ตอนที่ 99 การเดินทางไกล

"พี่เจียง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่รับหน้าที่วิ่งสายส่งแทนเสี่ยวถงไปก่อนนะ ช่วงนี้เขายังมาไม่ได้ ส่วนทางโกดังยกให้เจี้ยนจวินกับเหล่าอู๋ดูแล รอผมใกล้เปิดเทอมแล้วเราค่อยปรับกันใหม่อีกที

เหล่าเว่ย ช่วงนี้นายกับน้าจางรับผิดชอบเรื่องหนังสือเล่มใหม่ไปนะ พอพ้นวันที่สิบห้าเดือนหนึ่งไปแล้ว ผมอยากให้ส่งหนังสือเล่มใหม่เข้าแท่นพิมพ์ได้เลย"

เซียวไป๋ไม่ได้พูดจาเยิ่นเย้อไร้สาระ เขาปรับเปลี่ยนหน้าที่การทำงานของแต่ละคนเล็กน้อยทันที

ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ ยอดขายของ "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ก็ตกลงเรื่อย ๆ ดังนั้นกำลังคนที่มีอยู่ในตอนนี้จึงเพียงพออย่างยิ่ง หากจำเป็นต้องรับคนเพิ่ม ก็คงเป็นเรื่องหลังจากสิ้นเดือนไปแล้ว

เมื่อแบ่งหน้าที่กันชัดเจนแล้ว เจียงเสี่ยวโจวก็เริ่มไปตระเวนพบปะบรรดาพ่อค้าหนังสือแทนเยวี่ยถง ส่วนเว่ยเฟิงกับจางเสวี่ยเหมยกลับไปที่สตูดิโอ พวกเขาจำเป็นต้องเตรียมงานตีพิมพ์และจัดจำหน่ายหนังสือเล่มใหม่ "ดื่มม้าลำน้ำหลิวฮวา" ให้พร้อมโดยเร็วที่สุด

หลิวเสี่ยวหลิงตามจางเสวี่ยเหมยกับเว่ยเฟิงไปที่สตูดิโอด้วย เซียวไป๋จึงเดินคนเดียวไปยังร้านของเจียวหยางผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง

"พี่เจียวหยาง พี่ฟาง สวัสดีปีใหม่ครับ!"

ร้านของเจียวหยางก็เปิดตรงเวลาในวันนี้เช่นกัน ตอนที่เซียวไป๋เดินเข้ามา เจียวหยางกับหลินฟางกำลังไหว้เทพเจ้าแห่งโชคลาภกันอยู่

"สวัสดีปีใหม่นะน้องชาย แม่พี่ได้ยินว่าน้ากับน้าเขยกลับมาแล้ว เย็นนี้เลยกะจะชวนพวกเธอทั้งบ้านไปกินข้าวที่บ้านพี่ อย่าลืมเสียล่ะ"

ตอนนี้เจียวหยางดูมีชีวิตชีวาและเปล่งปลั่งกว่าเมื่อก่อน พอจะนึกออกเลยว่าก่อนปีใหม่หมอนี่ฟันกำไรไปไม่น้อยแน่นอน

"ตกลงครับ ผมจะไปตรงเวลาแน่นอน ทางพ่อกับแม่ผมมีคนไปบอกหรือยังครับ"

เซียวไป๋พยักหน้า เดิมทีเขาก็กะว่าจะไปอวยพรปีใหม่น้าอยู่แล้วในวันนี้

"ยังเลย เดี๋ยวพี่แวะไปเอง น้ากับน้าเขยอยู่บ้านใช่ไหม อย่าให้พี่ไปเก้อแล้วไม่เจอใครล่ะ"

เจียวหยางย่อมไม่ให้เซียวไป๋ไปบอกแทน ไม่ว่าจะด้วยมารยาทหรือธรรมเนียม เขาก็ต้องไปเชิญด้วยตัวเองถึงบ้าน

เซียวไป๋พยักหน้าพลางเอ่ย "ที่บ้านมีคนอยู่แน่นอนครับ... พี่เจียวหยาง พี่ฟาง พวกพี่ทำงานกันไปก่อนนะ ผมจะไปเดินเล่นที่ร้านเถ้าแก่หลินเสียหน่อย"

พอเดินออกจากร้านของเจียวหยาง เซียวไป๋เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นหลินชิวลู่

เวลานี้ เศษกระดาษประทัดสีแดงชาดหลังถูกจุดปูลาดไปทั่วทั้งสายถนน หลินชิวลู่ก้าวเดินบนถนนพลางรู้สึกนุ่มเท้า สบายอารมณ์ยิ่งนัก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเซียวไป๋กำลังเดินตรงเข้ามา

"สวัสดีปีใหม่!"

"ขอให้ร่ำรวยเงินทอง!"

ทั้งสองแกล้งทำท่ายกมือประสานคารวะ ก่อนจะสบตากันแล้วหัวเราะออกมา

"พี่ชิวลู่ กำลังจะไปไหนเหรอครับ อาหลินอยู่ที่ร้านไหม ผมกะว่าจะไปอวยพรปีใหม่ท่านสักหน่อย"

แม้หลินเสียงจะเป็นเถ้าแก่ใหญ่ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในถนนหวงหนี่เจีย แต่เขากลับไม่ถือตัว ทั้งยังเข้ากับคนง่าย เซียวไป๋ค่อนข้างถูกชะตากับหนุ่มใหญ่รูปหล่อคนนี้ ย่อมต้องไปอวยพรปีใหม่อีกฝ่ายอยู่แล้ว

"เขาเหรอ มาตั้งแต่เช้าตรู่แวบเดียวก็เผ่นไปแล้ว โยนเรื่องที่เหลือทิ้งไว้ให้ฉันหมดเลย เธอดูสิว่าน่าโมโหไหม ฉันเดิมทีว่าจะแวะไปหาอาฟางสักหน่อย แต่ก็ไม่รีบร้อนหรอก เธอเข้ามานั่งเล่นในร้านฉันก่อนสิ"

หลินชิวลู่ดีใจมากที่ได้เจอเซียวไป๋ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่ายังอยู่บนถนน เธอคว้าแขนของเขาแล้วพากันเดินเข้าไปในร้าน

"อาไป๋ มะรืนนี้ฉันต้องกลับเซินเจิ้นแล้วนะ น่าจะช่วงปลายเดือนมีนาคมหรือไม่ก็ต้นเดือนเมษายนถึงจะกลับมา เฮ้อ ใกล้จะเรียนจบแล้ว พอนึกถึงก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอยู่เหมือนกันนะ"

หลังฝึกงานเสร็จ หลินชิวลู่ต้องเตรียมเรื่องวิทยานิพนธ์และงานอื่น ๆ ก่อนจะก้าวเข้าสู่สังคมการทำงานจริง

หลินเสียงหวังอยากให้เธออยู่ที่ซิงเฉิง เรื่องการจัดสรรงานหลังเรียนจบย่อมเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว หลินเสียงสามารถออกหน้าจัดการให้ลูกสาวได้สบายอยู่แล้ว

แต่หลินชิวลู่ยังลังเลอยู่ ลึก ๆ ในใจแล้วเธออยากไปสร้างอนาคตที่เซินเจิ้นมากกว่า

ได้ยินคำพูดของหลินชิวลู่ เซียวไป๋ก็นิ่งคิด เขาอยากไปเซินเจิ้นสักเที่ยวตั้งนานแล้ว แม้ว่าตอนนี้ในมือเขาจะมีใบรับรองหุ้นเซินฟาจ่านอยู่ 21,000 หุ้นแล้วก็ตาม แต่เขายังรู้สึกว่าไม่พอ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะเปิดเทอม ฝั่งสตูดิโอก็ยังไม่ยุ่งเท่าไร จะฉวยโอกาสนี้แวะไปดูลาดเลาหน่อยดีไหมนะ

"คิดอะไรอยู่เนี่ย อย่าบอกนะว่าเธอไม่อยากให้ฉันไป ฉันไปคราวนี้อยู่ไม่นานหรอก อย่างมากก็แค่เดือนกว่า ๆ ก็กลับมาแล้วนะ..."

หลินชิวลู่เห็นเซียวไป๋นิ่งเงียบไป นึกว่าเขาทำใจไม่ได้ที่ตนเองต้องเดินทางไกล จึงเอ่ยปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่สองสามคำ

"หือ เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ให้ผมไปเซินเจิ้นเป็นเพื่อนคุณเลยดีกว่า คุณซื้อตั๋วรถไฟเที่ยวไหนไว้เหรอ เดี๋ยวผมค่อยไปซื้อตั๋วตาม"

เซียวไป๋ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว เขาตกลงใจว่าจะไปเซินเจิ้นพร้อมกับหลินชิวลู่

"จริงเหรอ ดีจังเลย อาไป๋ พ่อฉันซื้อตั๋วเครื่องบินให้แล้วน่ะ บินจากบ้านเราไปกว่างโจว จากนั้นค่อยต่อรถยนต์ไป"

หลินชิวลู่ยิ้มหวานหยดย้อย เธอคิดว่าเซียวไป๋คงอยากจะไปส่งตนเองแน่นอน ส่วนเขาจะมีธุระอย่างอื่นด้วยหรือไม่นั้น เธอไม่ได้คิดไปถึงจุดนั้นเลย ในใจกำลังดื่มด่ำอยู่กับความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

"คุณนั่งเครื่องบินเหรอ งั้นผมคงต้องไปหาที่ออกหนังสือรับรองก่อนแล้วล่ะ"

ยุคนี้การนั่งเครื่องบินยังต้องใช้จดหมายแนะนำตัวอยู่ แต่ก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรขนาดนั้น ขอให้ออกมาจากหน่วยงานไหนสักแห่งส่งเดชก็ใช้ได้แล้ว

"เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่งหรอก ฉันมีคนรู้จักอยู่ฝ่ายการบินพลเรือน เดี๋ยวช่วยจัดการให้เอง"

หลินชิวลู่ยิ้มพลางรับหน้าที่ซื้อตั๋วเครื่องบินไป เซียวไป๋จึงหยิบบัตรประชาชนกับเงินค่าตั๋วเครื่องบินส่งให้อีกฝ่าย

"นายคนนี้นี่ พกเงินสดติดตัวเยอะขนาดนี้ตลอดเวลาเลยเหรอ เอาเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย พรุ่งนี้เธอค่อยมาเอาตั๋วเครื่องบินที่ฉันนะ"

หลินชิวลู่ค้อนใส่เซียวไป๋ไปวงหนึ่ง หมอนี่ทำอะไรจริงจังเป็นระเบียบแบบแผนตลอดเวลาเลยจริง ๆ

เงินสดที่ติดตัวเซียวไป๋ใช้จ่ายช่วงปีใหม่ไปไม่น้อย ตอนนี้จึงเหลืออยู่แค่สองพันกว่าหยวน แต่เขาก็ชินกับการพกเงินติดตัวไว้เยอะ ๆ เสียแล้ว

พอเดินออกจากร้านมาพร้อมกับหลินชิวลู่ ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปคนละทาง

เซียวไป๋ขี่จักรยานกลับมาถึงบ้าน จังหวะเดียวกับที่เหลียงอวี้เฟินทำอาหารกลางวันเสร็จพอดี

"อาไป๋ ยุ่งอะไรอยู่เนี่ย รีบไปล้างมือมากินข้าวสิ เมื่อกี้เจียวหยางลูกพี่ลูกน้องของลูกเพิ่งแวะมานะ เย็นนี้พวกเราจะไปกินข้าวที่บ้านเขาพร้อมกัน ลูกอย่าลืมล่ะ"

เหลียงอวี้เฟินกะเวลาแล้วเริ่มลงมือทำกับข้าว พอกับข้าวเสร็จเซียวไป๋ก็กลับถึงบ้านพอดิบพอดี เมื่อเช้าตอนเซียวไป๋ออกจากบ้านได้บอกไว้ว่าจะกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้าน

"แม่ครับ แม่กินก่อนเลย ผมขอไปหารูปถ่ายก่อน เดี๋ยวเดียวเสร็จครับ"

เซียวเทียนฟ่างไม่อยู่บ้าน เหลียงอวี้เฟินบอกว่าเขาไปทำธุระที่หน่วยงานนิดหน่อย มื้อเที่ยงไม่กลับมากินข้าว แต่ตอนเย็นจะไปบ้านเจียวหยางด้วยกัน

เซียวไป๋เดินเข้าบ้านแล้วตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตัวเองทันที ไม่นานก็หาภาพถ่ายหน้าตรงไม่สวมหมวกขนาดหนึ่งนิ้วออกมาได้หลายใบ นี่เป็นรูปที่เขาถ่ายไว้ตั้งแต่ก่อนสอบเกาเข่า

"แม่ขอดูรูปหน่อยสิ... อาไป๋ ลูกรีบหาของพวกนี้ จะเอาไปทำเรื่องอะไรเหรอ"

พอเซียวไป๋ถือรูปถ่ายขนาดหนึ่งนิ้วมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร เหลียงอวี้เฟินก็ยื่นมือไปรับมาดู รูปถ่ายของเซียวไป๋ยังดูละอ่อนอยู่บ้าง แต่มีชีวิตชีวาเปี่ยมล้น เป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาตามมาตรฐานทีเดียว

ทว่าพอลูกชายกลับมาถึงบ้านก็รีบไปค้นรูปถ่ายติดบัตรพวกนี้ออกมาทันที เหลียงอวี้เฟินจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"แม่ครับ มะรืนนี้ผมว่าจะไปเซินเจิ้นสักเที่ยว ต้องทำใบผ่านแดนก่อนน่ะครับ ไปคราวนี้คงใช้เวลาประมาณห้าวัน ไม่นานก็กลับมาแล้วครับ"

เซียวไป๋หยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มกินข้าว พลางบอกเรื่องที่ตนเองจะไปเซินเจิ้นให้เหลียงอวี้เฟินฟัง

พอเหลียงอวี้เฟินฟังจบก็นิ่งเงียบไป

หลายปีมานี้เธอกับเซียวเทียนฟ่างอยู่ต่างประเทศมาตลอด ปล่อยให้ลูกชายอยู่ตัวคนเดียวในอำเภอเล็ก ๆ แห่งนั้น ในใจของเธอจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมาเนิ่นนานแล้ว

พอกลับมาคราวนี้ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะไม่ยอมห่างจากเซียวไป๋ไปไหนอีกเด็ดขาด แต่ทางนี้เพิ่งจะมาถึงบ้าน ลูกชายกลับบอกว่าจะเดินทางไกลเสียแล้ว ในใจของเธอย่อมรู้สึกไม่ค่อยดีเป็นธรรมดา

เซียวไป๋ก้มหน้ากินข้าวไปได้สักพักถึงสังเกตเห็นความผิดปกติของผู้เป็นแม่ เธอเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมพูดจาและไม่แตะอาหาร เหมือนมีเรื่องในใจอยู่มากมาย

"แม่ครับ! ผมไปเซินเจิ้นคราวนี้มีธุระสำคัญจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เลือกเดินทางไกลในช่วงที่พ่อกับเพิ่งกลับมาหรอกครับ อย่าคิดมากเลย รีบกินข้าวเถอะครับ"

เซียวไป๋เป็นใครกัน แค่คิดเพียงนิดเดียวก็เดาสิ่งที่อยู่ในใจของเหลียงอวี้เฟินได้เกือบหมด แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอเป็นแม่แท้ ๆ ของเขากันล่ะ เขาจึงทำได้เพียงเอ่ยปากอธิบายออกไป

"อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง! งั้นลูกเดินทางไปข้างนอกก็ต้องระวังความปลอดภัยให้มากนะ เดี๋ยวแม่จะเขียนที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ให้ลูกสักสองสามที่ แม่กับพ่อมีเพื่อนร่วมรุ่นสองคนอยู่ที่นั่น"

จริง ๆ แล้วสิ่งที่เหลียงอวี้เฟินใส่ใจคือท่าทีของลูกชาย เพราะกลัวเหลือเกินว่าต่อไปลูกจะห่างเหินกับพ่อแม่

พูดให้ชัดก็คือ เธอยังคงรู้สึกผิดอยู่ในใจ ที่สองสามีภรรยามัวแต่ง่วนกับงานจนทิ้งลูกชายไว้แล้วไปอยู่ต่างประเทศตั้งหลายปี

พอได้ยินเซียวไป๋พูดแบบนี้ และรู้ว่าลูกชายไม่ได้ตั้งใจจะหลบหน้าตน ความรู้สึกในใจของเธอก็พลอยโล่งอกและสบายใจขึ้นมาก