ตอนที่ 93 แจ้งเตือนแคมปิ้ง

ที่บอกว่าเถียงกัน เอาเข้าจริงมีแค่เฮ่อยวี่ซิงที่พล่ามอยู่คนเดียว

"พี่ฉู่หลี ทำไมต้องกำหนดเป็นริมทะเลด้วยล่ะครับ"

"แล้วแกอยากไปไหนล่ะ"

"ไปบนเขาไงครับ แล้วให้ผมเหาะลงมาจากไหล่เขา โหนสลิงสักเส้น เติมสเปเชียลเอฟเฟกต์เหาะเหินเดินอากาศเข้าไปอีกหน่อย"

"...เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว ไปริมทะเลนั่นแหละ"

"นี่มันไม่ยุติธรรมเลยนะ! ผมจะประท้วง!"

"อยากประท้วงก็ประท้วงไป ฉันเคาะแล้ว"

ตอนที่ฉู่หลีเพิ่งกลับมาถึงสตูดิโอ มีแค่เฮ่อยวี่ซิงอยู่คนเดียว เธอเลยบอกเรื่องจะไปแคมปิ้งกับเขา

พอเฮ่อยวี่ซิงยืนกรานจะเลือกสถานที่แคมปิ้งในป่าเขาให้ได้ ก็เลยโดนฉู่หลีปัดตกอย่างไร้ความปรานี

ผู้ชายสี่คนใส่เสื้อกันลมสำหรับปีนเขา นั่งอยู่ท่ามกลางดงหินกับวัชพืชรกชัฏ มันน่ามองตรงไหนกัน

ทันทีที่พวกเจิ้งสวินก้าวพ้นประตูเข้ามาก็ได้ยินบทสนทนานี้พอดี ส่วนเจ้าแห่งการตื๊ออย่างเฮ่อยวี่ซิงก็พูดประโยคเดิมวนลูปใส่ฉู่หลีไปหลายรอบแล้ว

จะไม่ให้บอกว่าฉู่หลีเป็นผู้จัดการที่มีความอดทนสูงที่สุดในวงการบันเทิงได้ยังไง ในเมื่อเธอต้องนั่งสมาธิปรับอารมณ์วันละครึ่งชั่วโมงทุกวัน ถึงจะรวบรวมความกล้ามาเผชิญหน้ากับมนุษย์ประหลาดทั้งสี่คนนี้ได้

เจิ้งสวินเปลี่ยนรองเท้า แขวนเสื้อนอก แล้วเดินเข้ามาร่วมวงด้วย

"ไปริมทะเลก็ดีนี่! ผมชอบทะเล"

"เห็นไหมล่ะ" ฉู่หลีพูด "เจิ้งสวินก็อยากไปดูทะเล ยวี่ซิง แกเลิกดื้อได้แล้ว"

พอได้ยินเจิ้งสวินว่าอย่างนั้น เฮ่อยวี่ซิงก็ไม่เถียงต่อจริง ๆ เขาถอนหายใจยาวราวกับต้องยอมเสียสละครั้งใหญ่

"ก็ได้ ๆ งั้นไปริมทะเลก็ได้"

เฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อเดินตามเข้ามาในห้องนั่งเล่นเช่นกัน เมื่ออยู่กันครบแล้ว ฉู่หลีก็เริ่มเปิดการประชุมทันที

"ถึงจะต้องถ่ายวิดีโอบล็อก แต่ถ้าพวกแกมั่นใจว่าฟุตเทจที่ถ่ายกันเองมีพอ ฉันก็จะไม่ส่งทีมงานตามประกบหรอกนะ"

ซึ่งสิ่งที่เรียกว่า "ทีมงาน" ที่ว่านั้น จริง ๆ ก็มีแค่ตัวฉู่หลีคนเดียวนั่นแหละ

สิ่งที่ผู้จัดการคนนี้คิดไว้คือ แม้การไปแคมปิ้งจะเป็นงานอย่างหนึ่ง แต่ก็อยากให้พวกเขาทั้งสี่คนได้เพลิดเพลินกับวันหยุดอย่างเต็มที่ จึงไม่อยากพาคนทำงานคนอื่นไปด้วย จะได้ไม่ต้องมานั่งเกร็งจนเล่นไม่สนุก

เฉิงเจี๋ยถามขึ้น "พี่ฉู่ไม่ไปด้วยกันเหรอครับ"

ฉู่หลีเปิดเอกสารในมือเช็กตารางงานของตัวเอง "วันนั้นฉันต้องไปคุยดีลงานชิ้นหนึ่ง ไว้เรียบร้อยแล้วจะมาบอกพวกแก ส่วนวันหยุดฉันขอลาไว้อีกวันแล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก"

ศิลปินงานยุ่ง ตัวผู้จัดการอย่างฉู่หลีก็ยุ่งไม่แพ้กัน ปกติเวลาทั้งสี่คนมีตารางงาน ฉู่หลีก็ต้องตามไปด้วยตลอด แถมยังต้องคอยวิ่งเต้นคุยดีลงานต่าง ๆ อีกเพียบ

หลังเปิดประชุมสั้น ๆ กันครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้ข้อสรุป ให้สมาชิกทั้งสี่คนของวงเดินทางไปเที่ยวทะเลกันเองและจะใช้วิธีไลฟ์สด พอจบทริปแคมปิ้งค่อยกลับมาตัดคลิปวล็อกของตัวเองคนละคลิปเพื่อโพสต์ลงบัญชีส่วนตัว

คืนนั้น บัญชีทางการของ twt ก็โพสต์แจ้งเตือนไลฟ์สดทันที

TwT-official: ริมทะเล + แคมปิ้ง = ?

ภาพประกอบเป็นภาพวาดลายเส้นเด็กอนุบาลฝีมือเจิ้งสวิน เป็นรูปคนกิ่งไม้สี่คนกำลังกางแขนกางขาอย่างร่าเริง โดยมีทะเลกับเต็นท์อยู่ด้วย

ชั่วพริบตาเดียว ยอดคอมเมนต์ก็พุ่งทะลุหลักพัน

: ห๊ะ? twt จะไปเอาต์ติ้งกระชับมิตรริมทะเลเหรอเนี่ย?

: อิจฉามาก อิจฉาจัง อยากไปเที่ยววันจันทร์บ้างง่า

: นี่น่าจะเป็นการไปเที่ยวด้วยกันสี่คนครั้งแรกเลยปะ?

: กรมอุตุฯ แกต้องจำวันผิดแน่ ๆ วันนี้แหละวันจันทร์ รีบเปิดไลฟ์เดี๋ยวนี้เลย!!

ในช่องคอมเมนต์ต่างพูดคุยถึงไลฟ์สดของพวกเจิ้งสวินในวันพรุ่งนี้อย่างคึกคัก ขณะที่ตอนนี้ทั้งสี่คนกำลังล้อมวงเล่นเกมเศรษฐีกันอยู่ในสตูดิโอ

เล่นไปสี่ตา กัปตันเฉิงผู้น่าสงสารล้มละลายรวดสี่รอบ ส่วนเจิ้งสวินชนะไปสองตา ตอนนี้เลยครองตำแหน่งแชมป์เปี้ยน

บนพื้นมีสติกเกอร์สีชมพูกับสีฟ้ากองพะเนิน ซึ่งเป็นของเหลือจากการกูคาตกแต่งการ์ดแจกแฟนคลับคราวก่อน ตอนนี้ถูกงัดเอามาใช้เป็นบทลงโทษทั้งหมด

ใบหน้าของเฮ่อยวี่ซิงกับหวงเฮ่อแปะสติกเกอร์รูปดาวกับรูปลิงการ์ตูนไว้ประปราย ส่วนคนแพ้ยับเยินอย่างเฉิงเจี๋ยนั้น บนหน้าเต็มไปด้วยลวดลายสารพัด เมื่อกี้เขาเพิ่งแพ้อีกรอบ เจิ้งสวินหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ พลางแปะสติกเกอร์รูปลูกอมยักษ์ลงบนหน้าเขาเพิ่มอีกดวง

เฉิงเจี๋ยพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก "รู้งี้ไม่น่าเล่นเกมเศรษฐีแต่แรกเลย"

เฮ่อยวี่ซิงรีบดักคอไม่ให้เขาชิ่งหนี "คุณชายเฉิงจะมายอมแพ้กลางคันไม่ได้นะเว้ย! ยังเหลือเวลาอีกตั้งอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงกว่าจะได้นอน!"

กว่าจะเล่นเกมเศรษฐีรอบสุดท้ายเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปถึงห้าทุ่ม ทั้งสี่คนถ่ายรูปกลุ่มด้วยกันหนึ่งรูปแล้วโพสต์ลงแอ็กเคานต์ส่วนตัวของแต่ละคน

TwT-เจิ้งสวิน: ผมชนะแล้ว! ผมชนะแล้ว!

TwT-หวงเฮ่อ: วันนี้ไม่ตกแต่งการ์ด แต่มาตกแต่งหน้าหัวหน้าวงแทน

TwT-เฮ่อยวี่ซิง: แค่ชนะบอสเฉิงได้ ก็นับว่าชนะแล้วโว้ย!

TwT-เฉิงเจี๋ย: พวกแกสามคน ฉันจำไว้แล้วนะ

ในรูป ใบหน้าของทั้งสี่คนแปะสติกเกอร์สีสันสดใสไว้ลายพร้อย หวงเฮ่อเป็นคนยกมือถือขึ้นเซลฟี่ มีเฮ่อยวี่ซิงกับเจิ้งสวินขนาบซ้ายขวา ประกบเฉิงเจี๋ยไว้ตรงกลาง

เจิ้งสวินชูสองนิ้วให้กล้อง

ทั้งสี่คนเบียดเสียดอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน แสงไฟสีส้มอบอุ่นในห้องนั่งเล่นทาบทับลงบนใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของพวกเขา

: 555555555 ทำไมคุณชายเฉิงของเรา ขนาดเล่นเกมยังล้มละลายอีกล่ะเนี่ย!

: อบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ซึ้งจังเลย

: จ้าๆๆ สมกับเป็นพวกแกสี่คนจริงๆ แค่เล่นเกมเศรษฐียังเล่นกันได้สารพัดมุกขนาดนี้

: ยังจะเล่นอีก ยังจะเล่นอีก! เดี๋ยวพี่ฉู่ก็มาบ่นเรื่องที่พวกแกนอนดึกกันอีกหรอก!

หลังจากโพสต์รูปลงไปได้ไม่นาน ทั้งสี่คนต่างก็มุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มแล้วผล็อยหลับไป

กระทั่งเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พวกเขาก็ถูกเสียงเคาะประตูดังลั่นปลุกให้ตื่น

"สวัสดีครับ มีพัสดุมาส่งครับ!"

วันนี้ถึงคิวหวงเฮ่อทำอาหาร เขาควงกระทะอยู่ในครัวพลางตะโกนเสียงลั่น "ใครก็ได้ไปเปิดประตูที! มือฉันไม่ว่าง!"

เฮ่อยวี่ซิงกับเจิ้งสวินรีบดึงผ้าห่มคลุมโปงทันที แกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ เฉิงเจี๋ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นพลางขยี้เรือนผมสีน้ำตาลที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง

"มาแล้ว..."

พอเปิดประตู พนักงานส่งของก็ช่วยยกกล่องใบใหญ่ยักษ์สองกล่องเข้ามาด้านใน เฉิงเจี๋ยจึงฉีกเทปกาวบนกล่องกระดาษออกแล้วเปิดดู

ในครัวส่งเสียงดังโครมคราม ผสมกับเสียงหึ่งๆ ของเครื่องดูดควัน หวงเฮ่อทำอาหารเสียงดังเอะอะเป็นปกติอยู่แล้ว ครั้งนี้เขายังต้องตะเบ็งเสียงแข่งเพื่อถามออกมาอีก "ของอะไรน่ะ!"

"อุปกรณ์แคมปิ้งที่บริษัทส่งมา"

"หา?"

"อุปกรณ์แคมปิ้ง! บริษัทส่งมา!"

"ไม่ได้ยิน! ไม่ได้ยินเลย!"

"..."

คนหนึ่งอยู่หน้าประตู อีกคนอยู่ในครัว ตะโกนคุยกันไปมาสองสามรอบ หวงเฮ่อก็ยังฟังไม่ออกว่าเฉิงเจี๋ยพูดอะไร เฉิงเจี๋ยเลยขี้เกียจจะตะโกนต่อ

ผ่านไปไม่ถึงนาที จู่ๆ หวงเฮ่อก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา "ของไปแคมปิ้งเหรอ!"

"...ผัดกับข้าวของแกไปเถอะ!"

เจ้าหมอนี่ยังดึงดันจะผัดกับข้าวสองอย่างกินเป็นมื้อเช้าให้ได้ แต่เขาทำอาหารมือไว แป๊บเดียวกับข้าวก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะเรียบร้อย

เขาบอกให้เฉิงเจี๋ยไปปลุกอีกสองคนมากินข้าว เฉิงเจี๋ยเดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วกระชากผ้าห่มของเฮ่อยวี่ซิงออกพรึบเดียว

เฮ่อยวี่ซิงสะดุ้งโหยง "ค่ายกลของข้า! แตกพ่ายแล้ว!"

"รีบลุกขึ้นมาเลย อย่ามาพูดมาก"

เฉิงเจี๋ยหันกลับไปจะปลุกเจิ้งสวิน แต่กลับเห็นเจิ้งสวินม้วนตัวกลมอยู่ในผ้าห่มแล้วกระดึ๊บถอยกรูด มุดหายเข้าไปอยู่หลังโซฟาเรียบร้อยแล้ว

ก้อนผ้าห่มขนเป็ดพองฟูมีเพียงปอยผมกระจุกหนึ่งโผล่พ้นออกมา ดูเหมือนหัวมันฝรั่งที่กำลังแตกหน่อไม่มีผิด

"นายก็ด้วย ลุกขึ้นมาได้แล้ว"

เฉิงเจี๋ยเดินวนรอบก้อนผ้าห่มหนึ่งรอบ พอหาชายผ้าห่มเจอก็จับไว้แน่น พยายามข่มใจค่อย ๆ ดึงแกะออกทีละนิด

เจ้ามันฝรั่งแตกหน่อส่งเสียงขึ้นมา "พวกนายไปแคมปิ้งกัน แล้วเอามือถือฉันไปด้วยไม่ได้เหรอ เดี๋ยวฉันค่อยวิดีโอคอลคุยกับพวกนายเอา"

"...ไม่ได้" เฉิงเจี๋ยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

"เย็นชาเกินไปแล้ว เย็นชาเกินไปแล้วจริง ๆ..."

เจิ้งสวินบ่นพึมพำว่าโลกนี้ช่างแล้งน้ำใจ จิตใจคนเสื่อมทรามลงทุกวัน พลางตัวสั่นงันงกคลานออกมาจากผ้าห่ม แล้วสาวเท้าเตรียมจะพุ่งตรงไปที่ห้องครัวทันที

เฉิงเจี๋ยที่อยู่ด้านหลังรีบดันตัวเขาให้เลี้ยวไปทางห้องน้ำ

"ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน ค่อยมากินข้าว"

"อือ..."

วุ่นวายกันอยู่นาน กว่าทั้งสี่คนจะกินข้าวเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบชั่วโมง

เจิ้งสวินเปิดไลฟ์สดในมือถือ ปรับมุมกล้องอยู่สองสามที แล้วเอ่ยทักทายคนดูในห้องไลฟ์

"อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน! ผมเจิ้งสวินนะ วันนี้เป็นวันไปเอาต์ติงของพวกเรา twt ครับ"