ตอนที่ 100 มาถึงเซินเจิ้นเป็นครั้งแรก

เหลียงอวี้เฟินปรับเปลี่ยนอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นไม่เพียงกำชับลูกชายไม่กี่ประโยค ยังเตรียมจะแนะนำคนรู้จักสองคนที่เซินเจิ้นให้เขาอีกด้วย

ส่วนเรื่องจะขัดขวางไม่ให้เซียวไป๋ไปนั้น เหลียงอวี้เฟินไม่เคยคิดเลยแม้แต่น้อย

เซียวไป๋เป็นนักศึกษาแล้ว ได้ยินว่าหาเงินเองได้มากโข การเข้าไปก้าวก่ายเกินควรไม่เพียงไม่เกิดผลดี ซ้ำร้ายยังอาจทำให้ความสัมพันธ์แม่ลูกย่ำแย่ลง

เซียวไป๋เงยหน้ายิ้มให้เหลียงอวี้เฟิน เขารับรู้ได้ถึงความห่วงใยจากอีกฝ่าย จึงยิ้มตอบว่า "ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

กินข้าวเสร็จ เซียวไป๋ก็เตรียมตัวออกไปหาเจียวหยาง

เวลานี้การจะไปเขตเศรษฐกิจพิเศษหากไม่มีใบผ่านแดน แม้แต่ในตัวเมืองก็ยังเข้าไปไม่ได้ แถมใบผ่านแดนยังไม่ได้ทำกันง่าย ๆ แต่เนื่องจากเจียวหยางเดินทางไปทั่วประเทศอยู่บ่อยครั้ง จึงไปเขตเศรษฐกิจพิเศษมาไม่น้อย ได้ยินว่าเขามีลู่ทางทำใบผ่านแดนแบบด่วนพิเศษได้

"จริงสิ อาไป๋ มะรืนนี้จะไปแล้วเพิ่งคิดจะทำใบผ่านแดนตอนนี้หรือ แม่มีเส้นสายด้านนี้พอดี ให้รูปถ่ายกับบัตรประชาชนลูกมาสิ เดี๋ยวแม่หาคนไปทำให้"

การทำใบผ่านแดน ขั้นแรกต้องให้หน่วยงานออกหนังสือรับรอง หากไม่มีหน่วยงานก็ต้องให้สำนักงานเขตออกหนังสือยืนยัน สรุปคือขั้นตอนยุ่งยากมาก

เรื่องหนังสือรับรองไม่ใช่ปัญหา ที่สำคัญคือเวลากระชั้นชิดเกินไป

เหลียงอวี้เฟินมีเส้นสายกว้างขวางในเมืองซิงเฉิง เป็นไปตามที่ผางเซียนชูหัวหน้าภาควิชาของเซียวไป๋เคยบอกไว้จริง ๆ ว่าแม่ของเขาเป็นคนที่กว้างขวางกระฉับกระเฉงยิ่งนัก

"ดีเลยครับ ถ้างั้นรบกวนแม่ช่วยจัดการให้หน่อย บัตรประชาชนของผมเอาไปซื้อตั๋วเครื่องบินแล้ว ตอนแม่ไปทำเรื่องอย่าลืมพกทะเบียนบ้านไปด้วยนะ"

เซียวไป๋ยินดีที่จะได้อยู่อย่างสบาย จึงน้อมรับความหวังดีของแม่อย่างเต็มใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวไป๋เดินทางไปที่สตูดิโอ ช่วงที่เขาไม่อยู่หลายวันนี้ได้มอบหมายให้เว่ยเฟิงดูแลภาพรวมทั้งหมดแทน ขณะเดียวกันเรื่องการเก็บเงินก็มอบหมายให้เว่ยเฟิงกับหลิวเสี่ยวหลิงรับผิดชอบร่วมกัน

จากนั้นเขาก็ไปที่โกดัง กำชับความกับเจียงเสี่ยวโจว เว่ยเจี้ยนจวิน และคนอื่น ๆ อีกสองสามประโยค แล้วจึงไปหาหลินชิวลู่เพื่อเอาเอกสารประจำตัวและตั๋วเครื่องบินคืนมา

พอบ่ายกลับถึงบ้าน เหลียงอวี้เฟินก็จัดการเรื่องใบผ่านแดนให้ลูกชายเรียบร้อยแล้ว

วันที่เจ็ดเดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติ

แต่เช้าตรู่ เซียวเทียนฟ่างก็ปั่นจักรยานมาส่งเซียวไป๋ถึงหน้าสำนักงานขายตั๋วการบินพลเรือน เซียวไป๋จะขึ้นรถบัสของการบินพลเรือนที่นี่เพื่อเดินทางไปยังสนามบิน

"อาไป๋ ออกไปข้างนอกต้องระมัดระวังตัวให้ดี จำคำพ่อไว้ ถอยหนึ่งก้าวทะเลกว้างฟ้าโปร่ง รถมาแล้ว ขึ้นรถเถอะ เดินทางปลอดภัยนะ!"

ก่อนขึ้นรถ เซียวเทียนฟ่างกำชับเป็นพิเศษอีกยกใหญ่ รอจนรถประจำทางแล่นออกไปแล้วจึงหันหลังกลับบ้าน

พอถึงสนามบิน เซียวไป๋ไม่เห็นหลินชิวลู่ เขาจึงไปจัดการเรื่องตั๋วด้วยตัวเองแล้วเดินเข้าห้องรับรองผู้โดยสารขาออก รอจนกระทั่งเที่ยวบินใกล้จะเปิดให้ขึ้นเครื่อง หลินชิวลู่ถึงเพิ่งโผล่มาอย่างกระหืดกระหอบ

"ความผิดพ่อฉันแท้ ๆ เลย รถบุโรทั่งนั่นดันไปเสียกลางทาง เกือบทำฉันตกเครื่องบินแล้ว อาไป๋ อย่าเพิ่งพูดเลย รีบขึ้นเครื่องก่อนเถอะ..."

นี่เป็นเพียงเรื่องขัดจังหวะเล็กน้อย ไม่ว่าเซียวไป๋หรือหลินชิวลู่ต่างก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ที่นั่งของทั้งสองไม่ได้อยู่ติดกัน ภายหลังหลินชิวลู่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอแลกที่นั่งกับชายคนหนึ่งข้างตัวเซียวไป๋ ทั้งคู่จึงได้นั่งคุยกันไปตลอดทางจนถึงกว่างโจว

พอออกจากอาคารผู้โดยสารสนามบิน ก็มีรถบัสมุ่งหน้าไปยังเซินเจิ้น นับว่าสะดวกสบายทีเดียว

"อาไป๋ เดี๋ยวฉันพาเธอไปพักที่เกสต์เฮาส์ก่อนนะ ตอนเย็นฉันเลี้ยงข้าวเอง"

หน่วยงานฝึกงานของหลินชิวลู่อยู่ที่หลัวหู เธอจึงหาเกสต์เฮาส์ที่มีสภาพค่อนข้างดีแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหน่วยงาน

เซินเจิ้นในเวลานี้ยังห่างไกลจากความเจริญรุ่งเรืองในยุคหลังอยู่มาก อย่างน้อยก็ยังตามหลังเกาะฮ่องกงที่อยู่ติดกันอยู่หลายขุม

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่สนามบินในเวลานี้เซินเจิ้นก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ สนามบินเซินเจิ้นต้องรอจนถึงปลายปี 1991 ถึงจะเปิดทำการบินอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มลงมือก่อสร้างเลย

เซียวไป๋พยักหน้า แล้วเดินตามหลินชิวลู่มายังเกสต์เฮาส์แห่งนี้ที่สังกัดอยู่ในระบบธนาคาร

เปิดห้องพักเดี่ยวหนึ่งห้อง ทั้งสองขึ้นไปบนชั้นสามแล้วให้พนักงานบริการเปิดประตูห้อง พอเดินเข้าไปดู สุขอนามัยถือว่าใช้ได้ เพียงแต่สิ่งอำนวยความสะดวกไม่ค่อยดีเท่าไร

ทว่าเซียวไป๋ก็ไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเขาก็พักอยู่ที่นี่แค่ไม่กี่วันเท่านั้น

"พี่ชิวลู่ เดี๋ยวผมไปส่งพี่ที่หอพักหน่วยงานนะ"

เซียวไป๋เก็บสัมภาระของตนไว้ในห้องเรียบร้อย ของสำคัญล้วนใส่ไว้ในกระเป๋าเป้สะพายติดตัว จากนั้นก็ช่วยหลินชิวลู่ถือกระเป๋าเดินทาง แล้วออกจากเกสต์เฮาส์

กว่าจะช่วยหลินชิวลู่จัดการเรื่องที่พักเสร็จ พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปแล้ว

"อาไป๋ มื้อเย็นพวกเราไปกินซีฟู้ดกันดีไหม"

หลินชิวลู่เดินเคียงข้างเซียวไป๋อยู่บนถนน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มน้อย ๆ เธอรู้สึกว่าวันนี้อารมณ์ดีมาก กระทั่งความเหนื่อยล้าก็แทบไม่รู้สึกเลย

"ได้สิครับ พี่จัดมาได้เลย ผมเรื่องกินไม่เรื่องมากอยู่แล้ว"

ในอดีตเซียวไป๋เคยตระเวนไปค่อนโลก คำพูดนี้ของเขาจึงไม่ใช่แค่การพูดตามมารยาทจริง ๆ

หลินชิวลู่จึงพาเขามายังร้านซีฟู้ดขนาดไม่ใหญ่นัก การตกแต่งภายในค่อนข้างธรรมดา แต่ดูสะอาดสะอ้านทีเดียว

ทั้งสองสั่งกุ้งครึ่งกิโลกรัม ปูสี่ตัว ปลาทะเลหนึ่งตัว บวกกับหอยตลับ หอยเจดีย์ และหอยนางรม พอยกอาหารขึ้นโต๊ะก็เต็มแน่นไปหมด

"อาไป๋ เธอยังคิดจะซื้อหุ้นเซินฟาจ่านเพิ่มอีกเหรอ พ่อฉันบอกไว้แล้วนะ เรื่องเงินใช้จ่ายของเธอทางนี้เขาจัดการเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว วงเงินไม่เกินห้าแสนหยวนพร้อมให้เบิกใช้ได้ตลอดเวลาเลย"

หลินชิวลู่ชนแก้วไวน์แดงกับเซียวไป๋ จากนั้นจึงเอ่ยบอกสิ่งที่หลินเสียงเตรียมการไว้ออกมาเสียงเบา

ก่อนออกเดินทางเซียวไป๋ได้พบกับหลินเสียง และบอกอีกฝ่ายไปแล้วว่าการมาเซินเจิ้นรอบนี้จะซื้อหุ้นเซินฟาจ่านเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง

หลินเสียงคำนึงว่าการพกพาเงินสดก้อนใหญ่ติดตัวมันไม่ปลอดภัย จึงบอกว่าเรื่องนี้ตนช่วยจัดการได้ มาถึงเซินเจิ้นใช้เงินสดไปเท่าไร รอเซียวไป๋กลับถึงซิงเฉิงแล้วค่อยคืนให้ก็พอ

ตอนนี้หลินชิวลู่จึงเท่ากับมาช่วยยืนยันซ้ำอีกรอบ

พูดตามตรง หลินเสียงทำงานทำการได้ใจกว้างมากจริง ๆ บุญคุณน้ำใจครั้งนี้เซียวไป๋ต้องจดจำไว้

"ขอบคุณมากครับพี่ชิวลู่ แล้วก็ต้องขอบคุณอาหลินด้วยนะ หลายวันนี้ถ้าพี่ยุ่งก็ไม่ต้องห่วงผมหรอก เดี๋ยวผมเดินเล่นแถวนี้คนเดียวได้"

เซียวไป๋เคยมาเซินเจิ้นนับครั้งไม่ถ้วน ความมั่นใจแค่นี้เขาย่อมมีอยู่แล้ว

"เธอจะเดินเล่นคนเดียวก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ว่าอย่าพกเงินสดติดตัวเยอะขนาดนั้นสิ ถ้าเธออยากซื้อหุ้นเซินฟาจ่าน เดี๋ยวฉันช่วยคิดหาวิธีให้ อย่าโดนพวกต้มตุ๋นตามท้องถนนหลอกเอาล่ะ"

หลินชิวลู่เตือนเซียวไป๋ด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง พรุ่งนี้เธอต้องเริ่มไปทำงานแล้ว ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเขาได้ตลอดเวลา เธอไม่อยากให้เขาต้องมาเจอเรื่องอะไรเข้า

"วางใจเถอะครับ ผมรู้ว่าต้องทำยังไง"

เซียวไป๋ยิ้มพลางพยักหน้า แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย เริ่มชวนหลินชิวลู่คุยเรื่องวิถีชีวิตผู้คนและวัฒนธรรมของมณฑลเย่ว์แทน

ทั้งสองนั่งคุยกันจนเกือบสามทุ่มถึงได้แยกย้าย หลังจากเซียวไป๋เดินไปส่งหลินชิวลู่กลับหอพักแล้ว ตัวเขาเองก็กลับไปยังเกสต์เฮาส์

เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวไป๋เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หลินชิวลู่ก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

"อาไป๋ เช้านี้พวกเราไปกินติ่มซำกันเถอะ ตอนนี้เธอพร้อมออกไปข้างนอกหรือยัง ฉันนัดคนอื่นไว้ด้วย ไปสายมันจะไม่ดี"

วันนี้หลินชิวลู่ต้องกลับไปทำงานที่หน่วยงาน ทว่าช่วงเช้าไปสายได้นิดหน่อย เช้านี้จึงนัดกินติ่มซำกันก่อน

เซียวไป๋ค่อนข้างชื่นชอบติ่มซำของมณฑลเย่ว์อยู่แล้ว ยิ่งเวลาเขาจะออกจากห้องก็ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไร ย่อมพร้อมออกเดินทางได้ทันที

ครั้นก้าวพ้นประตูเกสต์เฮาส์ออกมา เขาจึงเอ่ยถามขึ้น "พี่ชิวลู่ พวกเราจะไปกินติ่มซำที่ไหนกันเหรอครับ"

"ไปโรงแรมตงหูกัน ติ่มซำที่นั่นรสชาติต้นตำรับมากเลยนะ"

เมื่อเดินมาถึงริมถนน หลินชิวลู่ก็โบกมือเรียกรถแท็กซี่ แล้วดึงตัวเซียวไป๋ขึ้นรถไปด้วยกัน

"โรงแรมตงหูเหรอครับ ฮ่าๆ ระดับไม่เบาเลยนะเนี่ย"

เซียวไป๋ย่อมรู้จักโรงแรมตงหูเป็นอย่างดี โรงแรมแห่งนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในท้องถิ่น ถือเป็นโรงแรมรองรับชาวต่างชาติยุคแรก ๆ ของเซินเจิ้น และได้รับมาตรฐานระดับสามดาวในช่วงต้นทศวรรษ 1990

ยุคนี้ในเซินเจิ้น การได้ไปกินติ่มซำที่โรงแรมตงหู พูดออกไปแล้วถือเป็นเรื่องที่เชิดหน้าชูตาอย่างยิ่ง ระดับค่าใช้จ่ายของที่นั่นจึงพอมองออกได้ไม่ยาก

แท็กซี่วิ่งไปได้ไม่นานก็มาถึงที่หมาย

ยุคนี้ยังไม่มีปัญหาเรื่องรถติด อีกทั้งโรงแรมตงหูก็อยู่ห่างจากใจกลางเมืองไม่ถึงห้ากิโลเมตร ตัวโรงแรมสร้างอยู่ริมอ่างเก็บน้ำเซินเจิ้น พอมองใกล้เห็นวิวทะเลสาบ มองไกลเห็นทิวทัศน์เขาอู๋ถง บรรยากาศงดงามเป็นเลิศ

"พี่ชิวลู่ พี่ยังนัดใครไว้อีกเหรอครับ"

ทั้งสองลงจากรถแล้วเดินเข้าไปข้างในโรงแรม เซียวไป๋กวาดสายตามองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบด้าน แล้วเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ

"เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ..."

หลินชิวลู่ยิ้มบาง ๆ อย่างไรเสียประเดี๋ยวพอเจอกันก็ต้องแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกันอยู่ดี ตอนนี้จึงไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลายอธิบาย

"ชิวลู่! ทางนี้..."

เมื่อเดินเข้ามาในห้องอาหารจีน ด้านในมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย ดูคึกคักมีชีวิตชีวา ตรงโต๊ะริมหน้าต่างมีหญิงวัยสามสิบต้น ๆ คนหนึ่งนั่งอยู่ พอเห็นหลินชิวลู่ เธอก็ลุกขึ้นยืนพลางกวักมือเรียก