ตอนที่ 63 นางตะกละมาก

ยอดเขาจั้ววั่ง

อันรุ่ยบดยันต์สื่อสารจนแหลกละเอียด ก่อนจะเดินไปหาซินหวาย

"สัตว์ปิศาจขั้นสูงที่ควรจะปรากฏบนเส้นทางที่พวกฉู่ยวี่หว่านสัญจร ล้วนถูกล่าสังหารล่วงหน้าหรือไม่ก็ถูกขับไล่ไปทางเสี่ยวจิ่วจนหมดแล้ว"

ซินหวายส่งเสียง "อืม" ตอบรับเรียบ ๆ "บอกให้พวกเขาระวังอย่าให้เปิดเผยตัวตน หลังจากนี้ก็มิต้องแทรกแซงมากเกินไป มิฉะนั้นจะไม่เป็นผลดีต่อการเติบโตของเสี่ยวจิ่ว"

อันรุ่ยเอ่ยเสียงเบา "ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง..."

ซินหวายสงสัย "เรื่องใดหรือ"

อันรุ่ย "ศิษย์น้องสี่บอกว่า ความจริงแล้วสัตว์ปิศาจขั้นสูงพวกนั้นแต่เดิมก็แทบไม่หลงเหลือแล้ว คล้ายกับมีคนอื่นคอยตามล่าอยู่ก่อน อีกทั้งยังเจาะจงเอาเฉพาะแก่นปราณ" นางลังเลเล็กน้อย "คงมิใช่ฝีมือเสี่ยวจิ่วหรอกนะ"

ซินหวายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"หากเป็นเสี่ยวจิ่วทำ นางไม่มีทางเอาแค่แก่นปราณหรอก นางตะกละมาก"

สีหน้าของอันรุ่ยพลันเคร่งขรึมขึ้นมา "หรือว่าจะมีผู้แข็งแกร่งคนอื่นที่เจาะจงออกล่าสัตว์ปิศาจขั้นสูงตลอดทาง หากเอาไปเพียงแก่นปราณ... จะเป็นพวกเดียวกับพวกเราหรือไม่"

แววตาของซินหวายหม่นลงเล็กน้อย ดูเหมือนจะมีความกังวลเรื่องนี้เช่นกัน

การที่สามารถเข่นฆ่าสัตว์ปิศาจขั้นสูงได้อย่างตามอำเภอใจ ย่อมแสดงว่าพลังฝีมือของอีกฝ่ายไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขา

และสัตว์อสูรวัยเยาว์สายเลือดบริสุทธิ์อย่างเสี่ยวจิ่ว ก็ตกเป็นเป้าหมายได้ง่ายดายยิ่งนัก

ซินหวายขมวดคิ้ว "ศิษย์น้องสามอยู่ข้างกายเสี่ยวจิ่ว หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น นางย่อมส่งข่าวบอกพวกเราเป็นคนแรก"

แม้ปกติหลิงจือจะดูไม่ค่อยน่าพึ่งพาเท่าใดนัก ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นคนเฉลียวฉลาด และรู้จักพลิกแพลงรับมือสถานการณ์ได้ดีเยี่ยม

ดังนั้นหากตรวจพบสิ่งใด ย่อมต้องรีบส่งข่าวแจ้งพวกเขาในทันทีแน่นอน

อันรุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นจึงหันไปมองเรือนพักของเซียวอวิ๋น

"ท่านอาจารย์..."

ซินหวายปรายตามองไปทางนั้นเช่นกัน "ท่านอาจารย์เพิ่งเลื่อนขั้นได้ไม่นาน ช่วงนี้กำลังปรับระดับการบำเพ็ญให้มั่นคง จริงสิ ภาพวาดปึกนั้นที่เสี่ยวจิ่วทิ้งไว้ในห้องท่านอาจารย์ก่อนจะไป เจ้าได้ดูหรือยัง"

อันรุ่ยชะงักงัน "ภาพวาดหรือ"

ไม่นานซินหวายก็หยิบกระดาษปึกหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

อันรุ่ยรับกระดาษปึกนั้นมา บนกระดาษทุกแผ่นล้วนมีภาพวงกลมและเส้นขีดเขียนอยู่อย่างโย้เย้บิดเบี้ยว

รอยหมึกที่เจือจางบางจุดยังคงมีเศษขนติดอยู่ประปราย

แต่ก็พอมองออกเลา ๆ ว่าวงกลมหมายถึงศีรษะ เส้นขีดคือแขนขา ดังนั้นเมื่อนำวงกลมกับเส้นมารวมกันจึงกลายเป็นคนคนหนึ่ง

บนกระดาษแต่ละแผ่นของนางวาดคนไว้สองฝ่าย ฝั่งซ้ายมีเก้าคน ฝั่งขวามีหนึ่งคน

ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนกำลังประจันหน้ากันอย่างตึงเครียด ส่วนคนคนเดียวนั้นในมือกำลังถือกระบี่หักเล่มหนึ่ง

ยามที่พลิกเปิดกระดาษปึกนี้ไปเรื่อย ๆ ภาพเหล่านั้นกลับดูราวกับเคลื่อนไหวขึ้นมาจริง ๆ

ราวกับกลายเป็นภาพวาดที่ขยับเขยื้อนได้

อีกทั้งยังเป็นภาพฉากการต่อสู้อีกด้วย

จนกระทั่งถึงแผ่นสุดท้าย เก้าคนทางฝั่งซ้ายกลายเป็นซากศพ มีเพียงคนทางฝั่งขวาที่ยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่า

ใช่แล้ว...

ทั้งที่เป็นเพียงเส้นสายที่มองแทบไม่ออกว่าเป็นคน ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงอารมณ์และท่วงท่าของพวกเขาได้อย่างประหลาด

อันรุ่ยตกตะลึงไปแล้ว

"ฝั่งซ้ายคือ... พวกเรา ส่วนฝั่งขวาคือ ฉู่ยวี่หว่านงั้นหรือ"

"นี่เป็นเสี่ยวจิ่วที่วาดขึ้นมาหรือ"

ไม่ยากเลยที่จะมองตัวตนของทั้งสองฝ่ายออก คนทั้งเก้านี้มิใช่หมายถึงศิษย์อาจารย์แห่งยอดเขาจั้ววั่งของพวกเขาหรอกหรือ

กระบี่หักเล่มนั้นย่อมเป็นกระบี่ชิงซวง และผู้ครอบครองกระบี่ชิงซวงก็คือฉู่ยวี่หว่าน

เสี่ยวจิ่วใช้วิธีวาดภาพมาบอกใบ้เรื่องราวที่พวกตนจะต้องเผชิญก่อนที่นางจะจากไปงั้นหรือ

มิน่าเล่า มีอยู่วันหนึ่งนางถึงเห็นคราบหมึกเปื้อนปากเสี่ยวจิ่ว ตอนนั้นนางยังช่วยเช็ดให้ด้วยซ้ำ

ที่แท้ก็เป็นเพราะ...

แม้เสี่ยวจิ่วจะไม่สามารถเอื้อนเอ่ยวาจามนุษย์เพื่อบอกเล่าสิ่งเหล่านี้ได้ ทว่านางก็ยังคงใช้วิธีของตนเองมาส่งสัญญาณเตือนพวกเขา

แววตาของซินหวายไหวระริกเล็กน้อย "ท่านอาจารย์บอกว่า คราวก่อนที่เสี่ยวจิ่วตกอยู่ในอันตรายที่ถ้ำหมื่นกระบี่ เกรงว่าคงเป็นเพราะนางกัดกระบี่ชิงซวงจนหัก จึงถูกฉู่ยวี่หว่านซัดตกหน้าผา หากเสี่ยวจิ่วเป็นเพียงสัตว์ธรรมดาตัวหนึ่ง ป่านนี้คงสิ้นชีพอยู่ที่ก้นถ้ำหมื่นกระบี่ไปนานแล้ว"

"ส่วนเหตุใดเสี่ยวจิ่วถึงต้องไปแย่งชิงกระบี่ชิงซวง เจ้ากับข้าต่างก็คงกระจ่างแก่ใจดี"

อันรุ่ยเงียบงันไปเนิ่นนาน

ผ่านไปพักใหญ่ นางจึงกอดกระบี่หมุนตัวเดินจากไป

"ข้าไปฝึกวิชาก่อน ศิษย์พี่"

สุ้มเสียงเย็นชาเรียบเฉยของอันรุ่ยลอยมา ทว่ากลับแฝงความอบอุ่นมากกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

ซินหวายมองแผ่นหลังของอันรุ่ยที่เดินจากไป สายตาพลันเคร่งขรึมขึ้น

พวกเขาไม่รู้ว่าวิกฤตจะมาเยือนเมื่อใด และไม่รู้ว่าจะต้องตายด้วยน้ำมือของฉู่ยวี่หว่านเหมือนดั่งที่เสี่ยวจิ่วสื่อไว้หรือไม่

ทว่าในเมื่อเสี่ยวจิ่วปรากฏตัวขึ้นแล้ว

นั่นย่อมหมายความว่าชะตากรรมของพวกเขาก็อาจเปลี่ยนแปลงได้เช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นการสกัดกั้นการเติบโตของฉู่ยวี่หว่าน หรือกระทั่งการสังหารนาง ผลลัพธ์ล้วนไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะควบคุมได้

ดังนั้นก่อนที่วิกฤตจะมาเยือน การทำให้ตนเองแข็งแกร่งยิ่งขึ้นจึงเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้

วิถีสวรรค์เลือนราง พวกเขาพากเพียรบำเพ็ญ เดิมทีก็เอาชีวิตรอดอยู่ท่ามกลางจิตสังหารรอบด้าน ก้าวเดินมาจนถึงจุดนี้ได้ล้วนต้องเหยียบย่ำผ่านกองซากศพและทะเลเลือด

ยามนี้กลับถูกลิขิตชะตาให้กลายเป็นเพียงบันไดเหยียบย่ำของผู้อื่น

เช่นนั้นพวกเขาก็ขอสู้เดิมพันกับลิขิตสวรรค์นี้ดูสักครา!

เมืองวั่งเยวี่ย

"เจ้าฆ่าพวกสัตว์วิญญาณ สัตว์มาร สัตว์ปิศาจพวกนั้นง่ายดายขนาดนั้นเลยหรือ นี่มันแก่นอสูรระดับปฐพีขึ้นไปทั้งนั้นเลยนะ" ไป๋จิ่วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

นางนั่งยอง ๆ อยู่บนไหล่ของเซี่ยวเทียน เดินอยู่กลางเมืองวั่งเยวี่ยกลับไม่สะดุดตาผู้ใดสักนิด

ดูเหมือนผู้คนรอบข้างจะเห็นจนชินตาเสียแล้ว

เซี่ยวเทียนไม่ได้ตอบคำถามของไป๋จิ่ว แต่กลับเอ่ยว่า "ท่านแม่ต้องกินแก่นอสูรระดับปฐพีขึ้นไปถึงจะอิ่มท้องมิใช่หรือขอรับ"

เรื่องนี้ไป๋จิ่วไม่ได้สังเกตจริง ๆ

แต่นางรู้ว่า แก่นอสูรที่เซี่ยวเทียนไปล่ามาให้นั้นช่วยให้อิ่มท้องได้ดีกว่าที่เคยกินมาก่อนหน้านี้

อีกทั้งนางยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามันส่งผลดีต่อตนเองมากกว่า

อย่างเช่นเพลิงวิเศษในร่างที่เคยแผลงฤทธิ์ทรมานนางก่อนหน้านี้ ยามนี้ก็สงบลงไปมาก

ทว่าเซี่ยวเทียนไม่ได้บอกว่า การที่เขาสังหารสัตว์วิญญาณพวกนั้นมันง่ายดายจริง ๆ

แต่ถ้าบอกว่าง่ายดายเกินไป เขาก็กลัวว่าท่านแม่จะคิดว่าตนไม่ได้ตั้งอกตั้งใจทำเพื่ออีกฝ่าย

ไม่รู้เพราะเหตุใด บนเส้นทางที่พวกท่านแม่เดินจึงแทบไม่มีสัตว์อสูรระดับสูงเหล่านั้นเลย ในทางกลับกัน เส้นทางอีกสายที่สตรีแซ่ฉู่ผู้นั้นกับพวกเดินผ่าน กลับมีอยู่ไม่น้อย

ก่อนจะไปพบท่านแม่ เขาจึงไปสังหารสัตว์อสูรระดับสูงแถบนั้นแล้วควักเอาแก่นปราณมา

เพียงแต่ ดูเหมือนจะมีคนอื่นคอยแย่งสังหารสัตว์อสูรระดับสูงพวกนี้แข่งกับเขาด้วย

ยังดีที่เขาลงมือรวดเร็ว จึงเก็บสะสมแก่นอสูรระดับสูงกลับมาได้มากขนาดนี้

หลังจากเดินออกจากหอการค้าได้ไม่นาน พวกเขาก็แยกย้ายกับพวกศิษย์คนอื่น ๆ

ศิษย์คนอื่น ๆ พากันเดินดูรอบทิศ ส่วนไป๋จิ่วก็กะว่าจะไปหาดูเรื่องสนุกที่อื่นบ้าง

ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอกับหลิงจือที่ย้อนกลับมาตามหาพวกเขา

เดิมทีหลิงจือจะไปหอการค้ากับพวกเขา แต่พอนางเดินผ่านร้านผ้าไหมก็อดรนทนไม่ไหว แวะไปตัดชุดใหม่มาชุดหนึ่ง จึงเพิ่งจะตามมาหาพวกเขาเอาป่านนี้

ครั้นเห็นไป๋จิ่วซื้อของสารพัดสิ่งไร้สาระพะรุงพะรังเต็มไปหมด รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของหลิงจือก็พลันแข็งค้าง ยิ้มไม่ออกขึ้นมาทันใด

"เสี่ยวจิ่ว ศิษย์พี่ละสายตาไปแค่ประเดี๋ยวเดียว เจ้าก็จะผลาญสมบัติติดตัวจนเกลี้ยงเลยหรือ"

"แล้วนี่ซื้ออะไรมาบ้างเนี่ย โดนเขาหลอกมาใช่ไหม"

"ไป ศิษย์พี่จะพาเจ้าไปคืนของ!"

ไป๋จิ่วได้ยินดังนั้น อุ้งเท้าก็รีบกอดสร้อยคอเก็บของไว้แน่น

[ของที่ข้าอุตส่าห์เหนื่อยยากซื้อมา เรื่องอะไรจะต้องเอาไปคืนด้วยวะ!]

หลิงจือ "..."

เซี่ยวเทียนเองก็ยื่นมือไปคว้าข้อมือของหลิงจือไว้เช่นกัน

เขาเอ่ยเสียงเย็น "ท่านแม่ของข้าชอบ"

น้ำเสียงฟังดูแฝงแววคุกคามอยู่หลายส่วน

หลิงจือแค่นเสียงฮึ เอ่ยอย่างอารมณ์เสียว่า "วันหน้าหากท่านแม่ของเจ้าโดนคนหลอก เจ้าก็คงมีปัญญาแค่อยู่ช่วยเขานับเงินนั่นแหละ!"

ไป๋จิ่ว "?"

นี่ด่าคนทีเดียว ทำไมต้องเหมาด่าแพ็กคู่สองคนด้วยล่ะเนี่ย?

เซี่ยวเทียนเองก็เม้มริมฝีปาก คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย