ตอนที่ 91 สวัสดีครับอาจารย์ทั้งสามท่าน

คราวนี้คนที่เริ่มพูดก่อนคือจ้าวหราน เขาเอ่ยชมเหล่าเด็กฝึกว่าทำได้ดีก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็หันไปตั้งคำถามกับเจิ้งสวินเหมือนเช่นเคย

"ขอถามอาจารย์เจิ้งน้อยหน่อย คุณกระตุ้นศักยภาพของทุกคนยังไง ถึงพาการแสดงที่มีคุณภาพสูงขนาดนี้มาให้พวกเราได้"

เจิ้งสวินยกไมโครโฟนขึ้น "คงเพราะต้องทำให้ดีกว่าเด็กฝึกเยอะๆ มั้งครับ ให้พวกเขาได้เห็นว่าการแสดงที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริงเป็นยังไง"

พอจ้าวหรานได้ยินก็หัวเราะร่า

"ดูออกเลยว่าอาจารย์เจิ้งน้อยยอมรับในตัวเองสูงมาก"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ" เจิ้งสวินพยักหน้า "บนโลกใบนี้ผมคือคนที่ยอมรับตัวเองมากที่สุดแล้ว"

ทั้งที่เป็นคำพูดอวดตัวเองแท้ๆ แต่เพราะสีหน้าของเจิ้งสวินจริงจังเกินไป กลับทำให้ผู้ชมรู้สึกคล้อยตามและเชื่อถือเสียอย่างนั้น

ในคอมเมนต์วิ่งบนจอก็พากันขำครืน

: เจิ้งสวินพูดความจริงเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

: ยอมรับๆ อาจารย์เจิ้งน้อยมีฝีมือของจริง

: เพิ่งเคยดูรายการนี้ครั้งแรก พิธีกรตลกเป็นบ้า 5555 มีแฟนคลับคนไหนช่วยป้ายยาหน่อยได้ไหม

: ถามถูกคนแล้วเพื่อน! คนที่อยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ก็คือ ราชาแห่งการสร้างสรรค์ เทพเป่าโซวหน่าปลอม ผู้กล้าไล่กวดโจรสามช่วงตึก มักเน่สารพัดประโยชน์ของ twt—เจิ้งสวิน!

: อ้าว สรุปเขาเป็นไอดอลด้วยเหรอ นึกว่าเป่าโซวหน่ากับวิ่งไล่จับโจรเฉยๆ ซะอีก ทำไมประวัติพี่แกดูซับซ้อนจัง

: มาติ่งเจิ้งสวินเถอะแก ไม่เคยตามไอดอลคนไหนแล้วเปิดหูเปิดตาขนาดนี้มาก่อนเลย

: ถ้าสวินไม่มาเป็นไอดอล ฉันก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะไปทำอะไรอีก พี่แกทำเป็นสารพัดอย่างเกินไปแล้ว

: แต่ฉันกลับรู้สึกขอบคุณที่เจิ้งสวินยอมมาเป็นไอดอลนะ เขาทำอะไรก็เก่งไปหมด ถ้าเขาเลือกไปเฉิดฉายในวงการอื่น ชาตินี้ฉันคงไม่มีโอกาสได้รู้จักเขาแน่ๆ

ในระหว่างที่ช่องคอมเมนต์กำลังป้ายยาเจิ้งสวินให้คนดูหน้าใหม่อยู่นั้น ทางฝั่งเมนเทอร์ก็ให้ความเห็นเสร็จสิ้นพอดี

ในช่วงท้าย กู้ซิวฉียังเจาะจงถามเสิ่นกวานยวี่เป็นพิเศษว่า รู้สึกอย่างไรบ้างที่ได้มาร่วมรายการศึกเดบิวต์จิ่วติ่ง

เสิ่นกวานยวี่ยกไมโครโฟนขึ้น สีหน้าท่าทางดูประหม่าอยู่เล็กน้อย

"ผม... ไม่ได้ยืนต่อหน้าผู้ชมเยอะขนาดนี้มานานแล้ว ก็เลยตื่นเต้นนิดหน่อยครับ หวังว่าจะไม่ได้เป็นตัวถ่วงนะ เด็กฝึกคลาส D เก่งกันทุกคนเลย"

กู้ซิวฉียิ้มรับ "การแสดงของคุณไม่มีข้อกังขาอยู่แล้ว การที่จิ่วติ่งเชิญคุณมาร่วมรายการได้ก็นับเป็นโชคดีของพวกเราเช่นกันครับ"

ดูจากคำพูดของอาจารย์กู้น้อยแล้ว จิ่วติ่งยังคงให้การสนับสนุนเสิ่นกวานยวี่และคนตระกูลเสิ่นอย่างเต็มกำลัง เมื่อรายการตอนนี้ออกอากาศไป ทิศทางการแก่งแย่งอำนาจภายในของอิ๋นเสวี่ยคงต้องเปลี่ยนไปอีกระลอกแน่

ตอนนี้การแสดงของทั้งห้าคลาสสิ้นสุดลงทั้งหมดแล้ว ลำดับถัดไปคือช่วงการลงคะแนนโหวต

ทั้งเมนเทอร์และแขกรับเชิญต่างมีสิทธิ์ลงคะแนน โดยหนึ่งเสียงของพวกเขาจะมีค่าเท่ากับสิบคะแนนโหวตจากผู้ชม

เด็กฝึกทั้งยี่สิบห้าคนขึ้นมายืนเรียงแถวบนเวที โดยมีเจิ้งสวินและเถาเสวี่ยฉิง สองพิธีกรยืนอยู่ด้านหน้าสุด

ครั้งนี้เจิ้งสวินใช้น้ำเสียงราบเรียบ ในช่วงเวลาโหวตอันตึงเครียดเช่นนี้ พิธีกรจำเป็นต้องคุมบรรยากาศให้สุขุมเข้าไว้

"ขอเชิญเมนเทอร์ แขกรับเชิญ และผู้ชมในฮอลล์ทุกท่าน เริ่มลงคะแนนโหวตได้เลยครับ"

จอยักษ์ด้านหลังแปรเปลี่ยนเป็นกราฟแท่งแสดงคะแนน พร้อมรูปโปรไฟล์ขนาดเล็กของเด็กฝึกทั้งยี่สิบห้าคนกำกับอยู่ด้านบน

สีหน้าของเด็กฝึกแต่ละคนล้วนแตกต่างกันไป บางคนหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผาก เฝ้ารอผลลัพธ์ด้วยความกระวนกระวายใจ

สิ้นเสียงกลองรัวที่กระหน่ำดังขึ้นเรื่อย ๆ ผลคะแนนก็ปรากฏให้เห็นในที่สุด

รอบนี้จะคัดเด็กฝึกห้าอันดับสุดท้ายออก ส่วนคนที่เหลือจะต้องจัดแบ่งคลาสใหม่ตามอันดับคะแนน

เถาเสวี่ยฉิงส่งสัญญาณให้กล้องจับไปที่จอยักษ์ "ผลออกมาแล้วค่ะ ขอแสดงความยินดีกับเด็กฝึกที่ผ่านเข้ารอบ และขอเชิญ...เด็กฝึกที่ไม่ผ่านการคัดเลือก ก้าวออกมาด้านหน้าเวทีด้วยค่ะ"

จากผลบนจอยักษ์ ห้าอันดับรั้งท้ายเป็นเด็กฝึกจากคลาส E สามคน คลาส D หนึ่งคน และคลาส C อีกหนึ่งคน

เมื่อเห็นเด็กฝึกในสังกัดตัวเองตกรอบ เจิ้งสวินก็อดใจหายไม่ได้เช่นกัน

ปัจจัยที่มีผลต่อคะแนนโหวตมีมากมาย ความสามารถเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ทว่าเสน่ห์ดึงดูดใจผู้ชมก็สำคัญไม่แพ้กัน

ทุกคนล้วนเป็นศิลปินในบริษัทเดียวกัน ม่อเฉียนแสดงออกชัดเจนว่าจะไม่เล่นตุกติกใต้โต๊ะ ปล่อยให้ฟาดฟันแข่งขันกันเอง ผู้ชนะเท่านั้นที่จะเป็นฝ่ายอยู่รอด

คนที่มีฐานแฟนคลับเดิมอยู่แล้วย่อมโดดเด่นได้ง่ายกว่า ส่วนหน้าใหม่ก็เห็นชัดๆ ว่าเสียเปรียบ

เด็กฝึกที่ตกรอบบางคนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ทุกคนต่างทุ่มเทกันมามาก

แน่นอนว่ากลุ่มนายแบบที่หลี่ซู่ดูแลยังคงนิ่งสงบ พวกเขามาที่นี่ก็แค่สร้างความคุ้นหน้าคุ้นตาและเก็บเกี่ยวแฟนคลับ ซึ่งส่งผลดีต่องานในอนาคตอยู่แล้ว

ต่อให้ตกรอบไป พวกเขาก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองไร้ฝีมือเลยสักนิด

ก็แค่คนดูรสนิยมไม่ถึง ไม่เข้าใจทักษะการร้องและการเต้นของพวกเขาต่างหาก

บางทีจิ่วติ่งอาจจะชอบความมั่นหน้าเบอร์นี้ก็ได้ ขอแค่รักษาความหน้าหนาและมั่นใจระดับนี้ไว้ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็เอาตัวรอดได้ทั้งนั้น

การจัดอันดับในครั้งนี้ ลู่เจ๋อยังคงครองอันดับหนึ่งอย่างเหนียวแน่น ขณะที่อันดับของกู้อี้เซวียนกับหลวนเหิงก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ตอนนี้กู้อี้เซวียนไต่ขึ้นมาอยู่อันดับสี่ เข้าสู่คลาส A อย่างเป็นทางการ ความจริงตอนแรกเขาก็อยู่คลาส B อยู่แล้ว เพียงแต่เวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกโดนเพื่อนร่วมทีมที่มั่นใจแบบไม่ลืมหูลืมตาฉุดเอาไว้

พอการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองจบลง เขาก็กลับมาอยู่ในอันดับที่ตัวเองควรอยู่จนได้

ส่วนหลวนเหิง เด็กฝึกอีกคนที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก เข้ามาเป็นอันดับเจ็ดและถูกจัดไปอยู่คลาส B

ช่วงเป็นเด็กฝึก หลวนเหิงค่อนข้างปล่อยจอย วิดีโอโปรโมตก็มีไม่เยอะ คนจึงไม่ค่อยรู้จัก ฐานแฟนคลับเลยมีน้อย

พอได้มาร่วมศึกเดบิวต์ครั้งนี้ ประโยคที่ว่า "ไม่ชอบ" ส่งให้เขาติดเทรนด์ ยอดฟอลโลว์พุ่งขึ้นจริง แต่งอกมาแต่แอนตี้แฟนทั้งนั้น

แต่ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนที่ไร้กระแสอย่างสิ้นเชิง สถานการณ์ตอนนี้นับว่าดีขึ้นมาก อย่างน้อยก็มีคนเริ่มจับตามองแล้ว

เวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองนี้เองที่ทำให้หลวนเหิงเริ่มตกแฟนคลับเข้าด้อมอย่างจริงจังและก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง แม้พวกแอนตี้จะยังขยันตามด่าไม่เลิกราว่าเป็นเด็กเส้นของค่าย แต่ด้วยฝีมือและหน้าตาระดับนี้ คนที่เปิดใจชอบย่อมเริ่มทำความรู้จักเขาเอง

พอได้ลองตามดูจริงๆ ถึงหลวนเหิงจะมีศักดิ์เป็นญาติของม่อเฉียน แต่เขาก็ไม่เคยทำตัวนอกลู่นอกทางเลยสักนิด แม้แต่ท่าชูนิ้วโป้งรัวๆ แบบหลุดโลกบนเวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรก ก็กลายเป็นมีมยอดฮิตไปแล้วด้วยซ้ำ

จุดด่างพร้อยเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้ที่พอจะขุดมาโจมตีได้ ก็มีแค่ประโยคที่ว่า "ไม่ชอบ" นั่นแหละ แต่ถึงไม่ชอบแล้วจะทำไม หลวนเหิงไม่ได้ทำอะไรเพื่อจงใจกีดกันลู่เจ๋อเสียหน่อย ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาแทบไม่เคยอยู่คลาสเดียวกันเลยด้วยซ้ำ

วาทกรรมชุดนั้นของแฟนคลับลู่เจ๋อ ในสายตาคนนอกจึงฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

การแสดงรอบนี้ทำให้หลวนเหิงได้รับกระแสตอบรับด้านบวกอย่างท่วมท้น แต่เจ้าตัวกลับยังมีท่าทีสงบนิ่งมาก

ตอนที่เดินลงจากเวทีไปตามฝูงชน เขากับลู่เจ๋อก็ก้าวมาอยู่ใกล้กันโดยไม่รู้ตัว

เด็กฝึกคนอื่นที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันชะเง้อคอมอง นึกว่าคู่ปรับคู่นี้จะเปิดศึกปะทะคารมกันเสียแล้ว

แต่ทั้งสองคนกลับนิ่งสงบผิดคาด ลู่เจ๋อยังคงทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ตามปกติ ส่วนหลวนเหิงมีเพียงรอยยิ้มบางๆ ผุดตรงมุมปาก ไม่ได้เอ่ยปากอะไรเช่นกัน

กลายเป็นกู้อี้เซวียนที่วิ่งตามหลวนเหิงมาจากด้านหลังแล้วยกแขนขึ้นพาดไหล่เขาไว้

"รอบนี้ไม่ได้อยู่คลาสเดียวกับนายแล้ว ไม่มีใครคอยคุยเรื่องไร้สาระด้วย รู้สึกเสียดายบ้างไหมเนี่ย"

"ฉันคง... รู้สึกสงบหูดี"

"..."

กู้อี้เซวียนตั้งท่าจะพูดต่อ แต่หลวนเหิงโบกมือตัดบทแล้วเดินแยกไปอีกทาง

การถ่ายทอดสดรอบนี้จบลงแล้ว ผู้ชมเริ่มทยอยออกจากงาน เจิ้งสวินกอดกระติกน้ำร้อนใบยักษ์ไว้แนบอก กำลังคุยเล่นหัวเราะร่ากับเมนเทอร์อีกสองคน

จ้าวหรานตาไว เหลือบไปเห็นหลวนเหิงเข้าพอดี

"หลวนเหิงเหรอ มานี่ๆ มีเรื่องจะคุยด้วยสักสองสามคำ"

เดิมทีหลวนเหิงตั้งใจจะมาหาเจิ้งสวินอยู่แล้ว แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังติดคุยอยู่จึงกะว่าจะเดินเลี่ยงไป

แต่ในเมื่อจ้าวหรานกวักมือเรียก เขาจึงชะงักเท้าเล็กน้อย แล้วเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสาม

"สวัสดีครับอาจารย์ทั้งสามคน"