ตอนที่ 90 ไม่ได้ดูฉันแสดงงั้นเหรอ

เมนเทอร์ผู้รับผิดชอบการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบที่สองของคลาส A คือกู้ซิวฉี จ้าวหรานจึงเป็นฝ่ายเริ่มคอมเมนต์ก่อน

จ้าวหรานยกไมโครโฟนขึ้น "เป็นการแสดงที่น่าทึ่งและสมบูรณ์แบบมากครับ สำหรับเด็กฝึกที่ยังไม่ได้เดบิวต์ โชว์ที่มีคุณภาพระดับนี้ทำเอาผมประหลาดใจมากจริง ๆ"

จ้าวหรานให้ความเห็นทั้งเรื่องการร้องและการเต้นของการแสดงรอบนี้ แน่นอนว่าเน้นไปที่การชมเชยเป็นหลัก

ลู่เจ๋อเป็นเด็กฝึกจากศูนย์สองของเขา จ้าวหรานจึงมีความประทับใจที่ดีต่ออีกฝ่ายมาตลอด แม้จะมีนิสัยค่อนข้างเย็นชาไปบ้าง แต่ก็มีวินัยในตัวเองสูงมาก ทุกครั้งที่มีการประเมินภายในของเด็กฝึก เขาสามารถคว้าเกรด A มาได้เสมอ

พูดง่าย ๆ ก็คือนักเรียนหัวกะทิในหมู่เด็กฝึก เป็นประเภทที่ทำให้คุณครูทั้งวางใจและภาคภูมิใจได้เสมอ

ลู่เจ๋อยังคงมีท่าทีสงบนิ่งต่อคำชมเหล่านั้น เขาพยักหน้ารับแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะของอาจารย์ครับ"

กู้ซิวฉีร่วมคอมเมนต์ต่อ ในฐานะผู้ดูแลคลาสนี้เองเขาย่อมเข้าใจดีที่สุด จึงไม่ได้เอ่ยถึงข้อดีมากนัก แต่เลือกชี้ให้เห็นถึงจุดบกพร่องสองสามจุดแทน

กระทั่งช่วงท้ายจึงค่อยกล่าวเสริมว่า "ถึงสิ่งที่พูดไปก่อนหน้านี้จะเป็นข้อบกพร่อง แต่ตำหนิเล็กน้อยก็ไม่อาจบดบังความยอดเยี่ยมได้ การแสดงของทุกคนทำได้ดีมาก เป็นโชว์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดนับตั้งแต่พวกเราเริ่มซ้อมกันมาเลยครับ"

เหล่าเด็กฝึกคลาส A ต่างกล่าวขอบคุณบรรดาเมนเทอร์ ลู่เจ๋อยื่นไมโครโฟนคืนให้เจิ้งสวิน พร้อมกับเหลือบมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เจิ้งสวิน: ?

หมายความว่ายังไง

ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ทำไมต้องมองผมแบบนั้นด้วย

เจิ้งสวินเดินลงจากเวทีไปก่อน รอบนี้เป็นตาของเถาเสวี่ยฉิงที่ต้องรับหน้าที่ดำเนินรายการคั่น

เถาเสวี่ยฉิงยกไมโครโฟนขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน "ลำดับถัดไปที่จะขึ้นแสดง เป็นเด็กฝึกจากคลาส D ขอเสียงปรบมือต้อนรับด้วยค่ะ—"

คลาส D จับสลากได้แสดงเป็นลำดับสุดท้าย สำหรับเด็กฝึกแล้ว ยิ่งได้ขึ้นแสดงเร็วเท่าไร ความกดดันก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ช่วงเวลาที่ต้องรออยู่หลังเวทีนั้นทรมานใจมาก พอเห็นเด็กฝึกคนอื่นแสดงได้ยอดเยี่ยม ในใจก็เริ่มพะวงว่าถึงคิวตัวเองแล้วจะทำพังไหม แต่ครั้นเห็นคนบนเวทีพลาดขึ้นมา กลับยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เพราะในหัวจะเริ่มจินตนาการไปไกลว่าตัวเองต้องพลาดหนักกว่านั้นแน่ ๆ

ความกดดันที่สั่งสมทำให้แทบหายใจไม่ออก เวลานี้เด็กฝึกคลาส D ส่วนใหญ่จึงสีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

มีเพียงสองคนที่ยังดูผ่อนคลาย นั่นคือกู้อี้เซวียนกับหลวนเหิง กู้อี้เซวียนเป็นพวกใจนิ่งไม่คิดมาก ต่อให้วันรุ่งขึ้นต้องนั่งจรวดไปอวกาศ คืนก่อนหน้าก็ยังทิ้งตัวหลับปุ๋ยได้สบาย ๆ

ส่วนหลวนเหิง... กลับอ่านความคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ถึงอย่างไรก็เป็นลูกพี่ลูกน้องร่วมสายเลือดกับม่อเฉียน ย่อมมีความสุขุมลุ่มลึกและไว้เชิงอยู่พอตัว

พวกเขาเดินลัดเลาะผ่านทางเชื่อมแล้วก้าวขึ้นสู่เวที

เจิ้งสวินยืนรออยู่หลังม่าน ยิ้มแป้นพลางโบกมือทั้งสองข้างให้พวกเขา

"ทางนี้"

บรรดาเด็กฝึกทยอยแตะมือกับเจิ้งสวิน เขาไม่ได้พูดปลอบใจไร้สาระอย่าง "ไม่ต้องตื่นเต้นนะ" แต่เลือกที่จะบีบไหล่พวกเขาแน่น ๆ แทน

พอถึงคิวกู้อี้เซวียน สีหน้าของเขาก็ตื่นเต้นเป็นพิเศษ

"พี่สวินคอยดูเถอะ ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้พี่ชายกับพ่อเห็นให้ได้!"

เจิ้งสวินอยากบอกเหลือเกินว่าพี่ชายนายไม่ได้แคร์หรอก แถมพ่อนายก็อาจไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ แต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มฮึกเหิมขนาดนี้ เขาก็ได้แต่ยิ้มแล้วยกหมัดขึ้นชนกับอีกฝ่าย

"ไปเถอะ ทำให้พวกเขาอ้าปากค้างไปเลย"

หลวนเหิงอยู่รั้งท้ายแถวมาตลอด เขาเป็นคนสุดท้ายที่เดินมาหยุดตรงหน้าเจิ้งสวิน

เจิ้งสวินมองเด็กฝึกที่อยู่กับเขามาถึงสองคลาสแล้วพูดอย่างจริงจัง "หลวนเหิง เลิกกั๊กฝีมือได้แล้ว พุ่งขึ้นคลาส A รวดเดียวไปเลย"

มุมปากของหลวนเหิงยกขึ้นน้อย ๆ รอยยิ้มนั้นถอดแบบม่อเฉียนมาไม่มีผิด ชั่วพริบตาหนึ่งเจิ้งสวินเกือบคิดไปว่าเจ้านายมายืนอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว

"อาจารย์เจิ้งสวินครับ" หลวนเหิงเอ่ยเสียงเบา "ถ้าสุดท้ายผมได้เดบิวต์สำเร็จจริง ๆ ผมเลี้ยงข้าวคุณมื้อหนึ่งดีไหมครับ"

เจิ้งสวินบอกว่าเยี่ยมไปเลย

"งั้นตอนนี้ผมคงต้องเริ่มคิดแล้วสิ ว่าจะกินอะไรดี"

เขาไม่ได้ชอบของหรูหราฟุ่มเฟือยอะไรเทือกนั้น แค่ชอบตระเวนกินฟรีไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง

หลวนเหิงยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะก้าวตรงไปยังกลางเวที

เจิ้งสวินมองส่งจนกระทั่งทุกคนยืนประจำตำแหน่งเรียบร้อย จึงเดินอ้อมลงไปใต้เวทีอย่างวางใจ

เพลงที่คลาส D เลือกมาคราวนี้ถือว่าดีมาก จังหวะเร็ว ท่อนแร็ปแน่น เวทีระเบิดพลังจนปลุกเร้าอารมณ์ของผู้ชมให้คล้อยตามได้อย่างยอดเยี่ยม

เจิ้งสวินยืนมองอยู่ใต้เวทีตาไม่กะพริบ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเด็กฝึกที่เขาเคี่ยวเข็ญมากับมือ ตอนที่เด็กๆ ซ้อมกันจนดึกดื่น เขาก็อยู่เป็นเพื่อน ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หนที่เห็นพวกนั้นแทบจะทนไม่ไหว แต่ก็ยังกัดฟันฮึดสู้ขึ้นมาใหม่

พอมองประกายเจิดจรัสของพวกเขาบนเวที เจิ้งสวินก็เริ่มครุ่นคิดถึงความหมายของการเป็นไอดอลขึ้นมา

เขาจับพลัดจับผลูข้ามมายังโลกใบนี้ ได้มาพบกับคนกลุ่มหนึ่งที่รูปร่างหน้าตาและนิสัยใจคอแปลกประหลาด แต่กลับมีอุดมการณ์ตรงกัน

ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะผันผวนไปอย่างไร แต่ตอนนี้เจิ้งสวินรู้สึกว่า จุดเริ่มต้นของเขาก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด

เสียงเย็นเยียบของเฉิงเจี๋ยดังขึ้นจากด้านหลัง "กำลังซาบซึ้งกับผลงานที่ตัวเองปั้นมากับมืออยู่ล่ะสิ?"

"..."

สัญชาตญาณสั่งให้เจิ้งสวินเหวี่ยงหมัดไปข้างหลังทันที ทว่าเฉิงเจี๋ยก็ปัดป้องได้อย่างทันท่วงที ซ้ำยังขยับตัวบังมุมกล้องไลฟ์สดเอาไว้ได้พอเหมาะพอเจาะ จึงไม่ถูกจับภาพได้

ไม่อย่างนั้นคงมีหัวข้อ "twt วงแตก" พุ่งขึ้นไปติดเทรนด์ภายในเวลาไม่กี่นาทีแน่

เฉิงเจี๋ยนั่งอยู่เฉียงไปทางด้านหลังซ้ายของเจิ้งสวิน ซึ่งเป็นมุมอับสายตาที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ถ่ายทำและสายไฟระโยงระยางพันกันยุ่งเหยิง

เจิ้งสวินถามเขา "แกมาทำอะไรตรงนี้? แอบออกมาจากที่นั่งแขกรับเชิญแบบนี้จะไม่มีปัญหาเหรอ?"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า เมื่อกี้ฉันก็ขึ้นเวทีไปกับคลาส A ไม่ใช่หรือไง พอเดินผ่านมาก็เลยแวะมาดูหน่อยว่าแกกำลังทำอะไรอยู่"

"เมื่อกี้แกขึ้นไปแสดงกับคลาส A ด้วยเหรอ?"

"ฉันแค่ยืนอยู่อีกฟากของแถว แกมองไม่เห็นฉันเลยเรอะ?"

"ฉันลืมไปแล้วว่าเห็นหรือเปล่า"

"..."

แน่นอนว่าเจิ้งสวินแค่พูดหยอกเล่น แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขายังข้องใจ

"แขกรับเชิญคนอื่นเขายืนข้างพิธีกรกันหมด ทำไมแกต้องทำตัวเป็นข้อยกเว้นอยู่คนเดียวด้วย?"

"อยู่ข้างนอกก็ต้องรักษาระยะห่างเข้าไว้สิ จะได้ดูยุติธรรม ไม่มีใครเอาไปนินทาได้ไง" เฉิงเจี๋ยตอบหน้าตาเฉยอย่างมีเหตุผลสุด ๆ

"...ฉันไม่ได้เป็นคนให้คะแนนสักหน่อย แกจะไปกังวลเรื่องไร้สาระพวกนั้นทำไม?"

ทั้งสองคนคุยเล่นกันได้ไม่กี่ประโยค การแสดงของคลาส D ก็จบลง

ราบรื่นมาก สมบูรณ์แบบสุด ๆ กู้ซื่อจื่อกับหลวนไท่จื่อไม่ได้วางมวยกัน แถมหลวนเหิงก็ไม่ได้เล่นตุกติกแปลก ๆ บนเวทีด้วย

มันปกติดีเสียจนเจิ้งสวินยังอดแปลกใจไม่ได้

ผู้ชมเองก็ตกตะลึง คอมเมนต์บนจอวิ่งรัวเร็วดั่งพายุ

: คนที่เป็นเซ็นเตอร์คือใครน่ะ? หล่อมาก!

: หลวนเหิงไง! หลวนเหิง! ฉันจะป้ายยาเขากับคนทั้งโลกเลย!

: แปลกแฮะ รอบนี้หลวนไท่จื่อไม่เห็นเล่นตุกติกอะไรเลย

: ใช่คนที่บอกว่าไม่ชอบลู่เจ๋อเมื่อคราวก่อนหรือเปล่า?

: จำได้แล้ว ยังติดเทรนด์อยู่เลยเนี่ย

: ไม่ชอบก็ปกตินี่? อยู่ที่นี่ทุกคนคือคู่แข่งกันทั้งนั้น มิตรภาพร่วมทีมน่ะมันของปลอมทั้งเพ

: บ้าไปแล้ว คนที่บูลลี่เพื่อนร่วมทีมแบบหลวนไท่จื่อเนี่ยนะจะมาชุบตัวได้? ม่อเฉียนทุ่มเงินไปเท่าไหร่กันถึงได้ดันไท่จื่อขนาดนี้

: บอสเซียวไม่น่าจะสนใจหรอกมั้ง? คนเก่งในสังกัดเขามีตั้งเยอะแยะ จะดันคนไหนก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

: แต่หลวนเหิงเป็นญาติเขานะ! มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง?

ข้อความแสดงความเห็นเรื่องดราม่าก่อนหน้านี้ระหว่างหลวนเหิงกับลู่เจ๋อ รวมถึงความสัมพันธ์ของเขากับม่อเฉียน ถูกส่งเข้ามารัว ๆ บนหน้าจออีกครั้ง

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สเตจนี้ของหลวนเหิงตกแฟนคลับไปได้เพียบจริง ๆ เพราะการแสดงบนเวทีไม่เคยโกหกใคร และฝีมือของเขาก็ประจักษ์แก่สายตาทุกคนแล้ว คราวนี้เขาจัดเต็มแบบไม่มีกั๊ก ไม่คิดเหลือทางถอยให้ตัวเองเลยสักนิด

แม้แต่เจิ้งสวินยังคาดไม่ถึงเลยว่า คราวนี้หลวนเหิงจะเอาจริงเข้าให้แล้ว

เฉิงเจี๋ยแอบย่องกลับไปที่นั่งแขกรับเชิญเรียบร้อยแล้ว พอการแสดงจบลง เจิ้งสวินก็เดินขึ้นไปบนเวที

บนหน้าผากของกู้อี้เซวียนมีหยาดเหงื่อผุดพรายเป็นประกาย เขาส่งสายตาวิบวับให้เจิ้งสวิน เจิ้งสวินจึงยิ้มตอบกลับไป

แม้แต่หลวนเหิงก็ยังยืนหอบหายใจอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก ชัดเจนว่ารอบนี้ทุ่มเทสุดตัวจริง ๆ

ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างเจิ้งสวินคือเสิ่นกวานยวี่ เสี่ยวเสิ่นโชว์บนเวทีรอบนี้ได้อย่างโดดเด่นมาก เดิมทีเขาก็มีต้นทุนยอดเยี่ยมอยู่แล้ว เพียงแต่ถูกบริษัทดองเอาไว้หลายปี

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็ได้รับโอกาสอีกครั้ง การจะกลับคืนสู่จุดสูงสุดเดิมจึงเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

เสิ่นกวานยวี่แทบไม่มีเหงื่อสักหยด พละกำลังจัดว่าดีเยี่ยม เขารับไมโครโฟนมาจากมือเจิ้งสวินแล้วส่งยิ้มให้

เจิ้งสวินรู้สึกว่าเสี่ยวเสิ่นดูสดใสขึ้นกว่าเดิม ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม อย่างน้อยก็กำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดี

ลำดับถัดไปคือช่วงเวลาที่เมนเทอร์จะให้ความเห็นต่อเด็กฝึกคลาส D