ตอนที่ 92 บริษัทให้พวกเราออกไปเที่ยวเล่น

จ้าวหรานเรียกหลวนเหิงมาไม่ใช่เพื่อจับผิด แต่ตั้งใจจะเอ่ยปากชมสักหน่อย

"การแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบสองคราวนี้ นายทำผลงานได้น่าทึ่งมากจริงๆ ฉันชักอยากรู้แล้วสิว่าไปได้แรงบันดาลใจมาจากไหน คงไม่ใช่ว่าบอสม่อเรียกไปคุยเป็นการส่วนตัวหรอกนะ"

จ้าวหรานเอ่ยแซว หลวนเหิงชะงักไปอย่างมีพิรุธ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ "พี่ม่อเฉียนงานยุ่งขนาดนั้น จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจผมล่ะครับ"

กู้ซิวฉีที่อยู่ข้างๆ ไม่พลาดจังหวะลังเลชั่วพริบตานั้น หลวนเหิงยังอายุน้อยและชั่วโมงบินยังน้อยเกินไป บางเรื่องเลยยังเก็บอาการไม่อยู่

แต่กู้ซิวฉีไม่ได้พูดเปิดโปง เพียงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "คราวนี้ขึ้นมาอยู่คลาส B แล้ว พยายามต่อไปนะ เดี๋ยวอาจารย์เจิ้งน้อยก็ต้องช่วยชี้แนะนายต่อเหมือนกัน"

เจิ้งสวินที่กำลังกระดกน้ำอึกๆ ทำตัวไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งจนแทบสำลัก

เขาหรี่ตาข้างหนึ่งพลางไอค่อกแค่กไม่หยุด

"อาจารย์กู้น้อย แค่กๆ... ปกติผมต้องไปคลาส C ไม่ใช่เหรอครับ"

"อ๋อ เรื่องนี้จริงๆ เป็นการปรับเปลี่ยนกะทันหันหลังผมปรึกษากับอาจารย์จ้าวหรานแล้ว พอดีอยากถามความเห็นคุณอยู่เหมือนกัน" กู้ซิวฉีพูดพลางยื่นซองกระดาษทิชชูให้ "หลังจบการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบสามก็จะเป็นรอบชิงชนะเลิศแล้ว ในฐานะเมนเทอร์ พวกเราต้องดูแลต่ออีกอย่างมากแค่สองสัปดาห์เท่านั้น การชี้แนะเด็กฝึกคลาส B จะสบายกว่าหน่อย คราวนี้คลาส B มีแต่คนฝีมือค่อนข้างดี ผมกับอาจารย์จ้าวหรานอยากให้คุณได้เซฟแรงไว้บ้าง ก็เลยจัดแบบนี้"

จ้าวหรานกับกู้ซิวฉีคิดเผื่อเจิ้งสวิน ไม่อยากให้อัจฉริยะตัวน้อยที่จิ่วติ่งเพิ่งเซ็นสัญญาเข้ามาต้องเหนื่อยเกินไป แถมคลาส C รอบนี้ยังมีพี่ชายปากแข็งจอมมั่นคนนั้นอยู่ รับมือค่อนข้างลำบาก สองเมนเทอร์จึงปรึกษากันแล้วตัดสินใจไม่โยนโจทย์ยากนี้ให้เจิ้งสวิน

การจัดสรรแบบนี้ คนที่ดีใจที่สุดคงหนีไม่พ้นหลวนเหิง

เดิมทีเขานึกว่าพอเลื่อนขึ้นมาคลาส B รอบนี้ จะหมดโอกาสได้รับคำชี้แนะจากเจิ้งสวินเสียแล้ว นึกไม่ถึงว่าสวรรค์จะประทานโอกาสให้ได้อยู่คลาสเดียวกันอีกครั้ง

คิ้วที่ขมวดอยู่ของหลวนเหิงคลายออก เขารู้อยู่แล้วว่าตัวเองเป็นคนโชคดีมาแต่ไหนแต่ไร

เจิ้งสวินแอบถอนหายใจในใจไปหลายระลอก เขาย่อมรู้ดีว่านี่คือความหวังดีของเมนเทอร์ทั้งสอง และการจัดแบบนี้ก็เป็นผลดีต่อตัวเขามากกว่าจริงๆ

แต่ถ้านับครั้งนี้ด้วย เขากับหลวนเหิงก็โคจรมาเจอกันเป็นครั้งที่สามแล้ว

ช่างเป็นบุพเพสันนิวาสอันพิศวงที่ผูกไว้แน่นหนาเสียจริง

"งั้นก็ได้ครับ ผมไม่มีปัญหา" เจิ้งสวินปิดฝากระติกน้ำเก็บอุณหภูมิใบยักษ์ของตัวเองพลางพยักหน้า

เรื่องนี้จึงเป็นอันตกลงกันตามนี้

นับแต่รู้ว่าเจิ้งสวินได้เป็นเมนเทอร์คลาส B น้ำเสียงในการพูดคุยของหลวนเหิงก็ผ่อนคลายลงไปมาก จนจ้าวหรานต้องเหลียวมองเขาอยู่หลายรอบ

"ไอ้หนุ่มนี่ เพิ่งจะเริ่มต้นเองนะ การเชือดเฉือนยังรออยู่ข้างหลัง อย่าเพิ่งเหลิงไปล่ะ"

"ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกครับ อาจารย์จ้าวหราน"

ระหว่างที่ทั้งสี่คนกำลังคุยกัน จ้าวหรานก็คว้าตัวเด็กฝึกที่เดินผ่านไปมาได้อีกคน

"ลู่เจ๋อ! มานี่ๆ พอดีเลย ฉันมีเรื่องจะพูดกับนายอยู่เหมือนกัน"

อาจารย์จ้าวหรานคว้าตัวเด็กฝึกผู้โชคดีได้แม่นยำทุกราย แผ่นหลังของลู่เจ๋อขณะเดินชะงักแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่พอหันกลับมา เขาก็กลับมาตีหน้านิ่งเย็นชาเหินห่างตามเดิม

"สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน"

ลู่เจ๋อยืนข้างหลวนเหิง โดยเว้นระยะห่างระหว่างกันไว้พอสมควร

ทางขวามือของเขาคือเจิ้งสวิน ตำแหน่งนี้อยู่ห่างจากจ้าวหรานที่สุด แต่นั่นก็ไม่อาจขัดขวางอาจารย์จ้าวน้อยจากการเอื้อมแขนมาพาดไหล่เขาแล้วตบปุๆ อย่างแรงได้

"ลู่เจ๋อ ถึงแม้การแสดงบนเวทีทั้งสองครั้งจะได้อันดับหนึ่ง แต่นายก็อย่าเพิ่งหลงระเริงล่ะ!"

"ผมไม่ได้หลงระเริงครับอาจารย์"

"แน่นอนว่าตื่นเต้นดีใจพอประมาณน่ะได้อยู่แล้ว ยังไงวัยอย่างนายก็เก็บความรู้สึกไม่อยู่หรอก"

"ผมไม่ได้เป็นอย่างนั้นจริงๆ ครับอาจารย์"

ลู่เจ๋อปฏิเสธไปถึงสองครั้ง แต่จ้าวหรานที่เอาแต่ฟังเสียงตัวเองกลับปัดคำพูดเขาตกไปโดยสิ้นเชิง

แม้แต่เจิ้งสวินยังรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"จ้าวหราน คุณไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยสักนิด"

ความสัมพันธ์ระหว่างเจิ้งสวินกับจ้าวหรานพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดดจากศึกเดบิวต์จิ่วติ่งครั้งนี้

คลื่นสมองของทั้งสองคนตรงกันเป๊ะ ไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไรก็รับส่งมุกกันได้ลื่นไหล จนถึงขั้นรู้สึกเหมือนเจอกันช้าไปด้วยซ้ำ

พอเจิ้งสวินทักขึ้นมา จ้าวหรานก็ร้อง "อ๋อๆ" รับคำ แล้วหันไปถามลู่เจ๋อ "น้องลู่ เมื่อกี้เธอจะพูดอะไรนะ"

"..."

ลู่เจ๋อแทบไม่เคยจนคำพูดขนาดนี้มาก่อน เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วสั่งให้สมองลบภาพความทรงจำเมื่อครู่ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

"ผมไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นครับ อาจารย์"

ลู่เจ๋อพูดตัดบทเพียงไม่กี่คำก็หาข้ออ้างขอตัวออกไปก่อน

หลวนเหิงเองก็เหมือนจะมีธุระเช่นกัน จึงขอตัวล่วงหน้าไปก่อนอีกคน

พอเด็กฝึกทั้งสองคนเดินจากไป เจิ้งสวินก็มองตามแผ่นหลังของลู่เจ๋ออย่างครุ่นคิด

"เป็นอะไรไปเหรอเจิ้งสวิน" กู้ซิวฉีเห็นเขาเหม่อไปจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ไม่มีอะไรครับอาจารย์กู้น้อย แค่..." เจิ้งสวินไม่รู้จะพูดยังไงดี เขาพยายามเค้นสมองหาคำพูดที่เหมาะสม "น้องลู่เป็นคนค่อนข้างเงียบเหรอครับ คราวก่อนตอนผมไปสัมภาษณ์เขาที่โรงอาหาร รู้สึกเหมือนเขา..." ไม่ค่อยอยากจะสนใจตนเท่าไร

ครึ่งประโยคหลังนั้นเจิ้งสวินไม่ได้พูดออกมา เพราะกลัวว่าพูดไปแล้วจะทำให้เกิดความเข้าใจผิด

แต่ทั้งกู้ซิวฉีและจ้าวหรานต่างเข้าใจความหมายดี กู้ซิวฉีเป็นคนละเอียดอ่อนเสมอ ส่วนจ้าวหรานแม้ภายนอกจะดูไม่คิดอะไร แต่แท้จริงแล้วกลับเซนส์ไวกับเรื่องพวกนี้มาก

เพียงแต่บางครั้งเขาก็เลือกที่จะมองข้ามความช่างสังเกตของตัวเอง แล้วพูดเฉพาะสิ่งที่อยากพูดเท่านั้น

จ้าวหรานหัวเราะร่าพลางกอดคอเจิ้งสวิน "อย่าคิดมากน่า ลู่เจ๋อก็เป็นแบบนี้แหละ มีสไตล์เป็นของตัวเอง ขนาดฉันเขายังเมินใส่เลย"

"เดินไปไหนต้องหาที่ค้ำยันร่างมนุษย์ตลอดเลยหรือไง..." เจิ้งสวินแขวะเรื่องที่อีกฝ่ายชอบมาทิ้งน้ำหนักใส่เขา

กู้ซิวฉีช่วยปลอบอีกแรง "คนของจิ่วติ่งนิสัยค่อนข้างพิลึกกันทั้งนั้น นายอย่าถือสาเลย"

มิน่าล่ะถึงมีคนบอกว่าอาจารย์กู้น้อยภายนอกดูสุภาพอ่อนโยน แต่เนื้อแท้พลังทำลายล้างสูงลิบลิ่ว พูดประโยคเดียวก็สาดกระสุนโดนเป็นแถบ แถมยังเหมารวมตัวเจิ้งสวินเข้าไปด้วย

"..."

เจิ้งสวินเงียบกริบ ไม่คิดจะซักไซ้ต่อ ถามไปก็คงมีแต่เรื่องไร้สาระ

จากคำบอกเล่าของเมนเทอร์ทั้งสองคน ลู่เจ๋อก็คงเป็นพวกนอกคอกที่ชอบทำตัวขวางโลกแบบนี้อยู่แล้ว เดี๋ยวชินไปเองก็หมดเรื่อง

ทันใดนั้นก็มีคนตบไหล่เจิ้งสวินเบาๆ จากด้านหลัง พอหันขวับไปมองก็เห็นร่างสูงใหญ่สองร่าง

เป็นเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อที่ยืนอยู่ข้างหลังเขานี่เอง

หวงเฮ่อยิ้มทะเล้นให้เจิ้งสวิน "ไปกันเถอะเจิ้งสวิน! กลับสตูดิโอกัน เจ๊ฉู่ยังต้องเรียกพวกเราประชุมอีกนะ"

เฉิงเจี๋ยส่งเสียง "จิ๊" ในลำคอแล้วปัดมือจ้าวหรานออก

"อย่ามาแตะเนื้อต้องตัว นี่สัตว์ป่าหายากประจำวงเรานะ"

พอประธานเฉิงเอ่ยปาก ทั้งจ้าวหรานและเจิ้งสวินต่างก็โวยวายขึ้นมาพร้อมกัน

จ้าวหรานยังคงมือไวพาดแขนกลับไปอีกรอบ "ฉันจะพาดแล้วทำไม ยุ่งไม่เข้าเรื่องน่า"

เจิ้งสวินแผดเสียงลั่น "ใครเป็นสัตว์ป่าหายากวะ! ช่วยมองฉันเป็นคนหน่อยเถอะ!"

"ไปกันได้แล้วๆ" หวงเฮ่อออกโรงห้ามทัพพลางดึงตัวเจิ้งสวินออกมา

ทั้งสามคนเดินออกจากตึกจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ฉู่หลีเรียกรถมารอรับพวกเขาอยู่ข้างล่างเรียบร้อยแล้ว

เฉิงเจี๋ยเปิดโทรศัพท์ ตอบข้อความผู้จัดการไปว่าพวกตนกำลังลงไป

"เจ๊ฉู่บอกว่าช่วงนี้พวกเราเหนื่อยกันมาก บริษัทเลยให้สวัสดิการปล่อยพวกเราไปแคมปิงหนึ่งวัน เจิ้งสวิน วันจันทร์นายไม่ต้องมาจิ่วติ่งใช่ไหม"

"แค่ตอนค่ำต้องไปดูเด็กฝึกคลาสบี ไม่ต้องอยู่นานหรอก" เจิ้งสวินนึกถึงตารางงานสัปดาห์หน้าแล้วชักสงสัย "ได้ไปเที่ยวก็ดีอยู่หรอก แต่พี่ฉู่หลีจะยอมปล่อยให้เราไปเที่ยวเล่นจริงๆ เหรอ ไม่ใช่ว่าจะให้ไปถ่ายเอ็มวีนอกสถานที่หรอกนะ"

"ไปถ่ายวล็อกแคมปิงต่างหากล่ะ"

"...ว่าแล้วเชียว!"

เจิ้งสวินนั่งหน้าหงิกอยู่ตรงเบาะหน้า หวงเฮ่อหัวเราะร่าพลางยื่นหน้าเข้ามา "อย่าเพิ่งเซ็งไปน่า ออกไปเที่ยวข้างนอกไม่ดีเหรอ พวกเราสี่คนยังไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลยนะ"

เฉิงเจี๋ยยกมือกุมขมับตามแบบฉบับท่านประธานจอมเผด็จการ "ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจะหนวกหูขนาดไหน"

ไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงสตูดิโอ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงฉู่หลีกับเฮ่อยวี่ซิงกำลังมีปากเสียงกันอยู่พอดี