ตอนที่ 97 ฝีมือนายมันห่วยต่างหาก

คราวนี้ถือว่ากู้อี้เซวียนยังโชคดีอยู่บ้างที่ไม่ถูกลากเข้าไปร่วมวงพายุด้วย

แต่เขาก็มุงดูตลอดเหตุการณ์ ถึงขั้นพยายามเข้าไปช่วยห้ามทัพ จนโดนลูกหลงไปหนึ่งหมัดแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่

เคราะห์ดีที่อาจารย์จ้าวหรานรุดมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นเจ้าลูกพลับกู้คงถูกบีบให้เข้าร่วมศึกไปด้วยอีกคน

เมื่อเห็นสภาพนี้ ทั้งสามคนคงไม่มีใครสงบสติอารมณ์พอจะเล่าต้นสายปลายเหตุได้ กู้อี้เซวียนกลัวว่าขืนปล่อยให้พูดกันเองคงได้เปิดศึกรอบสอง จึงจำใจเสนอหน้ารับหน้าที่อธิบายให้เจิ้งสวินฟังแทน

"อันที่จริงเรื่องนี้จะโทษพวกเขาสามคนทั้งหมดก็ไม่ได้หรอกครับ มีเด็กฝึกข้างหลังคอยเติมเชื้อไฟ บอกว่าหลวนเหิงอาศัยเส้นสายของบอสม่อถึงได้มาอยู่คลาส B..."

เจิ้งสวินได้ยินถึงตรงนี้ก็ยิ่งมึนตึ้บเข้าไปใหญ่

"หลวนเหิงไม่สนใจเรื่องพรรค์นี้หรอกน่า แล้วมันไปตีกันอีท่าไหนล่ะเนี่ย"

พอหลวนเหิงได้ยินเจิ้งสวินพูดเข้าข้างตน มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นทันที

"ใช่แล้วครับ ผมไม่สนใจหรอก อาจารย์เจิ้งสวินเข้าใจผมที่สุด"

"นายอย่าเพิ่งมาป่วนเลย" เจิ้งสวินรีบเบรกเขาทันควัน กลัวว่าขืนพูดอะไรผิดหูขึ้นมา ทั้งสามคนจะเปิดศึกกันอีกรอบ

หลวนเหิงยังพอยอมฟังคำพูดของเจิ้งสวินอยู่บ้าง จึงยอมหุบปากแต่โดยดี ปล่อยให้กู้อี้เซวียนอธิบายต่อ

กู้ซื่อจื่อรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบ พยายามเล่าให้เป็นกลางที่สุดเพื่อไม่ไปจุดชนวนโทสะของใครเข้าอีก

"ใช่แล้วครับ พี่สวินพูดถูก หลวนเหิงได้ยินคำพวกนี้จนชินหู ไม่มีทางเก็บมาใส่ใจหรอก แต่พวกนั้นดันพูดอีกว่าพี่คืออะไรนะ... เด็กดันตัวจริงที่ซ่อนอยู่ พี่กับหลวนเหิงอยู่วงเดียวกัน บริษัทกะจะอาศัยศึกเดบิวต์ดันพวกพี่สองคนขึ้นมาพร้อมกัน"

พอกู้อี้เซวียนร่ายยาวรวดเดียวจบ เจิ้งสวินก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว

"แต่นี่มันเรื่องขี้ผงไม่ใช่เหรอ ข่าวลือทำนองนี้บนเน็ตมีเกลื่อนกลาดไปหมด"

"ใช่ไหมล่ะ ผมก็คิดงั้นเหมือนกัน!" กู้อี้เซวียนกำลังจะพูดอย่างออกรสออกชาติ แต่พอหลวนเหิงตวัดสายตาดุใส่ขวับ เจ้าลูกพลับกู้ก็จำต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปทันที

"พี่สวินก็รู้นี่ครับว่าหลวนเหิงเป็นเมนเดี่ยวสายดุของพี่ ไม่มีทางทนฟังคำพูดแบบนั้นได้อยู่แล้ว ก็เลยมีปากเสียงกับเด็กฝึกพวกนั้นเข้า แล้วพอดีมีเด็กฝึกคลาส A รวมอยู่ด้วย ลู่เจ๋อเดินผ่านเห็นเข้าก็เลยเข้าไปช่วยปกป้อง จากนั้นเด็กฝึกคลาส B ก็ฉวยโอกาสยุแยงต่อ สรุปทุกคนเลยฟิวส์ขาดจนเริ่มลงไม้ลงมือกันครับ"

พอเจิ้งสวินเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ในหัว ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที

วัยรุ่นทั้งนั้น เลือดร้อนเป็นธรรมดา สะกิดนิดเดียวก็จุดติด ยิ่งลู่เจ๋อกับหลวนเหิงเขม่นหน้ากันมานาน พอสบโอกาสหาข้ออ้างได้ก็ลงไม้ลงมือระบายอารมณ์ใส่กันเต็มที่

เจิ้งสวินหันไปมองมู่ยวี่โจวที่สีหน้ายังคงไม่ยอมลงให้ใคร "สรุปแล้วนายเข้าไปห้ามทัพ แต่ห้ามไปห้ามมา ดันห้ามไม่ไหวเลยกระโดดร่วมวงด้วยงั้นเหรอยวี่โจว"

มู่ยวี่โจวขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด "ก็ประมาณนั้นแหละครับ"

เรื่องราวคร่าวๆ ก็เป็นเช่นนี้เอง

เจิ้งสวินคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าคนที่ดูใจเย็นที่สุดอย่างหลวนเหิงและลู่เจ๋อ จะเป็นสองคนแรกที่เปิดฉากซัดกันก่อน

ส่วนมู่ยวี่โจวที่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี กับกู้อี้เซวียนที่หัวรั้นไม่ยอมใคร กลับกลายเป็นฝ่ายเข้าไปห้ามทัพเสียอย่างนั้น

โดยเฉพาะกู้อี้เซวียน การที่เขายังคุมสติให้เยือกเย็นอยู่ได้ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย นับว่าหาได้ยากจริงๆ

ถึงเจ้าเด็กนี่จะดูทื่อๆ เซ่อๆ ไปบ้าง แต่อารมณ์ก็ไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่คิด นิสัยที่ยังวิเคราะห์สถานการณ์อย่างมีเหตุผลได้ท่ามกลางความวุ่นวาย ช่างเหมือนอาจารย์กู้น้อยจริงๆ

การทะเลาะวิวาทชกต่อยมันทำให้เลือดขึ้นหน้าได้ง่าย พอลงไม้ลงมือกันแล้ว ก็น้อยคนนักที่จะคุมสติให้อยู่กับร่องกับรอยได้

เจิ้งสวินถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

"เกือบกลายเป็นศึกตะลุมบอนแล้ว มิน่าล่ะอาจารย์จ้าวหรานถึงได้โมโหควันออกหูขนาดนั้น"

"ก็ใช่น่ะสิ!" จ้าวหรานยังส่งเสียงสำทับมาจากข้างๆ "ไอ้เด็กพวกนี้ไม่มีใครทำให้เบาใจได้เลยสักคน"

เจิ้งสวินเอียงคอครุ่นคิด นาทีนี้ถ้าจะมาพูดสั่งสอนด้วยเหตุผล พวกเขาสามคนคงไม่มีกะจิตกะใจฟัง

"ไปประคบให้ยุบบวมก่อนเถอะ ไลฟ์สดคืนนี้พวกนายสามคนไม่ต้องเอาหน้าตรงเข้ากล้อง"

ขณะที่เจิ้งสวินกำลังพูด กู้ซิวฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เสริมขึ้นมา "เดี๋ยวผมจะไปเรียกเด็กฝึกประชุมด่วนสักหน่อย กำชับว่าห้ามพูดจาซี้ซั้วเด็ดขาด"

พอกู้ซิวฉีเข้าใจเรื่องราวต้นสายปลายเหตุทั้งหมด เขาก็ผละออกไปจัดการประชุม

ทิ้งตรงนี้ไว้ให้จ้าวหรานกับเจิ้งสวินจัดการ สองคนนี้เอาอยู่แน่นอน

ตอนนี้ในห้องซ้อมใหญ่เหลือกันอยู่แค่หกคน พอกู้อี้เซวียนยืนมองซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก เจิ้งสวินจึงกวักมือเรียก ไม่ปล่อยให้อยู่ว่างๆ แล้วสั่งให้ไปเอากล่องปฐมพยาบาลมา

กู้อี้เซวียนขานรับ "อ้อ" แล้วรีบหมุนตัววิ่งออกไปทันที

เจิ้งสวินสั่งให้ทั้งสามคนไปนั่งรวมกันอยู่ข้างๆ เพื่อรอทำแผล ถึงตอนนี้แต่ละคนจะเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังคงปั้นปึ้งใส่กัน นั่งเว้นระยะห่างกันเป็นวา

เจิ้งสวินเดินเข้าไปหาจ้าวหรานเป็นคนแรกพลางเอาศอกสะกิดเบาๆ

"คุณเป็นถึงครูนะ ยังจะมานั่งหน้าบูดอยู่อีกเหรอ เดี๋ยวตอนทายาก็มาช่วยกันหน่อยสิ ผมทำคนเดียวไม่ทันหรอก"

จ้าวหรานสวนกลับทันควัน "ทำไมฉันจะโมโหบ้างไม่ได้ ฉันก็เป็นคนรุ่นใหม่เหมือนกัน ไม่มีสิทธิ์ระบายอารมณ์เลยหรือไง มีตรรกะแบบนี้ที่ไหนกัน"

"งั้นคุณก็เชิญโมโหต่อไปเถอะ" เจิ้งสวินคร้านจะต่อล้อต่อเถียง "ผมโทรตามพี่โหยวโหยวมาช่วยแทนก็ได้"

"...เออ พอเลย เดี๋ยวฉันช่วยเอง"

กู้อี้เซวียนคล่องแคล่วว่องไว ไม่นานก็หอบกล่องปฐมพยาบาลวิ่งกลับมา

"พี่ลูกพี่ลูกน้องผมเรียกทุกคนไปประชุมแล้วครับ ตอนนี้พวกเด็กฝึกแยกย้ายกลับคลาสตัวเองกันหมดแล้ว ไลฟ์สดก็เปิดระบบตามปกติแล้วด้วย"

กู้ซิวฉีคงช่วยถ่วงเวลาไว้ให้สักพัก ประจวบเหมาะกับคราวนี้เขารับหน้าที่ดูแลคลาส C กับคลาส D ไลฟ์สดจึงเปิดกล้องทางฝั่งเขาก่อน

คนแรกที่เจิ้งสวินถือยาเดินตรงเข้าไปหาก็กัปตันมู่นี่แหละ ด้วยความที่เจตนาแต่แรกของเสี่ยวมู่คือตั้งใจจะเข้าไปห้ามทัพแท้ๆ แต่ดันซวยโดนลูกหลงถูกลากเข้ามาร่วมวงตะลุมบอนไปด้วยเฉยเลย

มู่ยวี่โจวยังดูมีอารมณ์คุกรุ่นอยู่จึงขัดขืนไม่ยอมให้ทายา เจิ้งสวินเลยเอาคอตตอนบัดกดลงไปบนปากแผลตรง ๆ ทำเอาเขาร้อง "ซี๊ด" ออกมาด้วยความเจ็บ

"ยังจะดื้ออีก อยากให้หน้าหล่อ ๆ นี่เสียโฉมหรือไง"

มู่ยวี่โจวยอมนั่งนิ่งลงทันที

เจิ้งสวินทายาไปพลาง ปากก็บ่นพึมพำไปพลาง "จิ่วติ่งอุตส่าห์เลือกนายเป็นกัปตันวงแท้ ๆ แต่ความนิ่งสู้กู้ซื่อจื่อไม่ได้เลยสักนิด หรือฉันควรเสนอให้ม่อเฉียนเปลี่ยนตัวกัปตันของ CyanArk ใหม่ดีล่ะ"

มู่ยวี่โจวพึมพำเสียงอู้อี้ "ตำแหน่งกัปตันนี่ผมก็ไม่ได้เลือกเองเสียหน่อย"

ฝั่งกู้อี้เซวียนที่ช่วยถือกล่องยาอยู่ข้าง ๆ ชักจะข้องใจ "พี่สวิน เมื่อกี้พี่แอบแซะผมอยู่หรือเปล่าเนี่ย ทำไมฟังดูทะแม่ง ๆ ชอบกล"

เจิ้งสวินตอบปัดกู้อี้เซวียนไปส่ง ๆ ว่าเปล่าสักหน่อย ชมแกอยู่ต่างหาก

จากนั้นค่อยหันมาคุยกับมู่ยวี่โจวต่อ

"นายไม่ได้เลือกเองก็จริง แต่ตอนที่จิ่วติ่งมอบตำแหน่งกัปตันนี้ให้ นายเองก็คงคิดทบทวนดีแล้วไม่ใช่เหรอ ถึงยอมแบกรับภาระนี้เอาไว้"

มู่ยวี่โจวเงียบกริบ คล้ายยอมรับกลาย ๆ

"ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ต้องทำมันออกมาให้ดี ไม่มีใครได้เลือกตลอดเวลาหรอกนะ ขนาดฉันเองยังไม่เคยคิดจะมาเป็นไอดอลเลย ตอนนี้ก็ยังทำหน้าที่ได้ดีไม่ใช่เหรอ"

เจิ้งสวินช่วยจัดการแผลถลอกของมู่ยวี่โจวแบบลวก ๆ พยายามไม่ให้คนดูนอกกล้องสังเกตเห็นร่องรอยได้

"นายเข้าไปห้ามทัพน่ะเจตนาดี แต่สุดท้ายกลับลงไปตะลุมบอนกับเขาจนเละเทะ แบบนี้เขาเรียกว่าหวังดีแต่พังไม่เป็นท่า" เจิ้งสวินโยนคอตตอนบัดทิ้ง แล้วหมุนปิดฝาหลอดยา

"ตอนนั้นมันคิดวิธีอื่นไม่ออกนี่ครับ ไม่มีใครยอมฟังอะไรเลยสักคน..." คราวนี้มู่ยวี่โจวยอมอธิบายเพิ่มอีกประโยค ดูออกเลยว่าเริ่มยอมรับฟังขึ้นมาบ้างแล้ว

"นั่นก็แปลว่าฝีมือนายยังไม่ถึงขั้นไง ถ้าเป็นฉัน แค่สามวินาทีก็แยกคนที่ตีกันออกจากกันได้หมดแล้ว เชื่อไหมล่ะ"

เจิ้งสวินทำหน้ากระหยิ่ม มู่ยวี่โจวคิดว่าเขาแค่พูดหยอกให้ผ่อนคลาย สีหน้าจึงค่อยดูคลายความตึงเครียดลง

"พูดแบบนี้ใครจะไปเชื่อลงล่ะครับ ฟังดูขี้โม้ชะมัด"

"เฮอะ อย่าทำเป็นเล่นไป ลองไปถามคนอื่น ๆ ใน twt ดูได้ ใครบ้างไม่รู้ว่าเจิ้งสวินคนนี้แหละราชาแห่งการวิวาทตัวจริงเสียงจริง"

มู่ยวี่โจวแตะขอบแผลเบา ๆ

"ผมไม่เป็นไรแล้วครับ พี่ไปดูอีกสองคนเถอะ"

"นายก็ต้องไปด้วยกันนี่แหละ อย่าคิดจะชิ่งหนีความรับผิดชอบของกัปตันเลย"

เจิ้งสวินดึงแขนมู่ยวี่โจวอย่างเผด็จการ ลากพาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลวนเหิง