ตอนที่ 53 คนนี้ยิ่งยอดฝีมือตัวจริง

: ฉันเป็นบ้าอะไรไม่รู้ แค่เห็นหน้าหลวนเหิงก็หลุดขำตลอดเลย

: เห็นทุกคนบอกว่าหลวนเหิงคุมคะแนน สรุปแล้วจริงหรือมั่วเนี่ย?

: ไม่น่าเป็นไปได้มั้ง? ถึงเรื่องกดไลก์ติดกันเป็นพรวนนั่นจะหลุดโลกไปหน่อย แต่คนดูในงานตั้งเยอะแยะ หลวนเหิงจะไปบงการได้ทุกคนได้ยังไง?

: ได้ยินว่าม่อเฉียนลูกพี่ลูกน้องของเขาไม่ได้อยากให้เขาเดบิวต์สักนิด คงไม่ช่วยปั่นคะแนนให้หรอก

: ถ้าอย่างนั้นก็เรียกเขาว่าราชาคุมคะแนนไม่ได้แล้วล่ะ นี่มันดวงทองคำฝังเพชรชัดๆ!

: ใครก็ได้ช่วยเจิ้งสวินของพวกเราที! จิตใจเขาแหลกสลายหมดแล้วเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆ!

: ครั้งนี้คือแหลกสลายที่สุดในประวัติศาสตร์แล้ว

: สตรีมเมอร์ดูชีวิตรันทดสุดๆ ไปเลย (น้ำตาคลอ)

พอเจิ้งสวินเห็นหลวนเหิง มุมปากก็กระตุกขึ้นมาทันควัน

"สวัสดีๆ สบายดีกันทุกคนนะ"

เด็กฝึกทั้งห้าคนในรอบนี้ นอกจากหลวนเหิงแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นหน้าใหม่ทั้งสิ้น

เจิ้งสวินเอ่ยทักทายพวกเขาทีละคน

มู่ยวี่โจวเดินตามเข้ามา เขายืนอยู่ด้านหลังเจิ้งสวินโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร เพียงกวาดตามองเหล่าว่าที่เพื่อนร่วมทีมในอนาคตเงียบๆ

"เลือกหัวหน้าทีมกันได้หรือยัง เพลงใหม่ออกมาแล้ว ต้องรีบซ้อมกันได้แล้วนะ"

พอเจิ้งสวินถามเรื่องหัวหน้าทีม เด็กฝึกทั้งสามคนก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ครูเสี่ยวเจิ้งครับ พวกเราสามคนไม่ได้คิดจะแย่งตำแหน่งหัวหน้าทีมหรอกครับ แต่ว่า... พี่เหิงกับพี่อี้เซวียนยังตกลงกันไม่ได้เลยครับ"

เมื่อได้ฟังเด็กฝึกอธิบาย สายตาของเจิ้งสวินจึงเลื่อนจากหลวนเหิงไปยังเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน

เด็กหนุ่มคนนี้ชื่อกู้อี้เซวียน เดิมทีอยู่คลาส B แต่ในการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบแรก คลาส B ดันเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่จนคะแนนตกฮวบ กู้อี้เซวียนจึงพลอยโดนร่างแหไปด้วย

กล้องไลฟ์สดแพนไปจับภาพเด็กหนุ่มทั้งสองคน หลวนเหิงยืนยิ้มแป้น ส่วนกู้อี้เซวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่าทางยียวนกวนประสาทไม่เบา

ข้อความบนหน้าจอไลฟ์สดเริ่มถกประเด็นนี้กันทันที

: กู้อี้เซวียนเหรอ ได้ยินว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกู้ซิวฉี หนึ่งในเด็กเส้นเบอร์ใหญ่ของจิ่วติ่งเลยนะ

: ได้ยินมาว่าการันตีโควตาเดบิวต์แน่ๆ ด้วย

: ถึงจะเป็นเด็กเส้น แต่ดูเหมือนครูกู้จะไม่เคยพูดถึงเลยนะ หรือว่าไม่ค่อยสนิทกัน

: ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว! เด็กเส้นที่ไหนจะเอาคำว่าเด็กเส้นมาแปะไว้บนหน้ากันยะ แอบป้อนงานลับหลังชัวร์!

: รอบนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ลูกพี่ลูกน้องบอสม่อกับลูกพี่ลูกน้องโปรดิวเซอร์กู้อยู่คลาสเดียวกันเฉยเลย

: ศึกชิงบัลลังก์น้องชายผู้ยิ่งใหญ่!

: 55555 อะไรกันเนี่ย 55555!

: ครูเสี่ยวเจิ้งของเราจะรู้ไหมเนี่ยว่าคลาสที่ตัวเองคุมอยู่นี่มันดงเสือซุ่มมังกรซ่อนชัดๆ?

: ตอนนี้ครูเสี่ยวเจิ้งคงคิดแค่ว่ารายการนี้มีแต่พวกตัวประหลาดเต็มไปหมดมากกว่า

: หลวนเหิงก็แค่แฟนคลับตัวยงขั้นคลั่งรัก แต่กู้อี้เซวียนคนนี้นี่ดูเข้าถึงยากชะมัด...

: ฉันว่าตอนนี้คนที่ต้องปวดหัวตัวจริงคือมู่ยวี่โจวต่างหาก

: มู่ยวี่โจว: อยู่มาตั้งนาน สรุปมีกูคนเดียวที่เป็นสามัญชนตาดำๆ

: เจิ้งสวิน: โชคดีนะเนี่ยที่เพื่อนร่วมวงฉันแค่สติหลุดเป็นประจำ

เจิ้งสวินไม่สนหรอกว่าใครจะมีเส้นสาย ก็บอกแล้วไงว่าเขามาที่นี่เพื่อสูบเงินจากกระเป๋าจิ่วติ่งเท่านั้น

เขามองเด็กหนุ่มสองคนที่ไม่มีใครยอมใครตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยปาก

"ตอนอยู่คลาส E เวลาผมจะเลือกหัวหน้าทีม จะต้องทดสอบความสามารถในการแต่งเนื้อร้อง ถ้าพวกคุณสองคนเห็นด้วย ก็เอาตามวิธีนี้"

หลวนเหิงเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

"ผมเห็นด้วยครับ ครูเจิ้งสวิน"

กู้อี้เซวียนพยักหน้าตามเช่นกัน

"ไม่มีปัญหา!"

เมื่อทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกัน เรื่องก็ง่ายขึ้นมาก

เจิ้งสวินเปิดปึกเอกสารในมือ พลิกหาหน้าตารางเวลา

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี ผมจะให้เวลาพวกคุณหนึ่งคืน ให้พวกคุณ—"

"ไม่ต้องหรอกครับครู ผมเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว" หลวนเหิงโพล่งขัดจังหวะขึ้นมา

"...?"

เจิ้งสวินถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

"เขียนเสร็จแล้วจริงๆ เหรอ? ไม่ได้ล้อเล่นแน่นะ?"

"เรื่องจริงครับ" หลวนเหิงพยักหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ

"เอาเถอะ" เจิ้งสวินยอมเออออตามไปก่อน "แต่ยังไงก็ต้องให้อี้เซวียนมีเวลาคิดบ้างอยู่ดี"

"ไม่จำเป็นหรอกครับ" กู้อี้เซวียนยกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจเกินร้อย "ผมแต่งสดตรงนี้ได้เลย"

"..."

เจิ้งสวินตวัดพลิกหน้ากระดาษกลับมาดังพรึ่บ ทั้งแรงทั้งเสียงดังลั่น

เก่งกันนักนะพวกมึง!

"งั้นก็ได้ เริ่มกันเดี๋ยวนี้เลย!"

พอทั้งคู่ฟาดใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร คอมเมนต์บนจอก็ฮือฮากันยกใหญ่

: ขี้โม้ปะเนี่ย? แต่งสดตรงนี้เลยจริงดิ?

: นี่ไม่ได้จงใจมาขิงใส่เจิ้งสวินของพวกเราใช่ไหมเนี่ย? ใครบ้างไม่รู้ว่าไม้ตายก้นหีบของเจิ้งสวินคือแต่งเพลงสดกลางไลฟ์อะ?

: ครูเสี่ยวเจิ้งแทบจะสะบัดกระดาษ A4 จนติดไฟอยู่แล้วนะนั่น

: ฉันพอมองเห็นภาพแล้วว่าหลังจากนี้มันจะหลุดโลกขนาดไหน

: ไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ ว่าหลวนเหิงจะงัดเพลงพิลึกกึกกือแบบไหนออกมา

หลวนเหิงเป็นคนรักษาคำพูด เขาล้วงกระดาษแผ่นเล็กที่พับไว้อย่างประณีตออกมาจากกระเป๋าชุดซ้อมทันที

ทุกครั้งที่อยู่บนเวทีมักจะร้องไปส่งๆ แต่ถ้าจะให้เอาจริง ก็ต้องในห้องซ้อมนี่แหละ

ปรมาจารย์ด้านการกั๊กคะแนนก็แบบนี้เสมอ

หลวนเหิงกระแอมเคลียร์คอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยชื่อเพลงของตนในครั้งนี้ออกมา

"ชื่อเพลงของผมคือ... 'ถ้าเจิ้งสวินไม่ได้เข้าร่วม CyanArk โปรดมาฟอร์มยูนิตคู่กับผม' ครับ"

"..."

เจิ้งสวินยกมือกุมขมับ รู้สึกเหมือนความดันโลหิตกำลังพุ่งปรี๊ด

นี่มันยังอุตส่าห์มีภาคต่ออีกเรอะ!

หลวนเหิงประกาศชื่อเพลงเสร็จก็เดินตรงไปที่เปียโน แล้วเริ่มบรรเลงพร้อมขับร้อง

ท่วงทำนองพรรณนาถึงดวงดาราระยิบระยับกับจิตใจที่สงบนิ่งดั่งคันฉ่องท่ามกลางห้วงนภากว้างใหญ่

เสียงร้องขับขานถึงการพายเรือข้ามฟากเพื่อตามช้อนเงาสะท้อนของใครบางคนขึ้นมา

บรรยากาศเพลงอบอวลไปด้วยความอ้างว้างท่ามกลางฝูงชนที่เดินผ่านไปมา ทิ้งให้ตัวเองต้องเหนื่อยเปล่าอยู่เพียงลำพัง

ความจริงแล้วหลวนเหิงถือว่ามีพรสวรรค์ไม่น้อยเลย

แต่ก็เหมือนกับครั้งก่อนนั่นแหละ

สีหน้าของเจิ้งสวินก้ำกึ่งระหว่างชื่นชมกับงุนงง

"เห็นไหมล่ะ ยังเป็นปัญหาเดิมเป๊ะ ชื่อเพลงกับเนื้อร้องมันเกี่ยวอะไรกันตรงไหนเนี่ย แค่ยอมเปลี่ยนชื่อเพลง เพลงนี้ก็ไม่ถึงกับ... พิลึกพิลั่นขนาดนี้แล้วแท้ๆ"

แต่หลวนเหิงกลับมีความดื้อรั้นในแบบของตัวเอง

"เนื้อเพลงเปลี่ยนได้ แต่ชื่อเพลงเปลี่ยนไม่ได้ครับ นี่คือความยึดมั่นของผมในฐานะคนแต่งคำร้องและทำนอง"

"..."

เจิ้งสวินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปมองกู้อี้เซวียน

"อี้เซวียน ตานายแล้ว"

กู้อี้เซวียนไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว เขานั่งลงบนพื้น ในมือถือปากกาคอยขีดๆ เขียนๆ ลงบนกระดาษขาว

พอเห็นท่าทางจดจ่อมีสมาธิขนาดนั้น เจิ้งสวินก็เริ่มถูกมาดนิ่งขรึมนี้ข่มขวัญเข้าให้แล้ว

หรือว่าเจ้าหมอนี่จะมีของอยู่จริงๆ?

กู้อี้เซวียนตวัดปากกาลูกลื่นขีดเส้นสุดท้ายลงไปอย่างหนักแน่น

"พี่เจิ้งสวิน ผมก็แต่งเสร็จแล้วเหมือนกันครับ!"

"เร็วขนาดนั้นเชียว?"

เจิ้งสวินเดินเข้าไปหยิบเนื้อเพลงที่อีกฝ่ายเพิ่งเขียนเสร็จขึ้นมาดู

"..."

เขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกู้อี้เซวียน

"ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม เพลงของนายชื่อ 'เลิกฝันไปเถอะ ชาตินี้เจิ้งสวินไม่มีทางจับคู่เป็นไอดอลกับนายหรอก' เนี่ยนะ?"

"ถูกต้องที่สุดครับ"

กู้อี้เซวียนพยักหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ

เจิ้งสวินไม่เข้าใจเอาเสียเลย

ใครมันเป็นคนแจกจ่ายความมั่นใจแบบนี้ให้พวกเด็กจิ่วติ่งกันหมดนะ

ต่อจากนี้ก็คงถึงคิวที่กู้อี้เซวียนจะเล่นและร้องเพลงด้วยความมั่นใจสินะ

"พี่สวิน ตอนนี้ผมจะร้องให้ฟังนะครับ"

"ฉันไม่ได้อยากฟังขนาดนั้นสักหน่อย"

"ไม่ครับ พี่อยากฟัง"

คราวนี้กู้อี้เซวียนเดินตรงมาข้างเปียโนบ้าง หลวนเหิงจึงรีบลุกขึ้นถอยฉากอย่างว่องไว ไม่อยากจะเฉียดเข้าใกล้หมอนี่แม้แต่ปลายก้อย

กู้อี้เซวียนนั่งลงหน้าเปียโน เขาลองเคาะดูสองสามตัวโน้ต ก่อนจะทุบคีย์เปียโนมั่วๆ เสียงดังโครมหนึ่งที แล้วเริ่มร้องผลงานชิ้นเอกนี้แบบสดๆ ไร้ดนตรีประกอบ

เจิ้งสวินที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับพูดไม่ออก

เล่นไม่เป็นแล้วยังจะมาเก๊กท่าอีก ยอมใจหมอนี่เลยจริงๆ!

ท่อนนี้ของกู้อี้เซวียนเป็นท่อนแร็ป

เขาพ่นไรม์เสียดสีอีกฝ่ายว่าเขามองทะลุลูกไม้อันน่าเบื่อพวกนั้นออกตั้งนานแล้ว

เนื้อหาแดกดันว่าแผนการตื้นๆ ที่เต็มไปด้วยช่องโหว่นั้นน่าสมเพชจนกลายเป็นเรื่องตลก

ซ้ำยังจิกกัดว่าการที่อีกฝ่ายไต่จากคลาส E ขึ้นมาคลาส D ได้ก็แค่ดวงดีฟลุกๆ เท่านั้น

ก่อนจะตบท้ายด้วยคำเตือนว่าอย่าทำตัวงี่เง่าเต้นแร้งเต้นกาเป็นตัวตลกอีกเลย

เจิ้งสวินฟังท่อนนี้จบ ยิ่งฟังคิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่น

เขาทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก "ถ้านายเปลี่ยนชื่อเพลงเป็น 'หลวนเหิง ฉันจะดิสนาย' มันจะไม่ตรงประเด็นและกระชับกว่าเหรอ แล้วทั้งเพลงนี้มันมีส่วนไหนเกี่ยวกับฉันสักสลึงเดียวบ้างเนี่ย?"

กู้อี้เซวียนยังคงตอบอย่างจริงใจสุดขีด

"แต่พี่สวินเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี่ครับ! เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างสรรค์ และเป็นบ่อเกิดแรงบันดาลใจของผมเลยนะ!"

"งั้นฉันขอถามหน่อยเถอะ ตำแหน่งของฉันในเพลงนี้มันอยู่ตรงไหน...?"

กู้อี้เซวียนตอบกลับมาด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "อยู่ในหัวของผมครับ ไม่ได้อยู่ในเพลง"

"..."

สรุปแล้วชื่อเพลงนั่นคือคำตอบเดียวที่กู้อี้เซวียนมีให้เขาแค่นั้นเองเรอะ!

เจิ้งสวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ

"พวกนายสองคนนี่เพี้ยนพอ ๆ กันเลย ไม่มีใครยอมใครจริง ๆ"

พอได้ยินคำว่า "พอ ๆ กัน" หลวนเหิงก็รีบยืดตัวตรงแนบทันควัน

"ครูเจิ้งสวินครับ ผมยังมีอีกเพลงที่เพิ่งแต่งเสร็จเมื่อกี้เลย เพลงนี้ชื่อว่า 'ฉันกับเจิ้งสวินจะเป็นคู่หูกัน ไม่ต้องให้ปีศาจอย่างนายมาคัดค้าน' ครับ"

เจิ้งสวินฟังแล้วถึงกับสะดุ้งเฮือก

"พอแล้ว ฉันรู้เรื่องแล้ว นายไม่ต้องร้องแล้ว!"

หลวนเหิงปลดกระดุมเสื้อสูท แล้วนั่งลงหน้าเปียโนอย่างสง่าผ่าเผยเรียบร้อยแล้ว

"ผมจะเริ่มร้องแล้วนะครับ"