ตอนที่ 64 ฆ่าคนชิงสมบัติ

เมื่อเห็นทั้งสองคนมีท่าทางเช่นนี้ หลิงจือก็ยิ่งโมโหจนควันแทบออกหู

แต่ไป๋จิ่วดึงดันหัวชนฝาไม่ยอมให้นางเอาของไปคืน สุดท้ายจึงจำต้องปล่อยเลยตามเลย

อันที่จริงของสัพเพเหระพวกนี้ก็ไม่ได้ถึงกับไร้ประโยชน์เสียทีเดียว ทว่าเห็นได้ชัดว่าโดนฟันราคาเลือดสาดเข้าให้แล้วแท้ ๆ!

นางเหลือบมองไปทางด้านหลังของพวกเขา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ถูกเพ่งเล็งเข้าแล้วงั้นหรือ"

แม้สองคนนั้นจะซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก แต่นางก็ยังจับสัมผัสกลิ่นอายของพวกเขาได้อย่างเฉียบไว

เซี่ยวเทียนตอบเสียงเรียบ "อืม"

ท่าทีที่เซี่ยวเทียนมีต่อหลิงจือเย็นชาเสมอมา

เขาไม่ค่อยชอบหลิงจือ ทั้งยังต่อต้านการที่ไป๋จิ่วสนิทสนมกับหลิงจือเป็นอย่างมาก

ในสายตาของเซี่ยวเทียน คนที่สนิทกับท่านแม่ที่สุดควรเป็นตนเองสิ

พวกเขาเป็นแม่ลูกกัน ชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นคนที่ใกล้ชิดกันที่สุด

คนอื่นไม่ควรจะดีกับท่านแม่ไปมากกว่าเขา

ไป๋จิ่วกระพริบดวงตากลมใส จ้องมองหลิงจือ

ดูเหมือนหลิงจือจะอ่านบางอย่างออกผ่านแววตาของไป๋จิ่ว

นางเลิกคิ้วขึ้น

เข้าใจกระจ่างแจ้ง

หนึ่งเค่อต่อมา

พวกไป๋จิ่วก็ได้มาปรากฏตัวอยู่ในจุดที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่งนอกชานเมืองวั่งเยวี่ย

บริเวณโดยรอบแทบไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่แล้ว

ในจังหวะนั้นเอง ชายสองคนที่สะกดรอยตามหลังพวกเขากลับโผล่พรวดออกมาดักหน้าอย่างกะทันหัน

คนทั้งสองอ้วนหนึ่งผอมหนึ่ง สวมชุดนักพรตผ้าดิบสีเทาที่ซักจนซีดขาว หน้าตาธรรมดาสามัญจนหากโยนเข้าไปในฝูงชนก็คงยากจะหาเจอ

ทว่าแววตาคู่นั้นกลับฉายประกายชั่วร้ายอำมหิตชวนขนหัวลุก ดุจดั่งอสรพิษร้ายที่ซุ่มรอเหยื่อมาเนิ่นนาน ทันทีที่ปรากฏตัว ทั้งคู่ก็แผ่แรงกดดันออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

คิดไม่ถึงว่าจะเป็นระดับจู้จีขั้นสมบูรณ์คนหนึ่ง และระดับจินตานขั้นต้นอีกคนหนึ่ง!

และเมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ของสองคนนี้ จู่ ๆ ในหัวของไป๋จิ่วก็ผุดพล็อตเรื่องและคำบรรยายฉากหนึ่งขึ้นมา

เชี่ยเอ๊ย

นี่มันผู้บำเพ็ญสันโดษสองตัวที่ควรจะไปปล้นฉู่ยวี่หว่าน แต่ดันถูกสวนกลับจนตายอนาถไม่ใช่เรอะ

ในนิยายต้นฉบับ ผู้บำเพ็ญสันโดษคู่นี้หมายหัวฉู่ยวี่หว่านที่มีสมบัติวิเศษติดตัวตั้งแต่ในโรงประมูล นางเอกก็เลยซ้อนแผนล่อพวกเขามายังที่รกร้าง ใช้พลังบำเพ็ญระดับจู้จีช่วงปลายเข้าปะทะกับทั้งสองอย่างดุเดือด หลังจากโดนอัดจนน่วมไปยกหนึ่ง ก็ทะลวงขั้นในสถานการณ์คับขันแล้วพลิกกลับมาฆ่าทิ้งได้สำเร็จ แถมยังฮุบของกลางที่พวกมันปล้นสะดมมาหลายปีไปแบบสบายแฮ

สองคนนี้ปักหลักหากินอยู่ในเมืองวั่งเยวี่ยมานานหลายปี มุ่งเป้าลงมือเฉพาะกับผู้บำเพ็ญสันโดษที่อยู่ตามลำพัง ดาวรุ่งหน้าใหม่ของสำนักต่าง ๆ และพวกลูกแกะกระเป๋าหนักที่เพิ่งเดินออกมาจากโรงประมูล ขอบเขตการลงมือของพวกมันลามไปถึงเมืองข้างเคียงที่มีผู้บำเพ็ญรวมตัวกันอยู่อีกสามเมืองเลยทีเดียว

ไป๋จิ่วกลอกลูกตาไปมา

สรุปคือ ข้าดันไปทริกเกอร์อีเวนต์ที่ควรจะเป็นของฉู่ยวี่หว่านเข้าให้แล้วงั้นดิ??

สองคนนี้คงจะหมายหัวข้าตั้งแต่ในโรงประมูลแหง ๆ

ก็นะ วันนี้ฉู่ยวี่หว่านไม่ได้งัดวัตถุดิบหายากตามต้นฉบับออกมาโชว์ในโรงประมูล แถมสารรูปยังดูจนกรอบ ขี้เหนียวงก ๆ เค็ม ๆ อีกต่างหาก

พวกมันก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายมาเล็งข้าแทนเรอะ??

หลิงจือขมวดคิ้ว "เป็นพวกมัน สองเฒ่าเจี๋ยเซิง"

"สองคนนี้ข้าเคยได้ยินศิษย์พี่ใหญ่พูดถึงอยู่ คนหนึ่งจู้จีช่วงปลาย คนหนึ่งจินตานขั้นต้น เศษสวะที่จับคู่กันออกปล้นชิงสมบัติและฆ่าคนโดยเฉพาะ"

ทันใดนั้นหลิงจือพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบอธิบายกับไป๋จิ่วทันที

"จิ่วเอ๋อร์ พวกเราไม่เหมือนพวกมันหรอกนะ"

ไป๋จิ่วเงื้ออุ้งเท้าขึ้นมาปัดปลายจมูก

[ไม่เหมือนตรงไหนยะ เบ้าหน้าไม่เหมือนกันงั้นดิ?]

[แต่ถึงจะเป็นพวกตัวร้ายเหมือนกัน ทว่าความต่างนี่ก็ชัดเจนเกินไปมั้ง...]

[อย่างไอ้สองตัวนี้ แค่เห็นหน้าแวบเดียวก็อยากกระซวกให้ตายโหงแล้ว]

เมื่อได้ยินเสียงในใจของไป๋จิ่ว หลิงจือก็ยกมือขึ้นลูบปอยผมของตนอย่างมีจริตจะก้าน

คิ้วและดวงตาอันทรงเสน่ห์เย้ายวนยกสูงขึ้นเล็กน้อย

"แน่อยู่แล้ว ศิษย์พี่สะสวยกว่าตั้งเยอะ"

ไป๋จิ่ว : "..."

"ไอ้หนู ส่งสร้อยคอเก็บของบนคอหมาตัวนั้นกับของข้างในออกมาซะ แล้วข้าจะเมตตาเหลือศพพวกเจ้าไว้ให้ครบสามสิบสอง" เจ้าคนผอมตรงหน้าเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาสามเหลี่ยมคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่พวกเขาอย่างดุร้าย

ส่วนเจ้าคนอ้วนอีกคนก็ส่งเสียงคำรามดังก้องราวฟ้าผ่า "ได้ยินแล้วหรือไม่ หากฉลาดพอก็จงส่งของวิเศษกับหินวิญญาณบนตัวพวกเจ้าออกมาให้หมด!"

ก้นบึ้งดวงตาของเซี่ยวเทียนเย็นเฉียบ แววตาทอประกายยะเยือก

หลิงจือกระตุกยิ้ม "แหม ๆ หน้าตาอัปลักษณ์แต่ขู่เก่งจังเลยนะพวกเจ้าเนี่ย~"

ไป๋จิ่วกระโดดลงมาจากไหล่ของเซี่ยวเทียนอย่างแผ่วเบา ลิ้นสีชมพูตวัดเลียริมฝีปาก แววตาของสัตว์ร้ายเริ่มปรากฏประกายสีโลหิตขึ้นมาจาง ๆ

ดูท่าทางจะตื่นเต้นไม่น้อยทีเดียว

เซี่ยวเทียนกำลังจะก้าวไปข้างหน้า ทว่ากลับถูกหลิงจือกดไหล่เอาไว้

"เจ้าจะไปทำอะไรเล่า" นางยกมุมปาก "ปล่อยให้เสี่ยวจิ่วเล่นสนุกคนเดียวไปเถอะ"

นางยังไม่ลืมคำที่ท่านอาจารย์สั่งไว้ ว่าออกมาข้างนอกแล้วอย่าเอาแต่คอยปกป้องเสี่ยวจิ่ว ต้องปล่อยให้นางได้ฝึกฝนเก็บเกี่ยวประสบการณ์ตามสมควรด้วย

เซี่ยวเทียนถึงได้หยุดเท้าลงอยู่กับที่

สองคนนั้นสบตากัน เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะเสียเวลาอีก จึงเตรียมลงมือทันที

ชั่วพริบตานั้น เงาร่างทั้งสองก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างดุดัน! โผเข้าใส่พวกเขาในพริบตา!

พร้อมกันนั้นยังพัดพาเอาปราณแท้จริงที่ควบแน่นจนมองเห็นเป็นรูปธรรมซัดกระหน่ำเข้ามาด้วย!

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงคำรามต่ำของสัตว์ร้ายพลันกึกก้องจนพื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือน!

เบื้องหลังของไป๋จิ่วปรากฏภาพเงาเลือนรางของสัตว์ร้ายขนาดมหึมาขึ้นมาสายหนึ่ง!

เขี้ยวอันแหลมคมของนางพลันยืดยาวขึ้นฉับพลัน! ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าแลบ!

สายตาของหลิงจือเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองไป๋จิ่วเขม็ง

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นสภาพยามจู่โจมของเสี่ยวจิ่ว

ยามปกติอยู่บนเขา แม้พวกนางจะคอยเป็นคู่ซ้อมตีกันเล่น ๆ กับเสี่ยวจิ่วอยู่บ่อยครั้ง

แต่นางกลับไม่เคยแสดงท่าทีพร้อมเข่นฆ่าเช่นนี้ต่อหน้าพวกเขามาก่อนเลย

ครู่ต่อมา

กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นคละคลุ้งลอยอบอวลไปทั่วทั้งอากาศ

สองคนที่เมื่อครู่ยังวางก้ามโอหัง บัดนี้กะโหลกศีรษะถูกตบจนแหลกเละ สิ้นใจไปโดยตาไม่หลับ

ในดวงตาที่เบิกกว้างค้างแข็งไปด้วยความหวาดกลัวอันเหลือเชื่อ ราวกับเพิ่งเผชิญหน้ากับเรื่องประหลาดพิสดารเกินจินตนาการ

ส่วนข้างซากศพทั้งสองร่างนั้น ไป๋จิ่วกำลังนอนหมอบอยู่ ทั้งยังเลียขนที่ขาหน้าด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ ดูกลมกลืนเหมือนแมวที่เพิ่งกินอิ่มไม่มีผิด

เซี่ยวเทียนมองไป๋จิ่วด้วยแววตาสงบนิ่ง "ท่านแม่อิ่มแล้วหรือ"

แววตาของหลิงจือกลับมีความประหลาดใจเจืออยู่หลายส่วน

เสี่ยวจิ่วตอนนี้กลืนกินจินตานได้แล้วรึเนี่ย?!

เช่นนั้นวันหน้ามิใช่ว่าต้องหา "อาหารสัตว์" ระดับจินตานมาเพิ่มอีกหรือไร

ไป๋จิ่วเลียขนแต่งตัวเสร็จแล้ว ก็เดินเยื้องย่างไปข้างศพเพื่อค้นหาของรางวัลจากชัยชนะ จากนั้นจึงใช้กรงเล็บตะกุยกระเป๋าของพวกเขาดู

แล้วก็พบถุงเก็บของหลายใบอยู่ข้างในตามคาด

ยิ่งไปกว่านั้น ในถุงเก็บของยังมีถุงเก็บของซ้อนอยู่อีกชั้น

วินาทีที่เห็นของพวกนี้ ดวงตาของไป๋จิ่วก็เปล่งประกายวาววับทันที

[รวยแล้ว รวยเละแล้วงานนี้!]

[ฮี่ๆๆๆๆ...]

หลิงจือเดินเข้ามาใกล้เช่นกัน "จิ๊ สองคนนี้กระเป๋าหนักไม่เบา มีสารพัดอย่างจริง ๆ เชียว"

เซี่ยวเทียนไม่ได้สนใจของพรรค์นี้สักเท่าไร

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เหมือนว่าตั้งแต่เกิดมาก็ไม่รู้สึกสนใจสมบัติวิญญาณพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

บางทีอาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเขารู้สึกว่าของเหล่านี้มันธรรมดาสามัญเกินไป

ไม่อาจกระตุ้นความอยากได้ของเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ต่อให้เป็นสมบัติวิญญาณขั้นสูงอย่างที่คนพวกนั้นพูดถึงก็ตาม

หลังจากไป๋จิ่วกวาดของในถุงเก็บของออกมาจนเกลี้ยง ถึงได้เริ่มแบ่งของโจร

พอแบ่งของกับเซี่ยวเทียนและหลิงจือเสร็จเรียบร้อย นางจึงหันหลังกลับไปเริ่มใช้เท้าตะกุยดินเพื่อฝังศพ

แม้ไป๋จิ่วจะกลืนกินวิญญาณและจินตานของมนุษย์ แต่นางไม่กินเนื้อมนุษย์

นางรู้สึกว่าสองอย่างนี้เป็นคนละเรื่องกัน

ยังไงเสียลึก ๆ นางก็คิดว่าตัวเองเป็นคนมาตลอด

แถมชาติก่อนยังผ่านการศึกษาภาคบังคับเก้าปีมาด้วย ในทางศีลธรรมนางจึงไม่มีทางยอมรับได้ และในใจก็ไม่อาจก้าวข้ามเส้นนั้นไปได้เด็ดขาด

ส่วนการกินสัตว์ร้ายสด ๆ ที่นางพอจะรับได้นั้น เหตุผลหลักก็เพราะนางคิดเอาเองว่าตัวเองเป็นมนุษย์

เพราะพวกมันไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน

ต่อให้โลกทัศน์ของโลกใบนี้จะแตกต่างออกไป แต่นางก็เคยเป็นคนมาก่อน ย่อมไม่อาจหลุดพ้นจากกรอบความคิดของมนุษย์ได้

ดังนั้นแม้บางครั้งสายเลือดดั้งเดิมในร่างจะกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง สั่งให้กลืนกินอาหารอันโอชะบางอย่างลงไป นางก็ยังพยายามสะกดข่มตัวเองไว้สุดกำลัง

แต่วันนั้น เจ้าตัวที่จู่ ๆ ก็โผล่มานั่นไม่เหมือนกัน

หมอนั่นกลิ่นหอมเกินไป

แถมยังเห็นชัด ๆ ว่าไม่ใช่มนุษย์

ดังนั้นกับความคิดที่อยากจะเขมือบเจ้านั่น จิตใต้สำนึกของไป๋จิ่วจึงไม่มีความต่อต้านเลยสักนิด

ไม่นานไป๋จิ่วก็ขุดหลุมขนาดใหญ่ออกมาได้หนึ่งหลุม

ทว่าซากศพนั้น...

กลับถูกกองดินที่นางตะกุยขึ้นมากลบฝังไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อมองกองดินที่พูนสูงเป็นเนินเขาขนาดย่อมอยู่ข้างหลัง

มุมปากของหลิงจือกระตุก "วิธีฝังคนของเจ้านี่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริง ๆ เสี่ยวจิ่ว"

เซี่ยวเทียนพลันเอ่ยขึ้นมา "ต้องตั้งป้ายหลุมศพหรือไม่"

ไป๋จิ่ว : "?"