ตอนที่ 83 พี่ลูกพี่ลูกน้อง คุณคือปมในใจผม

เนื่องจากเฉิงเจี๋ยมีตารางงานต่อ เจิ้งสวินจึงเดินทางไปจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์พร้อมกับหวงเฮ่อ

ทั้งคู่นั่งเบาะหลังไปด้วยกัน หวงเฮ่อกำลังไถโทรศัพท์พลางชวนเจิ้งสวินคุยเรื่องเผือกที่เพิ่งเจอมาสดๆ ร้อนๆ

"ช่วงนี้เหมือนแฟนคลับของลู่เจ๋อกับหลวนเหิงจะตีกันดุเดือดมากเลยนะ"

"เหรอ ยังไงล่ะนั่น" เจิ้งสวินหูผึ่งขึ้นมาทันที

"ก็คราวก่อนที่หลวนเหิงออกหน้าพูดแทนแกไง พอเรื่องติดเทรนด์ แฟนคลับสองบ้านก็เลยเปิดศึกซัดกันนัว"

ได้ฟังที่หวงเฮ่อเล่าแล้ว เจิ้งสวินก็เริ่มปวดหัวตุบๆ

"เจ้าเด็กหลวนเหิงนั่นมีแฟนคลับอยู่กี่คนกันเชียว แบบนี้ไม่โดนแฟนคลับลู่เจ๋อรุมทุบจนจมดินเหรอ"

"ก็จริง แต่ถึงแฟนคลับหลวนเหิงจะน้อย แต่พลังไฟต์ดุเดือดไม่ใช่เล่นเลยนะ"

คำพูดนี้ของหวงเฮ่อฟังดูเหมือนปลอบใจ เขารู้ดีว่าที่หลวนเหิงจงใจโพล่งออกไปว่าไม่ชอบลู่เจ๋อ ก็เพื่อช่วยเบี่ยงเป้าความขัดแย้งให้เจิ้งสวิน

"วันนั้นฉันก็เตือนเขาแล้วนะว่าช่วงประกวดให้ระวังคำพูดคำจาหน่อย" พอเจิ้งสวินพูดถึงเรื่องคราวก่อนขึ้นมา หวงเฮ่อถึงกับอึ้งไป

"คำพูดแบบนี้หลุดมาจากปากน้องเล็กของพวกเราได้ด้วยเหรอเนี่ย โตขึ้นแล้วนี่อาจารย์เจิ้ง"

"พี่ชื่อชื่อ พี่มีภาพจำแย่ๆ เกี่ยวกับผมเยอะเกินไปแล้วนะ!"

พอโดนหวงเฮ่อแหย่เข้าแบบนี้ เจิ้งสวินก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

พี่ชื่อชื่อยื่นมือมารออกไป ขยี้กลุ่มผมสีดำหนาเตอะของเจิ้งสวินจนฟูฟ่องกว่าเดิม

"อย่าคิดมากน่า เท่าที่ฉันดู สภาพจิตใจของหลวนเหิงแกร่งจะตาย ตอนพูดประโยคนั้นออกไป หมอนั่นคงคิดถึงผลลัพธ์ไว้หมดแล้วล่ะ"

ถึงหวงเฮ่อจะว่าอย่างนั้น แต่พอกระแสบนโลกออนไลน์เริ่มโหมกระพือ มันก็ยากเกินจะควบคุม

ก่อนหน้านี้ในรายการศึกเดบิวต์ ผู้กำกับจัดให้เล่นมินิเกมรอบหนึ่ง ลู่เจ๋อกับหลวนเหิงถูกจับคู่อยู่ทีมเดียวกัน

รอบนั้นพวกเขาสองคนแพ้ให้กับมู่ยวี่โจวกับกู้อี้เซวียน วัยรุ่นเลือดร้อนย่อมมีลูกฮึดอยากเอาชนะ พอแพ้ขึ้นมาสีหน้าของทั้งคู่เลยดูไม่ค่อยดีนัก

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะผิดใจกัน ทว่าพอผ่านการตีความของชาวเน็ต เรื่องกลับบานปลายขึ้นมาทันที

ตอนนี้แฟนคลับทั้งสองฝ่ายต่างกล่าวหาว่าอีกฝ่ายแพ้แล้วพาล ชักสีหน้าใส่กัน ทะเลาะกันจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ลู่เจ๋อในฐานะเซ็นเตอร์จากการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรก แฟนคลับย่อมมีพลังไฟต์สูงลิ่ว ส่วนหลวนเหิงช่วงนี้กระแสบนเน็ตไม่ค่อยดีอยู่แล้ว เรื่องที่เขาเป็นญาติกับม่อเฉียนจึงถูกพวกแอนตี้ขุดขึ้นมาถล่มอย่างหนัก

ภาพลักษณ์ของทั้งคู่ในตอนนี้ ลู่เจ๋อกลายเป็นไอดอลติดดินไร้เส้นสายที่มีแค่แฟนคลับคอยหนุนหลังอย่างแท้จริง ส่วนหลวนเหิงกลับกลายเป็นเด็กเส้นตัวร้ายที่คอยรังแกเพื่อนร่วมทีมและแบ่งพรรคแบ่งพวก

เจิ้งสวินตัดสินใจว่าซ้อมวันนี้เสร็จจะต้องไปคุยกับหลวนเหิงสักหน่อย จะได้ไม่กลายเป็นปมในใจเด็กนั่น

ทั้งสองมาถึงบริษัทจิ่วติ่ง แล้วก็บังเอิญเจอกับเถาเสวี่ยฉิงและฮั่วจื่อเยียนเข้าพอดี

วันนี้เถาเสวี่ยฉิงสวมเสื้อโค้ตขนฟูสีขาว ดูคล้ายกระต่ายขาวตัวหนึ่ง เธอยืนอยู่หน้าประตูจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ชูมือโบกให้เจิ้งสวินอย่างกระตือรือร้น โดยมีฮั่วจื่อเยียนยืนอยู่ข้างๆ พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนเปี่ยมความคาดหวังมาให้

"พวกคุณมาเช้ากันจังเลยครับ" เจิ้งสวินสาวเท้าเร็วรี่เข้าไปทักทายทั้งสองคน

"วันนี้ฉันไม่มีตารางงานอื่นแล้ว ก็เลยรีบมาน่ะสิ" เถาเสวี่ยฉิงสะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้นซองขนมหลากสีสันก็ร่วงกราวลงมา เป็นโมจิสารพัดรสชาติ

เธอแบ่งของอร่อยให้เจิ้งสวิน แล้วแจกให้หวงเฮ่อกับฮั่วจื่อเยียนด้วย

พอแจกจนครบแล้วยังเหลืออยู่อีกชิ้น เธอจึงแอบหย่อนใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตของเจิ้งสวินเงียบๆ

ฮั่วจื่อเยียนสังเกตเห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างทั้งคู่ แต่ก็ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วยิ้มออกมา "พอดีผมเพิ่งถ่ายละครแถวนี้เสร็จ ก็เลยเดินตรงมาที่นี่เลยครับ"

ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในสตูดิโอด้วยกัน ในฐานะไอดอลยอดนิยม เถาเสวี่ยฉิงจึงเป็นที่ชื่นชอบมาก เด็กฝึกหลายคนเดินเข้ามาทักทายเธอเป็นพิเศษ ซึ่งเธอก็ตอบรับทุกคนอย่างเป็นกันเอง

เจิ้งสวินคุยกับฮั่วจื่อเยียนอยู่สองสามประโยค พลางถามว่าเป็นอย่างไรบ้างกับชีวิตที่นี่

เสี่ยวฮั่วทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย "ผมเต้นแล้วแขนขาไม่ค่อยสัมพันธ์กันเลยครับ พอเอาตัวรอดได้แค่เรื่องร้องเพลง โชคดีที่ไม่ค่อยได้ท่าเต้นเยอะเท่าไหร่"

เจิ้งสวินตบไหล่เขา "ไม่เป็นไรหรอก ตอนผมเริ่มหัดเต้นใหม่ๆ แขนขาก็ไม่สัมพันธ์กันเหมือนกัน ยวี่ซิงบ่นกับผมทุกวัน บอกว่าผมเป็นคนที่แย่ที่สุดเท่าที่เขาเคยสอนมาเลย"

ตอนเจิ้งสวินเริ่มหัดเต้นใหม่ๆ เขามีเรื่องให้เถียงกับเฮ่อยวี่ซิงอยู่ไม่น้อย ด้วยความที่มีความเข้าใจเรื่องการเต้นในแบบของตัวเอง ซึ่งถ้าให้เฮ่อยวี่ซิงนิยาม ก็คือท่าทางดูมีพิรุธลับๆ ล่อๆ ราวกับพร้อมจะอาศัยจังหวะเปลี่ยนบล็อกกิ้งลอบโจมตีคนอื่นอยู่ตลอดเวลา

แต่แน่นอนว่าเจิ้งสวินเรียนรู้ได้เร็วมาก ข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ นี้จึงถูกปรับแก้ในเวลาไม่นาน

ตอนนี้หวงเฮ่อไปรวมกลุ่มกับพวกเด็กฝึกแล้ว เขาเป็นพวกพลังล้นเหลือ ช่างตีสนิทเหมือนรู้จักกันมาแรมปี ราวกับมีเคพีไอเรื่องการเข้าสังคมติดตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่ชวนคนนี้คุยก็ไปเมาท์กับคนโน้น

เจิ้งสวินคุยกับเสี่ยวฮั่วต่ออีกสองสามประโยค จากนั้นก็เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังคลาส D

ระหว่างทางเขาบังเอิญเจอกับกู้ซิวฉีเข้าพอดี และคนที่ยืนอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายก็คือกู้อี้เซวียน

สองพี่น้องลูกพี่ลูกน้องกำลังคุยกันอยู่ โดยส่วนใหญ่เป็นอาจารย์กู้ที่พูด ส่วนกู้อี้เซวียนฟังไปใจลอยไป

"ถึงนายจะไม่อยากฟัง แต่ฉันก็ต้องถ่ายทอดคำพูดของคุณอาอยู่ดี คุณอาอยากให้นายเลิกคิดจะเป็นไอดอลซะ แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศ จะเรียนดนตรีหรือการแสดงก็ว่าไป สรุปคือยังไงนายก็ต้องเรียนต่อ"

กู้ซิวฉีพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบราชการกับลูกพี่ลูกน้องจอมดื้อรั้นเอาแต่ใจของตัวเอง

ซึ่งกู้อี้เซวียนไม่มีทางยอมตกลงอยู่แล้ว

"พี่อย่ามาเกลี้ยกล่อมผมเลย ไปคุยกับพ่อผมโน่นสิ เป็นไอดอลมันไม่ดียังไง ผมหน้าตาหล่อขนาดนี้ แถมมีความสามารถ ไม่มีทางทำให้เขาเสียหน้าหรอกน่า"

"ฉันไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมให้นายไปเมืองนอก แล้วก็ไม่เกลี้ยกล่อมให้นายไปเป็นไอดอลด้วย" ระหว่างทางเลือก A หรือ B กู้ซิวฉีเลือกคำว่า "หรือ"

กู้อี้เซวียนอึ้งไป "ทำไมล่ะครับ"

"เพราะฉันรู้สึกว่า นายทำเป้าหมายไหนก็ไม่สำเร็จสักอย่างน่ะสิ"

"..."

สมกับเป็นอาจารย์กู้ผู้เข้มงวด กู้อี้เซวียนรู้สึกเหมือนโดนแทงใจดำอย่างจัง

"พี่ครับ ตั้งแต่ผมโตมา พี่นี่แหละคือปมในใจที่ใหญ่ที่สุดของผมเลย"

"ขอบใจ ถือว่าเป็นเกียรติของฉัน"

เจิ้งสวินที่บังเอิญเดินผ่านมาได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี และจังหวะนั้นกู้อี้เซวียนก็หันมาเห็นเข้า จึงโบกมือทักทายอย่างกระตือรือร้น

"เจิ้งสวิน เจิ้งสวิน!"

เดิมทีเจิ้งสวินกะจะแอบย่องหนีไปเงียบๆ โดยไม่ให้ทั้งสองคนรู้ตัว แต่ตอนนี้แม้แต่อาจารย์กู้คนน้องก็ยังหันมามองแล้ว เขาจึงทำได้แค่แข็งใจยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

"บังเอิญจังเลย บังเอิญจริงๆ"

ท่าทีที่กู้ซิวฉีมีต่อเจิ้งสวินแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ลูกพี่ลูกน้องของเขานั้นเป็นพวกหลงตัวเองจนเกินเยียวยา แต่เจิ้งสวินคือไอดอลอัจฉริยะที่เขาเป็นคนเซ็นสัญญาเข้ามาด้วยตัวเอง

เขามองตรงไปยังเจิ้งสวินด้วยสีหน้าอ่อนโยนและเป็นกันเอง พอเห็นพี่ชายพลิกสีหน้าเร็วขนาดนี้ กู้อี้เซวียนก็ยกมือกุมหน้าอกทันที

"พี่ พี่เปลี่ยนไปแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าพี่จะมีสองหน้าแบบนี้"

"ถ้านายพูดจาไร้สาระใส่ฉันให้น้อยลงสักสองสามคำ ฉันก็คงช่วยพูดชมนายต่อหน้าคุณอาได้มากกว่านี้"

"ไม่เอา ผมจะพูดซะอย่าง"

นิสัยขบถของกู้อี้เซวียนไม่ได้เพิ่งมีแค่วันสองวัน ว่าแล้วเขาก็รีบลากตัวเจิ้งสวินหนีไปทันที

"ตอนนี้ผมจะไปซ้อมกับอาจารย์เจิ้งแล้วครับ คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างพี่น่ะถอยไปไกลๆ เถอะ"

"หา จะซ้อมตั้งแต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอ" เจิ้งสวินเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ กู้อี้เซวียนกลายเป็นคนขยันขันแข็งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

แน่นอนว่าข้ออ้างแค่นี้หยุดกู้ซิวฉีไม่ได้ เขาพูดสวนทันควัน "งั้นฉันไปดูที่คลาส D ด้วยดีกว่า ถือโอกาสชี้แนะนายสักหน่อย"

"ขอปฏิเสธอย่างสุภาพครับ ผมไม่ต้องการ"

"เด็กฝึกต้องเชื่อฟังการจัดแจงของเมนเทอร์ รีบเดินเร็วเข้า"

เจิ้งสวินยังคงงงเป็นไก่ตาแตก ได้แต่เดินตามชายหนุ่มแซ่กู้ทั้งสองคนมาจนถึงคลาส D

ด้านในตอนนี้ว่างเปล่า มีเพียงหลวนเหิงยืนอยู่หน้ากระจก ดูเหมือนเพิ่งจะซ้อมเสร็จหมาดๆ เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก

เขายกขวดน้ำดื่มจนหมด ก่อนจะบีบขวดพลาสติกจนแบนแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ

พอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู หลวนเหิงจึงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อตรงคางแล้วหันหน้ามามอง

"อาจารย์เจิ้งสวินเหรอครับ"