ตอนที่ 98 ทำไมคำพูดผมถึงไม่ได้ผล

หลวนเหิงยืนรออยู่ข้างๆ เงียบๆ ตลอดโดยไม่พูดไม่จา ดูเหมือนจะกลับมาสงบสติอารมณ์ได้แล้ว

ทันทีที่เจิ้งสวินลากมู่ยวี่โจวมาหยุดตรงหน้า หลวนเหิงก็ปรือตาขึ้นพลางคลี่ยิ้มบางๆ

"อาจารย์เจิ้งสวินครับ"

เสียงของจ้าวหรานแว่วมาจากที่ไกลๆ ดูเหมือนลู่เจ๋อจะพูดอะไรบางอย่างไปสะกิดต่อมโมโหเข้าให้อีก กู้อี้เซวียนเลยต้องคอยช่วยไกล่เกลี่ยอยู่ข้างๆ

เจิ้งสวินบอกให้หลวนเหิงหันหน้ามา ก่อนจะใช้คอตตอนบัดแต้มยาด้วยสีหน้าจริงจัง

ด้วยความที่อาชีพก่อนหน้านี้คือว่าที่มือสังหาร เจิ้งสวินจึงเชี่ยวชาญการจัดการบาดแผลสารพัดรูปแบบเป็นอย่างดี

หลวนเหิงยังคงเงียบกริบไม่ยอมเอ่ยปาก จนเจิ้งสวินเริ่มจะเดาความคิดไม่ออก

ควรจะบอกว่าสมกับเป็นลูกพี่ลูกน้องของบอสม่อดีไหมนะ นิสัยถึงได้ถอดแบบกันมาเปี๊ยบขนาดนี้

แต่ถ้าขืนทักออกไปจริงๆ หลวนเหิงก็คงโมโหขึ้นมาอีกแน่

เจิ้งสวินจึงตั้งสมาธิอยู่กับการทำแผลต่อไปโดยไม่พูดอะไรไร้สาระ

กลับเป็นหลวนเหิงที่เอ่ยปากขึ้นมาก่อน "อาจารย์เจิ้งสวินทำไมไม่เกลี้ยกล่อมผมล่ะครับ"

"อ้าว ก็ฉันเห็นนายดูสงบลงแล้วนี่"

"ผมแค่แกล้งทำเป็นใจเย็นครับ จริงๆ ยังโมโหมากอยู่เลย"

"..."

"นานๆ ทีผมจะโมโหขนาดนี้ กะดูคร่าวๆ ก็น่าจะโกรธยาวไปจนถึงคืนพรุ่งนี้เลยครับ" หลวนเหิงประกาศออกมาอย่างจริงจัง ราวกับว่าการที่เขาโกรธนั้นเป็นเรื่องใหญ่โตที่ต้องป่าวประกาศให้โลกรู้

เจิ้งสวินทั้งขำทั้งเอ็นดูจนพูดไม่ออก

"ที่ฉันไม่พูดอะไร ก็เพราะรู้ว่านายเข้าใจทุกอย่างดีอยู่แล้ว แค่เผลอคุมอารมณ์ไม่อยู่ครั้งหนึ่งเท่านั้นเอง"

ยังไงก็เป็นเด็กฝึกที่อยู่กับเขามาถึงสามคลาส เจิ้งสวินจึงพอจะเข้าใจนิสัยใจคอของหลวนเหิงอยู่บ้าง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนใจร้อนวู่วามอะไร

คนเราจะไม่มีอารมณ์เลยได้ยังไง นานๆ ทีได้ระบายออกมาบ้าง คราวหน้าปรับปรุงตัวก็พอแล้ว

พอเห็นเจิ้งสวินใจดีกับหลวนเหิง มู่ยวี่โจวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อดบ่นอุบไม่ได้ "ทีกับฉันล่ะทำไมต้องโดนเทศน์ด้วย"

เจิ้งสวินตวัดสายตามองค้อน "ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนายสักคำ อย่ามาพูดกลับดำเป็นขาวแถวนี้นะ"

มู่ยวี่โจวรีบหุบปากลงทันที คงกำลังแอบเคืองเงียบๆ อีกตามเคย หนุ่มมาดคูลก็เป็นแบบนี้ มีเรื่องให้หงุดหงิดงุ่นง่านได้ตลอดเวลา

ส่วนหลวนเหิงอารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว แถมยังให้ความร่วมมือในการทายาเป็นอย่างดี

"อาจารย์เจิ้งสวินครับ ครั้งนี้ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว"

"รู้ตัวก็ดีแล้ว ถึงอาจารย์กู้น้อยจะเรียกเด็กฝึกไปประชุมแล้ว แต่คนในกลุ่มนั้นต้องมีพวกมือบอนแอบถ่ายรูปไปโพสต์ลงเน็ตแน่ ถ้าข่าวเด็กฝึกทะเลาะวิวาทหลุดออกไป มันไม่มีผลดีกับพวกนายสักคนเลยนะ ถ้าร้ายแรงขึ้นมา นายกับลู่เจ๋ออาจจะโดนตัดสิทธิ์การแข่งขัน ส่วนยวี่โจว นายเองก็เหมือนกัน ไม่อยากเดบิวต์รอบสองแล้วหรือไง"

เจิ้งสวินพูดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด แต่ในใจก็แอบคิดว่าม่อเฉียนคงไม่ปล่อยให้กระแสด้านลบในเน็ตลุกลามหรอก เพราะตอนนี้เรตติ้งรายการกำลังพุ่งแรงสุดๆ ขืนมีข่าวด้านลบหลุดออกมา ย่อมส่งผลเสียมหาศาลแน่

"คราวนี้บอสม่อคงโกรธจัดแน่ๆ" เจิ้งสวินถอนหายใจ "ส่วนหนึ่งต้นเหตุก็มาจากฉันด้วย เดี๋ยวฉันจะไปช่วยพูดกับม่อเฉียนให้ จะพยายามไม่ให้พวกนายทั้งสามคนโดนลงโทษ"

"เจิ้งสวิน นายอย่าไปเลย" มู่ยวี่โจวเอ่ยปากห้าม "นายไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย จะให้นายไปขอร้องได้ยังไง ฉันเป็นลีดเดอร์ เดี๋ยวฉันไปเอง"

หลวนเหิงเองก็ยินดีรับผิดชอบ "ใครๆ ก็บอกว่าผมเป็นเด็กเส้น อย่างน้อยก็ขอทำหน้าที่เด็กเส้นตัวจริงดูสักตั้งเถอะครับ เดี๋ยวผมไปคุยกับลูกพี่ลูกน้องให้รู้เรื่อง ถ้าไม่ไหวจริงๆ จะโทรหาคนที่บ้านเอง"

เจิ้งสวินเห็นทั้งคู่พยายามหาทางออกกันอย่างเอาเป็นเอาตายก็หลุดขำ "ทีตอนนี้ละช่วยกันคิดหาทางออก ตอนลงมือทำไมไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างล่ะ เอาเถอะ ยังไงม่อเฉียนก็ต้องเรียกพวกนายไปคุยอยู่แล้ว เตรียมตัวโดนสวดไว้ได้เลย ฉันเองก็ช่วยได้เท่าที่ช่วย อย่างมากก็แค่ทำให้พวกนายโดนด่าเบาลงหน่อยแค่นั้นแหละ"

เขาสำรวจแผลของหลวนเหิงอย่างละเอียด พอเห็นว่าเรียบร้อยดีจึงเก็บตลับยา

"ส่องกระจกดูเองสิ ว่าต้องทายาตรงไหนเพิ่มอีกไหม"

ยาทารอยฟกช้ำของจิ่วติ่งเป็นสูตรลับเฉพาะ นอกจากจะมีสรรพคุณช่วยสมานแผลได้อย่างน่าอัศจรรย์แล้ว ยังช่วยพรางรอยแดงรอยบวมรอบบาดแผลได้อีกด้วย นี่คือยาที่คิดค้นขึ้นมาเพื่อศิลปินโดยเฉพาะ

หลวนเหิงหันไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังด้านหลัง

"เรียบร้อยดีแล้วครับ ขอบคุณครับ"

"งั้นฉันไปดูลู่เจ๋อหน่อย ดูเหมือนอาจารย์จ้าวหรานจะเปิดศึกทะเลาะกับเขาอีกรอบแล้วล่ะ พวกนายสองคนก็ปรับอารมณ์กันหน่อย อีกเดี๋ยวก็จะเริ่มไลฟ์สดแล้ว"

เจิ้งสวินถือกล่องยาไว้ หลวนเหิงก้าวตามมาสองสามก้าวแล้วเอ่ยเสียงเบา "อาจารย์ครับ คราวหน้าถ้ามีใครพูดจาไม่เข้าหูอีก ผมก็ยังจะลงมือสั่งสอนมันอยู่ดีครับ"

เจิ้งสวิน : ?

"นี่ฉันพูดมาตั้งนานกลายเป็นศูนย์หมดเลยเรอะ! หลวนเหิง นายเดี๋ยวก่อน..."

หลวนเหิงหรี่ตายิ้ม "คราวนี้จะทำให้แนบเนียนกว่าเดิมครับ อาจารย์วางใจได้เลย"

"ฉันจะไปวางใจลงได้ยังไง ฟังดูน่ากลัวกว่าเดิมอีก..."

เจิ้งสวินกำลังจะเอ่ยอะไรต่อ แต่ทางฝั่งจ้าวหรานกลับมีเสียงทะเลาะดังขึ้นมาอีกระลอก

"เรื่องของนายเอาไว้คุยทีหลังเถอะ"

เจิ้งสวินพักเรื่องทางฝั่งหลวนเหิงไว้ก่อน แล้วเดินตรงไปหาจ้าวหราน

อาจารย์จ้าวหรานแทบจะประสาทเสีย ศูนย์สองของพวกเขานี่มันแหล่งรวมพวกดื้อรั้นชัดๆ มีแต่คนทำให้ปวดหัวได้ไม่เว้นแต่ละวัน

เจิ้งสวินเดินเข้ามา ก่อนที่จ้าวหรานจะสติแตก เขาก็ยัดกล่องยาหนักอึ้งใส่อบอกอีกฝ่าย สกัดคำพูดที่กำลังจะพ่นออกมาได้ทันท่วงที

จะว่าไป อารมณ์ของจ้าวหรานยังถือว่าดีกว่าเฉิงเจี๋ยหัวหน้าวง twt ของพวกเขาตั้งเยอะ การที่ยั่วโมโหจ้าวหรานจนสติหลุดได้ขนาดนี้ ลู่เจ๋อก็นับว่ายอดคนเอาเรื่องเหมือนกัน

ลู่เจ๋อนั่งอยู่บนพื้น ในมือกำขวดน้ำแร่เปล่า น้ำข้างในถูกกระดกหมดเกลี้ยง บ่งบอกได้ชัดเจนว่าไฟโทสะในใจคุกรุ่นเพียงใด

"ทำไมทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ จ้าวหราน นายช่วยถืออันนี้ให้ฉันหน่อย ลู่เจ๋อ นายมาทายา" เจิ้งสวินเดินเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย แต่ลู่เจ๋อดูไม่ค่อยอยากรับไมตรีเท่าไรนัก

"ผมไม่เป็นไรครับ" เขาเบือนหน้าหนี ซ่อนใบหน้าซีกที่มีรอยแผลเอาไว้ แสดงออกชัดเจนว่าไม่คิดจะให้ความร่วมมือ

เจิ้งสวินไม่ยอมแพ้ เขาคีบก้านสำลีขึ้นมาสองอันแล้วอ้อมไปอีกฝั่ง

ลู่เจ๋อก็หันหนีอีก เจิ้งสวินจึงเดินตาม วนไปวนมาอยู่หลายรอบจนลู่เจ๋อจนปัญญา

"อาจารย์เจิ้งสวิน ผมไม่ได้เจ็บหนักอะไรจริงๆ ไม่ต้องทายาหรอกครับ"

"มันไม่เกี่ยวกับว่าเจ็บหนักหรือไม่หนัก เดี๋ยวอีกสักพักนายต้องออกกล้องแล้ว ถ้าแฟนคลับเห็นเข้า มีหวังขับรถบรรทุกมาปักหลักประท้วงใต้ตึกจิ่วติ่งกันข้ามคืนแน่"

"..."

ลู่เจ๋อไม่ได้เถียงอะไร ดูท่าจะยอมรับโดยดุษณี เพราะแฟนคลับของเขาทำเรื่องพรรค์นั้นได้จริงๆ นั่นแหละ

ก่อนหน้านี้เคยมีกรณีที่เสื้อผ้าหน้าผมของเขาบนเวทีดูเรียบง่ายเกินไป แฟนคลับก็พากันโวยวายจนติดเทรนด์ กล่าวหาว่าจิ่วติ่งลำเอียงและดูแลลู่เจ๋อไม่ดี

ตัวลู่เจ๋อเองไม่ได้คิดอะไร สไตลิสต์ของจิ่วติ่งมีความเป็นมืออาชีพสูงมาก สิ่งที่เลือกให้ย่อมเป็นลุคที่เหมาะสมกับเด็กฝึกที่สุดอยู่แล้ว

ทว่าแฟนคลับนั้นมักจะใจร้อน พออารมณ์ขึ้นก็ไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ลู่เจ๋อยังอยู่ในช่วงแข่งขัน โทรศัพท์มือถือก็ถูกยึดไป เขาไม่สามารถโพสต์ข้อความชี้แจงบนอินเทอร์เน็ตได้ตามใจชอบ

ดราม่าเรื่องเล็กเรื่องน้อยทำนองนี้มีมาไม่เคยขาดสายตั้งแต่เริ่มรายการศึกเดบิวต์

เจิ้งสวินเองก็เป็นไอดอล ผ่านการโดนปั่นกระแสมาสารพัดรูปแบบ จึงรู้ทันลูกไม้พวกนี้บนโลกออนไลน์เป็นอย่างดี

ถ้าลู่เจ๋อต้องออกกล้องไปพร้อมกับรอยแผล ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าจะกลายเป็นเรื่องฮือฮาขนาดไหน

พอเจิ้งสวินดักคอไว้แบบนี้ ลู่เจ๋อก็ชะงักแข็งทื่อไปชั่วครู่ ก่อนจะยอมอยู่นิ่งไม่ขยับอีก

"มันต้องอย่างนี้สิ ก็แค่ทายา ไม่ได้จะมาเอาชีวิตนายสักหน่อย จะทำหน้าลำบากใจอะไรกันนักหนา"

สำลีก้านในมือเจิ้งสวินแตะลงบนบาดแผล

จ้าวหรานที่ยืนมองอยู่ข้างๆ จึงพูดขึ้นมาอย่างน้อยใจ "เมื่อกี้ฉันก็เกลี้ยกล่อมเขาแบบนี้แท้ๆ ทำไมคำพูดฉันถึงไม่ได้ผลบ้างล่ะเนี่ย"

เจิ้งสวินเห็นท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของจ้าวหรานก็หัวเราะร่า "ตอนนี้นายพูดกับใครก็น้ำเสียงห้วนไปหมด ใครเขาจะอยากฟังนายกันล่ะ!"

จ้าวหรานทำหน้ามุ่ย "เอาเถอะๆ ยอมทายาก็พอแล้ว ฉันไม่ยุ่งแล้วก็ได้"

ขณะที่กำลังทายากันอยู่นั้น ประตูห้องคลาส B ก็ถูกผลักเปิดออก กู้ซิวฉีกลับมาแล้ว