือดจับจ้องเขาเขม็ง

"เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!"

มันไม่ใช่คน

นางสัมผัสได้

แต่เป็นตัวอะไรที่คล้ายกับนางมาก

แม้ข้าเองจะไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องใช้คำว่า 'ตัวอะไร' มานิยามตัวเองก็เถอะ

ฝ่ายตรงข้ามจ้องมองนางด้วยสายตาละโมบ เขายื่นลิ้นเลียริมฝีปาก น้ำลายแทบจะหยดเยิ้มออกมาจากมุมปากด้วยความอยากอาหาร

"เจ้า... ช่างหอมเหลือเกิน..."

ไป๋จิ่ว "..."

เอาจริง ข้าก็ว่ามันหอมน่ากินเหมือนกัน

เป็นกลิ่นเนื้อหอมกรุ่นของของกินชั้นเลิศ

ข้าไม่เคยได้กลิ่นอะไรที่หอมยั่วน้ำลายขนาดนี้มาก่อนเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะเพิ่งยัดเนื้อลงท้องไปจนอิ่มแปล้ล่ะก็ มีหวังข้าคงน้ำลายสอไหลพรากไม่แพ้มันแน่

จิตใต้สำนึกในสมองสั่งการบอกว่า ข้าเองก็อยากจะเขมือบมันใจจะขาด!

ทว่าเมื่อเทียบกับความหอมของเนื้อแล้ว ตอนนี้สัญชาตญาณกลับตื่นตัวรับรู้ถึงภัยคุกคามและความหวาดหวั่นมากกว่า

จนทำให้อยากจะโกยอ้าวหนีไปให้พ้นๆ

และที่ย้อนแย้งยิ่งกว่านั้นคือ ข้ากลับรู้สึกผูกพันใกล้ชิดกับไอ้ตัวประหลาดนี่อย่างบอกไม่ถูก

มันค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า

ไป๋จิ่วแยกเขี้ยวคมกริบส่งเสียงขู่ สายตาดุดันเหี้ยมเกรียมจับจ้องมันตาไม่กะพริบ

"อย่าเข้ามานะ! ขืนเข้ามาอีกก้าว ข้ากัดเจ้าจริงๆ ด้วย!"

ชายผู้นั้นเค้นเสียงหัวเราะเยาะหยันเยียบเย็นออกมาจากลำคอ

"เทาเถี่ยผู้อาละวาดสะท้านฟ้าดินในยุคบรรพกาล บัดนี้กลับเป็นเพียงแค่สัตว์ตัวน้อยวัยเยาว์... หากไม่ให้ข้ากลืนกินเจ้าเข้าไป มิเสียดายแย่หรอกรึ"

ไป๋จิ่วแหวใส่อย่างดุร้าย "มีมารยาทบ้างไหมเนี่ยหะ!"

"ทำไมเจ้าไม่ให้ข้ากินบ้างเล่า!"

ในตอนนั้นเอง สุ้มเสียงเย็นเยียบดุดันสายหนึ่งก็พลันดังขึ้น

"เจ้าคิดจะทำอะไรท่านแม่ของข้า!"

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเซี่ยวเทียนทำให้ฝีเท้าของชายผู้นั้นชะงักงัน

แววตาโลภอยากอาหารที่จับจ้องไป๋จิ่วอยู่พลันค่อยๆ สงบลง

เขาเหลือบมองเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง แววตาสับสนระคนสงสัยผุดขึ้นมาจางๆ

ศีรษะเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย คล้ายพฤติกรรมตามสัญชาตญาณของสัตว์เดรัจฉาน

เซี่ยวเทียนก้าวไปขวางหน้าไป๋จิ่วไว้ทันควัน กลิ่นอายดุร้ายอำมหิตแผ่ซ่านคล้ายม่านพลังที่จับต้องได้วนเวียนอยู่รอบกาย

ไอสีดำทมิฬตลบอบอวล ค่อยๆ กัดกร่อนบรรยากาศรอบข้างทีละนิด

ชายผู้นั้นพลันถอยร่นไปด้านหลังก้าวหนึ่ง

ดวงตาหรี่แคบลงเล็กน้อย

ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ไป๋จิ่ว

มุมปากของเขายกยิ้มเป็นรอยโค้งชวนขนลุก "ขุนต่ออีกหน่อย รสชาติคงจะยิ่งโอชะขึ้นไปอีก"

ทันทีที่สิ้นเสียง ชายผู้นั้นก็กลายสภาพเป็นเงาดำมืดแล้วอันตรธานหายไปจากที่ตรงนั้นอย่างไร้ร่องรอย

หลังจากชายผู้นั้นหายลับไป ไป๋จิ่วถึงค่อยผ่อนคลายลงได้

ขนที่พองฟูทั่วทั้งร่างค่อยๆ ลู่กลับลงไปตามเดิม

หมอนั่นเป็นตัวอะไรกันแน่

ทำไมถึงรู้ได้ว่าร่างจริงของข้าคือตัวอะไร

แถมยังทำเหมือนรู้จักข้าอีกต่างหาก

ที่ประหลาดยิ่งกว่าคือ ทั้งที่รู้สึกว่าอีกฝ่ายคุกคามและอันตรายถึงชีวิต แต่นางกลับรู้สึกว่าบนตัวเขามีกลิ่นอายที่คุ้นเคยสนิทสนมบางอย่าง

คล้ายกับ... กลิ่นของพวกพ้องเผ่าพันธุ์เดียวกัน

ซึ่งกลิ่นแบบนี้ก็ไม่ได้ขัดแย้งกับความอยากอาหารที่นางมีต่อเขาเลยสักนิด

มันเหมือนเป็นสัญชาตญาณดิบ ฟีลเหมือนหมาเห็นกระดูกไม่มีผิด

อยากจะพุ่งเข้าไปแทะหัวแทะท้ายให้หนำใจสักสองสามคำ

นางยกอุ้งเท้าขึ้นมามองดูกรงเล็บของตัวเอง

ทว่าตอนนี้กรงเล็บของนางกลับงอกยาวขึ้นจนทั้งหนาและแหลมคมยิ่งกว่าเดิม อันเนื่องมาจากอารมณ์คลั่งอาละวาดเมื่อครู่

ดูราวกับตะขอติดเงี่ยงที่พร้อมจะฉีกกระชาก ดุดันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

นี่ข้า...

เป็นเถาเที่ยจริงดิ

สัตว์อสูรบรรพกาลในตำนานตัวนั้นน่ะนะ

ในเนื้อเรื่องเดิมมีพูดถึงพวกสายเลือดโบราณจากยุคบรรพกาลอยู่บ้าง แต่ก็เป็นแค่ตัวหนังสือที่ผู้เขียนเอ่ยถึงผ่านๆ เท่านั้น

ในช่วงท้ายเรื่อง สัตว์พันธสัญญาที่ฉู่ยวี่หว่านได้มาครอบครอง มีสัตว์เทวะบรรพกาลอยู่ถึงสองตัว

แถมว่าที่สามีในอนาคตของนางเอกก็มีสายเลือดบรรพกาล นับว่าเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์ด้วยซ้ำ

ส่วนพวกสัตว์อสูรดุร้ายน่ะเหรอ แทบจะเป็นตัวตนประเภทที่โผล่มาเมื่อไหร่ก็มีแต่คนร้องตะโกนให้รุมฆ่า

มีแค่บทบรรยายสั้นๆ กล่าวถึงเฉยๆ ไม่เคยได้เผชิญหน้ากับแม่นางเอกตรงๆ สักครั้ง

มีชีวิตอยู่แค่ในตำนาน แถมยังชอบโดนโยนขี้ให้เป็นแพะรับบาปอยู่เรื่อย

กระจ่างแล้ว

ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งแทงตลอดแล้วโว้ย...

มิน่าเล่าท่านอาจารย์ถึงบอกว่า แม้ไอสังหารใต้ถ้ำหมื่นกระบี่จะรุนแรงหนาวเหน็บ แต่ก็ทำอันตรายอะไรข้าไม่ได้

มิน่าเล่าท่านอาจารย์ถึงบอกว่า ไม่มีอะไรจะดุร้ายไปกว่าข้าอีกแล้ว...

มิน่าล่ะข้าถึงหิวโซได้ทุกวี่ทุกวัน

เชี่ยเอ๊ย!

สรุปคือท่านอาจารย์รู้อยู่แต่แรกแล้วเรอะว่าข้าเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย?!

แล้วไอ้หมอนั่นเมื่อกี้มันเป็นตัวอะไรกันแน่อีก

หรือว่าจะเป็นสัตว์อสูรเหมือนกัน

ขณะที่ไป๋จิ่วกำลังคิดสะระตะอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีมือมาเช็ดที่มุมปากของนางเบาๆ

นางดึงสติกลับมา ม่านตาสัตว์ที่กลับคืนสู่สีปกติพลันเปลี่ยนจากอาการเอ๋อเหรอมาเป็นแจ่มชัด

เด็กหนุ่มตรงหน้านั่งยองๆ อย่างว่าง่ายอยู่เบื้องหน้านาง ขนตาทอดลงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมด้วยความจริงจัง มืออันนุ่มนวลค่อยๆ เช็ดคราบเลือดที่มุมปากพลางลูบจัดระเบียบเส้นขนที่เปียกชื้นให้นางไปพร้อมกัน

"ท่านแม่กินจนเลอะเทอะมอมแมมไปหมดเลย" เซี่ยวเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

"บุรุษผู้นั้นเมื่อครู่คือใครกันหรือ เขาดูเหมือนจะไม่ใช่มนุษย์เลย"