ตอนที่ 62 ไป๋จิ่ว เจ้าเอาหินวิญญาณมาจากไหน!

ริมฝีปากแดงระเรื่อของฉู่ยวี่หว่านเผยอขึ้นเล็กน้อย แค่นหัวเราะเย้ยหยันออกมาคำหนึ่ง "ข้าก็แค่พูดไปตามความจริง ทว่าพวกเจ้านี่สิ ได้เศษขนมหวานนิดหน่อยก็ยอมไปเป็นหมาให้เขาเสียแล้ว มิน่าเล่าถึงได้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย พวกเดียวกันย่อมดึงดูดกันสินะ"

ฉู่ยวี่หว่านมักได้รับการประคบประหงมเอาอกเอาใจในสำนักมาโดยตลอด ยามปกติศิษย์คนอื่นๆ ล้วนเกรงอกเกรงใจนาง หรือกระทั่งเลื่อมใสศรัทธาด้วยซ้ำ

ศิษย์ไม่กี่คนนี้ก่อนหน้านี้ยังอยากให้นางช่วยชี้แนะสักเล็กน้อยอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับมาแดกดันนางเพียงเพราะไป๋จิ่ว

ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ ไป๋จิ่วเป็นแค่สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง

สีหน้าของเหล่าศิษย์พลันชะงักแข็งค้าง สายตาที่มองฉู่ยวี่หว่านหาได้มีความอ่อนโยนเช่นก่อนหน้านี้อีกต่อไป ทั้งยังเริ่มขมวดคิ้วแน่น

พวกเขาหันหน้าหนีไปทางอื่นโดยพร้อมเพรียง แล้วก้มหน้าก้มตาเลือกดูสินค้าต่อ ไม่พูดจาสนทนากับนางอีก

ไป๋จิ่วกะพริบตาปริบๆ สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปได้อย่างเฉียบไว

สีหน้าของคนพวกนี้ ดูเหมือนว่าฟิลเตอร์ศิษย์อัจฉริยะที่เคยมีต่อฉู่ยวี่หว่านจะแตกสลายลงเสียแล้วสิ

ก็แน่ละ นับตั้งแต่ฉู่ยวี่หว่านก้าวเข้าสู่ยอดเขาอวี้หัวด้วยฐานะอัจฉริยะ นางก็ถูกสำนักประคบประหงมราวกับไข่ในหิน

แม้จะไม่เปล่งประกายออร่าตัวเอกเจิดจรัสเท่านิยายต้นฉบับ ที่ศิษย์แทบทุกคนกลายมาเป็นเอฟซีคลั่งไคล้นาง

แต่ก็ยังมีแสงสปอตไลต์ส่องอยู่ดี

ส่วนฉู่ยวี่หว่านที่เคยชินกับการถูกยกยอปอปั้น ผนวกกับนิสัยเดิมที่ยะโสโอหังอยู่แล้ว ย่อมทนไม่ได้ที่มีคนมาร้องเพลงขัดคอตรงหน้า

อันที่จริงไป๋จิ่วก็พอจะเข้าใจได้อยู่

ก่อนจะมาสำนักปี้อวิ๋น ฉู่ยวี่หว่านถูกรังแกสารพัด ทั้งโดนน้องสาวแท้ๆ แย่งคู่หมั้น แถมยังโดนไอ้ผู้ชายสารเลวถอนหมั้นอีก

ซึ่งก็คือไอ้ทึ่มเซี่ยฉางเหิงนั่นแหละ

พอถึงวันที่ตบหน้าทุกคนได้สำเร็จและได้เสวยสุขอยู่เหนือคนอื่นแล้ว กลับมีคนมาขัดแข้งขัดขานางเข้าจนได้

นางย่อมทนรับไม่ได้เป็นธรรมดา

ดังนั้นพอศิษย์พวกนี้แสดงท่าทีรังเกียจนางออกมา นางจึงเปิด "โหมดโจมตี" โดยอัตโนมัติทันที

หลังจากที่ฉู่ยวี่หว่านกล่าวประโยคนี้จบ สายตาของเซี่ยวเทียนก็พลันเย็นเยียบขึ้นมา

ไป๋จิ่วสัมผัสได้ว่าเซี่ยวเทียนกำลังจะลงมือ จึงเอาหางปัดตัวเขาเบาๆ ส่งสัญญาณเตือนว่าอย่าเพิ่งวู่วาม

ถ้าเปิดศึกกันตรงนี้ ต้องจ่ายค่าเสียหายอ่วมแน่ๆ

สัมผัสคันยุบยิบที่ส่งผ่านมายังมือ ทำให้ไอสังหารอันดุดันของเซี่ยวเทียนค่อยๆ มลายหายไป

สายตาของฉู่ยวี่หว่านเลื่อนไปยังเซี่ยวเทียน ในใจมีความระแวดระวังอยู่หลายส่วน ก่อนจะเอ่ยซักไซ้ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เจ้าเป็นใคร มีความสัมพันธ์อันใดกับไป๋จิ่ว"

แม้จะเป็นน้ำเสียงคาดคั้น ทว่ากลับดูนุ่มนวลลงกว่าตอนที่พูดจากับศิษย์พวกนั้นเมื่อครู่เล็กน้อย

แม้เด็กหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้จะทำให้นางรู้สึกถึงอันตราย แต่อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ยังไม่มีความแค้นเคืองใดกับนาง

นางจึงยังมีความคิดอยากจะผูกมิตรอยู่บ้าง

ไป๋จิ่วมองเซี่ยวเทียนที มองฉู่ยวี่หว่านที

นางก็พอจะเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว

ตามนิยายต้นฉบับ ฉู่ยวี่หว่านเป็นพวกหว่านเสน่ห์ไปทั่ว บุรุษรูปงามแทบทุกคนในแดนบำเพ็ญเพียรต่างมีความสัมพันธ์คลุมเครือไม่ชัดเจนกับนางทั้งนั้น

เบ้าหน้าระดับเซี่ยวเทียนเนี่ย ยากนักที่จะไม่ตกเป็นเป้าสายตาของฉู่ยวี่หว่าน

เซี่ยวเทียนขมวดคิ้วอย่างเย็นชา "เกี่ยวอันใดกับเจ้า"

แววตาของฉู่ยวี่หว่านทอประกายเหี้ยมเกรียมแวบหนึ่ง ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงแย้มยิ้มเอ่ยเรียบๆ ว่า "ไป๋จิ่วเป็นสุนัขของสำนักปี้อวิ๋นเรา ท่านไม่บอกว่าตนเองเป็นใคร แต่กลับติดตามอยู่ข้างกายศิษย์สำนักปี้อวิ๋น ย่อมอดทำให้ผู้อื่นคลางแคลงใจมิได้"

เซี่ยวเทียนไม่เอ่ยปาก เพียงแค่ก้มมองไป๋จิ่ว รอดูว่านางยังอยากได้สิ่งใดอีกหรือไม่

ฉู่ยวี่หว่านที่ถูกเมินเข้าให้อย่างจัง สีหน้าพลันเริ่มมีรอยปริร้าวขึ้นมา

ไป๋จิ่วเองก็ขี้เกียจจะสนใจฉู่ยวี่หว่านเช่นกัน

รีบส่งสัญญาณให้คนขายห่อของที่ตัวเองสนใจทั้งหมดโดยไว

ซึ่งในนั้นรวมถึงของวิเศษชิ้นที่ฉู่ยวี่หว่านเล็งไว้ด้วย

เพราะฉู่ยวี่หว่านรีๆ รอๆ ไม่ยอมซื้อเสียที คนขายจึงรีบขายให้ไป๋จิ่วในทันใด

ไป๋จิ่วสั่นสร้อยคอของตนเบาๆ ข้าวของทั้งหมดก็ถูกเก็บเข้าไปในสร้อยคอเก็บของทันที

เมื่อเห็นสีหน้าของฉู่ยวี่หว่านหม่นหมองลง ซ่างกวนหมิงเยวี่ยก็เอ่ยเสียงเย็นขึ้นมาทันควัน "พวกเราบอกตั้งแต่เมื่อใดว่าจะไม่ซื้อ"

คนขายเบะปาก "ท่าทางดูดีหรูหราแท้ๆ ซื้อของแค่นี้กลับเรื่องมากเสียจริง ยังไม่ใจป้ำเท่าท่านหมาน้อยตัวนี้เลย..."

ฉู่ยวี่หว่านฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะทันที ลมปราณที่แผ่ทะลักออกมาบดขยี้โต๊ะจนแหลกเป็นผุยผงในพริบตา

ทว่าสายตากลับจ้องเขม็งไปที่ไป๋จิ่วอย่างเย็นเยียบ "ไป๋จิ่ว เจ้าเอาหินวิญญาณมาจากไหน!"

ไป๋จิ่วไม่คิดจะสนใจนังผู้หญิงบ้านี่เลยสักนิด

พอบอกให้เซี่ยวเทียนจ่ายหินวิญญาณเสร็จเรียบร้อย ก็รีบกระโดดขึ้นไปนั่งบนไหล่ของเซี่ยวเทียนทันที

รีบเร่งเร้า "รีบไปเร็วเข้า"

เซี่ยวเทียนว่าง่าย หมุนตัวเดินจากไปทันที

ส่วนศิษย์คนอื่นๆ ที่มาพร้อมกับไป๋จิ่ว พอเห็นว่าไป๋จิ่วไปแล้วก็รีบตามไปเช่นกัน

พอก้าวพ้นประตูออกมา

เซี่ยวเทียนถึงได้เอ่ยถามอย่างสงสัย "ท่านแม่ เหตุใดต้องรีบเดินเร็วเช่นนี้ด้วย"

ไป๋จิ่ว "เจ้าทึ่มเอ๊ย ประเดี๋ยวแม่นั่นก็ต้องจ่ายค่าเสียหายแล้ว เจ้าไม่เห็นหรือไงว่าบนโต๊ะตัวนั้นยังมีทั้งยันต์วิญญาณ ทั้งเม็ดยาอะไรต่อมิอะไรอีกตั้งเยอะแยะ ถ้าไม่รีบชิ่ง เกิดโดนตบทรัพย์ลากเราเข้าไปเอี่ยวจะทำยังไง"

เซี่ยวเทียน "..." เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางเอ่ยชม "ท่านแม่ฉลาดจริงๆ"

ไป๋จิ่วฟังคำนี้แล้วยังไงๆ ก็รู้สึกแปร่งหูชอบกล

แต่ก็พูดไม่ออกว่าแปลกตรงไหน

ทว่าหลังจากได้ช็อปปิ้งชุดใหญ่ อารมณ์ของไป๋จิ่วก็พึงพอใจเป็นล้นพ้น

ช่วยไม่ได้ ชาติก่อนตอนที่ยังเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้ตรากตรำ ข้าก็มีกิเลสอยากช็อปปิ้งรุนแรงอยู่แล้ว

ยิ่งซื้อของแพงเท่าไหร่ อารมณ์ก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น

เครียดก็ชอบซื้อ อารมณ์ดีก็ชอบซื้อ อารมณ์บ่จอยก็ยังชอบซื้อ

ดังนั้นพอเด็กรับใช้ในร้านแนะนำ อะไรที่ข้าสนใจก็เลยกวาดเรียบหมด

อย่างไรเสียก่อนลงเขา ข้าก็ไถหินวิญญาณจากพวกศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายมาได้ตั้งเยอะแยะ

เดิมทีข้าไม่มีแนวคิดเรื่องสกุลเงินอย่างหินวิญญาณนี่สักนิด

จนกระทั่งเห็นท่าทางขี้เหนียวกระเบียดกระเสียรของฉู่ยวี่หว่าน ถึงได้รู้ว่าตัวเองรวยเบอร์นี้

ฉู่ยวี่หว่านเป็นถึงศิษย์คนโปรดของยอดเขาอวี้หัว ออกมาหาประสบการณ์คราวนี้ ยอดเขาอวี้หัวคงประเคนของดีๆ ให้ไม่น้อยแน่

แต่ดูจากท่าทางเต้นผางเมื่อครู่นี้ เห็นได้ชัดว่าบนตัวนางคงไม่มีหินวิญญาณสักเท่าไหร่

ไม่อย่างนั้นจะถามข้าทำไมว่าไปเอาหินวิญญาณมาจากไหน

นี่มันบ่งบอกถึงอะไรน่ะหรือ

บ่งบอกว่าพวกศิษย์พี่ของข้ารวยจนอู้ฟู่ชัดๆ น่ะสิ!

คนที่ออกไปปล้นชิงเป็นประจำนี่มันต่างกันจริงๆ เลยพับผ่า

เงินเข้ากระเป๋า ทั้งเยอะทั้งไว

เป็นไปตามคาด พวกเขาเพิ่งเดินพ้นโรงค้ามาได้ไม่นาน เด็กรับใช้ก็คว้าตัวฉู่ยวี่หว่านไว้แล้วเริ่มแหกปากโวยวาย

"จ่ายค่าเสียหายมานะ! ไม่ชดใช้เงินห้ามไปเด็ดขาด!"

"ใครก็ได้ช่วยด้วย!! มีคนพังร้านแล้ว!!"

......

พอได้ยินเสียงที่ดังลอยมาจากข้างหลัง บรรดาศิษย์ที่มาพร้อมกับไป๋จิ่วถึงกับสะดุ้งตัวสั่น

โชคดีจริงๆ ที่พวกเขาเดินกันเร็ว ไม่อย่างนั้นคงขายขี้หน้าแย่

ฉู่ยวี่หว่านถูกเด็กรับใช้ดึงรั้งไว้ ซ้ำยังถูกผู้คนรอบข้างรุมมุงดู ใบหน้าจึงแดงก่ำด้วยความอับอาย

เดิมทีนางคิดจะถล่มโรงค้านี้ให้ราบคาบ ทว่าแรงกดดันจากผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตจินตันหลายคนที่ปรากฏขึ้นกะทันหันภายในโรงค้า ทำให้นางต้องล้มเลิกความคิดนี้ไปอย่างไม่สบอารมณ์

ภายในโรงค้ามีของล้ำค่าอยู่มากมาย ย่อมต้องมียอดฝีมือตบะแก่กล้าคอยพิทักษ์คุ้มกันอยู่แล้ว

อีกทั้งซ่างกวนหมิงเยวี่ยก็ไม่อยากให้เรื่องราวอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้ สุดท้ายจึงยอมจ่ายเงินชดใช้เรื่องถึงได้จบลง

และการชดใช้ค่าเสียหายครั้งนี้ ก็แทบจะรีดหินวิญญาณของทั้งสองคนออกมาจนเกลี้ยงกระเป๋า

ไป๋จิ่วฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปมองทางโรงค้านั้นแวบหนึ่ง

เซี่ยวเทียนหยุดฝีเท้า "ท่านแม่ มีอะไรหรือ"

ไป๋จิ่วส่ายหัว "ไม่มีอะไร"

นางแค่จำได้ว่าในเนื้อเรื่องเดิม ตอนที่ฉู่ยวี่หว่านออกมาหาประสบการณ์แล้วผ่านเมืองวั่งเยวี่ย ได้ผูกมิตรกับหลงจู๊ของร้านที่ชื่อว่าหอการค้าว่านเป่าโดยบังเอิญ และเพราะมีสายตาเฉียบแหลมจึงเป็นที่ชื่นชอบของหลงจู๊

ฉู่ยวี่หว่านยังได้ขายแก่นปราณของสัตว์อสูรขั้นสูงที่ล่าได้ระหว่างทางไปไม่น้อยที่หอการค้าแห่งนี้

แก่นปราณของสัตว์อสูรขั้นสูงเหล่านั้นล้วนมีราคาสูงลิ่ว กอปรกับสายตาแหลมคม อายุยังน้อยแต่มีตบะสูงส่ง จึงได้รับการยกย่องจากเถ้าแก่หอการค้าให้เป็นแขกผู้มีเกียรติ

หลังจากนั้น ฉู่ยวี่หว่านก็กลายเป็นสมาชิกระดับ VIP ของหอการค้านี้ ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ใด ขอเพียงเป็นสาขาย่อยของหอการค้านี้ ก็จะอำนวยความสะดวกและมอบส่วนลดพิเศษให้ฉู่ยวี่หว่านเสมอ

แต่เมื่อกี้พล็อตมันไม่ได้ดำเนินไปแบบนี้นี่หว่า?