ตอนที่ 98 วันที่ห้าเปิดตลาด

วันชิวสี่ อู๋ชิงหย่วนส่งคนขับรถของตัวเองมารับครอบครัวสามคนของเซียวไป๋กลับเมืองเอก

รถประจำตำแหน่งของอู๋ชิงหย่วนเป็นรถจี๊ปเป่ยจิง ภายในรถไม่มีทั้งแอร์ แถมระบบกันสะเทือนก็แย่ พูดกันตามตรง แทบไม่ต่างอะไรกับการนั่งรถโดยสารประจำทางเลย

"ลูกจ๋า ชอบขับรถมากเลยเหรอ เมื่อเช้าที่ลูกให้พี่จางพาไปหัดขับรถ แม่กับพ่อยังเป็นห่วงอยู่เลยนะ พอตอนหลังพี่จางบอกว่าลูกหัวไวมาก ฝึกแค่ครึ่งวันยังเก่งกว่าบางคนที่ฝึกตั้งครึ่งปีเสียอีก พวกเราถึงได้วางใจ"

ตลอดทาง เหลียงอวี้เฟินมักจะหาเรื่องมาชวนเซียวไป๋คุยอยู่เรื่อย

เซียวเทียนฟ่างนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนสองแม่ลูกนั่งอยู่แถวหลัง วันนี้พวกเขากินมื้อเที่ยงเสร็จถึงค่อยออกเดินทาง พอคนขับรถไปถึงเมืองเอกก็จะพักที่เกสต์เฮาส์หนึ่งคืน รอรับอู๋ตันเยี่ยนที่เดินทางจากบ้านเกิดมาถึงซิงเฉิงในวันรุ่งขึ้น แล้วจึงค่อยขับกลับซินถุน

เช้าตรู่วันนี้ จางลี่หยงมาหาเซียวไป๋ที่บ้าน รบเร้าจะพาเขาไปหัดขับรถให้ได้สักครึ่งวัน ฝีมือการขับรถในอดีตของเซียวไป๋นับว่าไม่เลวเลย การขับรถสำหรับเขาแล้วกลายเป็นสัญชาตญาณไปเสียด้วยซ้ำ

เพื่อไม่ให้จางลี่หยงสงสัย เขาจึงอ้างว่าเทอมนี้ตอนอยู่เมืองเอกมีโอกาสเหมาะๆ ก็เลยได้ลองฝึกขับรถมาช่วงหนึ่ง ถึงได้เอาตัวรอดมาได้

จางลี่หยงเป็นคนขับรถรุ่นเก๋า แค่เห็นท่าทางของเซียวไป๋ก็รู้ทันทีว่าเขาสามารถขับรถออกถนนใหญ่คนเดียวได้สบายๆ ทั้งสองคนซ้อมกันอยู่ราวสองชั่วโมง แล้วจึงกลับมากินมื้อเที่ยงที่บ้านด้วยกัน

สุดท้ายจางลี่หยงก็รับปากว่าจะช่วยจัดการเรื่องใบขับขี่ให้เซียวไป๋ แน่นอนว่าเป็นเพียงใบขับขี่รถยนต์ส่วนบุคคลเท่านั้น

"ครับ มีโอกาสก็เลยลองเคาะสนิมดู สำหรับผมแล้วการขับรถไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย"

เซียวไป๋รู้ว่าแม่พยายามหาเรื่องมาชวนคุย ที่จริงเขาไม่ได้มีอคติอะไรกับพ่อแม่คู่นี้เลย เพียงแต่ถ้าอยากจะสนิทใจกันมากกว่านี้ เกรงว่ายังต้องใช้เวลาอยู่ร่วมกันอีกสักพัก

พอไปถึงซิงเฉิง ท้องฟ้าก็เริ่มโพล้เพล้แล้ว

ตอนที่ออกเดินทางช่วงเที่ยง เหลียงอวี้ฉีขนของกินขึ้นรถมาเพียบ ไม่ว่าจะเป็นหมูสามชั้นทอดกรอบ หมูหมักรมควัน ไก่เป็ดที่เชือดทำความสะอาดเรียบร้อย กระทั่งผักสดกับพริกก็ยังใส่มาเกินครึ่งเข่ง

เหลียงอวี้เฟินลงมือทำกับข้าวไม่กี่อย่างที่บ้าน เลี้ยงมื้อเย็นคนขับรถเสร็จแล้ว ถึงค่อยให้เซียวเทียนฟ่างพาอีกฝ่ายไปส่งที่เกสต์เฮาส์

"ลูกจ๋า เครื่องซักผ้านี่ลูกซื้อเหรอ"

ตกกลางคืน เหลียงอวี้เฟินเดินวนไปวนมาสำรวจในห้อง เธอพบว่าห้องพักสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย ผ้าปูที่นอนทั้งหมดล้วนซักสะอาด ข้าวของในบ้านก็จัดวางไว้อย่างเป็นสัดส่วน

ที่บ้านมีเครื่องซักผ้าเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเครื่อง แน่นอนว่าเธอต้องสังเกตเห็นตั้งแต่แรก จึงได้เอ่ยถามขึ้นมา

"ครับ ผมขี้เกียจซักมือ ก็เลยซื้อเครื่องซักผ้ากลับมาเครื่องหนึ่ง แม่นั่งพักสักหน่อยดีไหมครับ เดินวนไปวนมาแบบนี้ผมชักจะเวียนหัวแล้วเนี่ย"

เซียวไป๋รู้สึกว่านิสัยของแม่ใช้ได้ทีเดียว นอกจากจะเป็นคนใจกว้างแล้ว ยังพูดคุยเข้ากับคนอื่นเก่งอีกด้วย ดังนั้นตอนนี้เวลาคุยกับเหลียงอวี้เฟิน เขาจึงรู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองขึ้นมาก

"เจ้าลูกคนนี้นี่พูดง่ายจังนะ แม่ไม่ได้อยู่บ้านตั้งหลายปี พอกลับมาก็ต้องเดินดูรอบๆ เสียหน่อยสิ เออนี่ แม่ถามอะไรหน่อย สาวน้อยสองคนที่มาอวยพรปีใหม่ที่บ้านวันนั้นหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูทั้งคู่เลย ลูกถูกใจคนไหนเข้าล่ะหืม"

เหลียงอวี้เฟินหลุดขำพรืด เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เซียวไป๋ สีหน้าดูมีเลศนัยและอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

เซียวไป๋พูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าพลางกล่าว "แม่ครับ! ไม่คิดเลยนะว่าแม่จะชอบเรื่องซุบซิบกับเขาด้วย สองคนนั้นเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของผมทั้งคู่ ตอนนี้ยังไม่ได้คิดอะไรเกินเลยหรอกครับ"

"อ๋อ... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ลูกจ๋า ได้ยินว่าตอนนี้ลูกกลายเป็นเศรษฐีน้อยไปแล้ว ของที่แม่ซื้อมาฝากก็ไม่รู้ว่าลูกจะยังถูกใจอยู่หรือเปล่า รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวแม่ไปเอามาให้ดูตอนนี้เลย"

ช่วงที่อยู่บ้านเกิดช่วงตรุษจีนหลายวันมานี้ เหลียงอวี้เฟินไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย พอได้กลับมาที่บ้านตัวเอง เธอก็ทำเหมือนเอาของล้ำค่ามาอวด โดยหยิบกล่องใบเล็กที่ดูประณีตมากออกมาจากกระเป๋าเดินทาง แล้วยื่นให้เซียวไป๋

เซียวไป๋รับมาดู ปรากฏว่าเป็นเครื่องเล่นพกพาซาวด์อะเบาต์ของโซนี่

"ซาวด์อะเบาต์นี่เอง ขอบคุณครับแม่ ผมชอบมากเลย"

ในยุคนี้ซาวด์อะเบาต์ยังไม่ค่อยแพร่หลายในประเทศเท่าไร สาเหตุหลักเป็นเพราะราคาที่แพงหูฉี่และไม่ใช่สิ่งของจำเป็นในการดำรงชีวิต จึงมีคนซื้อใช้น้อยมาก

การหิ้วกลับมาจากต่างประเทศย่อมมีราคาถูกกว่าซื้อในประเทศอยู่บ้าง ทว่าความถูกนี้ก็เป็นแค่การเปรียบเทียบเท่านั้น เท่าที่เซียวไป๋รู้ ของเล่นชิ้นนี้ขายที่เกาะฮ่องกงตอนนี้ก็ไม่ต่ำกว่า 500 ดอลลาร์ฮ่องกงเลยทีเดียว

"ลูกชอบก็ดีแล้ว พ่อเขาบอกว่าซื้อกลับมาให้ลูกเอาไว้ฝึกฟังภาษาอังกฤษเยอะ ๆ แน่นอนว่าใช้ฟังเพลงก็ได้เหมือนกันจ้ะ"

เหลียงอวี้เฟินยิ้มแก้มปริทันที นึกไม่ถึงว่าลูกชายจะตาถึงขนาดนี้ ตอนที่เธอกับเซียวเทียนฟ่างคิดจะซื้อยังปรึกษากันอยู่นานสองนาน สุดท้ายถึงได้กัดฟันควักกระเป๋าจ่ายเงินไป

ขืนเซียวไป๋บอกว่าไม่ชอบขึ้นมา เธอคงได้ร้องไห้โฮตรงนี้แน่

ขณะนั้นเอง ด้านนอกประตูก็มีเสียงความเคลื่อนไหวแว่วเข้ามา ดูเหมือนเซียวเทียนฟ่างจะกลับมาแล้ว และกำลังยืนคุยกับใครบางคนอยู่หน้าประตู

เหลียงอวี้เฟินลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู เซียวไป๋เอี้ยวตัวมองแวบหนึ่ง คนที่กำลังคุยกับพ่อของเขาก็คือคุณน้าข้างบ้านนั่นเอง

"พวกเธอเพิ่งกลับมาก็รีบพักผ่อนเถอะจ้ะ ไว้ว่าง ๆ ค่อยคุยกันใหม่นะ"

คุณน้าข้างบ้านทักทายเหลียงอวี้เฟินคำหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านตัวเองไป เซียวเทียนฟ่างเดินเข้ามาพร้อมกับปิดประตู สีหน้าเรียบเฉยตามปกติ ไม่เผยให้เห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย

รอจนกระทั่งล้มตัวลงนอนในตอนกลางคืน เขาถึงได้เอ่ยกับเหลียงอวี้เฟิน "ได้ยินข้างบ้านบอกว่า หลายวันก่อนลูกชายเราพาผู้หญิงมาค้างที่บ้านด้วยนะ"

"ฮึ! ช่างพูดมากปากหอยปากปูจริง ๆ ลูกเราทำอะไรอยู่ในกรอบมาตั้งแต่เด็ก มีเด็กผู้หญิงมานอนค้างที่บ้านคืนเดียวมันจะต้องมีอะไรเกินเลยด้วยหรือไง แต่เรื่องนี้ก็เตือนสติฉันได้เหมือนกัน ไว้ฉันต้องหาเวลาคุยกับลูกหน่อยแล้ว ช่วงนี้ยังไงก็ต้องเน้นเรื่องเรียนเป็นหลัก เกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมามันจะไม่ดี"

เหลียงอวี้เฟินได้ยินแล้วก็ปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที อยู่เป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งกี่ปี ใครเป็นยังไงก็รู้ไส้รู้พุงกันหมด เธอไม่ชอบพวกที่ชอบนินทาลับหลังคนอื่นที่สุด

จะพูดยังไงก็ช่าง เหลียงอวี้เฟินก็เหมือนแม่ไก่ที่คอยกางปีกปกป้องลูก ไม่ยอมให้ใครมาพูดจาซุบซิบนินทาลูกชายของเธอเด็ดขาด

"อวี้เฟิน เธอจะพูดก็พูดไปเถอะ แต่ให้ระวังวิธีพูดหน่อยนะ ฉันมองว่าอาไป๋ไม่เหมือนเด็กคนอื่น ฉันรู้สึกอยู่ตลอดว่าเขามีความสุขุมเกินกว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน"

สองสามวันมานี้เซียวเทียนฟ่างลอบสังเกตอย่างละเอียดขึ้น แม้สองพ่อลูกจะคุยกันไม่มากเท่าไร แต่เรื่องบางอย่างแค่ได้สัมผัสก็มองออกแล้ว

"ต้องให้คุณมาบอกหรือไง ฉันรู้น่า นอนเถอะ นอนเถอะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว"

เหลียงอวี้เฟินรู้สึกเพียงว่าเปลือกตาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น พอพูดประโยคนี้จบ เธอก็เอียงศีรษะแล้วผล็อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราไปทันที

วันรุ่งขึ้น ซึ่งก็คือวันขึ้นห้าค่ำเดือนอ้าย

เซียวไป๋ตื่นแต่เช้าตรู่ พอกินข้าวเช้าเสร็จและบอกลาพ่อแม่เรียบร้อย ก็ปั่นจักรยานตรงมายังสตูดิโอ

เขานึกว่าตัวเองมาค่อนข้างเช้าแล้ว ทว่าพอก้าวเข้าไปในห้องและกวาดสายตามอง กลับพบว่าเว่ยเฟิง จางเสวี่ยเหมย เจียงเสี่ยวโจว หลิวเสี่ยวหลิง รวมถึงเว่ยเจี้ยนจวินและคนอื่น ๆ ต่างมารวมตัวกันครบครัน

"หัวหน้าเซียว สวัสดีปีใหม่ครับ!"

"เสี่ยวเซียว สวัสดีปีใหม่จ้ะ!"

"พี่เซียว สวัสดีปีใหม่ครับ!"

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก ทุกคนก็ส่งเสียงทักทายเซียวไป๋กันระงม เรียกกันสารพัดสรรพนามจนฟังดูน่าขำไม่น้อย

"เหล่าเว่ย น้าจาง เจี้ยนจวิน ผมขอสวัสดีปีใหม่ย้อนหลังกับทุกคนด้วยนะครับ ขออวยพรให้พวกเราทุกคนโชคดีรับปีมังกร คิดสิ่งใดก็ขอให้สมปรารถนา... พี่เจียง เสี่ยวหลิง ทั้งสองคนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย"

ในช่วงเทศกาลตรุษจีน เซียวไป๋ได้เจอหน้าเจียงเสี่ยวโจวกับน้องเสี่ยวหลิงอยู่บ้าง แต่กลับไม่รู้กำหนดการแน่ชัดว่าพวกเขาจะออกเดินทางกลับมายังเมืองซิงเฉิงวันไหน

"ฉันกับเสี่ยวหลิงมาถึงตั้งแต่เมื่อวานเที่ยงแล้วละ บังเอิญขึ้นรถประจำทางรอบเดียวกันพอดี เสี่ยวเซียว งั้นพวกเราจุดประทัดกันตอนนี้เลยไหม"

วันนี้เป็นวัน "พั่วอู่" หรือวันขึ้นห้าค่ำเดือนอ้าย และยังเป็นวันเปิดทำการค้าวันแรกอีกด้วย

เซียวไป๋พาทุกคนไปจุดประทัดหนึ่งตับที่หน้าสตูดิโอ จากนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็ยกโขยงมุ่งหน้าไปยังถนนหวงหนี่เจีย พิธีกรรมเดียวกันนี้ยังต้องไปทำที่โกดังอีกรอบหนึ่ง

เมื่อมาถึงโกดัง อู๋ชางหลินกำลังนั่งรออยู่ในห้องเวรยาม เซียวไป๋กับทุกคนช่วยกันจุดประทัดหนึ่งตับที่ด้านนอกประตูใหญ่ของโกดัง ซึ่งถือเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าหลังพ้นปีใหม่แล้ว ความยุ่งเหยิงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง