ตอนที่ 88 นายคิดว่าพี่เมิ่งจะให้แกกี่คะแนน

ในฐานะนักแสดงดาวรุ่งมาแรง กระแสความนิยมของเสี่ยวฮั่วเรียกได้ว่าล้นหลาม คนทั่วไปที่ไม่เคยสนใจวงการไอดอลจำนวนไม่น้อยยอมเปิดดูรายการนี้ก็เพื่อเขาโดยเฉพาะ

การแสดงบนเวทีของเขาจะออกมาในรูปแบบไหน จึงกลายเป็นจุดที่ทุกคนต่างจับตามอง

เพลงที่คลาสบีนำมาโชว์ในรอบนี้ยังคงเป็นแนวสไตล์จีนโบราณ ชื่อเพลง "ขุนเขาสายธารจักมองข้า"

การเลือกเพลงของทั้งห้าคลาสในรอบนี้ตัดสินจากผลโหวตของผู้ชม ไม่รู้เหมือนกันว่าแฟนคลับของคลาสบีไปติดใจอะไรนักหนา ทั้งที่รอบก่อนเพิ่งพังไม่เป็นท่าหยก ๆ คราวนี้ก็ยังดึงดันโหวตเพลงสไตล์จีนโบราณให้อีก

ราวกับเป็นคำสาปไปแล้วว่า ตราบใดที่อยู่คลาสบี ก็ต้องร้องเพลงแนวนี้ลูกเดียว

เหล่าเด็กฝึกอาจจะรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่ฮั่วจื่อเยียนในฐานะแขกรับเชิญที่มาช่วยเสริมทัพกลับเปิดรับเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี

พัดจีบในมือควงสะบัดไปมาอย่างคล่องแคล่วพลิ้วไหว เพราะตอนถ่ายซีรีส์เรื่องก่อนเคยฝึกฝนมาเป็นพิเศษ เรื่องแค่นี้สำหรับเสี่ยวฮั่วจึงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

เมื่อเสียงดนตรีบรรเลง ฮั่วจื่อเยียนก็ขับร้องบทเพลงที่พรรณนาถึงความกว้างใหญ่ของขุนเขาสายธารและม่านหมอกโบราณอันไพศาล พาผู้ฟังดำดิ่งเข้าสู่บรรยากาศแห่งยุทธภพ

ท่วงทำนองบอกเล่าเรื่องราวของจอมยุทธ์พเนจรที่ออกท่องไปทั่วสารทิศเพื่อแสวงหาเส้นทางของตนเอง น้ำเสียงของเขาสะกดสายตาทุกคู่จนตรึงเวทีไว้ได้อยู่หมัด

ที่ฮั่วจื่อเยียนเคยถ่อมตัวว่าร้องเพลง "พอใช้ได้" นั้นถือว่าถ่อมตนเกินไปจริง ๆ ด้วยทักษะระดับเขา ต่อให้อยู่ท่ามกลางเด็กฝึกมืออาชีพเหล่านี้ ก็ยังจัดว่าโดดเด่นสะดุดตาอยู่ดี

คอมเมนต์บนหน้าจอก็คึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

: เพิ่งเคยได้ยินเสี่ยวฮั่วร้องเพลงครั้งแรก เขาร้องเพราะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

: แน่นอนอยู่แล้ว! ตอนนั้นชิงหลานกะจะให้เขาเดบิวต์เป็นนักร้องด้วยซ้ำ สวี่กวานเป็นคนแนะนำให้เขาลองไปชิมลางงานแสดงดู ใครจะไปคิดว่าจะดังเป็นพลุแตกขนาดนี้

: ถึงจะแอบเสียดายที่ไม่ได้เห็นเสี่ยวฮั่วเป็นนักร้อง แต่เห็นเขาเล่นซีรีส์แล้วมีความสุขก็ดีใจด้วยจริง ๆ

: ว่าแต่เสี่ยวฮั่วตามส่องเจิ้งสวินอยู่หรือเปล่าเนี่ย? ฉันเห็นเขาคอยกดไลก์กับรีโพสต์เวยป๋อของเจิ้งสวินบ่อยมาก ช่วงแรก ๆ เจิ้งสวินยังไม่ได้ฟอลเขากลับด้วยซ้ำมั้ง

: สองคนนี้น่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันไหมนะ? อายุก็รุ่นราวคราวเดียวกัน นิสัยยังดูเข้าขากันได้ดีอีก

เรื่องที่ฮั่วจื่อเยียนไปกดไลก์ให้เจิ้งสวินเคยติดเทรนด์อยู่ครั้งสองครั้ง ทั้งสองไม่ได้อยู่สังกัดเดียวกัน แถมก่อนจะมารายการวาไรตี้เดบิวต์ของจิ่วติ่งก็ไม่เคยร่วมงานกันมาก่อน ทุกคนจึงพากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานาว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่

ตอนนี้ประเด็นดังกล่าวจึงถูกขุดขึ้นมาคุยกันอีกรอบ

: จะว่าไปฮั่วจื่อเยียนเคยไปกดไลก์โพสต์ของแฟนคลับเดี่ยวสายคลั่งรักของเจิ้งสวินด้วยไม่ใช่เหรอ?

: เท่าที่จำได้เหมือนจะเคยมีเทรนด์ทำนองนี้อยู่นะ

: ให้ตายสิ เสี่ยวฮั่วคงไม่ใช่แฟนคลับของเจิ้งสวินหรอกนะ?

: เรื่องพรรค์นี้อย่าเชียวนะแก!

: ? เจิ้งสวินของพวกเราไปทำอะไรให้มึงมิทราบ ดาราดังเขาถูกชะตารู้ใจกัน มันกงการอะไรของปีศาจอย่างมึงมาคัดค้านวะเนี่ย?

บรรยากาศของคอมเมนต์บนหน้าจอเริ่มออกทะเลไปเรื่อย ๆ อีกทั้งยังมีแอนตี้ของเจิ้งสวินแฝงตัวมาปั่นประสาท จนแฟนคลับเปิดศึกปะทะคารมกันยกใหญ่

แต่ทางฝั่งเสี่ยวฮั่วกลับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ โชว์ทั้งหมดจึงปิดฉากลงได้อย่างราบรื่นไร้ที่ติ

เจิ้งสวินเดินขึ้นมาบนเวที กวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้นพลางส่งสัญญาณให้เสี่ยวฮั่วขยับมายืนข้าง ๆ ตน

ฮั่วจื่อเยียนรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย แต่ก็ยอมก้าวมายืนข้างเจิ้งสวินแล้วรับไมโครโฟนมาถือไว้

การแสดงของกลุ่มนี้ทำให้ทั้งเมนเทอร์และผู้ชมต่างพึงพอใจเป็นอย่างมาก รอบนี้จ้าวหรานเป็นฝ่ายชิงพูดเปิดประเด็นก่อน

"เป็นการแสดงที่ลื่นไหลกลมกลืนมาก ถ่ายทอดตัวเพลงออกมาได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ เห็นได้ชัดเลยว่าทุกคนทุ่มเทกันไปไม่น้อย"

ในฐานะที่ฮั่วจื่อเยียนเป็นแขกรับเชิญ จ้าวหรานจึงเอ่ยถามเขาก่อนเป็นคนแรก "อาจารย์ฮั่วรู้สึกยังไงบ้างกับการร่วมแสดงบนเวทีในครั้งนี้ครับ?"

ฮั่วจื่อเยียนยกไมโครโฟนขึ้น แววตาสะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับ ออร่าดาราดังช่างแตกต่างจากคนทั่วไปจริง ๆ

"ก่อนขึ้นเวทีกังวลมากครับ สมาชิกทุกคนตั้งใจกันมาก ผมกลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาดจนกลายเป็นตัวถ่วงของพวกเขา"

ฮั่วจื่อเยียนทั้งถ่อมตัวและจริงใจ ผู้ชมด้านล่างจึงพากันตะโกนสวนกลับมาทันควันว่า "ไม่เลย ไม่เลยสักนิด"

ฮั่วจื่อเยียนระบายยิ้มบาง ๆ

"สมาชิกคลาสบีทุกคนยอดเยี่ยมมากครับ แถมยังขยันกันสุด ๆ ผมขอถือโอกาสตรงนี้ช่วยหาเสียงให้พวกเขา อยากให้ทุกคนช่วยสนับสนุนและมอบความรักให้เด็กฝึกทั้งห้าคนนี้กันเยอะ ๆ นะครับ"

ผู้ชมส่งเสียงตอบรับอย่างกระตือรือร้นลั่นฮอลล์ว่า "โหวตให้แน่นอน" ฮั่วจื่อเยียนพยักหน้าเล็กน้อยพลางลดไมโครโฟนลง กล้องจึงแพนไปจับภาพเด็กฝึกที่ยืนอยู่ข้างกายเขาแทน

อาจารย์กู้น้อยเริ่มคอมเมนต์เด็กฝึกทีละคน ในมุมอับที่กล้องส่องไม่ถึง ฮั่วจื่อเยียนก็กระซิบถามเจิ้งสวินเสียงเบา "ฉันไม่ได้ทำพลาดตรงไหนใช่ไหมเนี่ย ไม่กล้าดูเทปย้อนหลังเลยจริง ๆ"

เจิ้งสวินยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองมือ เป็นการยืนยันความยอดเยี่ยมให้เสี่ยวฮั่วแบบคูณสอง

"สุดยอดมาก ฉันแทบจะผันตัวไปเป็นแฟนคลับนายอยู่แล้วเนี่ย"

ถึงตอนนี้ฮั่วจื่อเยียนถึงค่อยยิ้มออกมาด้วยความดีใจจากใจจริง

ตากล้องจับภาพจังหวะนั้นไว้ได้พอดี ภาพของเจิ้งสวินที่ยกสองนิ้วโป้งให้กำลังใจ กับฮั่วจื่อเยียนที่กำลังยิ้มกว้างอย่างสดใส

เถาเสวี่ยฉิงที่กลับมานั่งตรงที่นั่งแขกรับเชิญเห็นภาพนี้บนจอใหญ่เข้าพอดี จึงกระซิบกับเฉิงเจี๋ย "พี่สวินมนุษยสัมพันธ์ดีจังเลยนะคะ เหมือนเขาไปอยู่ที่ไหนก็สนิทกับคนอื่นได้หมดเลย"

มุมปากของเฉิงเจี๋ยกระตุก

"หมอนั่นมันก็แค่พูดมากแถมหน้าด้าน แค่มีสองอย่างนี้ก็เป็นเพื่อนกับคนทั้งโลกได้แล้ว"

ส่วนหลวนเหิงที่อยู่หลังเวทีก็มีความเห็นในเรื่องนี้เหมือนกัน

"มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่คิดว่าอาจารย์ฮั่วจื่อเยียนไม่ได้เป็นแฟนคลับของอาจารย์เจิ้งสวินจริง ๆ พวกเขาแค่แสดงหน้ากล้องไปงั้น ขืนไม่ทำ เดี๋ยวคนนอกก็เอาไปเม้าท์อีกว่าคนของจิ่วติ่งมนุษยสัมพันธ์แย่"

"..." กู้อี้เซวียนที่อยู่ข้าง ๆ ปรายตามองอย่างเหยียดหยาม "เออ มีแกคนเดียวนั่นแหละ แกมันพวกแฟนคลับใจแคบที่คลั่งรักเมนตัวเองจนพาลเกลียดคนอื่นไปทั่ว"

เด็กฝึกคลาส B ต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีจริง ๆ ที่คราวนี้พวกเขาไม่โดนอาถรรพ์เล่นงานไปด้วย

หลังการให้ความเห็นของคลาส B จบลง คิวการแสดงถัดไปก็เป็นของคลาส E

แขกรับเชิญที่มาช่วยคลาส E คือหวงเฮ่อ สไตล์เพลงค่อนข้างเรโทรย้อนยุค ซึ่งเป็นแนวที่เขาถนัดพอดี

หากพูดถึงสมาชิกทั้งสี่คนของวง twt ก็นับเป็นอัจฉริยะในวงการไอดอลกันทั้งนั้น เรื่องทักษะการร้องของหวงเฮ่อแทบไม่ต้องพูดถึง ในเมื่อเพื่อนร่วมวงมีคนบ้าเลือดที่ตีลังกาหกกบร้องเพลงชิงจั้งเกาหยวนได้ แต่ตำแหน่งของเขาก็ยังคงเป็นเมนโวคอล ย่อมเห็นได้ชัดว่าทักษะการร้องของเขาเทพขนาดไหน

เพลงของคลาส E เพลงนี้ท้าทายทักษะการร้องสุดๆ มีทั้งการเอื้อนเสียงและการไต่ระดับเสียงสูงสารพัด นับว่าหินเกินไปสำหรับเด็กฝึกหน้าใหม่พวกนี้

บรรดาคอมเมนต์บนจอก็สังเกตเห็นจุดนี้เหมือนกัน

: ทำไมรู้สึกเหมือนเพลงนี้มีแต่เสียงหวงเฮ่อล่ะเนี่ย?

: พอหวงเฮ่อเปิดปากร้องปุ๊บ คุณภาพเสียงก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที

: เพลงนี้เพราะเป็นช่วงๆ แฮะ

: หวงเฮ่อไปแพ้พนันมาหรือเปล่า ถึงโดนเจิ้งสวินลากมาเป็นเครื่องมือแบกเสียงสูงแบบนี้? ทำไมกระทั่งเสียงประสานยังต้องให้เขาร้องอีกล่ะ?

: ช่วยไม่ได้นี่นะ พื้นฐานความสามารถของเด็กฝึกคลาส E ก็ด้อยกว่าคลาสอื่นอยู่แล้ว

: ฉันเห็นนายแบบสุดมั่นใจในสังกัดของหลี่ซู่อยู่ในกลุ่มนี้ด้วยนะ

ทันทีที่เพลงจบลง หวงเฮ่อก็ไม่ต้องรอให้เจิ้งสวินกวักมือเรียก เขาสาวเท้าเดินมายืนข้างๆ อีกฝ่ายทันที

เจิ้งสวินฝืนยิ้มแห้ง "ขอเชิญเด็กฝึกทุกคนมายืนตรงนี้เลยครับ"

จากนั้นเขาก็ดึงไมโครโฟนออกห่างปาก แล้วกระซิบกับหวงเฮ่อเสียงเบา "นายอย่ามายืนเบียดขนาดนี้ได้ไหม บังฉันมิดหมดแล้วเนี่ย"

"จะยืนตรงนี้แหละ ยืนแบบนี้จะได้ดูเหมือนพวกเราสองคนสนิทกันไง"

"..."

ทว่าเมื่ออยู่หน้ากล้อง เจิ้งสวินจึงจำต้องกลืนสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกลงคอไป

"ขอเชิญเมนเทอร์ทั้งสองท่านให้ความเห็นได้เลยครับ"

คลาส E ครั้งนี้อยู่ในการดูแลของกู้ซิวฉี จ้าวหรานจึงส่งสัญญาณให้อาจารย์กู้น้อยเปิดประเด็นก่อน ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ

"โชว์นี้ทำออกมาได้ดีเลยครับ โดยเฉพาะพาร์ตเต้น อาจเพราะเพลงที่เลือกครั้งนี้ยากไปสักนิด ทุกคนเลยดูกังวลค่อนข้างชัดเจน... ไม่เป็นไรครับ เรื่องทักษะการร้องมันรีบร้อนไม่ได้ ต้องอาศัยเวลาฝึกฝนขัดเกลาไปเรื่อยๆ งั้นผมขอสัมภาษณ์แขกรับเชิญก่อนแล้วกันนะครับ"

หวงเฮ่อเตรียมบทพูดชุดใหญ่ไว้พร้อมสรรพ คิดไว้หมดแล้วว่าจะอวยตัวเองอย่างไร รอแค่ให้เมนเทอร์ทั้งสองเอ่ยปากถามเท่านั้น

ทว่าเจ้าจิ้งจอกเฒ่าแห่งจิ่วติ่งอย่างกู้ซิวฉีกลับเลี่ยงประเด็นนั้นอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วถามขึ้นมาว่า "อาจารย์หวงเฮ่อครับ คุณคิดว่าถ้าครั้งนี้อาจารย์เมิ่งยวี่เจ๋ออยู่ที่นี่ด้วย เธอจะให้คะแนนคุณกี่คะแนนเหรอครับ?"

"..."