ตอนที่ 60 เขาแค่ต้องการมีบ้าน ผิดตรงไหนกัน

ไป๋จิ่วได้สติกลับมาในทันที นางสะบัดหัวไปมา แววตาฉายประกายประหลาดใจระคนสงสัย "เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

นับแต่วันที่ท่านอาจารย์เกิดจิตสังหารต่อเซี่ยวเทียน ไป๋จิ่วก็ไม่ได้ไปพบเซี่ยวเทียนอีกเลย

นางนึกว่าเซี่ยวเทียนจะจากไปนานแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าจะมาโผล่ที่นี่กะทันหัน

เซี่ยวเทียนบรรจงเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากของไป๋จิ่วอย่างเบามือ จากนั้นจึงเอ่ยเสียงค่อย "พอจากท่านแม่มา ข้าก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน... ก็เลยวนเวียนอยู่แถวสำนักปี้อวิ๋นมาตลอด ข้ารู้ว่าชายคนนั้นจงใจแยกพวกเราออกจากกัน เดิมทีข้าตั้งใจจะไปหาท่าน แล้วฆ่าชายคนนั้นทิ้งเสีย เช่นนี้ข้ากับท่านแม่ก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป แต่ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญได้มาเจอท่านแม่ที่นี่พอดี"

น้ำเสียงของเซี่ยวเทียนแฝงความตัดพ้ออยู่หลายส่วน ราวกับเด็กที่ถูกทอดทิ้งก็มิปาน

มีเพียงยามที่เอ่ยถึงชายคนนั้น แววตาจึงฉายประกายจิตสังหารอันเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงก็พลันเฉียบขาดดุดันขึ้นมา

เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยวเทียน ไป๋จิ่วก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขายังไม่ได้ความทรงจำกลับคืนมา

นี่ยังคิดว่าข้าเป็นแม่ของตัวเองอยู่อีกเรอะ

"แล้วช่วงนี้เจ้าไปทำอะไรมา" ไป๋จิ่วถามอย่างกังขา

เอาแต่เดินวนไปเวียนมาแถวนี้โดยไม่ทำอะไรเลยเนี่ยนะ

ว่างขนาดนั้นเชียว

เซี่ยวเทียนแววตาไหววูบ เขาล้วงถุงผ้าใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ พลันที่เปิดปากถุง แสงประกายพร่างพรายก็สาดทอออกมาทันที

ด้านในล้วนเป็นแก่นปราณสัตว์ปิศาจระดับสูงทั้งสิ้น

อย่างน้อยที่สุดก็มาจากสัตว์ปิศาจระดับปฐพีขึ้นไป

แก่นปราณสุกสกาวรวมตัวกันราวกับไข่มุกเรืองแสงนับไม่ถ้วน แผ่ประกายแสงระยิบระยับจับตา

"ล่าเหยื่อมาให้ท่านแม่" เขาทำสีหน้าว่าง่าย แววตาเปี่ยมล้นด้วยความคาดหวัง "ข้ากลัวท่านแม่จะหิว"

ไป๋จิ่วเลียริมฝีปาก ตาเป็นประกายวาววับเมื่อมองดูแก่นปราณเหล่านั้น

นางกวาดเอาแก่นปราณพวกนั้นมาเก็บไว้อย่างว่องไว ก่อนจะยกอุ้งเท้าขึ้นลูบคางเซี่ยวเทียนเป็นการให้รางวัล "อืม ไม่เลว ยังรู้จักกตัญญูต่อแม่เจ้าอยู่บ้าง"

ถ้าหมอนี่ไม่ฟื้นความทรงจำไปตลอด แล้วคอยเป็นลูกกตัญญูให้ข้าแบบนี้เรื่อยไปก็ดีเหมือนกันแฮะ

เซี่ยวเทียนแย้มยิ้มออกมาเช่นกัน เขาวางคางลงบนอุ้งเท้าของไป๋จิ่วอย่างว่าง่าย

เหมือนกับที่ท่านแม่ชอบให้คนเกาคางไม่มีผิด

เขารู้สึกว่าการกระทำนี้แสดงถึงความสนิทสนมและการให้รางวัล ในเมื่อท่านแม่ชอบให้คนเกาคาง เขาก็คิดว่าตนเองน่าจะชอบเหมือนกัน

แต่ดูเหมือนว่า...

มันก็ไม่ได้สบายสักเท่าไหร่

ทว่าเขากลับมีความสุขมาก

ทว่า เซี่ยวเทียนยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้บอกออกไป

นอกจากรวบรวมแก่นปราณสัตว์ปิศาจมาให้ท่านแม่แล้ว เขายังได้สังหารคนไปบางส่วนด้วย

ไป๋จิ่วเกาไปเกามา จู่ ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นได้

"เจ้าคิดจะฆ่าเซียวอวิ๋นงั้นรึ"

นางฟาดอุ้งเท้าใส่หน้าเซี่ยวเทียนไปทีหนึ่ง "นั่นอาจารย์ข้านะ รู้หรือไม่ เป็นอาจารย์หนึ่งวันเหมือนบิดาชั่วชีวิต ตามลำดับรุ่นแล้วเจ้ายังต้องเรียกเขาว่าท่านตานะเข้าใจไหม"

แม้ว่าตาแก่อย่างเซียวอวิ๋นจะชอบปากคอเราะร้ายใส่นางอยู่บ่อย ๆ

แต่อาจารย์ก็ปฏิบัติต่อนางไม่เลวเลยจริง ๆ

นางเองก็เป็นพวกชอบปกป้องคนของตัวเองเหมือนกัน

เซี่ยวเทียนเม้มปาก เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "ข้ามีแค่ท่านแม่คนเดียว"

ความหมายในคำพูดก็คือ นอกจากไป๋จิ่วแล้ว คนอื่นคนใดเขาก็ไม่ยอมรับทั้งนั้น

ไป๋จิ่วตบอุ้งเท้าลงบนตัวเซี่ยวเทียนสองที พลางถอนหายใจ "เจ้านี่มันลูกชายผู้แสนประเสริฐของข้าจริง ๆ"

เซี่ยวเทียนขมวดคิ้ว "ท่านแม่ ข้ายังติดตามท่านได้อยู่หรือไม่ อย่าทอดทิ้งข้าไปเลยนะ ได้หรือไม่"

ไป๋จิ่ว "ไม่สะดวก ขอปฏิเสธแล้วกันนะ"

นางหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

ทว่าหางกลับถูกรั้งเอาไว้

ขนทั่วร่างของไป๋จิ่วพลันลุกชันในพริบตา ดูราวกับก้อนหิมะฟูฟ่องลูกหนึ่ง

"หางของข้าไปมีความแค้นอันใดกับเจ้านักหนา!!"

มือของเซี่ยวเทียนที่ดึงหางไว้ผ่อนแรงลงเล็กน้อย ทว่ายังคงดื้อดึงและยึดกุมท่อนหางปุกปุยนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ขอบตาของเขารื้นไปด้วยหยาดน้ำตา แฝงความน้อยเนื้อต่ำใจระคนความดื้อรั้นเอาแต่ใจ

"เจ้าคนสารเลว! ปล่อยเสี่ยวจิ่วนะ!"

เสียงตวาดใสกระจ่างแหวกฝ่าอากาศมา พร้อมกับปราณกระบี่สีขาวเงินสายหนึ่งที่พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของเซี่ยวเทียน!

เซี่ยวเทียนเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะคว้าตัวไป๋จิ่วขึ้นมาอุ้มไว้แล้วกลายร่างเป็นกลุ่มควันดำ หลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายได้อย่างเฉียดฉิว

ยามที่เขาปรากฏกายขึ้นมาอีกครั้ง ก็ถอยห่างออกไปหลายจั้งแล้ว

ส่วนไป๋จิ่วในอ้อมอกกลับได้รับการปกป้องไว้อย่างมิดชิดปลอดภัย

ยามที่หลิงจือร่อนลงสู่พื้น รองเท้าปักก็เหยียบใบไม้ร่วงจนแหลกละเอียด ปลายนิ้วของนางควบแน่นระลอกคลื่นวารีสีน้ำเงินคราม ไอปีศาจทั่วร่างพลุ่งพล่านประหนึ่งเกลียวคลื่น แม้กระทั่งอากาศโดยรอบก็ยังจับตัวเป็นน้ำแข็งเย็นเยียบในชั่วพริบตา

"ปล่อยมันเดี๋ยวนี้" นางตวาดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมเดือดดาล

นางเห็นว่าเสี่ยวจิ่วหายไปนานยังไม่กลับ จึงได้ออกมาตามหา

ใครจะไปคาดคิดว่าพอมาถึงที่นี่ ก็เห็นชายผู้นั้นกำลังดึงหางของเสี่ยวจิ่วอยู่พอดี

และจังหวะที่เขาอุ้มเสี่ยวจิ่วหลบพ้นไปได้ในพริบตานั้น ยิ่งทำให้นางตระหนักว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา

นางจึงไม่อาจควบคุมตนเองจนเผลอแผ่พลังปีศาจออกมา

แววตาที่เซี่ยวเทียนใช้มองหลิงจือแฝงประกายเย็นเยียบ ทว่าสองแขนกลับกอดไป๋จิ่วเอาไว้แน่น

ทว่าพอหลิงจือได้เห็นใบหน้าของเซี่ยวเทียน สีหน้าของนางก็พลิกเปลี่ยนไปร้อยแปดสิบองศาทันที

"พ่อรูปหล่อ เจ้าเป็นใครกันเนี่ย?"

ไป๋จิ่ว : "??"

ศิษย์พี่ เก็บอาการหน่อยเถอะ!

ไป๋จิ่วอุตส่าห์มุดหัวออกมาได้ในที่สุด

"โฮ่ง!"

ศิษย์พี่!

เซี่ยวเทียนขมวดคิ้ว "นางเป็นศิษย์พี่ของท่านแม่หรือ?"

หลิงจือชะงักงัน "ท่านแม่? ใครเป็นแม่ของเจ้ากัน?"

ไป๋จิ่วเชิดคางเล็ก ๆ ขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ทั้งยังยกมือ... ไม่สิ ยกอุ้งเท้าขึ้นกวัดแกว่งไปมาอย่างร่าเริง

[ข้าเอง~~]

[ข้าเองจ้า~~~]

[ข้านี่แหละ~~]

หลิงจือ : "..."

ระลอกคลื่นวารีในฝ่ามือแตกกระจายเป็นหยดน้ำดัง "เผาะ"

โลกทัศน์ของนางแหลกสลายไปชั่วขณะ ก่อนจะพยายามเก็บเศษซากมาปะติดปะต่อใหม่อย่างยากลำบาก

"เสี่ยวจิ่ว เจ้า... เขา... พวกเจ้า..." คำพูดจุกแน่นอยู่ที่คอหอย

นางจินตนาการไม่ออกจริง ๆ

ว่าเสี่ยวจิ่วจะมีลูกชายตัวโตขนาดนี้จริง ๆ หรือเนี่ย??

ไม่นานนัก พวกไป๋จิ่วก็ออกเดินทางกันต่อ

ทว่าในกลุ่มกลับมีหางส่วนเกินที่สลัดไม่หลุดเพิ่มเข้ามาหนึ่งคน

คนผู้นั้นก็คือเซี่ยวเทียน

ฉินไห่เองก็มองเซี่ยวเทียนที่เดินตามหลังมาด้วยความสงสัย ทั้งระแวงและไม่เข้าใจ

เด็กหนุ่มผู้นี้ตามพวกเสี่ยวจิ่วกับหลิงจือกลับมา ไล่อย่างไรก็ไม่ยอมไปเด็ดขาด

ดึงดันจะตามพวกเขาให้ได้ ซ้ำยังบอกว่าแม่ของตนอยู่ที่นี่

เมื่อเขารู้ว่าแม่ที่เด็กหนุ่มพูดถึงคือไป๋จิ่ว

เขาก็เข้าใจทันที

นี่มันคนบื้อชัด ๆ

ทว่าคนผู้นี้กลับเกาะติดหนึบเป็นกอเอี๊ยะ สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด

เขาจึงได้แต่จนใจ ปล่อยให้ตามมาแต่โดยดี

ไป๋จิ่วเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน

นางย่อมไม่อยากกระเตงเซี่ยวเทียนร่วมทางไปด้วยแน่นอน

คำเตือนของท่านอาจารย์ยังคงดังก้องอยู่ในหู

ตอนนี้เซี่ยวเทียนดูว่านอนสอนง่ายก็จริง แต่ใครจะไปรู้ว่าจะแอบแทงข้างหลังนางเมื่อไหร่

อีกทั้งเพลิงวิเศษในร่างนางก็อาจจะเกี่ยวข้องกับเซี่ยวเทียนด้วย หากเดิมทีเพลิงวิเศษนี้ควรเป็นของเซี่ยวเทียน พอเขาได้สติขึ้นมาแล้วรู้ว่านางกลืนเพลิงวิเศษของเขาไป ไม่รู้ว่าจะบีบคอนางตายหรือเปล่า

แต่เซี่ยวเทียนเป็นพวกหัวรั้น จะตามพวกเขามาให้ได้

ซ้ำยังทำท่าทางหงอยเหงา น่าสงสารเหมือนเด็กถูกแม่ทิ้ง จนทำให้ศิษย์พี่สามรู้สึกเห็นอกเห็นใจเป็นพิเศษ

สุดท้ายศิษย์พี่สามก็มองใบหน้าของเขาแล้วถอนหายใจ "เขาแค่ต้องการมีครอบครัว เขาผิดตรงไหนกัน?"

แม้นางจะคิดว่าศิษย์พี่สามแค่เป็นพวกแพ้คนหน้าตาดี หลงใหลรูปโฉมของเซี่ยวเทียนจนตัดใจไล่เขาไปไม่ลงก็เถอะ

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเขาดูซื่อบื้อในตอนนี้ ไม่แน่ว่าอาจกำลังคิดอยากล่อลวงหนุ่มน้อยรูปงามอยู่ก็ได้

ศิษย์อาฉินเองก็คิดว่าเซี่ยวเทียนเป็นแค่คนโง่งม ไล่ไม่ไปก็เลยปล่อยเลยตามเลย

อย่างไรเสียก็เป็นฝ่ายธรรมะ ศิษย์อาฉินย่อมไม่อาจลงไม้ลงมือทุบตีไล่เขาไปได้

เซี่ยวเทียนจึงได้ตามมาด้วยประการฉะนี้

แต่ว่านับตั้งแต่เซี่ยวเทียนตามมาร่วมกลุ่มด้วย

สิทธิ์ในการอุ้มไป๋จิ่วก็แทบจะถูกเซี่ยวเทียนแย่งชิงไปจนหมด

ใครก็อย่าหวังว่าจะแย่งไป๋จิ่วไปจากมือของเซี่ยวเทียนได้

เดิมทีไป๋จิ่วก็เป็นพวกขี้เกียจอยู่แล้ว ใครอุ้มก็เหมือนกันหมด นางจึงไม่ได้ใส่ใจ

ยังไงเสียเจ้าคนดื้อดึงผู้นี้ก็คงสลัดไม่หลุดในเร็ว ๆ นี้อยู่แล้ว

ทว่าในใจกลับแอบวางแผนไว้ว่า รอไปถึงที่ที่ไกลกว่านี้และมีคนพลุกพล่าน ค่อยทิ้งเขาไปเสีย

ทว่าเซี่ยวเทียนกลับก้มมองไป๋จิ่วในอ้อมอกที่นอนนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชาว่า

"ท่านแม่คงไม่ได้กำลังคิดว่าจะทิ้งข้าไปอย่างไรอยู่หรอกนะ?"

ไป๋จิ่ว : "..."