ตอนที่ 61 หอการค้า

ก่อนที่พวกไป๋จิ่วจะเดินทางถึงหมู่บ้านอู้หยิ่น พวกนางได้แวะพักที่เมืองวั่งเยวี่ยหนึ่งวันก่อน

ส่วนพวกศิษย์ก็ราวกับได้ออกมาเปิดหูเปิดตา พากันเดินดูโน่นดูนี่ไปทั่ว

เมื่อเห็นว่าหอการค้าใหญ่ ๆ ล้วนมีแก่นปราณสัตว์อสูรหลากชนิด รวมถึงวัตถุดิบวิญญาณวางขาย บรรดาศิษย์ต่างพากันตาร้อนผ่าวด้วยความอยากได้

แต่พอก้มดูถุงเงินตัวเอง ก็ไม่มีปัญญาซื้อได้เลยสักชิ้น

อย่างไรเสียก็ยังเป็นแค่ศิษย์ใหม่ ยังไม่มีความสามารถในการหาเงิน

การค้าขายในโลกผู้บำเพ็ญเพียรล้วนใช้หินวิญญาณเป็นเงินตราสากล

เมืองทำนองนี้ หากหอการค้าแห่งใดรองรับการซื้อขายของโลกบำเพ็ญเซียน ก็จะมีสัญลักษณ์พิเศษกำกับไว้

มนุษย์เดินดินซื้อขายด้วยทองและเงิน ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรจะซื้อขายด้วยหินวิญญาณ

สำนักอย่างสำนักปี้อวิ๋น ที่พอจะมีผลประโยชน์มั่งคั่งได้ ก็ล้วนพึ่งพาเหล่าศิษย์ที่คอยออกไปล่าสัตว์วิญญาณมาขาย หรือไม่ก็รับคำร้องลงเขาไปปราบมารกำจัดปิศาจเพื่อแลกรางวัล

แน่นอนว่า ภายในสำนักเองก็มีการเพาะเลี้ยงสัตว์วิญญาณและสมุนไพรวิญญาณไว้เพื่อจำหน่ายเช่นกัน

มีศิษย์ฝ่ายนอกส่วนหนึ่งที่ทำหน้าที่เลี้ยงสัตว์วิญญาณและดูแลสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้โดยเฉพาะ

อย่างเช่นไก่วิญญาณที่ไป๋จิ่วเคยแอบขโมยกิน

และศิษย์ฝ่ายนอกเหล่านี้ก็จะได้หินวิญญาณที่สำนักมอบให้เป็นค่าตอบแทนจากการเลี้ยงสัตว์วิญญาณพวกนี้

นอกจากนี้ ในสำนักยังมีผู้หลอมศาสตราที่จะนำอาวุธเวทระดับต่ำออกมาวางขายให้พวกผู้บำเพ็ญสันโดษได้ซื้อหา

บางครา แม้จะเป็นอาวุธเวทสุดห่วย แต่พอแปะป้ายสำนักใหญ่เข้าไป ก็ยังขายอัปราคาได้อีก

ไป๋จิ่วเรียกสิ่งนี้ว่ามูลค่าเพิ่มของแบรนด์

ระบบการใช้ชีวิตในโลกบำเพ็ญเซียนชุดนี้ นางก็เพิ่งได้ยินศิษย์พี่ใหญ่เล่าให้ฟังตอนที่อยู่ยอดเขาจั้ววั่ง

เขาเตือนให้นางระวังเป็นพิเศษ ว่าเวลาออกไปข้างนอก อย่าได้ถูกพวกที่อ้างชื่อสำนักมาหลอกขายอาวุธเวทและสมบัติวิญญาณเอาเงินไปได้

ไปซื้อที่หอการค้า สู้ไปปล้นเอาเลยยังดีเสียกว่า

แน่นอนว่าตอนที่ได้ยินประโยคนี้ ไป๋จิ่วถึงกับพูดไม่ออกไปพักใหญ่

และแน่นอนว่า ศิษย์พี่ยังบอกอีกว่า

หากล่าสัตว์วิญญาณมาได้ อย่าเพิ่งรีบกิน

ชิ้นส่วนหลายอย่างบนตัวพวกมันสามารถนำไปขายแลกหินวิญญาณที่หอการค้าได้โดยตรง

ส่วนหินวิญญาณก็สามารถนำไปแลกเป็นเงินทองผ่านหอการค้าได้เช่นกัน

เช่นนี้แล้วก็จะได้นำไปซื้อของในโลกมนุษย์ได้

ดังนั้นนางจึงรู้ว่าหินวิญญาณกับเงินทองสามารถแลกเปลี่ยนกันได้

แต่เงินทองไม่สามารถนำมาแลกหินวิญญาณได้

การนำหินวิญญาณแลกเงินทองเป็นเพียงความสะดวกที่มอบให้แก่ผู้บำเพ็ญเพียรเท่านั้น

แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางก็ยังอยากไปดูอยู่ดีว่าในหอการค้ามีของดีอะไรบ้าง

นางจึงสั่งให้เซี่ยวเทียนพานางกับศิษย์พี่สามตรงดิ่งไปยังหอการค้าที่มีสัญลักษณ์พิเศษทันที

ส่วนทางด้านศิษย์ใหม่สองสามคนที่เงินในกระเป๋าแห้งกรอบ ได้แต่มองดูของดีตรงหน้าตาละห้อย แต่กลับทำได้แค่มองตาปริบ ๆ

ในเวลานี้ อีกฝั่งหนึ่งของหอการค้า ฉู่ยวี่หว่านกำลังต่อราคาอยู่

"ของชิ้นนี้มีค่าถึงห้าร้อยหินวิญญาณจริงหรือ" ฉู่ยวี่หว่านชั่งน้ำหนักมันในมือพลางยิ้ม "หากข้าดูไม่ผิด นี่เป็นแค่อาวุธเวทระดับสาม แม้แต่ผู้บำเพ็ญสันโดษทั่วไปยังไม่แลด้วยซ้ำ เพียงเพราะผู้หลอมศาสตราแห่งสำนักจื่อเสียเป็นคนสร้าง ก็ขายตั้งห้าร้อยหินวิญญาณเชียวหรือ ไม่ออกจะเกินไปหน่อยหรือ"

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

ทว่าในตอนนั้นเอง พวกเขากลับได้ยินเสียงเด็กหนุ่มอันใสกระจ่างและเย็นเยียบดังมาจากข้าง ๆ

"ท่านแม่ของข้าบอกว่า อันนี้ก็เอา อันนั้นนางก็เอาด้วย"

ลูกจ้างร้านตื่นเต้นจนตัวสั่น รีบแนะนำต่อทันที "ใต้เท้าสุนัข ท่านดูนี่สิขอรับ นี่คือศาสตราเทวะที่ตกทอดมาจากมหาสงครามเมื่อหนึ่งพันปีก่อนเชียวนะขอรับ ด้านบนยังมีไอปราณหลงเหลืออยู่ หากท่านพกติดตัวไว้ แม้แต่สัตว์อสูรระดับเสวียนก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้เลยขอรับ!"

ไป๋จิ่วโบกอุ้งเท้าไปมา

เด็กหนุ่มเอ่ย "อันนี้ก็ห่อด้วย"

"ยังมี ยังมีอันนี้อีกขอรับ! นี่คือน้ำพุลี้ลับเหมันต์วายุแห่งยอดเขาสำนักหลิงเซียว ร้านเราต้องอาศัยคนวงในถึงจะได้มา มีเพียงชุดเดียวเท่านั้นขอรับ! ราคาแค่ห้าพันหินวิญญาณ! จิบแรกอายุยืนยาว จิบสองตบะพุ่งทะยาน จิบสาม... ท่านก็จะแปลงกายเป็นมนุษย์ได้แล้วขอรับ!"

พอได้ยินคำว่าแปลงกายเป็นมนุษย์ ไป๋จิ่วก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

ข้าจะเอา! ข้าจะเอา! เอามาเดี๋ยวนี้!

เซี่ยวเทียนเหลือบมองไป๋จิ่ว "อันนี้ท่านแม่ข้าก็เอา"

ลูกจ้างร้านรีบกุลีกุจอรวบรวมของมาห่อให้พวกเขาทันที

แม้ตอนแรกลูกจ้างร้านจะคิดว่าคนกับหมาคู่นี้เป็นพวกโง่เง่าก็เถอะ

จะมีที่ไหน คนดี ๆ ที่ไหนมาร้องเรียกหมาตัวหนึ่งว่าแม่

แต่เมื่อลูกหมาตัวนี้เทหินวิญญาณกองพะเนินออกมาจากสร้อยคอเก็บของ

ต้องรู้ไว้ด้วยว่าสร้อยคอเก็บของบนคอหมาตัวนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา!

เป็นของวิเศษชั้นยอดแน่นอน!

นี่ไม่ใช่หมาธรรมดาแน่

เขาพลันตาสว่าง

นี่มันหมาของบ้านเศรษฐีใหญ่ในแดนบำเพ็ญเซียนชัด ๆ!

ในฐานะลูกจ้างของหอการค้า เขาเคยเห็นซากกระดูกของสัตว์วิญญาณและสัตว์อสูรมาไม่น้อย

ดังนั้นกับสุนัขที่มีสติปัญญาเช่นนี้ เขาจึงเห็นจนชินตา ไม่ได้ประหลาดใจอะไร

หลังจากได้เห็นหินวิญญาณพวกนี้ ท่าทีของลูกจ้างร้านก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นเอาอกเอาใจขึ้นมาทันตา

"ท่านสุนัขน้อย ท่านต้องการสิ่งใด สั่งการมาได้ตามสบายเลยขอรับ!"

เมื่อก่อนเคยได้ยินว่ามีคนโอ๋หมาประดุจเจ้านาย มาวันนี้เขาได้เห็นกับตาตัวเองแล้วจริง ๆ!

แถมยังเป็นลูกค้ารายใหญ่อีกต่างหาก!

ไป๋จิ่วฟังลูกจ้างร้านแนะนำของชิ้นต่อไปด้วยสีหน้าตื่นเต้นระริกระรี้

"ท่านสุนัขน้อย ของสิ่งนี้ร้ายกาจมากเลยนะขอรับ อย่าเห็นว่ารูปร่างภายนอกของมันเหมือนคางคกขี้เรื้อนเชียว ความจริงแล้วมันมีสายเลือดของคางคกทองคำโบราณ..."

ดวงตาของไป๋จิ่วเป็นประกาย นั่งตัวตรงบนโต๊ะตั้งใจฟังบรรยายอย่างจริงจัง หางปุกปุยก็ส่ายดุ๊กดิ๊กไปมา

เมื่อมองหางที่ส่ายไปมานั่น คิ้วของเซี่ยวเทียนก็กระตุกเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย

มีความรู้สึกอยากจะยื่นมือออกไปกดมันไว้ให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าอีกด้านหนึ่ง กลับมีคนทนดูต่อไปไม่ไหว

"พอได้แล้ว!"

เสียงของฉู่ยวี่หว่านขัดจังหวะคำพูดของลูกจ้างร้าน

นางจ้องเขม็งไปที่ไป๋จิ่ว "เจ้าเป็นคนปัญญานิ่มรึไง?!"

ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์และหงุดหงิดกับความโง่เขลาอย่างโจ่งแจ้ง

ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด รีบร้อนเอาเงินไปประเคนให้เขา ไม่เรียกว่าคนโง่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร

อีกอย่าง ไป๋จิ่วไปเอาหินวิญญาณมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน??

ได้มาจากไหนกันแน่??

ขนาดตัวนางเองยังไม่มีหินวิญญาณเยอะขนาดนี้เลย อยากจะซื้อของเล่นสักชิ้นสองชิ้นยังต้องต่อราคาแทบตาย

แม้ว่าท่านอาจารย์กับพวกศิษย์พี่จะให้หินวิญญาณแก่นางมาบ้าง แต่เวลาจะซื้ออะไรก็ยังต้องคิดหน้าคิดหลังคำนวณให้ดี

แล้วมันมีสิทธิ์อะไร อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ตามใจชอบ?

แถมยังทำท่าทางโง่เง่าแบบนั้นอีก!

ยิ่งฟังก็ยิ่งทำให้นางโมโหจนไฟลุกท่วมหัว

ไป๋จิ่วงงเป็นไก่ตาแตก

ข้าจะซื้อของแล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับฉู่ยวี่หว่านด้วยมิทราบ?

ข้าไปผลาญเงินของหล่อนรึไง?

ใช้เงินตัวเองแล้วมันไปหนักส่วนไหนของหล่อนกันล่ะเนี่ย

เซี่ยวเทียนเองก็ตวัดสายตาเย็นเยียบมองฉู่ยวี่หว่านเช่นกัน

สายตานี้ทำให้ความเย็นยะเยือกแล่นวูบขึ้นมาตามสันหลังของฉู่ยวี่หว่าน

หลังจากตกตะลึงกับรูปโฉมอันหล่อเหลาเหนือมนุษย์ของเขาไปชั่วครู่

นางก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ

คนผู้นี้เป็นใครกัน?

เหตุใดนางถึงไม่เคยพบหน้ามาก่อน?

แล้วเขามีความสัมพันธ์อันใดกับไป๋จิ่วกันแน่

"เจ้านั่นแหละที่เป็นคนปัญญานิ่ม" เซี่ยวเทียนตอกกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาประโยคหนึ่ง

ฉู่ยวี่หว่าน "..."

ไป๋จิ่วเองก็เหลือบมองเซี่ยวเทียนแวบหนึ่ง

ด่าได้ดี!

ดูสิ ฉู่ยวี่หว่านหน้าเขียวปั๊ดขึ้นมาทันทีเลย

ส่วนบรรดาศิษย์ที่ร่วมเดินทางมากับพวกไป๋จิ่วนั้น ช่วงนี้เริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกับไป๋จิ่วมากขึ้นแล้ว

อีกทั้งไป๋จิ่วยังมักจะออกไปล่าสัตว์นำกลับมาให้พวกเขากินอยู่บ่อย ๆ

นอกจากนี้ สำหรับเซี่ยวเทียน คนโง่เง่าที่เอาแต่เรียกไป๋จิ่วว่าท่านแม่ไม่หยุดหย่อนคนนี้ พวกเขาก็ค่อนข้างรู้สึกเวทนาสงสารอยู่เหมือนกัน

จึงอดไม่ได้ที่จะช่วยเอ่ยปากพูดแทนพวกเขา

"ฉู่ยวี่หว่าน ไป๋จิ่วไม่ประสีประสา เจ้าก็ไม่เห็นต้องใช้วาจารุนแรงตำหนินางขนาดนั้นเลย"

"นั่นสิ เสี่ยวจิ่วเองก็มีศักดิ์ศรีนะ นางฟังภาษาคนรู้เรื่อง"

......

ฉู่ยวี่หว่านก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดจู่ ๆ ตัวเองถึงกลายเป็นฝ่ายผิดไปได้

ทั้งที่เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นไป๋จิ่วที่โง่เองแท้ ๆ!

เหตุใดทุกคนต้องมารุมตำหนินางด้วยเล่า?

ความไม่ยินยอมพร้อมใจแล่นพล่านขึ้นมาในอก สีหน้าของนางพลันดูย่ำแย่ลงไปหลายส่วน

ทว่าตอนที่เอ่ยปาก นางยังคงรักษาท่าทีเฉยชาไว้ได้บ้าง "หากชอบเป็นคนโง่ให้เขาหลอกต้มตุ๋น ก็ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน"

ไป๋จิ่วเบะปาก ซุบซิบกระซิบกระซาบกับเซี่ยวเทียน "อิจฉาที่ข้ามีเงินเปย์ละสิไม่ว่า"

เซี่ยวเทียนพยักหน้า "อืม"

จากนั้นเพียงพริบตาเดียว ไป๋จิ่วก็ยื่นอุ้งเท้าชี้ไปยังบรรดาศิษย์ที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันเหล่านั้น

เซี่ยวเทียนขมวดคิ้ว คล้ายจะไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง ทว่าก็ยังยอมทำหน้าที่เป็นล่ามแปลความให้ "ท่านแม่บอกว่า ให้พวกเจ้าเลือกได้ตามสบาย นางจะจ่ายให้เอง"

ลูกจ้างร้านได้ยินดังนั้น ก็หันขวับไปแนะนำสินค้าให้แก่บรรดาศิษย์กลุ่มนั้นทันที

ศิษย์หลายคนถึงกับอึ้งงันไป ยังไม่ทันได้ตั้งสติ

เซี่ยวเทียนแค่นเสียงฮึ "ยังไม่รีบเลือกอีก!"

พวกเขาจึงค่อยมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุดขีด

"ขอบใจนะเสี่ยวจิ่ว!"

"ศิษย์น้อง เจ้าวางใจได้เลย วันหน้าข้าจะคืนให้เจ้าแน่!"

"เสี่ยวจิ่ว ข้าขอซื้อของที่แพงขึ้นมาอีกนิดได้หรือไม่"

"เสี่ยวจิ่ว เงินของเจ้ายังพอใช้หรือไม่ หากไม่พอข้าก็ไม่เอาแล้วล่ะ"

ศิษย์คนนั้นหันไปพูดกับฉู่ยวี่หว่าน "ฉู่ยวี่หว่าน เจ้าดูสิ เสี่ยวจิ่วใจดีออกปานนี้ คราวหน้าคราวหลังเจ้าพูดจาให้มันนุ่มนวลลงหน่อยเถอะ อย่าได้พูดจาฟังไม่ได้เช่นนี้เลย"

สีหน้าของฉู่ยวี่หว่านที่เดิมทีก็บึ้งตึงหมองคล้ำอยู่แล้ว ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ดูไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม