ตอนที่ 82 คุยตัวต่อตัวกับบอสฉิน

การพูดคุยระหว่างสมาชิกทั้งสี่ของ twt กับฉินอี้กินเวลาไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม และเนื่องจากฉินอี้ยังมีเรื่องต้องปรึกษากับฉู่หลีต่อ พวกเจิ้งสวินทั้งสี่คนจึงขอตัวกลับก่อน

ฉินอี้เดินออกมาส่งทั้งสี่คนที่หน้าประตู พวกเจิ้งสวินต่างโบกมือลาเจ้านาย

ระหว่างยืนรอลิฟต์ เจิ้งสวินก็กระซิบกับเฉิงเจี๋ยขึ้นมาทันที "หัวหน้าเฉิง เมื่อกี้พี่เท่มาก เปล่งประกายสุดๆ"

หวงเฮ่อพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ "รู้สึกเหมือนแสงแห่งความเป็นมนุษย์สาดส่องลงบนตัวฉันจนแสบตาไปหมด"

เฮ่อยวี่ซิงช่วยผสมโรงอยู่ข้างๆ "ใช่เลยๆ เท่ระเบิดไปเลย"

"..."

เฉิงเจี๋ยฟังพวกนั้นชักจะเพ้อเจ้อกู่ไม่กลับขึ้นเรื่อยๆ ก็รีบเบรกทั้งสามคนทันที

"พอได้แล้วๆ พวกแกสามคนช่วยทำตัวให้มันปกติหน่อย คนกันเองแท้ๆ จู่ๆ มาเกรงอกเกรงใจกันแบบนี้ ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย"

เจิ้งสวินเอาศอกกระทุ้งไหล่เขา

"อุตส่าห์เกรงใจด้วย ยังจะทำเป็นไม่ชอบใจอีก!"

ป่วนเสร็จเขาก็รีบชิ่งหนี ทำเอาเฉิงเจี๋ยคิ้วกระตุกรัวๆ เตรียมจะคว้าตัวไว้

แต่เจิ้งสวินวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักกะทันหันเพื่อรับสายโทรศัพท์

"พี่ฉู่หลีเหรอครับ"

ตอนนี้ทั้งสี่คนลงมาถึงชั้นหนึ่งของเจียอี้และกำลังจะก้าวพ้นประตูใหญ่ แต่พอเจิ้งสวินวางสาย จู่ๆ เจ้าตัวก็หมุนตัวเดินย้อนกลับไป

"เป็นอะไรน่ะเจิ้งสวิน ลืมของเหรอ" เฮ่อยวี่ซิงที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม

เจิ้งสวินเองก็งงเต๊กไม่แพ้กัน

"พี่ฉู่หลีบอกให้ผมขึ้นไปข้างบน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องอะไร"

"ให้พวกเรารอไหม" เฉิงเจี๋ยถาม

เจิ้งสวินส่ายหน้า "เดี๋ยวผมนั่งรถพี่ฉู่หลีกลับครับ พี่ฉู่บอกว่าคนขับรถรออยู่ข้างนอกแล้ว พวกพี่นั่งคันที่มาด้วยกันกลับไปก่อนได้เลย"

ดูท่าผู้จัดการจะจัดแจงทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว และแน่นอนว่าทั้งสี่คนย่อมเชื่อฟังคำพูดของฉู่หลีอยู่แล้ว

เจิ้งสวินขึ้นลิฟต์ไปคนเดียว ส่วนอีกสามคนเดินออกไปข้างนอก พลางนึกสงสัยว่าอีกฝ่ายมีธุระอะไรกันแน่

หวงเฮ่อเป็นคนแรกที่เปิดประเด็นเดาไปเรื่อย "หรือว่าในที่สุดเจิ้งสวินก็จะได้สืบทอดราชบัลลังก์แล้ว เจียอี้นี่คงไม่ใช่ธุรกิจครอบครัวของหมอนั่นหรอกนะ"

เฉิงเจี๋ยยังพลอยเออออตามไปด้วย "เป็นไปได้สูงมาก"

ถึงจะเดากันไปแบบนั้น แต่น้ำเสียงของทั้งสามคนกลับไม่มีความอิจฉาริษยาเจือปนอยู่แม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม พวกเขากลับตื่นเต้นกันสุดๆ

หวงเฮ่อพูดขึ้น "ถ้าเจิ้งสวินได้สืบทอดเจียอี้จริง พวกเราสามคนก็จะเกาะแข้งเกาะขาเขาไว้ให้แน่น แล้วนอนกินสบายไปทั้งชีวิตเลย"

เฉิงเจี๋ยพยักหน้าเห็นด้วย "ในที่สุดอาชีพไอดอลนี่ก็จะได้จบลงเสียที"

เฮ่อยวี่ซิงยังคงยืนกราน "ฉันยังเป็นสตรีมเมอร์ต่อได้อยู่นะ ช่วยใส่เอฟเฟกต์เหาะเหินเดินอากาศให้ฉันหน่อยได้ไหม"

"..."

เฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อพร้อมใจกันเงียบกริบ ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมกัน

"ยังจะเหาะเหินเดินอากาศอีกเรอะ แกคิดว่าตัวเองเป็นซุนหงอคงจะไปบุกสวรรค์หรือไง!" นี่คือเสียงของหวงเฮ่อ

"เฮ่อยวี่ซิง แกพูดความจริงมาเถอะ แกเหลิงจนตัวลอยแล้วใช่ไหม" นี่คือเฉิงเจี๋ยที่หลุดมาดประธานจอมเผด็จการไปเรียบร้อย

ถึงอย่างไรก็อยู่ข้างนอก ไม่อาจลงไม้ลงมือกันโจ่งแจ้งได้ ทั้งสามคนจึงได้แต่กระซิบกระซาบเถียงกันไปตลอดทาง จนกระทั่งขึ้นรถในที่สุด

ทางด้านนี้ เจิ้งสวินย้อนกลับขึ้นมายังชั้นเดิมเมื่อสักครู่อีกครั้ง

เขายืนอยู่หน้าประตู จังหวะเดียวกับที่ฉู่หลีผลักประตูเปิดออกมาพอดี

"มาแล้วเหรอ เข้าไปสิ"

ฉู่หลีหลีกทางให้ พลางบอกให้เจิ้งสวินเข้าไปข้างใน

"ฉันจะลงไปรอที่ชั้นหนึ่งนะ บอสอยากคุยกับเธอตามลำพัง ไม่ต้องรีบล่ะ"

ผู้จัดการสาวกำชับทิ้งท้ายเพียงประโยคเดียวแล้วเดินจากไป

ภายในห้องทำงานอันโอ่โถงกว้างขวาง เวลานี้จึงเหลือเพียงเจิ้งสวินกับบอสฉินในชุดสูทผูกเนกไทเนี้ยบกริบที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานจรดพื้น

เมื่ออยู่กันตามลำพังสองคน รอยยิ้มที่มุมปากของฉินอี้ก็ดูจริงใจขึ้นกว่าเมื่อครู่อยู่หลายส่วน

"นั่งสิ เจิ้งสวิน ที่เรียกเธอกลับมาคุยตามลำพัง ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากคุยเรื่องนอกเหนือจากงานสักหน่อย"

เจิ้งสวินนั่งลงที่เดิม ขณะที่ฉินอี้รินน้ำส้มส่งให้เขาแก้วหนึ่ง

"เจิ้งหลินบอกฉันว่าเธอชอบดื่มนี่ พอดีวันนี้ซื้อมา ลองชิมดูสิ"

เจิ้งสวินรับแก้วน้ำมาถือไว้ ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงได้ดีกับเขาขนาดนี้

ฉินอี้เอ่ยต่อ "ฉันกับเจิ้งหลินเป็นเพื่อนกันมาหลายปี เรื่องที่บ้านเขาฉันก็พอรู้อยู่บ้าง เขามีน้องชายแท้ๆ คนหนึ่ง ชื่อเจิ้งสวิน สวินที่แปลว่าค้นหา"

ฉินอี้พูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังรอดูท่าทีของเจิ้งสวิน

"ผมทราบครับ" เจิ้งสวินยอมรับตามตรง "พี่หลินเคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังแล้ว รวมถึงเรื่องที่หน้าตาของผมเหมือนเจิ้งสวินมากด้วย"

พอเห็นเจิ้งสวินพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ ฉินอี้กลับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหยียิ้มออกมา

"โชคชะตาระหว่างคนเรานี่มันมหัศจรรย์จริง ๆ เจิ้งสวินเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวไปหลายปีแล้ว เจิ้งหลินเองก็ทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ได้นานแล้วเหมือนกัน ทุกวันนี้เขาพูดถึงเรื่องของน้องชายได้อย่าง

เจิ้งสวินนึกถึงตอนที่เขาคุยกับเจิ้งหลินไม่กี่ครั้งนั้น ความรู้สึกที่เจิ้งหลินมอบให้ผู้อื่น ก็คือเป็นคนที่ค่อนข้างใส่ใจครอบครัวและเพื่อนฝูง

ภายนอกเขาดูเย็นชา เพียงเพราะไม่อยากทุ่มเทความรู้สึกให้กับคนที่ไม่สลักสำคัญ แต่ถ้าก้าวเข้าไปในวงสังคมของเขาได้จริง ๆ เจิ้งหลินไม่เคยตระหนี่ความห่วงใยและความหวังดีเลย

"พี่หลินเป็นคนดีมากครับ ผมกับเขาเจอกันไม่กี่ครั้ง เขาก็ยังช่วยเหลือผมแบบไม่มีเงื่อนไข"

ข้อนี้เจิ้งสวินยอมรับ

"เขาบอกให้ผมไม่ต้องแบกรับความกดดัน เขาแยกแยะระหว่างผมกับเจิ้งสวินออก แค่ช่วยเหลือผมในฐานะเพื่อนที่ถูกชะตากันมากคนหนึ่งเท่านั้น"

พูดถึงตรงนี้ เจิ้งสวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า "ผมเชื่อเขาครับ"

เจิ้งสวินพูดพลางพยักหน้า

ดูท่าคงมีความประทับใจต่อเจิ้งหลินเป็นอย่างดี

ฉินอี้สังเกตสีหน้าของเขา ไม่มีแววฝืนใจแม้แต่น้อย

ถึงตอนนี้ บอสฉินจึงค่อยเบาใจลงได้อย่างแท้จริง

"เจิ้งหลินโทรหาฉันตั้งหลายครั้ง เขาเป็นห่วงความเป็นอยู่ของเธอในวงมาก ยิ่งกว่าเรื่องชื่อเสียงหรือกระแส เขาอยากให้เธออยู่อย่างมีความสุขมากกว่า"

บอสฉินเอ่ยถึงเจิ้งหลิน ก่อนจะบอกเล่าความคิดของตัวเองเช่นกัน

"ฉันเคยเจอน้องชายของเจิ้งหลินอยู่สองสามครั้ง ทุกครั้งก็ที่โรงพยาบาล ตอนเห็นรูปเธอครั้งแรก ฉันเองก็รู้สึกถูกชะตาเหมือนกัน เจิ้งสวิน ฉันเป็นนักธุรกิจ ย่อมมีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง ถ้าเทียบกับเจิ้งหลินแล้ว ฉันคงยินดีกว่าถ้าได้เห็นเธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เพราะยังไงตอนนี้อนาคตของเราสองคนก็ผูกติดกันอยู่"

ฉินอี้ยิ้มบาง ๆ พลางพูดต่อ

"แต่ถึงอย่างนั้น ทุกอย่างก็ยังยึดความต้องการของเธอเป็นหลัก ในฐานะเจ้านาย ฉันอยากเห็น twt ดังเป็นพลุแตก แต่ในฐานะเพื่อนของเจิ้งหลิน และ...ในฐานะเพื่อนของเธอ ฉันหวังว่าเธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ"

เจิ้งสวินรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโชคดี ความโชคร้ายเพียงอย่างเดียวคงเป็นเรื่องที่วิชาชีพมือสังหารเต็มตัวของเขาไม่มีที่ให้ได้แสดงฝีมือ

แต่ในโลกที่จับพลัดจับผลูหลุดเข้ามานี้ คนรอบข้างล้วนมอบความปรารถนาดีให้แก่เขา

"ไว้ผมจะทำตามนั้นครับบอส คุณก็รู้นิสัยผมดี ผมไม่เคยปล่อยให้ตัวเองต้องทนอึดอัดอยู่แล้ว"

เจิ้งสวินตอบบอสฉินด้วยรอยยิ้มจนตาหยี แววตาของฉินอี้เองก็เจือรอยยิ้มเช่นกัน

"ฉันอายุมากกว่าเธอตั้งเยอะ เวลาไม่มีคนนอก ก็เรียกฉันว่าอาเถอะ"

"ได้ครับอาฉิน" เจิ้งสวินรู้สึกว่าสรรพนามพวกนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่พอคิดดูอีกที "ไม่ถูกสิครับบอส ถ้าผมเรียกคุณว่าอา แต่ผมเรียกเจิ้งหลินว่าพี่ งั้นเจิ้งหลินก็ต้องเรียกคุณว่า..."

"ต่างคนต่างนับ ไม่เกี่ยวกันหรอก"

บอสฉินรีบตัดบทปัดเรื่องนี้ไปส่งเดชทันที

เมื่อคุยกันจบ เจิ้งสวินก็เดินตามฉู่หลีลงบันไดกลับไป

"เมื่อกี้ทางจิ่วติ่งโทรมาหาฉัน ถามว่าวันนี้เธอจะไปถึงกี่โมง"

"อืม... ผมกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยไปละกันครับ"

การแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองใกล้เข้ามาแล้ว จังหวะของศึกเดบิวต์จิ่วติ่งจึงเริ่มกระชั้นชิดขึ้นเรื่อย ๆ

เจิ้งสวินคิดดูแล้ว วันนี้เขาไม่มีตารางงานอื่น ถือโอกาสแวะไปเดินเล่นแถวนั้นสักรอบก็ดีเหมือนกัน