ตอนที่ 51 พวกเราสามคนคือโทรโข่งจำแลงกาย

เซียวจวิ้นเสนอให้เฉิงเจี๋ยกับเจิ้งสวินร่วมงานกัน

วงบอยแบนด์ที่มีสมาชิกหลายคนมักจะตั้งยูนิตย่อยแยกไปทำกิจกรรม เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่ปกติแล้วกว่าจะตั้งยูนิตย่อยได้ วงมักจะต้องเดบิวต์ไปแล้วสองสามปี แต่วง twt ของพวกเขานี่เพิ่งเดบิวต์ได้แค่เดือนเดียวเอง

"จริง ๆ ก็ไม่เชิงเป็นยูนิตย่อยทางการหรอก แค่ร้องเพลงด้วยกันสักเพลง พอดีทางหมิงเชี่ยมีเพลงที่เตรียมไว้อยู่แล้วน่ะ"

เซียวจวิ้นอธิบาย

เจิ้งสวินฟังแล้วก็รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร

เขาตอบตกลง

"นี่เป็นการร่วมงานครั้งแรกของผมกับหมิงเชี่ย ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ฝากพี่เฉิงช่วยชี้แนะด้วยนะครับ"

เฉิงเจี๋ยได้ยินเขาเรียกตนว่า 'พี่' คำหนึ่ง ถึงกับเกือบสำลักน้ำ

"นายจำเป็นต้องหาจังหวะพูดคำนี้ตอนฉันกำลังดื่มน้ำด้วยเหรอ" เขาควานหากระดาษทิชชู่อย่างทุลักทุเล

"ก็ใช่น่ะสิครับ นี่มันจังหวะเหมาะเจาะเลยไม่ใช่เหรอ" เจิ้งสวินตอบหน้าตายอย่างมีเหตุมีผล

"..."

เซียวจวิ้นอมยิ้มมองทั้งสองคนหยอกล้อกัน

"เรื่องแผนงานหลังจากนี้ เดี๋ยวจะมีคนมาประสานงานกับพวกนายเอง คืนนี้ก็จะเริ่มปล่อยคอนเทนต์โปรโมตแล้ว เจิ้งสวิน นายยังต้องลุยศึกเดบิวต์จิ่วติ่งอยู่ ช่วงนี้คงต้องเหนื่อยหน่อยนะ"

"ไม่เป็นไรเลยครับ ทั้งหมดก็เพื่อปากท้องทั้งนั้น" เจิ้งสวินโบกมือปัด ใครบ้างจะรังเกียจเงินที่หาเพิ่มได้กันล่ะ

เซียวจวิ้นมีงานรัดตัว พอรับสายโทรศัพท์สายหนึ่งเสร็จก็ขอตัวกลับก่อน

หมิงเชี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ทำงานกันไวมาก เซียวจวิ้นเพิ่งขับรถออกไปได้ไม่ทันไร เจิ้งสวินก็เห็นแอ็กเคานต์ทางการของหมิงเชี่ยโพสต์ข่าวเรื่องเพลงร่วมงานนี้แล้ว

หมิงเชี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์: ซิงเกิลคู่ โปรดรอติดตาม @TwT-official @TwT-เฉิงเจี๋ย @TwT-เจิ้งสวิน

ช่องคอมเมนต์แทบแตกในทันที

: อะไรนะอะไรนะ มีของดีอะไรมาเนี่ย

: เชี่ยเอ๊ยยย เพลงร่วมงานของเฉิงเจี๋ยกับเจิ้งสวินงั้นเหรอ

: หมิงเชี่ย แกซุกของดีขนาดนี้ไว้ เพิ่งจะเอาออกมาเสิร์ฟเรอะ

: กรี๊ดดดด นี่มันลีดเดอร์กับมักเน่ของวงเต้นห้าวันนี่นา

: วง twt พวกแกจะมีชื่อเรียกเยอะไปไหนเนี่ย...

: ไวเวอร์ พอดังแล้วมันดีอย่างนี้นี่เอง งานดี ๆ วิ่งเข้าใส่ไม่หยุด

: ท่านประธานจอมเผด็จการเฉิงเจี๋ยของเราตกต่ำถึงขั้นนี้แล้วเหรอเนี่ย ถึงกับต้องมาร้องเล่นเต้นกิน (ปาดน้ำตา)

: ดูไว้เป็นตัวอย่าง ไม่ตั้งใจทำธุรกิจ ก็ต้องมาร้องเพลงเต้นกินแบบนี้แหละ

: เชี่ยเอ๊ย เป็นบุญตาจริง ๆ ที่ได้เห็นท่านประธานมาร้องเล่นเต้นกิน

: ปักหมุดรออย่างแรง

ใต้หัวข้อฮอตเสิร์ชเต็มไปด้วยการพูดคุยเรื่องเพลงใหม่ของเจิ้งสวินกับเฉิงเจี๋ย ช่วงนี้กระแสของเจิ้งสวินกำลังพุ่งทะยานอย่างต่อเนื่องเพราะศึกเดบิวต์จิ่วติ่ง บรรดาแฟนคลับต่างพากันเดาว่าคราวนี้เพลงใหม่จะมาแนวไหน

: ฉันเอาหม้อชามกะละมังไหเป็นเดิมพันเลย งานที่หมิงเชี่ยเป็นหัวเรือใหญ่แบบนี้ สไตล์เพลงต้องเน้นทางเฉิงเจี๋ยเป็นหลักแน่

: ทำไมล่ะ ชื่อเพลงสไตล์นิยายเน็ตของตาสวินเรามันไม่ดีตรงไหน

: ไม่ใช่ไม่ดี แต่ประเด็นคือมันแอบสแตรกต์เกินไปต่างหาก

: เขาเรียกว่าการสรุปแก่นแท้ของทั้งเพลงออกมาอย่างกระชับต่างหากล่ะ

: ถ้าฉันมีความมั่นหน้าแบบแฟนคลับเจิ้งสวินสักครึ่ง ป่านนี้ทำอะไรในชีวิตก็คงสำเร็จไปหมดแล้ว...

บนโลกอินเทอร์เน็ตถกเถียงกันสนั่นหวั่นไหว ส่วนทางนี้เฉิงเจี๋ยกับเจิ้งสวินยังคงนั่งกินข้าวกันต่อไปสบาย ๆ

"คืนนี้เป็นคิวหวงเฮ่อไลฟ์สด เขาฝากฉันมาถามนายว่าจะไปแจมด้วยไหม" จู่ ๆ เฉิงเจี๋ยก็เอ่ยถึงเรื่องไลฟ์สดคืนนี้ขึ้นมา ตามตารางงานแล้ว คืนนี้ถึงคิวหวงเฮ่อต้องไลฟ์เดี่ยว

พอเจิ้งสวินได้ยินเข้าก็เริ่มของขึ้น

"? พวกเราสี่คนไม่ได้อยู่ด้วยกันรึไง เขาไม่มีคอนแทกต์ฉันเหรอ ฉันกับเขาเป็นสายลับกันหรือไง ถึงต้องให้นายมาเป็นคนกลางคอยส่งสารเนี่ย"

เฉิงเจี๋ยคีบกับข้าวเข้าปากอย่างสงบนิ่ง

"เขาบอกว่าตอนนี้นายดังเกินไป คลื่นพลังงานของเขาได้รับผลกระทบ เลยต้องลดการคุยกับนายตรง ๆ ลงหน่อย"

"...นายไปบอกเขาเลยนะว่าให้เพลา ๆ เรื่องไปสุงสิงกับเซียนบล็อกโคลีลงบ้าง นี่มันงมงายชัด ๆ"

เจิ้งสวินก้มหน้าก้มตากินข้าว ยิ่งกินก็ยิ่งหงุดหงิด

ไลฟ์สดของหวงเฮ่อเริ่มตอนห้าทุ่ม พอเจิ้งสวินกินข้าวเสร็จก็ตรงดิ่งกลับสตูดิโอทันที

หวงเฮ่อกำลังเตรียมตัวไลฟ์สดอยู่ โดยมีเฮ่อยวี่ซิงอยู่ด้วยเช่นกัน

"กลับมาแล้วเหรอ กลับมาแล้วเหรอ" เฮ่อยวี่ซิงเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น ครั้นเห็นสีหน้าบูดบึ้งของเจิ้งสวินจึงถามขึ้น "เฉิงเจี๋ยแย่งของอร่อยของนายไปกินรึไง"

เฉิงเจี๋ยที่กำลังแขวนเสื้อโค้ตอยู่ตรงประตู: ?

"ทำไมเรื่องถึงวกมาลงที่ฉันได้ล่ะเนี่ย"

พอกลับมาถึงสตูดิโอ เจิ้งสวินก็พลันสงบลง เขายืนคิดอะไรบางอย่างอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งลงด้านหลังหวงเฮ่อ

หวงเฮ่อกำลังสวมหูฟังปรับแต่งอุปกรณ์อยู่

เจิ้งสวินแกล้งกระแอมไอออกมาเสียงดังทีหนึ่ง

"เจิ้งสวิน เจ็บคอก็กินยานะ"

หวงเฮ่อไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แค่เอ่ยปากเตือนไปทีหนึ่ง แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ

เจิ้งสวินกระแอมไอขึ้นมาอีกที

หวงเฮ่อ: ?

คราวนี้หวงเฮ่อหมุนเก้าอี้กลับมา เผชิญหน้ากับเจิ้งสวิน

"แกเป็นอะไรของแกเนี่ย รหัสลับอะไรหรือไง"

"เหอะ"

"เหนื่อยเหรอ ถ้าเหนื่อยก็ไปนอนสิ"

"ฮึ"

"..."

หวงเฮ่อถอดหูฟังออก พอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติก็รีบตะโกนเรียกเฉิงเจี๋ยลั่นห้อง

"เฉิงเจี๋ย เฉิงเจี๋ย!"

เฉิงเจี๋ยที่กำลังรินน้ำอยู่ในครัวเดินออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"มีอะไร"

หวงเฮ่อก้าวขายาว ๆ ข้ามโต๊ะน้ำชาตรงเข้าไปหา ยื่นสองมือออกไปตบหน้าหล่อ ๆ ของเฉิงเจี๋ยดังเผียะ ๆ

"แกสลับวิญญาณกับเจิ้งสวินใช่ไหมเนี่ย ตอนนี้มันคุยกับฉันทีละคำ หลุดออกมาทีละพยางค์เลย! แกคือเจิ้งสวินใช่ไหม เจิ้งสวิน เจิ้งสวิน!"

"..."

เฉิงเจี๋ยพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจนแทบจะเป็นบ้า เลยฟาดมือสวนกลับไปอย่างแรงทันที

"แกดูให้ชัด ๆ ว่าฉันเป็นใคร!"

เฮ่อยวี่ซิงที่ตอนแรกกำลังไถดูคลิปสั้นอย่างเพลิดเพลิน พอได้ยินบทสนทนาบ้าบอของทั้งคู่ก็ดันเชื่อเป็นตุเป็นตะ จากที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนพรวดทันที!

"อะไรนะ! ชิงร่างเหรอ! ทุกคนอย่าขยับ! ข้าบอกแล้วว่าห้องของพวกเราไอพิฆาตรุนแรงมาก! ขนาดวิชาอาคมของข้ายังใช้ไม่ได้ผลเลยเนี่ย!"

เฉิงเจี๋ยเดินเข้าไปตบหลังเขาดังป้าบ ๆ สองทีอย่างแรงเช่นกัน

"แกแหกตาดูดี ๆ ซิ! ที่นี่มันมีแต่พวกเพี้ยนทั้งนั้นแหละเว้ย! ไอคิวฉันโดนพวกแกสามคนฉุดจนต่ำลงไปหมดแล้ว!"

ตอนที่ฉู่หลีผลักประตูเข้ามา ก็เห็นทั้งสามคนกำลังมะรุมมะตุ้มฟัดกันนัวเนีย

จังหวะนั้นเจิ้งสวินยังนึกสนุก รู้สึกว่ายังวุ่นวายไม่พอ จึงลุกพรวดขึ้นมาตะโกนลั่น "พอได้แล้ว! พวกนายอย่าแย่งกันตีเพื่อฉันอีกเลย!"

ฉู่หลี: ...

เธอวางหนังสือ "คุณกบไปพบจิตแพทย์" ในมือลง สงสัยจะซื้อมาผิดเล่มจริง ๆ

อาการของเธอไม่ใช่ปมฝังใจในวัยเด็กอะไรหรอก แต่เป็นแผลใจในวัยผู้ใหญ่ที่เกิดจากการทำงานล้วน ๆ เลยต่างหาก

"หวงเฮ่อ ไหนว่านายต้องไลฟ์สดไง"

"อ๋อ"

เมื่อครู่หวงเฮ่อยังกางปีกแผ่อิทธิฤทธิ์ดั่งพญาอินทรี แต่วินาทีถัดมาก็กลับมานั่งสงบเสงี่ยมอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์แล้ว

อีกสามคนที่เหลือต่างก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง

หวงเฮ่อตรวจเช็กอุปกรณ์ พลางนึกขึ้นมาได้ว่า...เมื่อกี้พวกเขาทะเลาะกันเรื่องอะไรนะ

"ตกลงว่าทำไมเมื่อกี้แกถึงพูดกับฉันทีละคำ เจิ้งสวิน แกไม่ได้โดนเฉิงเจี๋ยเข้าสิงจริง ๆ ใช่ไหม"

"ฉันไม่คุยกับคนแปลกหน้า"

"คนแปลกหน้า? ใครวะ ฉันเนี่ยนะ?"

หวงเฮ่อถึงกับอึ้ง

เจิ้งสวินเล่าเรื่องตอนมื้อเย็นให้ฟัง พอทั้งสองคนลองมาเทียบความเข้าใจกัน ถึงได้รู้ว่าความหมายจริง ๆ ที่หวงเฮ่อพูดไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด

"ฉันบอกว่าตอนนี้แกอยู่ในรายการ ไม่รู้ว่าดูมือถือได้หรือเปล่า แล้วเฉิงเจี๋ยก็กำลังจะไปหาแกอยู่พอดีไม่ใช่เหรอ ฉันเลยบอกให้เขาไปถามแกตรง ๆ สักคำก็จบแล้ว ช่วงนี้ฉันนอนดึกบ่อย ร่างกายไม่ค่อยดี ตกกลางคืนเลยคุยกับแกให้น้อยลง คุยมากไปเดี๋ยวจะนอนไม่หลับ"

พอหวงเฮ่ออธิบายสิ่งที่ตัวเองพูดจริง ๆ ออกมา เจิ้งสวินก็ยิ่งฟังยิ่งอึ้ง

"เดี๋ยวสิเพื่อน แกพูดตั้งยาวขนาดนี้ แต่เฉิงเจี๋ยดันมาบอกฉันแค่สามประโยคเนี่ยนะ!"

หวงเฮ่อหันขวับไปถลึงตาใส่เฉิงเจี๋ยทันที

"ระหว่างช่วยส่งสารกับไม่ส่งสาร แกดันเลือกที่จะย่อความเนี่ยนะ!"

เฉิงเจี๋ยยังคงตีหน้าตายได้อย่างเหนียวแน่น

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีภาพลักษณ์ของฉัน ฉันไม่พูดอะไรยืดยาวหรอก"

"..."

เมื่อปรับความเข้าใจกันได้ ไลฟ์สดของหวงเฮ่อก็ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว

เจิ้งสวินถามเขาว่าจะไลฟ์แนวไหน อีกฝ่ายก็ตอบว่าเป็นแนวช่วยกล่อมนอน

"..."

เจิ้งสวินตาโต

"แนวช่วยกล่อมนอน แล้วแกดันเรียกพวกเราที่เป็นเหมือนโทรโข่ง ปี่ซอน่า แล้วก็ฆ้องเนี่ยนะ?"