ตอนที่ 94 กิจกรรมสานสัมพันธ์วงอย่างหนึ่งคือการต่อยกัน

แม้จะเป็นเช้าวันจันทร์ แต่ในห้องไลฟ์ก็ยังมีคนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ฝั่งทีมอัดจอก็สแตนด์บายพร้อม ทุกคนต่างรัวข้อความทักทายเจิ้งสวิน

: อรุณสวัสดิ์เจิ้งสวิน!!

: มาแล้วจ้ามาแล้ว ชีวิตมนุษย์เงินเดือนแปดโมงเช้ามันช่างรันทด แปรงฟันไปดูไปเนี่ย

: วันนี้ไปทะเลเหรอเจิ้งสวิน!

"วันนี้ไปทะเลครับ ให้ทุกคนดูบรรยากาศหน่อย พวกเราเตรียมตัวจะออกเดินทางกันแล้ว"

เดิมทีเจิ้งสวินกะจะแพนกล้องไปหาอีกสามคน ทว่าภาพที่จับได้ดันเป็นเฉิงเจี๋ยกับเฮ่อยวี่ซิงกำลังตีกันนัว

"เฮ่อยวี่ซิง ถ้านายกล้าเอาเครื่องพ่นหมอกไปด้วยล่ะก็ ฉันจะจับนายผูกเชือกชักเป็นว่าวแน่"

"พี่จะปล่อยผมลอยฟ้าก็เชิญเลย แต่ยังไงผมก็จะเอาไป มันจะได้ดูมีออร่าเซียนฟุ้งกระจายไง"

เจิ้งสวินรีบแพนกล้องกลับมาทันควัน ก่อนจะพูดกับผู้ชมด้วยสีหน้านิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เมมเบอร์กำลังปรึกษากันอย่างออกรสครับว่าจะพกอะไรไปบ้าง ของส่วนใหญ่ขนขึ้นรถเรียบร้อย กำลังจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้แหละ"

มีคนโผล่มาด้านหลังเจิ้งสวิน พร้อมกับพาดแขนลงบนบ่าของเขา

"ออกเดินทางได้แล้วเจิ้งสวิน บ๊ายบายแฟนคลับในไลฟ์เร็ว"

คนคนนั้นคือหวงเฮ่อที่เพิ่งขนของขึ้นรถเสร็จนั่นเอง

: พี่ชื่อชื่อ! หวัดดีจ้า!

: หวงชื่อชื่อของเราพึ่งพาได้ที่สุดจริงๆ ฝั่งโน้นสองคนแทบจะเปิดศึกซัดกันอยู่แล้วเนี่ย

: รีบปล่อยข่าวออกไปเร็ว twt วงแตก หัวหน้าวงกับเมนแดนซ์เปิดศึกวางมวยกันเอง!

เจิ้งสวินมองคอมเมนต์ที่กำลังเลื่อนผ่านหน้าจอแล้วพูดว่า "เดี๋ยวพวกเราต้องนั่งรถกันสองชั่วโมง พอนั่งประจำที่แล้วคงต้องขอปิดไลฟ์ชั่วคราวนะครับ"

ในคอมเมนต์ต่างร้องห้ามกันระงมว่าอย่าเพิ่งปิด เจิ้งสวินจึงหันไปมองหวงเฮ่อแวบหนึ่ง

หวงเฮ่อบอกว่า "งั้นก็ได้ ไม่ปิดก็ไม่ปิด แต่อาจจะน่าเบื่อหน่อยนะ"

แฟนคลับพากันพิมพ์บอกว่าไม่เป็นไรเลย ต่อให้พวกนายทั้งสี่คนนั่งหลับก็ยังอยากดูอยู่ดี

ทางฝั่งสองคนนั้นยังคงโอ้เอ้ไม่เลิก หวงเฮ่อจึงตะโกนลั่น "พวกนายสองคนน่ะ! เลิกเถียงกันได้แล้ว! ออกเดินทางกันได้แล้วโว้ย"

สุดท้ายแล้วเฮ่อยวี่ซิงก็ไม่ได้เอาเครื่องพ่นหมอกไป แต่เฉิงเจี๋ยกลับเอาว่าวติดไปด้วยจริง ๆ

พวกเขาเดินออกมาข้างนอก ตรวจดูสัมภาระที่อัดแน่นเต็มท้ายรถ ปิดประตูรถ แล้วออกเดินทาง

เฉิงเจี๋ยรับหน้าที่เป็นคนขับ เจิ้งสวินนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนหวงเฮ่อกับเฮ่อยวี่ซิงนั่งที่เบาะหลัง

เจิ้งสวินเบนโทรศัพท์ไปทางด้านหลังเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามเฮ่อยวี่ซิง

"ยวี่ซิงยวี่ซิง ทำไมนายถึงทำหน้าบูดแบบนั้นล่ะ"

เฮ่อยวี่ซิงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แผ่รังสีเย็นชาและความไม่สบอารมณ์ออกมาเต็มที่

"ไปถามเฉิงเจี๋ยดูสิ"

เจิ้งสวินเบนโทรศัพท์ไปทางเฉิงเจี๋ยอีกรอบ

"กัปตันเฉิง เขาถามพี่น่ะ"

"ฉันได้ยินแล้ว..." เฉิงเจี๋ยทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "เขาจะพ่นหมอกเหาะเหินเดินอากาศริมทะเลให้ได้ ฉันบอกว่ามันเว่อร์เกินไป รับไม่ได้โว้ย"

"พี่จะไปรู้อะไร นี่มันคือบรรยากาศ มันคืออิสรภาพชัดๆ!"

"เออๆๆ นายรู้ดีที่สุดแล้วกัน"

พอได้ยินเฉิงเจี๋ยตอบส่งๆ ขนทั่วร่างของเฮ่อยวี่ซิงก็แทบจะพองชันขึ้นมา จังหวะนั้นเจิ้งสวินก็พูดขึ้นข้างๆ ว่า "ไม่เป็นไรน่าวยี่ซิง พอถึงทะเลแล้ว พวกเรามาแข่งเล่นว่าวกัน"

ทันทีที่ได้ยินคำว่า "แข่ง" เฮ่อยวี่ซิงก็ลืมเรื่องเฉิงเจี๋ยไปเสียสนิท พยักหน้ารัวๆ

"ได้เลยๆๆ คนที่แพ้ต้องไปตะโกนชื่อของคนที่ได้ที่หนึ่งริมทะเล แล้วก็พูดชมเขาสามนาทีเต็ม!"

สมกับเป็น twt จริงๆ การแข่งยังไม่ทันเริ่ม ก็คิดบทลงโทษเอาไว้เสร็จสรรพแล้ว

แม้จะน่าขายหน้าอยู่บ้าง แต่ทั้งสี่คนไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้อยู่แล้ว จึงตอบตกลงกันทั้งหมด

นั่งรถไปสองชั่วโมงอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็มาถึงจุดตั้งแคมป์ที่เลือกไว้ล่วงหน้า

แล้วปัญหาแรกก็โผล่มาทักทายทันที

ลมริมทะเลแรงมาก แถมเต็นท์ที่บริษัทเตรียมมาให้ยังเป็นเต็นท์หลังใหญ่ยักษ์

ทั้งสี่คนเลยต้องช่วยกันกางโดยเปิดคู่มือดูไปด้วย

เจิ้งสวินนำโทรศัพท์ไปติดตั้งบนขาตั้ง จัดมุมกล้อง ล็อกตำแหน่งให้แน่นหนา แล้วจึงเดินไปช่วยกางเต็นท์

ทั้งสี่คนใส่เสื้อแจ็กเก็ตกันลมเพื่อให้คล่องตัวกับกิจกรรมกลางแจ้ง เฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อกำลังอ่านคู่มือไปพลาง งัดแงะบรรดาเสาพวกนี้ไปพลาง

เจิ้งสวินกอดเสาเอาไว้สองสามต้น จู่ๆ ก็มีลมแรงกรรโชกวูบหนึ่ง พัดจนผมของเขาชี้ฟูตั้งขึ้นมาทั้งหัว

ข้อความคอมเมนต์บนจอพากันหัวเราะลั่น

: สวินเอ๊ย นายดูเหมือนไม้ถูพื้นที่ตั้งอยู่ริมทะเลเลย

: ลมแรงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย 55555!

: ดอกแดนดิไลออนท้าสายลมชัดๆ

: อย่าพัดเอาผมดกหนาของพี่สวินฉันปลิวกระเจิงนะเว้ย

เมื่อศึกษาดูจนพอเข้าใจแล้ว เฉิงเจี๋ยก็สั่ง "ลงมือ" ทุกคนจึงเริ่มขยับทำตาม

ยังคงแบ่งเป็นกลุ่มพี่ใหญ่ที่พึ่งพาได้อย่างเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อ ส่วนอีกกลุ่มก็เป็นคู่คนเล็กสุดเพี้ยนอย่างเฮ่อยวี่ซิงกับเจิ้งสวินตามเคย

เฉิงเจี๋ยริบเสาเต็นท์ทั้งหมดในมือเจิ้งสวินมา แล้วแบ่งให้หวงเฮ่อไปส่วนหนึ่ง ปล่อยให้เฮ่อยวี่ซิงกับเจิ้งสวินช่วยกันคลี่ผ้าใบเต็นท์ ลมแรงพัดมาวูบเดียว ชายหาดพลันปูดพองขึ้นเป็นถุงเต็นท์ใบเบ้อเริ่ม

เฮ่อยวี่ซิงร้องลั่น "ลมบ้าอะไรเนี่ย! ฉันจะโดนพัดปลิวแล้ว!"

เขาหันไปมอง อีกฟากของผ้าใบกลับยิ่งลอยห่างออกไปเรื่อยๆ

ไม่สิ เจิ้งสวินโดนพัดปลิวไปแล้วต่างหาก!

เฮ่อยวี่ซิงวิ่งไล่ตามเจิ้งสวินพลางพยายามรวบผ้าใบที่สะบัดอย่างบ้าคลั่ง เจิ้งสวินถูกพันอยู่ในผ้าใบอันยุ่งเหยิง เสียงพูดเลยอู้อี้ฟังแทบไม่รู้เรื่อง

"ยวี่ซิง... ฉันโดน... พัด..."

"ฉันไปช่วยแล้ว!"

เฮ่อยวี่ซิงบอกจะไปช่วย แต่ขากลับสะดุดจนซวนเซ ล้มคะมำลงบนผืนทรายเสียงดังตุบ

สองคนนั้นเอะอะโครมครามขนาดนี้ เฉิงเจี๋ยที่กำลังยึดโครงเต็นท์กลับเพียงแค่เงยหน้ามองแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าทำงานต่ออย่างสงบนิ่ง

หวงเฮ่อย่อตัวลงช่วยจับโครงเต็นท์พลางเงยหน้าถาม "สองคนนั้นเป็นอะไรกันน่ะ"

"ไม่มีอะไร ปล่อยตัวเองปลิวเล่นเฉยๆ"

บนหน้าจอไลฟ์สด ผู้ชมเห็นเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อกำลังขันน็อตโครงเต็นท์อย่างใจเย็น ขณะที่ด้านหลังมีก้อนสีฟ้าอ่อนก้อนหนึ่งลอยฟิ้วผ่านจอจากซ้ายไปขวา สักพักก็ลอยฟิ้วกลับมาจากขวาไปซ้าย

"ฉันว่าฉันจับทางได้แล้ว!" จู่ๆ เจิ้งสวินก็ตะโกนลั่นมาจากข้างในเต็นท์เพื่อบอกว่าเขาคุมสถานการณ์ได้แล้ว

แล้วทั้งคู่ก็พากันพาผ้าใบผืนยักษ์พุ่งชนเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อเข้าเต็มเหนี่ยว

หวงเฮ่อ : ???

เฉิงเจี๋ย : ...

เสาสองต้นที่อุตส่าห์ตั้งขึ้นมาพับงอลงกับพื้น เส้นเลือดที่ขมับของเฉิงเจี๋ยเต้นตุบๆ เขาโยนเครื่องมือในมือทิ้งทันทีแล้วหันขวับไปตะครุบตัวสองคนนั้น

"พวกแกสองคน! ไม่ช่วยแล้วยังจะมาป่วนอีก!"

เจิ้งสวินโผล่หัวออกมาจากผ้าใบเต็นท์ในสภาพผมเผ้าชี้ฟูกระเซิงพลางแหกปากลั่น "หนีเร็ว หนีเร็ว! กัปตันจะฆ่าคนแล้ว!"

สุดท้ายทั้งสี่คนก็เปิดศึกโวยวายมะรุมมะตุ้มกันยกใหญ่ กว่าจะกางเต็นท์เสร็จ พระอาทิตย์ก็ลอยเกือบโด่งกลางหัวแล้ว

ข้อความบนจอคอมเมนต์ขำกันแทบขาดใจ

: ให้ตายสิ กิจกรรมสานสัมพันธ์ของ twt มีการต่อยตีกันด้วยเหรอเนี่ย?

: เฉิงเจี๋ยบอกว่า ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ รู้งี้ยัดเฮ่อยวี่ซิงกับเจิ้งสวินไว้ในกระโปรงท้ายรถ เตรียมทุกอย่างเสร็จค่อยปล่อยสองคนนี้ออกมาดีกว่า

: 55555 เจิ้งสวินแหกปากได้น่าสงสารมาก!

: โคตรจะวุ่นวาย นึกว่าทั้งสี่คนจะต้องกางเต็นท์กันจนฟ้ามืดซะแล้ว

: ถ้าไม่ได้พี่ชื่อชื่อที่เป็นเสาหลักแห่งเหตุผลของวงช่วยจัดการทันเวลา พวกเขาคงกางกันจนมืดค่ำจริง ๆ นั่นแหละ

: ครอบครัวนี้ขาดชื่อชื่อไม่ได้จริง ๆ

พอช่วงกลางวันกางเต็นท์เสร็จเรียบร้อย ทั้งสี่คนก็เริ่มยกเตาออกมาทำบาร์บีคิว

ด้วยฝีมือทำอาหารระดับเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อ แค่บาร์บีคิวง่ายๆ ก็จัดการได้สบายมาก

เจิ้งสวินถือเห็ดหอมเสียบไม้ไว้ในมือ นาบลงบนเตาให้ส่งเสียงฉ่าอยู่ไม่กี่วินาที ยกขึ้นมาจ้องตรวจดูอย่างจริงจังอีกสามวินาที แล้วก็วางกลับไปย่างต่อให้ดังฉ่าๆ

เห็ดหอมส่งเสียงร้องประท้วง แต่เจิ้งสวินกลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงเดินหน้า "เค้นสอบปากคำ" เห็ดหอมต่อไป

ในคอมเมนต์ต่างพากันรัวข้อความถามว่า "สุดท้ายเห็ดหอมยอมสารภาพหรือยัง"

หวงเฮ่อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทนดูต่อไปไม่ไหว "นายรีบโรยเครื่องปรุงแล้วกินเข้าไปเหอะ มันจะไหม้อยู่แล้วเนี่ย"

เจิ้งสวินหยิบขวดเครื่องปรุงมาโรยใส่ แล้วยื่นส่งให้หวงเฮ่อ

"ไม้นี้ให้พี่ พี่ชื่อชื่อ"

หวงเฮ่อนึกไม่ถึงว่าเขาจะใจกว้างขนาดนี้ รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล

"เอาไม้เนื้อในมือนายมาแลกหน่อยสิ"

"..."

หวงเฮ่อดึงความซาบซึ้งกลับคืนมาทันควัน แล้วยัดเนื้อเสียบไม้กำใหญ่ใส่มือเจิ้งสวิน

"รีบกินๆ เข้าไป อย่าพูดมาก"

ฝั่งสามคนนี้ยังนับว่าสงบเรียบร้อยดี แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงไฟลุกพรึ่บดังขึ้นมาจากข้างๆ

เฉิงเจี๋ยขมวดคิ้วหันไปมอง

"ยวี่ซิง นาย..."

"อะไรเหรอ" เฮ่อยวี่ซิงถือของเสียบไม้ที่ไหม้เกรียมเป็นตอตะโกจนดูไม่ออกว่าคืออะไรค้างไว้ บนหน้าผากยังเปื้อนเขม่าดำ เขามองกลับมาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

"...นายไม่ต้องทำอะไรแล้ว นั่งกินเฉยๆ ไปเถอะ เตาบาร์บีคิวนี่โดนนายเล่นจนจะกลายเป็นเตาหลอมยาอยู่แล้วมั้ง"

ในที่สุดเฉิงเจี๋ยก็ยึดเตานั้นมาเป็นของตัวเองจนได้

หลังจากกินกันจนอิ่มหนำสำราญ ทั้งสี่คนก็เก็บกวาดขยะและเก็บเตาเรียบร้อย ก่อนจะเตรียมตัวไปเล่นว่าวกัน