ตอนที่ 95 นี่แหละท่าผสานพลังของพวกเรา

ว่าวพวกนี้ทางบริษัทเป็นคนเตรียมให้ ถือเป็นหนึ่งในคอนเทนต์สำหรับไลฟ์สดของพวกเขา

ว่าวของเฮ่อยวี่ซิงเป็นรูปดาวห้าแฉก แต่ละแฉกผูกริบบิ้นหลากสีสันเอาไว้

ว่าวของหวงเฮ่อเป็นรูปการ์ตูนลิง บริษัทดูแลเขาดีจริง ๆ รู้ว่าชอบอะไรก็จัดหามาให้ครบ

ว่าวของเฉิงเจี๋ยเป็นทรงนกนางแอ่นที่พบเห็นได้ทั่วไป สมกับความคิดของกัปตัน ว่าวแบบนี้น่าจะลอยติดลมได้สูงกว่า

เขาหันไปดูว่าเจิ้งสวินถือว่าวแบบไหนอยู่ แต่กลับเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเอาถุงพลาสติกไปผูกกับสายป่าน

"เดี๋ยวก่อนแก" เฉิงเจี๋ยรีบห้ามทันควัน "พวกเราเล่นว่าวกันหมด แกจะปล่อยถุงพลาสติกเนี่ยนะ?"

"แบบนี้มันลอยได้ไกลกว่าไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องห่วงน่า ผมสาวกลับมาแน่นอน ไม่ทิ้งให้เป็นมลพิษต่อสิ่งแวดล้อมหรอก"

"แล้วทำไมแกไม่ปล่อยเศษกระดาษลอยไปเลยล่ะ?"

"นี่แกไม่รู้อะไรซะแล้ว เศษกระดาษมันลอยได้ไม่ไกลหรอก"

"..."

หลังโดนกัปตันเคาะกะโหลกไปทีหนึ่ง ในที่สุดเจิ้งสวินก็ยอมจำนนแต่โดยดี

ในมือของเขาเป็นว่าวรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด ทรงเรียบง่ายมาก แต่สามารถวาดภาพลงไปได้

เจิ้งสวินถือปากกาอะคริลิก วาดหัวคนทรงเหลี่ยมตัวจิ๋วลงไปสามหัว มีทั้งกัปตันหน้าดุ เมนโวคอลยิ้มแป้น แล้วก็เมนแดนซ์จอมหลงตัวเอง

"ฉันจะส่งพวกแกทั้งสามคนขึ้นฟ้าไปเลย!"

"แกก็ต้องขึ้นไปด้วยเหมือนกัน!"

พอโดนทั้งสามคนข่มขู่แกมบังคับ เจิ้งสวินจึงจำใจต้องวาดรูปตัวเองลงไปตรงที่ว่างจนได้

หัวกลม ตากลม มีเส้นพับเส้นเดียวแทนปาก

พอกินอิ่มจนมีแรง ทั้งสี่คนก็พากันวิ่งไปมาบนหาดทราย ว่าวลู่ลมทะเลแล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ลอยละล่องสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ

"ลอยแล้ว ลอยแล้วโว้ย!"

นี่เป็นครั้งแรกที่เจิ้งสวินได้เล่นว่าว ไม่คิดว่าจะทำสำเร็จ จึงตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

เฮ่อยวี่ซิงที่อยู่ข้าง ๆ ตะโกนแข่งขึ้นมาทันที "ฉันต้องปล่อยให้สูงกว่าแกให้ได้!"

"ฝันไปเถอะ!"

เมื่อว่าวลอยสูงได้ที่แล้ว เฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อจึงพากันนั่งลงคุยเล่นบนหาดทราย

มีเพียงอีกสองคนที่ไม่ยอมอยู่นิ่ง วิ่งพล่านไปมารอบตัวพวกเขาทั้งหน้าทั้งหลังไม่หยุด

คิ้วของเฉิงเจี๋ยกระตุกขึ้นมาทันที หวงเฮ่อเอี้ยวตัวหัวเราะพลางตะโกนบอก "อย่าวิ่งมั่วซั่วสิวะ! เดี๋ยวสายพันกันก็หายซ่าเองแหละ!"

"ไม่พันหรอกน่าพี่ชื่อชื่อ!"

เจิ้งสวินตะโกนตอบกลับมา เสียงดังแว่วมาจากที่ไกลลิบ บ่งบอกว่าสองคนนั้นวิ่งไปเร็วขนาดไหน

เฉิงเจี๋ยพูดขึ้นข้าง ๆ "ไม่ต้องไปสนใจสองคนนั้นหรอก วิ่งจนเหนื่อยเดี๋ยวก็กลับมาเอง"

"ฉันรู้สึกว่า...สองคนนั้นเหมือนกำลังจะวิ่งลงทะเลยังไงไม่รู้"

"...ปล่อยให้ทะเลซัดพวกมันหายไปเลยก็ดี! โทรโข่งปากสว่างสองตัว ทนไม่ไหวจริง ๆ"

หวงเฮ่อหัวเราะออกมาเบา ๆ

ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงทีละน้อย ว่าวลอยเด่นอยู่บนฟ้า ดูคล้ายนกน้อยสี่ตัว

ลำโพงบลูทูธข้างเต็นท์เปิดเพลงเปียโนท่วงทำนองฟังสบาย ท่ามกลางบรรยากาศนี้ หวงเฮ่อพลันรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาในใจ

"ไม่คิดเลยว่าฉันจะได้เดบิวต์เป็นไอดอลจริง ๆ..."

เฉิงเจี๋ยที่นั่งเท้าคางอย่างเบื่อหน่ายอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินหวงเฮ่อระบายความรู้สึกออกมา ก็มองเขาอย่างขำ ๆ "แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะ? หรือแกยังอยากจะตามหาเป้าหมายล้างแค้นคนต่อไปอยู่อีก?"

"จะเป็นไปได้ยังไง คนให้แก้แค้นยังไม่มีสักคน ฉันบอกแกตั้งนานแล้วว่าหน้าที่ของฉันมันจบลงตั้งแต่วินาทีที่มาถึงที่นี่แล้ว"

"ตอนนั้นแกก็เลยเคว้งไปเลยใช่ไหมล่ะ?"

"ก็แน่สิ" หวงเฮ่อเปลี่ยนท่านั่ง เหยียดขาทั้งสองข้างออกไปแล้วใช้มือยันพื้นทรายไว้ด้านหลัง สายป่านว่าวถูกผูกยึดไว้ข้างตัวเรียบร้อยแล้ว "มันเหมือนแกเตรียมตัวสอบมาสามปี พอถึงวันสอบ อาจารย์คุมสอบดันเดินมาบอกว่า 'นักเรียน โลกแตกแล้วนะ ยกเลิกสอบ ทุกคนได้คะแนนเต็มหมด'"

"แบบนั้นไม่ดีหรือไง?"

"แต่มัน...โลกแตกไปแล้วไง..."

หวงเฮ่อทอดสายตามองชายทะเลไกลออกไป พลันหวนนึกถึงช่วงแรกที่ตนเองข้ามมิติมายังโลกใบนี้

ทันทีที่เขากลับถึงบ้านอันว่างเปล่า ก็ได้รับข่าวว่าพวกศัตรูที่เคยทำร้ายครอบครัวจนถึงแก่ความตาย ล้วนสิ้นใจกะทันหันไปหมดแล้ว

หวงเฮ่อยืนนิ่งอยู่ในบ้านอันกว้างขวางตั้งแต่เช้าจรดค่ำ วันรุ่งขึ้น เขาซื้อดอกลิลลี่มาเต็มคันรถแล้วมุ่งหน้าไปยังสุสาน

ดอกไม้ส่วนหนึ่งถูกวางไว้หน้าป้ายหลุมศพของครอบครัว ส่วนที่เหลือ หวงเฮ่อครุ่นคิดอยู่นานครึ่งวัน สุดท้ายก็นำไปวางไว้ที่หลุมศพของพวกศัตรู

เขาเดินลงตามบันไดหินทอดยาว พลางคิดไปตลอดทางว่าต่อจากนี้ตนควรจะทำอะไรดี

ที่หน้าประตูสุสาน เขาบังเอิญพบหญิงคนหนึ่งกำลังถือช่อดอกเบญจมาศสีขาว

คนคนนั้นคือเมิ่งยวี่เจ๋อ เธอเอ่ยปากถามเขาว่า อยากมาเป็นศิลปินในบริษัทของเธอไหม

หลังจากนั้นก็คือการย้ายจากปี้ซี่มาอยู่ที่เจียอี้ เขาเป็นสมาชิกคนแรกของวง twt ซึ่งในตอนนั้นสตูดิโอมีเพียงแค่เขากับฉู่หลีเท่านั้น

ฉู่หลีเองก็เพิ่งเคยเป็นผู้จัดการไอดอลครั้งแรก ทั้งสองคนนั่งเคว้งกันคนละมุมโซฟาอย่างทำอะไรไม่ถูก

ฉู่หลีเอ่ยขึ้นมาว่า "พวกเราจะทำอะไรได้บ้างล่ะเนี่ย ไม่มีอะไรพร้อมสักอย่างเลย"

หวงเฮ่อผู้มองโลกในแง่ดีโดยกำเนิดหัวเราะร่า "ถ้าอย่างนั้นก็รอไปก่อนสิครับ รออีกนิด ไม่แน่ว่าโชคดีอาจจะรออยู่ข้างหน้าก็ได้"

หลังจากเขามาอยู่ได้ไม่ถึงเดือน เฉิงเจี๋ยก็เข้ามาร่วมสตูดิโออีกคน

หนึ่งสัปดาห์หลังจากเฉิงเจี๋ยเข้ามา เฮ่อยวี่ซิงก็ตามเข้ามาสมทบ

พวกเขาทั้งสามคนเริ่มฝึกซ้อมด้วยกัน หวงเฮ่อถามฉู่หลีว่าพวกตนกำลังจะได้เดบิวต์แล้วใช่ไหม

แต่คราวนี้กลับเป็นฉู่หลีที่บอกว่า "รออีกหน่อยเถอะ"

"ฉันรู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์อยู่ตลอดว่ายังขาดไปอีกคน รอให้เขามาก่อน แล้วพวกเราค่อยเริ่มต้นกันนะ"

คราวนี้พวกเขารอนานถึงครึ่งปีเต็ม กว่าจะได้พบกับสมาชิกคนสุดท้าย

เจิ้งสวินอุ้มแมวดำตัวหนึ่ง ยืนอยู่ตรงประตูพลางถามอย่างงุนงงว่า "ผมมาผิดที่หรือเปล่าครับ?"

...

"พรหมลิขิตระหว่างคนเรานี่มหัศจรรย์จริง ๆ เลยนะ..." หวงเฮ่อถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความซาบซึ้งใจยิ่ง

เฉิงเจี๋ยไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มบาง ๆ ออกมา

ห่างออกไปไกลลิบ ดูเหมือนเฮ่อยวี่ซิงจะถูกบีบให้ยอมจำนนเข้าให้แล้ว เขายืนตัวตรงแหน็บบนโขดหินริมทะเล ก่อนจะตะโกนลั่นออกไปทางผืนน้ำ "ขอคารวะราชาเจิ้งสวิน!! ราชาเจิ้งสวินผู้เก่งกล้าไร้เทียมทาน สติปัญญาเลิศล้ำเหนือใคร ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี!! อ๊ากกก—"

เสียง "อ๊าก" ที่ลากยาวเป็นพิเศษในตอนท้ายนั้น ฟังดูเหมือนเฮ่อยวี่ซิงกำลังระบายความอับอายขายหน้าในใจออกมาเสียมากกว่า

เจิ้งสวินยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่าอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะกระโดดเกาะหลังอีกฝ่ายอย่างได้ใจสุดขีด

"ดีมาก ๆ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่!"

"เจิ้งสวิน! วันนี้ฉันจะสู้ตายกับแก!" เฮ่อยวี่ซิงที่อายจนแทบคลั่งเต้นผางเตรียมจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง ส่วนเจิ้งสวินก็ทำหน้าทะเล้นใส่ แล้วกระตุกสายว่าววิ่งหนีเตลิดไปอย่างบ้าคลั่ง

พอวิ่งผ่านด้านหลังของเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อ เจิ้งสวินก็เบรกตัวโก่งกะทันหัน แล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนเต็มแรง

"พวกแกสองคนก็แพ้แล้วเหมือนกัน! รีบพูดเร็วเข้า! ขอคารวะราชาเจิ้งสวิน!"

หวงเฮ่อให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี "ขอคารวะราชาเจิ้งสวิน ว่าแต่ฝ่าบาทลุกออกไปได้หรือยังพ่ะย่ะค่ะ? ข้าวเที่ยงข้าพระพุทธเจ้าแทบจะพุ่งออกมาแล้วเนี่ย"

เจิ้งสวินยอมปล่อยเขา แล้วหันไปล็อกคอเฉิงเจี๋ยจากข้างหลังแทน

"เฉิงเจี๋ยก็ต้องพูดด้วย! เร็วเข้า เร็วเข้า"

แน่นอนว่าคนหัวขบถอย่างเฉิงเจี๋ยไม่มีทางยอมก้มหัวให้อยู่แล้ว

"ฝันไปเถอะ! ใครบอกว่าแกชนะกันฮะ! ว่าวยังไม่ได้สาวกลับมาเลย!"

"อ้าว แกเล่นตุกติกนี่หว่า! ข้าจะเนรเทศเจ้าไปอยู่แดนไกลโพ้นทะเล! ทหารซ้ายขวา รีบมาช่วยกันเร็ว! ลากตัวไอ้ราษฎรดื้อด้านคนนี้ไปโยนทะเลเดี๋ยวนี้!"

ทั้งสี่คนเอะอะโวยวายกันยกใหญ่ กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียจนวุ่นวายไปหมดอีกรอบ

เล่นสนุกกันมาตลอดบ่าย ท้องก็เริ่มหิวขึ้นมาอีกรอบ พวกเขาจึงปิ้งบาร์บีคิวริมทะเลกันต่อ กระทั่งดวงดาวเริ่มเกลื่อนฟ้า ทั้งสี่คนถึงช่วยกันเก็บข้าวของและขยะ เป็นอันสิ้นสุดวันแห่งความสุขไปอีกหนึ่งวัน

การไลฟ์จบลงเรียบร้อยแล้ว ระหว่างทางขากลับ เจิ้งสวินคัดรูปที่เขาถูกใจที่สุดสองรูปออกมาจากกองรูปถ่ายมากมายในอัลบั้ม

รูปแรกเป็นภาพพวกเขาทั้งสี่คนริมหาดทราย เฉิงเจี๋ยกับเจิ้งสวินยืนตัวตรง กางแขนสองข้างทำท่าเป็นตัวอักษร "T"

ส่วนหวงเฮ่อกับเฮ่อยวี่ซิงนั่งอยู่ตรงกลาง ทำท่าเป็นตัวอักษร "w"

พี่สาวที่เดินผ่านไปมาช่วยถ่ายรูปให้พลางหัวเราะพลาง ท่าโพสความยากระดับสูงนี้ค้างอยู่ได้เพียงวินาทีเดียวเท่านั้น รูปถัดมาจึงกลายเป็นภาพหวงเฮ่อกับเฮ่อยวี่ซิงล้มกลิ้งไม่เป็นท่า โดยมีเฉิงเจี๋ยกับเจิ้งสวินที่อยู่ข้าง ๆ รีบยื่นมือเข้าไปช่วยพยุงไว้

เจิ้งสวินแนบรูปทั้งสองใบลงไป พร้อมกับพิมพ์ข้อความประกอบไว้หนึ่งประโยค

: ทำไมวันที่แสนเพอร์เฟกต์ถึงต้องมีวันสิ้นสุดลงด้วยนะ