ตอนที่ 89 นายถามแบบนี้ฉันก็ตอบไม่ถูกน่ะสิ

พออาจารย์กู้น้อยยิงคำถามนี้ออกไป ทั้งคนดูในฮอลล์และผู้ชมทางบ้านต่างก็หลุดหัวเราะพรืดกันลั่น

: 5555555555 พี่ชื่อชื่อคิดไม่ถึงละสิ!

: หวงเฮ่อ : ประมาทไปแล้ว!

: บอกตั้งนานแล้วว่าจิ่วติ่งน่ะดงจิ้งจอก คนซื่อๆ ทื่อๆ แบบหวงเฮ่อรับมือไม่ไหวหรอก

: เหงื่อกาฬเปียกหลังแล้วล่ะสิพี่ชื่อชื่อ!

เมิ่งยวี่เจ๋อขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบในการเคี่ยวเข็ญศิลปินในสังกัด ตอนที่ตัวป่วนอย่างหวงเฮ่อเพิ่งเข้าบริษัทใหม่ๆ ก็โดนเธอเทศน์สั่งสอนไปไม่ใช่น้อย

ช่วงเวลาที่เป็นเด็กฝึกคราวนั้นกลายเป็นแผลฝังใจหวงเฮ่อ จนถึงตอนนี้แค่ได้ยินชื่อเมิ่งยวี่เจ๋อ เหงื่อก็ผุดซึมหน้าผากขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แต่แล้วหวงเฮ่อก็ฉุกคิดได้ เจ้านายไม่ได้อยู่ที่นี่สักหน่อย มีแต่คนนอกทั้งนั้น พูดความจริงไปแล้วจะทำไม?

"ผมคิดว่า... ถ้าเจ้านายให้คะแนนผม ก็น่าจะได้เต็มครับ"

แม้ในใจจะฝ่อแค่ไหน แต่พี่ชื่อชื่อก็ยังปากแข็งตอบออกไปแบบนั้น

เจิ้งสวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วถึงกับทึ่ง เขารู้ดีว่าหวงเฮ่อกลัวบอสเมิ่งขนาดไหน

มือขวาของเขายกขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้หวงเฮ่ออย่างยอมใจ

พี่ชื่อชื่อใจเด็ดจริงๆ

กู้ซิวฉีแววตาเปื้อนยิ้ม พยักหน้ารับ "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

หวงเฮ่อยังคงเอ๋อๆ ถามกลับไปซื่อๆ "จริงเหรอครับ"

"อืม"

พอได้รับคำยืนยันจากอาจารย์กู้น้อย หวงเฮ่อก็อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ช่วงนี้เมนเทอร์เริ่มถามคำถามเด็กฝึกแล้ว หวงเฮ่อหันไปมองเจิ้งสวินพลางยักคิ้วให้อย่างภูมิอกภูมิใจ

สื่อความหมายทำนองว่า เห็นไหม แม้แต่อาจารย์ของจิ่วติ่งยังยอมรับฝีมือฉันเลย

เจิ้งสวินแอบกลอกตาอย่างสำรวมท่าทีไม่ให้ผู้ชมเห็น แต่จงใจให้หวงเฮ่อเห็นคนเดียว

ถึงแขกรับเชิญที่มาช่วยโชว์ของคลาส E จะเก่งกาจแค่ไหน แต่ผลงานของเด็กฝึกคนอื่นๆ กลับธรรมดาเกินไปจริงๆ พอเริ่มให้คะแนนจากกรรมการและคนดู อันดับของกลุ่มนี้คงไม่สูงเท่าไหร่

เหล่าเด็กฝึกต่างรู้เรื่องนี้แก่ใจ สีหน้าจึงหม่นหมองลง ศึกชิงการเดบิวต์โหดร้ายแบบนี้แหละ โอกาสมีเพียงน้อยนิด หากล้มเหลวตรงนี้ พวกเขาก็ทำได้แค่รอคอยครั้งต่อไป

ส่วน "ครั้งต่อไป" นั้น จะเป็นอีกหนึ่งปีหรือสองปีข้างหน้า ก็ไม่อาจรู้ได้เลย

เด็กฝึกคลาส E ทยอยลงจากเวที คิวถัดไปคือคลาส A

หลังผ่านการคัดออกรอบก่อน เด็กฝึกคลาส A ที่เหลือรอดต่างมีทักษะโดดเด่นกว่าช่วงก่อนสเตจแรกอย่างเห็นได้ชัด ลู่เจ๋อยังคงยึดตำแหน่งเซ็นเตอร์ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ทำเอาคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดแทบแตกด้วยเสียงกรีดร้องของแฟนคลับ

: ลู่เจ๋อ! ลู่เจ๋อ! กรี๊ดดดดด!

: น้องลู่ของเรา ฮือๆๆๆ ในที่สุดก็มาแล้ว!

: ลู่เจ๋อสู้ๆ นะ!!

พวกเด็กฝึกหลังเวทีมองเห็นคอมเมนต์ที่ไหลผ่านจอ และทันทีที่ลู่เจ๋อก้าวขึ้นเวที บรรยากาศรอบด้านก็พลันเงียบกริบจนน่าประหลาด

กู้อี้เซวียนที่เดิมทียังพูดจ้อไม่หยุด พอได้สติกลับมารู้สึกตัวก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามีเพียงเสียงของตัวเองคนเดียว

"เป็นอะไรกันไปหมด ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลย"

เขาหันไปมองหลวนเหิง ทว่ากลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างหาได้ยาก

จังหวะที่กู้อี้เซวียนหันหน้าไป หน้าจอถ่ายทอดสดหลังเวทีก็ฉายใบหน้าของลู่เจ๋อขึ้นมาพอดี

วันนี้ชุดแสดงของลู่เจ๋อหรูหราอลังการมาก เสื้อคลุมตัวนอกประดับคริสตัลระยิบระยับ เพียงแค่เขาขยับจัดไมค์ครอบหูเบาๆ เสียงกรีดร้องก็พลันดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

สมกับเป็นเซ็นเตอร์ที่ครองตำแหน่งมาตั้งแต่สเตจแรก ความนิยมช่างล้นหลามจริงๆ

ทางฝั่งแขกรับเชิญเองก็เริ่มพูดคุยส่งเสียงฮือฮา ตรงจุดนั้นมีหน้าจอมอนิเตอร์แสดงข้อความจากผู้ชมและแฟนคลับอยู่เครื่องหนึ่งเช่นกัน

ตอนนี้หวงเฮ่อกลับมานั่งฝั่งแขกรับเชิญแล้ว เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย จึงเอ่ยปากกระซิบถามเถาเสวี่ยฉิงที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ลู่เจ๋อคนนี้ดังขนาดนี้เลยเหรอ ฉันเคยดูรายการเซอร์ไววัลมาบ้างนะ แต่ไม่เคยเจอเบอร์นี้มาก่อนเลย"

เถาเสวี่ยฉิงกอดหมอนอิงบนโซฟาไว้ มันเป็นมาสคอตของจิ่วติ่ง ตัวกลมป้อม หน้าตาครึ่งนกครึ่งไก่

พอได้ยินคำถามของหวงเฮ่อ เธอก็เอียงคอเล็กน้อย "เหมือนว่าก่อนรายการจะออนแอร์ ลู่เจ๋อก็มีฐานแฟนคลับอยู่แล้วน่ะ เขากับมู่ยวี่โจวเป็นเด็กฝึกสองคนที่เด่นที่สุดในรุ่นนี้ของจิ่วติ่ง ตอนนี้มู่ยวี่โจวเดบิวต์ไปแล้ว แฟนคลับของลู่เจ๋อเลยยิ่งทุ่มสุดตัว ไม่ใช่แค่จะส่งให้เขาคว้าตำแหน่งเซ็นเตอร์เท่านั้น แต่คะแนนยังต้องทิ้งห่างอันดับสองแบบไม่เห็นฝุ่นด้วย"

อันดับในรอบไฟนอลตัดสินจากคะแนนโหวตของผู้ชม ในรายการเซอร์ไววัล หากคะแนนของอันดับหนึ่งทิ้งห่างอันดับสองแบบขาดลอย ย่อมแสดงให้เห็นว่ากลุ่มแฟนคลับเหนียวแน่นและทรงพลังมากเพียงใด ซึ่งถือเป็นผลงานอันยอดเยี่ยมอย่างหนึ่ง

หวงเฮ่อเกาหัวแกรกๆ ตัวเขาเองยังได้เดบิวต์มาแบบงงๆ เรื่องพรรค์นี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่เข้าใจเลยสักนิด

คนที่ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เหมือนกันก็คือเจิ้งสวิน เขาขยับไปนั่งข้างมู่ยวี่โจวอีกรอบ ฟังเสียงกรีดร้องที่ดังกระหึ่มซัดสาดราวกับเกลียวคลื่นอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหันไปถามมู่ยวี่โจว "นายกับลู่เจ๋อเป็นเด็กฝึกรุ่นเดียวกันไม่ใช่เหรอ กระแสเขามาแรงขนาดนี้ ทำไมคนที่ได้เดบิวต์ก่อนถึงเป็นนายล่ะ"

ช่างสมกับเป็นเจิ้งสวิน พูดจาขวานผ่าซาก ไม่เคยดูเวล่ำเวลาหรือคิดถึงผลที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย

แต่มู่ยวี่โจวไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าเจิ้งสวินแค่อยากรู้จริงๆ ไม่ได้มีเจตนาจะเหน็บแนมสักนิด

ตัวกัปตันมู่น้อยไม่ได้ใส่ใจเรื่องความนิยมอะไรพวกนี้อยู่แล้ว แต่ในเมื่อเลือกก้าวเข้าสู่เส้นทางไอดอล การเรียนรู้วิธีบริหารจัดการกลุ่มแฟนคลับจึงเป็นบทเรียนบังคับที่ต้องทำความเข้าใจ

"จำนวนแฟนคลับของผมไม่ได้น้อยกว่าลู่เจ๋อหรอกครับ แต่เพราะผมได้เดบิวต์ก่อน แฟนคลับฝั่งเขาเลยรู้สึกอัดอั้น ยิ่งพากันฮึดสู้และทุ่มสุดตัวมากกว่า"

มู่ยวี่โจวพูดเรื่องจริง ทั้งสองคนเข้าบริษัทมาพร้อมกัน นับตั้งแต่จิ่วติ่งเปิดตัวพวกเขาต่อสาธารณชน แฟนคลับของทั้งสองฝ่ายก็เปิดศึกปะทะกันไม่เคยเว้นแต่ละวัน

แต่ผลลัพธ์คือจิ่วติ่งคัดเลือกหัวหน้าวงออกมาก่อนและให้มู่ยวี่โจวเดบิวต์ ในขณะที่ลู่เจ๋อยังต้องลงแข่งในศึกเดบิวต์เพื่อฟันฝ่าอีกยก จึงนึกภาพออกได้ไม่ยากเลยว่าแฟนคลับของลู่เจ๋อจะเดือดดาลกันขนาดไหน

ในอ้อมแขนของเจิ้งสวินมีหมอนอิงของจิ่วติ่งอยู่ใบหนึ่งเช่นกัน เขาเอาข้อศอกกดทับเจ้าไก่สายตาเฉียบคมตัวนั้นไว้ พลางครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น "แต่สำหรับลู่เจ๋อมันก็ไม่ใช่เรื่องแย่ไม่ใช่เหรอ ศึกเดบิวต์คราวนี้จัดใหญ่เบอร์นี้ แถมเขายังได้โอกาสขึ้นเวทีตั้งหลายรอบ ยังไงก็ต้องตกแฟนคลับเข้าด้อมได้เป็นกอบเป็นกำแน่นอน"

มู่ยวี่โจวพยักหน้า เห็นด้วยกับข้อนี้เช่นกัน

"จริงครับ สำหรับไอดอลแล้ว ขอแค่มีพื้นที่สื่อ ก็มีโอกาสตกแฟนคลับได้เสมอ"

"พอลองคิดดูแบบนี้ เสี่ยวมู่ นายนั่นแหละที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ" เจิ้งสวินพูดต่อ

ไม่ใช่แค่เจิ้งสวินที่คิดแบบนี้ บนโลกอินเทอร์เน็ต แฟนคลับของมู่ยวี่โจวต่างก็พากันทวงความยุติธรรมให้ไอดอลของตัวเองยกใหญ่ โดยบอกว่าจิ่วติ่งลำเอียงเห็น ๆ ที่จงใจป้อนโอกาสให้ลู่เจ๋อก่อนเดบิวต์ เพื่อให้เขาขยายฐานแฟนคลับให้กว้างขึ้นแล้วค่อยเดบิวต์ตามมาทีหลัง

ในขณะที่มู่ยวี่โจวซึ่งมาทำหน้าที่ผู้ช่วยรายการเซอร์ไววัลกลับถูกวางบทบาทให้เป็นแค่ตัวประกอบ ถ้าไม่ใช่เพราะเจิ้งสวินคอยลากเขาเข้าหากล้องทุกครั้งที่เห็น ป่านนี้แฟนคลับคงแทบไม่ได้เห็นหน้าเขาแล้ว

ด้านแฟนคลับของลู่เจ๋อก็ตอกกลับประเด็นนี้เช่นกัน พวกเขาด่าแฟนคลับของมู่ยวี่โจวว่าโลภมาก อยากได้ไปเสียทุกอย่าง ทั้งที่มู่ยวี่โจวได้โควตาลอยลำเดบิวต์ไปแล้วแท้ๆ แต่ไอดอลบ้านพวกเขายังต้องมาทนทรมานกับการแข่งขันและการโหวตอยู่ตรงนี้

สรุปสั้นๆ ก็คือ ขอแค่คิดจะเปิดศึกทะเลาะกัน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ขุดขึ้นมาเป็นประเด็นได้หมด

ในฐานะหนึ่งในคู่กรณี มู่ยวี่โจวกลับสงบนิ่งกับเรื่องนี้มาก

"เดิมทีผมก็ไม่ได้คิดจะมาเป็นไอดอลอยู่แล้ว ถ้าไม่มาจิ่วติ่ง ป่านนี้ผมคงนั่งเรียนอยู่ในห้องเลกเชอร์ที่มหาวิทยาลัยแล้วครับ"

เจิ้งสวินพยักหน้า เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

"ฉันก็เหมือนนายนั่นแหละ หางานทำไม่ได้ ก็เลยต้องมาเป็นไอดอล"

"คุณก็อายุไล่เลี่ยกับผม ทำไมไม่เรียนหนังสือล่ะครับ"

"ความสามารถเฉพาะทางของฉันมันไม่เหมือนชาวบ้าน บอกไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก เจ้าเด็กน้อย"

"..."

มู่ยวี่โจวนั่งคิดอยู่ห้านาทีก็ยังคิดไม่ออกว่า เจิ้งสวินเอาความหน้าหนามาจากไหนถึงกล้าพูดประโยคแบบนี้ออกมา

ทั้งคู่นั่งคุยเล่นกันไปได้สักพัก การแสดงบนเวทีของคลาส A ก็สิ้นสุดลง

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องเชียร์ดังกระหึ่มขึ้นอีกระลอกทั้งบนและล่างเวที เจิ้งสวินดึงสติกลับมาพลางตระหนักได้ว่าถึงเวลาที่ตนต้องขึ้นไปทำหน้าที่แล้ว

เขาถือไมโครโฟนสองตัวแล้วก้าวขึ้นไปบนเวที

ลู่เจ๋อเป็นหัวหน้าทีม ส่วนเจิ้งสวินในฐานะพิธีกรมีตำแหน่งยืนที่ถูกกำหนดไว้อยู่แล้ว นั่นคือข้างกายของหัวหน้าทีม

บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ค่อนข้างกระอักกระอ่วน เพราะกระแสดราม่าคราวก่อนเพิ่งจะซาลงไปได้ไม่นาน ประกอบกับนิสัยของลู่เจ๋อก็ยากจะคาดเดา เจิ้งสวินที่ปกติเข้ากับคนง่ายไปทั่วจึงไม่รู้จะเข้าหาอย่างไร และไม่ได้คิดอยากจะเข้าไปตีสนิทด้วยสักเท่าไหร่

เจิ้งสวินส่งไมโครโฟนให้ลู่เจ๋อ ก่อนจะหันไปทางแถวที่นั่งของเหล่าเมนเทอร์

ดูจากสีหน้าของเมนเทอร์ทั้งสองท่านแล้ว เห็นได้ชัดว่าพึงพอใจกับการแสดงของคลาส A ในรอบนี้มาก

"ขอเชิญอาจารย์จ้าวหรานช่วยคอมเมนต์ก่อนเลยครับ"