ตอนที่ 87 แกกล้าพูดจริง ๆ

ลำดับการขึ้นแสดงบนเวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองนี้ ยังคงตัดสินด้วยการจับสลากเช่นเดิม

เมนเทอร์ผู้ดูแลแต่ละคลาสในรอบนี้มีการปรับเปลี่ยน โดยคลาส C มีจ้าวหรานเป็นคนนำทีม

เจิ้งสวินเดินกลับลงมาใต้เวที แล้วกวาดตามองเด็กฝึกทั้งห้าคนบนเวทีแวบหนึ่ง

เด็กฝึกผู้เปี่ยมความมั่นใจคนที่เคยทำสเตจการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกพังยับด้วยฝีมือตัวเองคนเดียวนั้น ยังอุตส่าห์ได้ขึ้นแสดงในรอบนี้ด้วย

เขายังนับว่าโชคดีกว่ากู้อี้เซวียน เพราะรอบก่อนเขาแค่ร่วงลงมาคลาส C ส่วนกู้ซื่อจื่อนั้นตกรวดเดียวสองขั้น หล่นไปอยู่คลาส D ทันที

ขนาดนี้แล้วยังมีคนหาว่ากู้อี้เซวียนเป็นเด็กเส้นอีก ถึงได้บอกไงว่ากู้ซื่อจื่อน่าสงสารขนาดไหน

ทางด้านหลังเวที กู้อี้เซวียนนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเด็กฝึก เขาถอดไมค์ออกแล้วพึมพำเสียงเบา "คราวก่อนฉันแค่ไม่อยากเอาเรื่องหรอก ลูกพี่ลูกน้องฉันบอกไว้ว่า อยู่ข้างนอกต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว"

หลวนเหิงที่นั่งข้าง ๆ เอ่ยสวนอย่างเย็นชา "ฉันไม่คุยกับคนไร้รสนิยม"

"พูดอะไรของนายน่ะ" กู้อี้เซวียนร้องท้วงให้ตัวเอง "ฉันก็คิดว่าพี่สวินเก่งกาจยอดเยี่ยมเหมือนกันนะ!"

น้ำเสียงของหลวนเหิงยิ่งเย็นชาขึ้นไปอีก "ฉันเกลียดทุกคนที่ชอบคนเดียวกับฉัน"

"..."

แขกรับเชิญพิเศษที่มาร่วมแสดงให้คลาส C ในรอบนี้คือเถาเสวี่ยฉิง เพลงที่เลือกมาจึงเข้ากับสไตล์ของเธอพอดิบพอดี เป็นเพลงรักฟังสบายที่ร้องคู่ชายหญิง

เถาเสวี่ยฉิงมาจากวงเกิร์ลกรุ๊ป ทักษะการร้องและการเต้นจึงยอดเยี่ยมไร้ที่ติอยู่แล้ว แถมคนแต่งเนื้อร้องและทำนองฝั่งจิ่วติ่งก็ดูเหมือนจะเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ ถึงได้แบ่งท่อนร้องให้เธอไม่น้อยเลยทีเดียว

ท่าเต้นเพลงนี้ง่ายเกินไปสำหรับเถาเสวี่ยฉิง แทบจะเป็นแค่ท่ามือเท่านั้น แต่ช่วยไม่ได้ที่เสน่ห์ของเธอดึงดูดใจผู้ชมเหลือเกิน แฟนคลับถึงกับเคยบอกว่า แค่เสวี่ยฉิงยืนหายใจอยู่บนเวทีเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร พวกเขาก็พร้อมจะทุ่มโหวตให้อย่างสุดชีวิตแล้ว

ช่วงท้าย เถาเสวี่ยฉิงทำมือเป็นรูปหัวใจเพื่อปิดฉากการแสดงรอบนี้

: เป็นโชว์ที่เรียบง่ายแต่สมบูรณ์แบบมาก

: พอเห็นพี่ชายความมั่นใจล้นเหลือคนนั้นยืนอยู่บนเวที ฉันล่ะอดห่วงไม่ได้จริง ๆ ว่าเขาจะก่อเรื่องแผลง ๆ อะไรขึ้นมาอีกไหม

: คงโดนอาจารย์จ้าวหรานดุสั่งสอนไปยกใหญ่แล้วมั้ง จ้าวหรานเองก็ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดอยู่แล้วด้วย

: ไม่รู้จริง ๆ ใครก็ได้บอกที ช่องทางโหวตให้เสวี่ยฉิงอยู่ตรงไหนเหรอ

: ได้เสวี่ยฉิงมาช่วยดึงคะแนนให้เวทีนี้ได้เยอะจริง ๆ

ระหว่างนั้น เจิ้งสวินที่นั่งอยู่ด้านล่างก็กระซิบกระซาบกับมู่ยวี่โจว "จิ่วติ่งใจกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แทบจะกลายเป็นสเตจเดี่ยวของเสวี่ยฉิงอยู่แล้ว"

มู่ยวี่โจวที่มักพูดจาขวานผ่าซากเสมอ ยังคงรักษาคาแรกเตอร์เดิมไว้เหนียวแน่น "เป็นไปได้ไหมว่า เด็กฝึกคนอื่นฝีมือห่วยเกินไปจริง ๆ น่ะ"

"ก็มีเหตุผล"

เมื่อการแสดงของคลาส C จบลง เจิ้งสวินก็เดินกลับขึ้นไปบนเวที แล้วยื่นไมโครโฟนให้เถาเสวี่ยฉิง

"ทุกคนเหนื่อยกันมากเลยครับ เอาละ เรามาฟังความเห็นจากเมนเทอร์กันก่อนดีกว่า—"

คนแรกที่รับหน้าที่ให้คำวิจารณ์คือกู้ซิวฉี

อาจารย์กู้น้อยยกไมโครโฟนขึ้น "เป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบมากครับ ไม่มีข้อผิดพลาดให้เห็นเลย ทุกคนเข้าขากันได้ดีมาก ดูออกเลยว่าตอนซ้อมทุ่มเทกันขนาดไหน ผมขอถามหัวหน้าทีมก่อนแล้วกัน สำหรับเพลงและการแสดงในรอบนี้ คุณคิดว่าจุดที่ยากที่สุดอยู่ตรงไหนครับ"

หัวหน้าทีมของคลาส C ยังคงเป็นเจ้าเด็กเส้นคนเดิมจากรอบที่แล้ว จังหวะที่เจิ้งสวินยื่นไมค์ให้เขา ก็พลันสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

แล้วก็เป็นไปตามคาด เด็กหนุ่มหัวหน้าทีมจับไมโครโฟนแน่น ก่อนจะปล่อยประโยคชวนอึ้งออกมา "ผมคิดว่า ความเข้าขากันระหว่างผมกับเพื่อนร่วมทีมยังไม่พอครับ"

ได้ยินเช่นนั้น กู้ซิวฉีก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่วนอาจารย์จ้าวหรานได้แต่ยกมือกุมขมับเงียบ ๆ

เจิ้งสวินถึงกับอ้าปากค้าง

พ่อคุณเอ๊ย ยังกล้าพูดแบบนี้อยู่อีกเหรอ คิดว่าตัวเองเส้นใหญ่คับฟ้าจนลอยลำเข้ารอบชิงชนะเลิศได้จริง ๆ หรือไง

ทางฝั่งคอมเมนต์วิ่งบนจอก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

: หัวหน้าทีมคลาส C ใช่หัวหน้าทีมคลาส B รอบที่แล้วไหมน่ะ

: ทำยังไงถึงมั่นหน้าได้ทุกรอบขนาดนี้นะ

: อาจารย์กู้น้อยเพิ่งชมไปหยก ๆ ว่าเข้าขากันดี เขากลับบอกว่ายังไม่เข้าขาพอซะงั้น อะไรเนี่ย กะจะหักหน้าเมนเทอร์ออกอากาศเลยเหรอ

: เขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตาจริง ๆ สินะ...

: ขนาดหลวนไท่จื่อกับกู้ซื่อจื่อยังไม่กล้าทำแบบนี้เลย ยอมใจจริง ๆ

กู้ซิวฉีไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดแค่นี้ แต่เขาก็หมดอารมณ์จะต่อปากต่อคำด้วยแล้วจริง ๆ

ฝีมือก็พื้น ๆ แต่ปากคอเราะรายอวดดีเหลือทน

อาจารย์กู้คลี่ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "งั้นผมขอถามเด็กฝึกคนต่อไปแล้วกันครับ"

เมินข้ามเจ้าเด็กเส้นตัวน้อยไปหน้าตาเฉย

ข้อความบนหน้าจอต่างพากันเห็นพ้องว่าอาจารย์กู้น้อยทำถูกแล้ว เด็กเส้นที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ ต้องโดนสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง

หัวหน้าทีมคลาส C ที่ถูกตัดบทดื้อ ๆ ได้แต่ยืนหน้าชาอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนเด็กฝึกคนถัดไปกำไมโครโฟนแน่น พลางตอบคำถามของกู้ซิวฉีด้วยท่าทีเกร็ง ๆ ปนประหม่า

พอกู้ซิวฉีถามจบ จ้าวหรานก็ช่วยคอมเมนต์เสริมขึ้นมา

"หยาดเหงื่อที่พวกคุณทุ่มเทมาตลอดหลายวัน ผมเห็นทั้งหมด ถึงจะมีจุดบกพร่องอยู่บ้าง แต่ภาพรวมโชว์นี้ทำได้ดีมาก สมควรได้รับคำชมครับ"

จ้าวหรานไล่คอมเมนต์เด็กฝึกอีกสี่คนทีละคน พร้อมทั้งชี้แนะข้อผิดพลาดของแต่ละคนอย่างละเอียด

กระทั่งถึงคนสุดท้าย เขาจึงค่อยหันมาพูดกับหัวหน้าทีม

"ฝีมือของคุณยังไม่มากพอที่จะรองรับความมั่นใจขนาดนั้น มีความมั่นใจเป็นเรื่องดี แต่การเป็นไอดอลยิ่งต้องสงบเสงี่ยมและถ่อมตัว ต้องรู้ว่าตัวเองมายืนอยู่บนเวทีนี้เพื่ออะไร

"ตอนนี้พวกคุณยังเป็นแค่เด็กฝึก แต่พอได้เดบิวต์แล้ว สิ่งล่อตาล่อใจที่จะต้องเจอมันมีมากกว่านี้เยอะ ถึงเวลานั้น ทุกคำพูดและการกระทำจะถูกจับจ้องจนขยายใหญ่ มีเพียงฝีมือที่แท้จริงเท่านั้นที่จะลบล้างข่าวลือและการใส่ร้ายป้ายสีทั้งหมดได้"

จ้าวหรานไม่ได้มีอคติต่อเด็กฝึกคนไหน คำพูดเหล่านี้ถือว่าออกมาจากใจจริงอย่างที่สุดแล้ว

"หวังว่าทุกคนจะก้าวไปได้ไกลขึ้นนะครับ"

: ขนาดอาจารย์จ้าวหรานตักเตือนด้วยความหวังดีขนาดนี้ ดูเหมือนเจ้าเด็กเส้นตัวน้อยจะยังไม่ยอมรับอยู่ดี

: ทำไมถึงเรียกเด็กเส้นตัวน้อยล่ะ? อายุเขาน่าจะมากกว่าหลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนอีกไม่ใช่เหรอ?

: ก็เพราะเส้นสายข้างหลังไม่แน่นเท่าหลวนไท่จื่อกับกู้ซื่อจื่อน่ะสิ ม่อเฉียนนี่ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ส่วนตระกูลกู้เองก็ลึกลับไม่แพ้กันเลย

: พูดจริงนะ ตอนแรกที่เห็นกู้อี้เซวียน ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหมอนี่เป็นญาติกับอาจารย์กู้ ดูเด๋อด๋าเกินเบอร์มาก

: กู้ซื่อจื่อ : ถอนคำพูดของแกคืนไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!

สีหน้าของหัวหน้าทีมคลาส C แสดงออกชัดเจนว่ายังไม่ยอมรับ

พอช่วงคอมเมนต์ของเมนเทอร์จบลง เจิ้งสวินก็ส่งไม้ต่อให้ฝั่งแขกรับเชิญได้พูดบ้าง

"แขกรับเชิญของเราลองพูดอะไรหน่อยสิครับ อาจารย์เฉิง พูดสักหน่อยไหมครับ?"

เจิ้งสวินพุ่งเป้าไปที่เฉิงเจี๋ยเป็นคนแรก ดึงตัวหัวหน้าวงที่กำลังยืนเหม่อขึ้นมาถามทันควัน

แววตาของเฉิงเจี๋ยฉายความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่หลายส่วน

"ตอนซ้อมผมเคยดูการแสดงของคลาส C มาก่อน คืนนี้เด็กฝึกทุกคนทำได้ดีขึ้นมากจริงๆ ครับ อาจารย์จ้าวหรานพูดถูกแล้ว ถ้าฝีมือยังไม่ถึงขั้นก็อย่าเพิ่งร่า—"

เขาเกือบหลุดปากคำว่า 'อย่าปากดี' ออกไป แต่เพราะอยู่หน้ากล้องจึงรีบเปลี่ยนเป็นคำสุภาพแทน "อย่าเพิ่งลำพองใจไปครับ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ แม้แต่แฟนคลับก็คงไม่เข้าข้างคุณ"

คำพูดของเฉิงเจี๋ยตรงไปตรงมากว่า แต่เจตนาก็คือสิ่งเดียวกับที่จ้าวหรานต้องการจะสื่อ

เด็กเส้นตัวน้อยยกไมโครโฟนขึ้น "ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นของอาจารย์ทั้งสองท่านครับ แต่ผมขอสงวนความเห็นของตัวเองไว้"

เฉิงเจี๋ยแค่นหัวเราะในใจ สภาพอย่างแกเนี่ยนะ ยังกล้ามีหน้ามาขอสงวนความคิดเห็นอีก

เถาเสวี่ยฉิงในฐานะแขกรับเชิญร่วมโชว์เป็นคนกล่าวปิดท้าย "การร่วมงานกับทุกคนครั้งนี้สนุกมากค่ะ เพลงรักหวานๆ ไม่ใช่แนวที่ฉันถนัด อาจจะทำได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คราวหน้าหวังว่าทุกคนจะชวนฉันมาเล่นด้วยอีกนะคะ มาร้องเพลงด้วยกันเยอะๆ นะ"

Finch วงเกิร์ลกรุ๊ปวงนี้ชื่อฟังดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอม แต่แนวเพลงของพวกเธอกลับเป็นสายร็อก

การแสดงของคลาส C จบลงอย่างสมบูรณ์ จากนี้ไปก็ถึงคิวของคลาส B ขึ้นเวที

แขกรับเชิญร่วมโชว์ของคลาส B ก็คือฮั่วจื่อเยียน