ตอนที่ 52 สตรีมเมอร์กล่อมนอนทำไมชิงหลับไปเองล่ะ

เจิ้งสวินบอกว่าไลฟ์นี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นการทรมานทั้งเขาและแฟนคลับไปพร้อมกัน ไม่เข้าร่วมจะดีกว่า

นี่ไม่ได้เรียกว่ามอบสิทธิประโยชน์ให้แฟนคลับหรอก เรียกว่าลากแฟนคลับมารับกรรมต่างหาก

หวงเฮ่อบอกว่าไม่มีปัญหาเลยสักนิด

"แค่อย่าพูดอะไรก็พอ มันจะยากตรงไหน ถ้าแย่สุดจริง ๆ แกก็นั่งกินของไปสิ!"

ที่หวงเฮ่อยืนกรานขนาดนี้ ก็เพราะช่วงนี้พวกเขาทั้งสี่คนยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่มีเวลาพัก พอคืนนี้บังเอิญมีเวลาว่างตรงกันนิดหน่อย ได้มาสานสัมพันธ์ในวงแบบออนไลน์ร่วมกัน มันไม่ดีตรงไหน

เจิ้งสวินโดนเขาหว่านล้อมจนยอมแพ้

"งั้นก็ได้ เดี๋ยวผมไปหาของกินมา"

ฉู่หลีแวะมาที่สตูดิโอดึกดื่นขนาดนี้ก็เพื่อคุยเรื่องเพลงที่ร่วมงานกับคนอื่นให้เฉิงเจี๋ยและเจิ้งสวินฟัง เธอกำชับเพียงไม่กี่ประโยคสั้น ๆ งานที่เหลือทั้งหมดก็ยกให้ทางฝั่งหมิงเชี่ยจัดการต่อ

"ฉันขับรถกลับบ้านก่อนล่ะ พวกเธออย่าไลฟ์ดึกเกินไปนะ พรุ่งนี้เช้ายังมีรายการวิทยุอีก"

ตารางงานของทั้งสี่คนแน่นเอี้ยด มีทั้งงานเดี่ยวและงานกลุ่มปะปนกัน นี่ขนาดฉู่หลีช่วยปฏิเสธบางงานออกไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ไหว อย่างไรก็ต้องเหลือเวลานอนให้คนบ้าง

เวลาห้าทุ่มตรง ไลฟ์กล่อมนอนของหวงเฮ่อก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

แฟนคลับที่เพิ่งกดเข้ามาในห้องไลฟ์ พอหน้าจอโหลดเสร็จ ก็เห็นใบหน้าสี่คนเบียดกันอยู่เต็มจอท่ามกลางห้องที่มืดสนิท

: เชี่ย! เปิดมาก็ช็อกตาแตกเลย!

: ฉันเข้าห้องผิดปะเนี่ย? ไหนว่าไลฟ์กล่อมนอนไง?

: เปิดมาก็ระเบิดความฮาขนาดนี้ ไม่เสียชื่อห้องซ้อมเต้นของพวกแกจริง ๆ

: ทำไงดี แค่นึกภาพตามก็รู้เลยว่าจะฮาแค่ไหน แค่นี้ก็นอนไม่หลับแล้วเนี่ย

หวงเฮ่อหันเข้าหาไมค์แล้วพูดด้วยเสียงกระซิบ

"สวัสดีครับทุกคน ผมหวงเฮ่อ เมนโวคอลของ twt ครับ"

ช่างเป็นการแนะนำตัวที่สลักลึกเข้ากระดูกดำจริง ๆ

"ไลฟ์คืนนี้ จะดำเนินรายการโดยผมและเพื่อน ๆ ในวงทุกคนครับ"

พอหวงเฮ่อพูดจบ ลำดับถัดไปก็คือเจิ้งสวิน

เจิ้งสวินเองก็ใช้เสียงกระซิบพูดคุยกับแฟนคลับเช่นกัน

"สวัสดีตอนดึกครับ เดี๋ยวผมจะเล่าเรื่องผีให้ทุกคนฟังนะ..."

เจิ้งสวินยังพูดไม่ทันขาดคำ หวงเฮ่อก็เอาศอกกระทุ้งเขาไปทีหนึ่ง

"เดี๋ยวก่อน! แกมาเล่าเรื่องผี แล้วคนอื่นจะหลับลงได้ยังไงหา?"

"ผมเห็นทุกคนยังคึกคักกันดีอยู่เลย!" เจิ้งสวินกระซิบกระซาบเถียงกลับ

เฮ่อยวี่ซิงยื่นหน้าเข้ามาแจมในจังหวะนั้นพอดี

"เปลี่ยนเป็นไลฟ์สยองขวัญรอบดึกไปเลยสิ! แบบนั้นตื่นเต้นเร้าใจดีออก!"

หวงเฮ่อผลักหน้าเขาออกจากหน้าจออย่างไร้ความปรานี

"เร้าใจกับผีแกสิ! ถอยไปเลย ถอยไปให้หมด ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!"

บรรดาแฟนคลับที่ได้ยินบทสนทนาต่างพากันหัวเราะลั่นในคอมเมนต์

: twt พวกแกจ่ายเงินชดเชยมาให้ฉันทีเถอะ ตอนนี้ตาสว่างจนนอนไม่หลับแล้วจริง ๆ

: แค่กระซิบกันทำไมมันถึงฮาได้ขนาดนี้วะ

: เจิ้งสวิน กรี๊ดดดด อย่าเล่าเรื่องผีนะ กรี๊ดดด!

: ถึงจะเป็นเรื่องผี แต่ถ้าเจิ้งสวินเป็นคนเล่า งั้นฉันก็——

: ก็ไม่ไหวเหมือนกันโว้ย กรี๊ดดดด!

: แล้วคุณชายเฉิงของเราล่ะ? ทำไมเงียบไปเลย?

: ประธานเฉิงกล่อมตัวเองหลับไปแล้ว 55555555!

เฉิงเจี๋ยง่วงนอนมากจริง ๆ เขาออกจากบ้านตั้งแต่ตีสี่เพื่อไปอัดรายการวาไรตี้เพลง มื้อเที่ยงก็กินลวก ๆ แล้วรีบวิ่งรอกไปให้สัมภาษณ์อีกงาน

พอได้มานั่งนิ่ง ๆ บนเก้าอี้เสียที เดิมทีตั้งใจจะแค่หลับตาสักพัก ที่ไหนได้กลับหลับสนิทไปจริง ๆ

อีกสามคนสังเกตเห็นแล้วว่าทางฝั่งเฉิงเจี๋ยเงียบกริบ ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ

"เฉิงเจี๋ยหลับไปแล้ว อย่าเสียงดังปลุกเขานะ" หวงเฮ่อหันไปทำหน้าจริงจังพลางกระซิบกับอีกสองคน "ตอนนี้ฉันจะต้องสะกดจิตพวกแกสองคนด้วย รีบนอนเดี๋ยวนี้!"

เจิ้งสวินกับเฮ่อยวี่ซิงตาโตเท่าไข่ห่าน

ช่องคอมเมนต์ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาอีกระลอก

: ไลฟ์กล่อมนอนแท้ ๆ ทำไมต้องกล่อมเพื่อนร่วมวงให้หลับก่อนด้วยล่ะเนี่ย 55555!

: ช่างเถอะน่า หวงเฮ่อบอกว่าเขามีจังหวะของตัวเอง

: ดูเอาเถอะ มีเจ้าตัวป่วนสองคนนี้อยู่ ถ้าหวงเฮ่อไม่สะกดจิตพวกเขาก่อน แล้วจะไลฟ์ต่อไปยังไงไหว?

เจิ้งสวินที่อยู่ในกล้องรีบประท้วงขึ้นมาทันที

"ไหนตกลงกันแล้วว่าจะให้ทุกคนมีส่วนร่วมในไลฟ์ไง ผมอยากมีส่วนร่วมนะ!"

เฮ่อยวี่ซิงผุดไอเดียใหม่ขึ้นมา

"หรือว่าพวกเราจะหาอะไรกินกันดี มันมีไลฟ์กล่อมนอนประเภทที่นั่งกินของไม่ใช่เหรอ?"

หวงเฮ่อไม่สนแล้วว่าสองคนนี้จะพูดอะไร รีบไล่ทั้งคู่ไปให้พ้นหน้าจอทันที

"งั้นพวกแกก็ไปหามาเถอะ!"

ทั้งสองคนเดินจากไปด้วยความดีอกดีใจ หวงเฮ่อจึงหันกลับมาหากล้องอีกครั้ง

"เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนหลับตาลงได้แล้วนะครับ"

หวงเฮ่อผ่อนจังหวะการพูดให้ช้าลง พยายามฉวยโอกาสตอนที่โทรโข่งสองตัวไม่อยู่ กล่อมให้แฟนคลับส่วนหนึ่งเคลิ้มหลับไปก่อน

แต่ปรากฏว่า เจิ้งสวินกับเฮ่อยวี่ซิงดันกลับมาเร็วกว่าที่คิด

หวงเฮ่อได้ยินเสียงดังกร๊อบแกร๊บ พลันหันขวับไปมองแล้วก็แทบหน้ามืด

เจ้าสองตัวนี้ ดันไปหยิบคุกกี้โกโก้ขัดฟันที่ฉู่หลีซื้อมาไว้ให้พวกเขาลดความอยากอาหารมากินเสียนี่!

คุกกี้นี่มันแข็งยิ่งกว่าชีวิตเขาเสียอีก! กัดทีสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับฟ้าถล่มดินทลาย!

สองตัวการสุมหัวกันอย่างตื่นเต้น ยังคงง่วนอยู่กับการหาวิธีแกะห่อขนมสุดประณีตชิ้นนี้

หวงเฮ่อเอื้อมมือไปคว้าพนักพิงเก้าอี้หมุนของเจิ้งสวิน แล้วกระชากลากเข้ามาใกล้ทันที

"ของกินเล่นในครัวมีตั้งเยอะแยะ พวกแกสองคนจำเป็นต้องเลือกอันที่แข็งที่สุดมาด้วยเรอะ?"

เจิ้งสวินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระริก

"ก็อันนี้มันไม่อร่อยนี่! แต่จะทิ้งก็เสียดาย ในไลฟ์มีแฟนคลับดูอยู่ตั้งเยอะ กินไปมองแฟนคลับไป เจริญอาหารจะตาย!"

คนที่รู้ก็เข้าใจว่ากำลังกินคุกกี้ ส่วนคนไม่รู้อาจนึกว่าเขาจะเขมือบแฟนคลับเข้าไปด้วย

เฮ่อยวี่ซิงยังอุตส่าห์พยักหน้าเอออออยู่ข้าง ๆ

"ใช่ ๆๆ มันต้องแบบนี้แหละ"

"..."

ตอนนี้หวงเฮ่อเริ่มตระหนักถึงกฎเหล็กประจำวง twt ข้อหนึ่งแล้ว

คนอายุมากกว่าต้องรับกรรม

เมื่อก่อนคนที่คอยรับมือกับเรื่องแบบนี้คือเฉิงเจี๋ยที่เป็นหัวหน้าวง

ในเมื่อตอนนี้เฉิงเจี๋ยหลับไปแล้ว ภาระหนักอึ้งจึงตกมาอยู่ที่เขาเต็ม ๆ

หวงเฮ่อหันขวับ เตรียมจะฟาดปลุกเฉิงเจี๋ยให้ตื่น

"เฉิงเจี๋ย แกแกล้งหลับใช่ไหม! รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้น่ะ!"

ส่วนอีกสองคนที่เหลือ คนหนึ่งช่วยคว้าแขน อีกคนก็กอดเอวเขาไว้แน่น

"ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งวู่วาม!"

"หวงเฮ่อ รักษาภาพพจน์หน่อย!"

ข้อความบนหน้าจอต่างพากันหัวเราะกันครื้นเครง ภาพเหตุการณ์นี้ยังถูกแฟนคลับนำไปวาดเป็นการ์ตูนล้อเลียนแล้วโพสต์ลงเน็ตอีกต่างหาก

#เมมเบอร์สุดวุ่นวายกับคนที่แกล้งหลับ#

#twt สตรีมเมอร์กล่อมแฟนคลับนอน แต่ดันกล่อมตัวเองหลับก่อน#

#twt ไลฟ์ช่วยนอนหลับเล็ก ๆ ที่ซ่อนเสือหมอบมังกรซ่อนกายไว้เพียบ#

ในที่สุดเจิ้งสวินก็ยอมปล่อยให้หูของแฟนคลับได้พักผ่อนเสียที ไม่ใช่เพราะรู้ตัวหรอกนะ แต่เป็นเพราะเจ้าตัวก็ทนไม่ไหว กอดกระป๋องคุกกี้นั่งหลับคาเก้าอี้ไปแล้วต่างหาก

เฮ่อยวี่ซิงที่เป็นสายบำเพ็ญเซียนโต้รุ่งยังคงดูกระปรี้กระเปร่า แต่หวงเฮ่อนั้นง่วงจนแทบทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

รวมเวลาไลฟ์สดไปทั้งสิ้นหนึ่งชั่วโมงเต็ม ก่อนจะปิดไลฟ์แล้วแยกย้ายกันไปนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เจิ้งสวินก็กลับมาที่สตูดิโอจิ่วติ่งอีกครั้ง

วันนี้เขามีคิวไลฟ์สดสองช่วง ช่วงแรกคือการเรียบเรียงเพลงประจำรายการ ส่วนอีกช่วงคือไปพบเด็กฝึกคลาส D

ตามกำหนดการของทีมงาน เจิ้งสวินต้องทำภารกิจที่สองให้เสร็จก่อน

ตอนนี้เจิ้งสวินมายืนอยู่หน้าห้องคลาส D ข้างในมีเสียงดนตรีแว่วออกมา คาดว่าพวกเด็กฝึกคงกำลังซ้อมกันอยู่

เพลงประจำรายการถูกแจกจ่ายให้เด็กฝึกทุกคนแล้ว พวกเขาต้องขึ้นแสดงจริงในวันอาทิตย์ จึงต้องเร่งฝึกซ้อมกันอย่างหนัก

เจิ้งสวินถือแผ่นโน้ตเพลงประจำรายการไว้ในมือ อีกมือถือปากกาคอยวงโน่นขีดนี่ไปด้วย

ตากล้องเดินตามหลังเขามาติด ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเจิ้งสวินจะอยู่ในเฟรมไลฟ์สดตลอดเวลา

ประตูไม่ได้ปิดสนิท เจิ้งสวินที่กำลังก้มหน้าดูแผ่นโน้ตจึงใช้ข้อศอกดันประตูเปิดออกเบา ๆ

"อรุณสวัสดิ์ทุกคน"

เสียงทักทายอรุณสวัสดิ์ดังขึ้นเซ็งแซ่ เหล่าเด็กฝึกต่างพากันเอ่ยทักเขา

"อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์เจิ้งสวิน"

เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาอย่างแปลกแยก เจิ้งสวินเงยหน้ามอง แล้วก็เป็นไปตามคาด หลวนเหิงกำลังยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงนั้น

"คราวนี้ยังได้อาจารย์เจิ้งสวินมาชี้แนะอีก ผมนี่โชคดีจริง ๆ ครับ"

"..."

เจิ้งสวินเงียบกริบ

เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ในคลาส D ยังมีปรมาจารย์ด้านการคุมคะแนนคนนี้อยู่อีกคนนี่หว่า!