ตอนที่ 96 ทำไมพวกนายสามคนถึงตีกันได้ล่ะ

หลังจากกิจกรรมกระชับมิตรของวงจบลง เจิ้งสวินไม่ได้กลับไปที่สตูดิโอ แต่ต้องมุ่งหน้าไปยังจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์

เมื่อเทียบกับบรรยากาศสบายๆ ริมชายหาดแล้ว ทางฝั่งนี้ดูตึงเครียดกว่ากันมาก

ระบบการคัดออกเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ เด็กฝึกทั้งยี่สิบคนที่เหลืออยู่ ต่างมีสิทธิ์ตกรอบในการประเมินครั้งต่อไปได้ทั้งนั้น

ทุกคนต่างเริ่มนั่งไม่ติด แม้แต่เด็กฝึกระดับหัวแถวยังอดกระวนกระวายไม่ได้ว่าจะได้เดบิวต์หรือไม่

การแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งเดบิวต์ภายในบริษัทแบบนี้ แม้คนจะน้อย แต่ฝีมือของทุกคนล้วนไม่ธรรมดา จึงไม่มีใครกล้าการันตีว่าตัวเองจะได้เดบิวต์ร้อยเปอร์เซ็นต์

เพียงแต่บางคนเก็บอาการไม่อยู่ สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความกังวล ส่วนบางคนภายนอกยังดูสงบนิ่ง แต่ลับหลังกลับยิ่งทุ่มเทซ้อมหนักขึ้นกว่าเดิม

เจิ้งสวินมาถึงจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์ตอนสองทุ่ม ท้องฟ้าด้านนอกมืดแล้ว ทว่าภายในบริษัทยังคงสว่างจ้า ผู้คนมากมายกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานล่วงเวลา

คนในวงการนี้ชินชากับการทำงานล่วงเวลาไปนานแล้ว ทั้งการติดตามศิลปินไปออกงาน อัดรายการตั้งแต่เช้ามืด หรืองานตัดต่อเบื้องหลัง ยิ่งถ้าศิลปินมีข่าวฉาวขึ้นมา ก็ต้องคอยแก้วิกฤตพีอาร์กันข้ามคืน

ยังดีที่บอสม่อไม่เคยตระหนี่เรื่องสวัสดิการพนักงาน ค่าโอทีจึงงามเป็นพิเศษ โรงอาหารเปิดตลอด 24 ชั่วโมง แถมยังมีขนมและเครื่องดื่มหลากหลายชนิดคอยบริการไม่ขาด

เจิ้งสวินเดินเข้ามาในตึกจิ่วติ่ง แล้วบังเอิญเห็นกู้ซิวฉีเข้าพอดี

ตรงข้ามกู้ซิวฉีมีคนใส่สูทผูกเนกไทสองคนยืนอยู่ ท่าทางน่าจะเป็นพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจของบริษัท

กู้ซิวฉีเห็นเจิ้งสวินก็ส่งสัญญาณมือบอกให้รอสักครู่ พลางเดินไปส่งหุ้นส่วนทั้งสองคนที่หน้าประตู ก่อนจะย้อนกลับมาหาเขา

"เมื่อเช้าฉันเพิ่งประชุมกับม่อเฉียน พอเลิกประชุมบอสม่อก็บอกว่า ช่วงนี้พวกเมนเทอร์เหนื่อยกันมาก รอให้ศึกเดบิวต์จบลง จะเพิ่มเงินค่าตอบแทนให้อีกก้อนหนึ่ง"

ที่แท้ก็บอสใหญ่ใจป้ำจะแจกเงินนี่เอง

ตาของเจิ้งสวินเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงเหรอครับ ผมได้ด้วยไหม"

กู้ซิวฉียิ้มพลางพยักหน้า "แน่นอนสิ"

ทั้งคู่ก้าวเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน กู้ซิวฉีเอ่ยขึ้นว่าเมื่อตอนกลางวันเขาได้ดูไลฟ์กิจกรรมกระชับมิตรของพวกเจิ้งสวินด้วยเหมือนกัน

"ฉันแวบไปดูได้แค่นิดเดียว ตอนที่พวกนายเล่นว่าวกันน่ะ เป็นไงบ้าง สนุกไหม"

"สนุกมากครับ! ผมชนะด้วย เลยสั่งลงโทษพวกเฉิงเจี๋ยไปสามคน"

สวิตช์ความช่างจ้อของเจิ้งสวินทำงานทันที เขาเล่าเรื่องเมื่อตอนกลางวันเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก

กู้ซิวฉียืนฟังอยู่ข้าง ๆ พลางส่งเสียงขานรับเป็นระยะ

"กิจกรรมกระชับมิตรของจิ่วติ่งก็มีจัดบ่อยเหมือนกัน มีทั้งระดับบริษัท แล้วก็แยกตามศูนย์ ศูนย์หนึ่งเองก็ใกล้จะมีกิจกรรมเร็ว ๆ นี้แล้ว"

"กิจกรรมกระชับมิตรของบริษัทเหรอครับ...จะน่าเบื่อไหมเนี่ย" เจิ้งสวินย่นจมูก "รู้สึกเหมือนทุกคนต้องมานั่งล้อมวงฟังบอสม่อขายฝันยังไงไม่รู้"

กู้ซิวฉีหัวเราะเบา ๆ

"ไม่หรอก ม่อเฉียนใจป้ำกับเรื่องพวกนี้มาก กิจกรรมกระชับมิตรของจิ่วติ่งมีลูกเล่นเยอะแยะ ครั้งก่อนไปเล่นสกีกัน ส่วนครั้งก่อนหน้านั้นเหมาสวนสนุกทั้งแห่ง พนักงานพาครอบครัวไปด้วยได้เลยนะ"

"ว้าว" เจิ้งสวินประหลาดใจ "ฟังดูน่าสนุกจังครับ"

"กิจกรรมกระชับมิตรของศูนย์หนึ่งค่อนข้างสบาย ๆ โดยพื้นฐานแล้วสมาชิกในทีมจะเสนอเองว่าอยากไปเที่ยวที่ไหน จะในประเทศหรือต่างประเทศก็ไม่มีปัญหา"

จิ่วติ่งในฐานะบริษัทยักษ์ใหญ่ของวงการบันเทิง มีงบประมาณล้นเหลือ รูปแบบกิจกรรมกระชับมิตรจึงหลากหลายมาก

เจิ้งสวินฟังไปฟังมาก็เริ่มคล้อยตามจนใจเต้น

"ไว้คราวหน้าที่ศูนย์หนึ่งโหวตกันว่าจะไปเที่ยวที่ไหน ฉันจะชวนนายไปด้วยแล้วกัน"

"ดีเลยครับ! นับผมไปด้วยคนนะ!"

ทั้งสองคุยไปหัวเราะไป ไม่นานก็มาถึงสถานที่บันทึกเทปรายการ

จ้าวหรานมารออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว

ดูเหมือนว่ารายการจะถูกสั่งหยุดกะทันหัน หน้าห้องคลาส B มีคนมามุงกันเต็มไปหมด เจิ้งสวินกับกู้ซิวฉีสบตากัน ทั้งคู่ต่างรับรู้ได้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นแล้ว

ประตูห้องคลาส B ปิดสนิท เด็กฝึกพากันยืนล้อมอยู่ข้างนอก แม้จะมีบานประตูกั้นอยู่ แต่ก็ยังได้ยินเสียงจ้าวหรานตวาดด่าอยู่ข้างในอย่างชัดเจน

ดูท่าทางจ้าวหรานกำลังเดือดจัดทีเดียว

"ยังไม่ทันได้เดบิวต์ ก็คิดจะแย่งซีนเด่นกันแล้วเรอะ! พอมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นหน่อยก็เหลิงกันแล้วหรือไง!

"อย่าคิดว่ามีแฟนคลับแค่หยิบมือแล้วจะวิเศษวิโสนักหนา พวกนายเป็นเด็กหน้าใหม่! เข้าใจคำว่าหน้าใหม่ไหม! ข้างนอกมีหลุมพรางรอให้กระโดดลงไปตั้งเท่าไหร่ แต่นี่กลับมาเริ่มก่อเรื่องเละเทะกันเองข้างในเนี่ยนะ!"

"ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลย จิ่วติ่งไม่ต้องการศิลปินไร้สมอง! ถ้ายังทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก ไม่ต้องรอให้ฉันลงมือหรอก เดี๋ยวม่อเฉียนก็เตะพวกนายออกจากบริษัททีละคนเอง! โลกออนไลน์ด่าว่าพวกนายเป็นลูกรักค่าย แล้วคิดว่าตัวเองเป็นแบบนั้นจริงหรือไง โชคดีที่ยังไม่เริ่มไลฟ์สด ไม่อย่างนั้นรายการเดบิวต์ทั้งรายการได้พังไม่เป็นท่าแน่ ขึ้นเทรนด์โดนด่าประจานแบบนี้มันน่าดูนักเรอะ!"

บรรดาเด็กฝึกที่ยืนออกันอยู่ตรงโถงทางเดินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กู้ซิวฉีก้าวไปข้างหน้าสองก้าวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบ "ทุกคนกลับไปซ้อมที่ห้องตัวเองเถอะครับ อีกเดี๋ยวพวกเมนเทอร์ก็มาถึงแล้ว เด็กฝึกคลาส B สองสามคนตรงนั้น ยืนรออยู่ข้างนอกสักครู่นะ ผมกับอาจารย์เจิ้งสวินจะเข้าไปดูหน่อย"

เหล่าเด็กฝึกพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ไม่นานก็แยกย้ายกันไป

เจิ้งสวินผลักประตูห้องคลาส B เข้าไป ก็เห็นจ้าวหรานยืนอยู่หน้ากระจกห้องซ้อมด้วยสีหน้าบึ้งตึงเย็นชา

ตรงข้ามเขามีเด็กหนุ่มสามคนยืนเอามือไพล่หลัง ซึ่งเป็นท่ายืนรับฟังคำตักเตือนตามมาตรฐานของเด็กฝึกจิ่วติ่ง

แผ่นหลังของทั้งสามเหยียดเกร็ง ท่าทางดูไม่ยอมจำนนเอาเสียเลย

เจิ้งสวินเดินเข้าไป กระแอมไอหนึ่งครั้งแล้วเอ่ยทักจ้าวหรานก่อน "ใครทำให้อาจารย์จ้าวหรานของเราโมโหเข้าล่ะครับเนี่ย ขอดูหน้าหน่อยซิ"

พอจ้าวหรานเห็นว่าเป็นเจิ้งสวินกับกู้ซิวฉีเดินเข้ามา เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เพลิงโทสะในอกพลอยมอดลงไปมาก

"รีบมารับตัวเด็กฝึกของพวกนายทั้งสองคนไปเลยนะ วันๆ ไม่เคยทำให้เบาใจได้สักคน"

แม้รายการวาไรตี้จะแบ่งออกเป็นคลาสต่างๆ แต่เด็กฝึกส่วนใหญ่ก็อยู่ใต้การดูแลของศูนย์สอง จ้าวหรานจึงตวาดด่าพวกเขาได้อย่างไม่ผิดอะไร

จ้าวหรานเดินเลี่ยงไปด้านข้าง บิดฝาขวดน้ำแล้วกระดกดื่มรวดเดียวไปเกือบครึ่งขวด

กู้ซิวฉีเอ่ยถามเสียงเบาว่าเกิดอะไรขึ้น

จ้าวหรานกลอกตาใส่กำแพง "ให้อาจารย์เจิ้งน้อยสอบปากคำพวกเขาสามคนดูแล้วกัน อยู่ต่อหน้าฉันไม่มีใครยอมพูดความจริงสักแอะ"

เจิ้งสวินมองไปยังสามคนที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ฝั่งตรงข้าม ลู่เจ๋อ หลวนเหิง และมู่ยวี่โจว

ล้วนเป็นตัวท็อปตัวดังของรายการเฟ้นหาไอดอลครั้งนี้ทั้งนั้น

ลู่เจ๋อกับมู่ยวี่โจวหันหน้าไปคนละทิศละทาง ส่วนหลวนเหิงที่ยืนอยู่ตรงกลาง พอเห็นเจิ้งสวินเดินเข้ามาก็คลี่ยิ้มให้

"สวัสดีตอนค่ำครับ อาจารย์เจิ้งสวิน ซี้ด..."

หลวนเหิงสูดปากคราง "ซี้ด" ออกมา เจิ้งสวินถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าแก้มข้างหนึ่งของเขาบวมแดงเป็นรอยช้ำ

เจิ้งสวินขมวดคิ้วทันที "พวกนายสามคนต่อยกันเหรอ"

"ไม่ได้ต่อยครับ" มู่ยวี่โจวที่ยืนอยู่ข้างๆ ปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน

ลู่เจ๋อยังคงปิดปากเงียบสนิทตั้งแต่ต้นจนจบ

เจิ้งสวินก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปจับหน้าของทั้งสามคนหันซ้ายหันขวาสำรวจดูอย่างละเอียด

เป็นไปตามคาด บนใบหน้าของทั้งสามคนมีรอยฟกช้ำถลอกปอกเปิกมากน้อยต่างกันไป

นี่มันใบหน้าทำมาหากินของไอดอลเชียวนะ

เจิ้งสวินสูดหายใจเข้าลึก ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจหัวอกของฉู่หลีเวลาต้องรับมือกับพวกเขาสี่คนในวง twt ขึ้นมาบ้างแล้ว

เทียบกับจ้าวหรานที่โกรธจนควันออกหู เจิ้งสวินยังถือว่าค่อนข้างใจเย็น อย่างไรเสียเขาก็รุ่นราวคราวเดียวกับทั้งสามคน แถมตอนอยู่ในวง พวกเขาสี่คนก็เล่นฟัดกันเป็นประจำอยู่แล้ว

วัยนี้ก็แบบนี้แหละ เลือดร้อนวู่วามเป็นธรรมดา

"ปกติเห็นพวกนายสามคนดูนิ่งๆ กันดี คงไม่ลงไม้ลงมือกันโดยไม่มีสาเหตุหรอก ไหนว่ามาซิ ต่อยกันเพราะอะไร"

ทุกคนยังคงเงียบกริบ แม้แต่แฟนคลับพันธุ์แท้ที่คอยให้ความร่วมมือกับเจิ้งสวินเสมออย่างหลวนเหิง ครั้งนี้ก็ยังปิดปากเงียบผิดปกติ

เจิ้งสวินกลอกตาไปมา กวาดมองสีหน้าของทั้งสามคนทีละคน

"ยวี่โจว นายเป็นหัวหน้าวง นายพูดก่อน"

มู่ยวี่โจวอ้าปาก ท่าทางยังมีอารมณ์คุกรุ่นอยู่ไม่น้อย เขาชะงักไปสองสามวินาทีเพื่อสะกดกลั้นโทสะที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

"ผมไม่รู้ครับ สองคนนี้เปิดฉากตีกันก่อน ผมแค่เข้าไปห้าม"

ได้ยินมู่ยวี่โจวพูดแบบนั้น หลวนเหิงก็แค่นหัวเราะเยาะ

"พูดจาดูดีจังนะ ห้ามทัพเหรอ เป็นคนดีอยู่คนเดียวเลยสิ"

โทสะที่มู่ยวี่โจวอุตส่าห์ข่มไว้ลุกโชนขึ้นมาอีกรอบ

"ทำไม นายคิดว่าฉันอยากยุ่งนักหรือไง"

พอพูดจาไม่เข้าหู ทั้งคู่ก็ทำท่าจะพุ่งใส่กันอีกรอบ เมนเทอร์ทั้งสามจึงต้องรีบปรี่เข้าไปจับแยกออกจากกัน

กู้ซิวฉีขมวดคิ้ว "ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย ยืนให้เรียบร้อยกันทุกคน"

"ยืนแยกกันเลย ยืนแยกกัน" เจิ้งสวินสั่งให้ทั้งสามคนเว้นระยะห่างจากกัน

ทั้งสามคนกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง แต่แล้วจู่ๆ ก็มีหัวหนึ่งโผล่เข้ามาตรงประตู

เป็นกู้อี้เซวียนนั่นเอง

กู้ซื่อจื่อยกมือขึ้น "พี่สวิน ผมรู้ครับ"