ตอนที่ 97 ความกล้า

เมื่อเสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนดังขึ้น เซียวไป๋ก็หาวหวอด เขามองสองพี่น้องที่นั่งดูโทรทัศน์พลางแทะถั่วลิสงคุยกันอย่างออกรสออกชาติ รวมถึงพ่อของตัวเองกับเซวียกังผู้เป็นน้าเขยหมาน แล้วก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าพวกผู้ใหญ่ไปเอาเรี่ยวแรงล้นเหลือขนาดนั้นมาจากไหน

"พ่อครับ แม่ครับ น้าหมาน น้าเขยหมาน สุขสันต์ปีมังกรนะครับ ขอให้สมหวังในทุก ๆ เรื่อง ผมเริ่มง่วงแล้ว ขอตัวกลับไปนอนก่อนนะครับ พรุ่งนี้เช้าค่อยแวะมาสวัสดีปีใหม่ทุกคนอีกรอบ"

เซียวไป๋หยิบเมล็ดแตงโมกับถั่วลิสงยัดใส่กระเป๋าเสื้อไปพลาง กล่าวคำอวยพรไปพลาง ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

"เหล่าเซียว ดึกดื่นป่านนี้แล้ว คุณไปส่งลูกหน่อยสิ"

จริง ๆ แล้วตลอดทั้งคืนเหลียงอวี้เฟินคอยแอบสังเกตเซียวไป๋อยู่เงียบ ๆ แต่เพราะเป็นคืนส่งท้ายปีเก่าที่คนทั้งครอบครัวอยู่พร้อมหน้า เธอจึงไม่อาจเอาแต่ตามประกบลูกชายคนเดียวได้

ครั้นเห็นว่าเซียวไป๋จะกลับไปนอนที่โรงละคร เธอจึงส่งสายตาให้เซียวเทียนฟ่าง เพื่อให้เขาเดินไปส่ง ถือโอกาสนี้กระชับความสัมพันธ์กับลูกชายไปในตัว

เซียวเทียนฟ่างขานรับคำหนึ่ง แล้วเดินออกจากประตูบ้านไปหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจเซียวไป๋ที่คอยพร่ำบอกอยู่ข้าง ๆ ว่า "ไม่ต้องหรอกครับ" แม้แต่น้อย

"พ่อครับ พ่อกลับไปเถอะ ทางแค่นี้ไม่ได้ไกลอะไรเลย อีกอย่าง ถนนเส้นนี้ผมเดินมาตั้งสามปีเต็ม หลับตาเดินยังคลำทางถูกเลย"

เซียวไป๋รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง พ่อของเขายังไม่คุ้นเคยกับตัวอำเภอซินถุนเท่าเขาด้วยซ้ำ ขืนเดินไปส่ง เดี๋ยวขากลับเขาไม่ต้องเดินมาส่งพ่ออีกรอบหรืออย่างไร

ด้วยเหตุนี้ พอเดินมาถึงปากซอย เขาก็หยุดฝีเท้าลงทันที ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ยอมเดินต่อไปข้างหน้าอีก

เซียวเทียนฟ่างทอดถอนใจพลางเอ่ยขึ้นว่า "อาไป๋ หลายปีมานี้พ่อกับแม่มัวแต่วุ่นอยู่กับงาน ติดค้างลูกไว้เยอะจริง ๆ พวกเรากลับมารอบนี้แล้วก็จะไม่ไปไหนอีก หวังว่าลูกจะไม่โกรธพวกเรานะ ได้ไหม"

"เรื่องโกรธไม่โกรธไม่เกี่ยวกันหรอกครับ พ่อกับแม่มีหน้าที่การงานของตัวเอง ส่วนตอนนี้ผมก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว อันที่จริงทุกคนต่างก็มีความเป็นอยู่ที่ดี พ่อครับ คนในครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก รีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ"

หากเป็นร่างเดิม ความคับแค้นใจในอกคงยากจะสลายไปได้ในเวลาสั้น ๆ ทว่าสำหรับเซียวไป๋ในตอนนี้ เขาไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นเลย

"เอาละ ๆ ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วยนะ"

เซียวเทียนฟ่างจ้องมองเซียวไป๋อย่างพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าลูกชายไม่ได้พูดเพราะประชดประชัน จึงยิ้มแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในซอย

ค่ำคืนนั้น

เหลียงอวี้เฟินกับเซียวเทียนฟ่างนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ไม่อาจข่มตาหลับลงได้

พวกเขาได้ยินเหลียงอวี้ฉีกับเซวียกังเล่าเรื่องราวของเซียวไป๋ในช่วงสองสามปีมานี้ให้ฟังมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ลูกชายร่วมมือกับอวี้ฉีเปิดซุ้มหนังสือพิมพ์ หรือเรื่องที่ลูกชายตีพิมพ์จัดจำหน่ายหนังสือในเมืองเอกไปแล้วหลายเล่ม... และเรื่องอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน

เซียวไป๋ที่พวกเขาได้เห็นกับตาในวันนี้ ทำให้รู้สึกราวกับว่าลูกชายได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"เหล่าเซียว คุณว่าลูกชายเราปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม เขาคงจะตีจากพวกเราไปในไม่ช้าใช่หรือเปล่า"

ช่วงเทศกาลปีใหม่ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไมในใจของเหลียงอวี้เฟินกลับมีความเศร้าหมองระคนกังวล เซียวไป๋ห่างเหินกับพวกเขาสองคนผัวเมียมาหลายปี เธอจึงอดเป็นกังวลไม่ได้

"พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ลูกจะปีกกล้าขาแข็งแค่ไหน สุดท้ายก็ยังต้องเรียกเธอกับฉันว่าพ่อแม่อยู่ดี อวี้เฟิน อาไป๋สร้างเนื้อสร้างตัวได้ขนาดนี้แล้ว เธอควรจะดีใจถึงจะถูก"

เซียวเทียนฟ่างเองก็อธิบายไม่ถูกว่าข้างในใจรู้สึกเช่นไรกันแน่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร การที่ลูกชายประสบความสำเร็จก็ถือเป็นเรื่องดีทั้งนั้น

วันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนอ้าย

แต่เช้าตรู่ เซียวไป๋ก็แวะมาสวัสดีปีใหม่คุณยาย พ่อแม่ ตลอดจนน้าสาวและน้าเขย จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปบ้านหัวหน้าแผนกเจียง บ้านจางลี่หยง แล้วค่อยเลยไปสวัสดีปีใหม่บรรดาอาจารย์ที่โรงเรียน จนได้พบกับเถียนชุนซิ่วและหลิวเสี่ยวหลิงเข้าพอดี

ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเสียทีเดียว เพราะเซียวไป๋นัดแนะกับหลิวเสี่ยวหลิงเอาไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนปีใหม่แล้ว

"อาไป๋ ขอบใจสำหรับของขวัญที่ฝากหลิงหลิงมาให้นะ ฉันชอบมากเลย พ่อกับแม่เธอเพิ่งกลับมาใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นพวกเรายังไปสวัสดีปีใหม่น้าเหลียงได้อยู่หรือเปล่า"

วันนี้เถียนชุนซิ่วสวมเสื้อกันหนาวขนเป็ดตัวบางสีแดงสด ดูแล้วให้ความรู้สึกสดใสเบิกบานรับเทศกาลเป็นอย่างยิ่ง

"น้าเหลียงดีกับพวกเราขนาดนั้น ถ้าไม่ไปสวัสดีปีใหม่คงดูไม่ดีมั้ง"

หลิวเสี่ยวหลิงเองก็ลังเลใจอยู่ไม่น้อย บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นเพราะเหตุใด ทั้งเธอและเถียนชุนซิ่วต่างก็รู้สึกประหม่าที่จะต้องเจอหน้าพ่อแม่ของเซียวไป๋

"พ่อกับแม่ฉันไม่ใช่เสือสักหน่อย พวกเธออยากไปก็ไปสิ ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปเอง แล้วหลังจากนั้นพวกเราค่อยออกไปเที่ยวเล่นด้วยกัน"

เซียวไป๋โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินนำหน้าพาสองสาวกลับเข้าบ้านไป

เถียนชุนซิ่วกับหลิวเสี่ยวหลิงดูประหม่าเล็กน้อยตั้งแต่วินาทีที่ก้าวพ้นประตู ทว่าสองสามีภรรยาเซียวเทียนฟ่างและเหลียงอวี้เฟินกลับให้การต้อนรับอย่างมีมารยาท ยิ่งไปกว่านั้นเหลียงอวี้เฟินยังนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกับพวกเธออยู่ครู่หนึ่ง ทำให้ทั้งสองรู้สึกเกรงใจจนแทบทำตัวไม่ถูก

ถึงอย่างนั้นสองสาวก็นั่งอยู่ได้ไม่นาน พอดีกับที่เจียงเสี่ยวโจวพากลุ่มนักเรียนของคณะละครมาอวยพรปีใหม่เซวียกังและเหลียงอวี้ฉี พวกเธอจึงถือโอกาสเหมาะนี้ลุกขึ้นกล่าวลา

เซียวไป๋ทักทายแขกในบ้าน จากนั้นก็บอกกล่าวกับเหลียงอวี้เฟิน แล้วอาศัยข้ออ้างว่าจะออกไปส่งคน เดินตามเถียนชุนซิ่วและหลิวเสี่ยวหลิงออกจากบ้านมาด้วยกัน

"อาไป๋ นายจะพาพวกเราไปเดินเล่นที่ไหนเหรอ หรือว่าจะไปดูหนังกันดีล่ะ"

เถียนชุนซิ่วเปลี่ยนจากท่าทางเรียบร้อยตอนอยู่ในบ้าน พอเดินออกมาบนถนนก็เริ่มชวนคุยมากขึ้น เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่อยากกลับบ้านเร็วขนาดนี้

"ดูหนังเหรอ พวกเธอไม่หิวกันหรือไง ตอนนี้ใกล้จะได้เวลากินข้าวเที่ยงแล้วนะ"

แม้ว่าช่วงเทศกาลตรุษจีนเวลากินข้าวจะไม่ค่อยแน่นอนเท่าไหร่ แต่อย่างไรก็ต้องกินให้ครบสามมื้ออยู่ดี ถึงแม้ตอนนี้เซียวไป๋เองก็ยังไม่รู้สึกหิวก็ตาม

"ไม่กินหรอก! เมื่อเช้าทั้งเช้าปากไม่เคยได้ว่างเลย ตอนนี้กินอะไรไม่ลงแล้ว"

เถียนชุนซิ่วยิ้มพลางส่ายหน้า ความจริงทุกคนก็ไม่ต่างกัน ไม่ว่าจะไปอวยพรปีใหม่บ้านไหน อย่างไรก็ต้องกินอะไรติดไม้ติดมือสักหน่อยเสมอ

หลิวเสี่ยวหลิงก็พยักหน้าอยู่ข้างๆ เช่นกัน อย่างไรเสียขอแค่เธอกลับไปทันมื้อเย็นก็พอแล้ว ตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก

"งั้นก็ได้ พวกเราไปดูหนังกัน"

ช่วงเทศกาลตรุษจีนเป็นช่วงที่โรงภาพยนตร์ขายดีเป็นเทน้ำเทท่ามาแต่ไหนแต่ไร เซียวไป๋เองก็ไม่มีอะไรต้องทำ จึงพาสองสาวไปดูหนังรอบหนึ่งให้จบเรื่องไป

พอดูหนังจบ ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน หากยังไม่กลับไป สองสาวคงโดนคนที่บ้านดุเอาแน่

สองวันต่อมา เซียวไป๋ก็ต้องตามพ่อแม่ไปเยี่ยมญาติ วุ่นวายจนเขาแทบจะเวียนหัว

ค่ำวันขึ้นสามค่ำเดือนอ้าย เขาไปบ้านอู๋ชิงหย่วนกับพ่อแม่ วันนี้อู๋ชิงหย่วนชวนสองสามีภรรยาเซียวเทียนฟ่างและเหลียงอวี้เฟินมากินข้าวที่บ้านเป็นพิเศษ เซียวไป๋จึงต้องตามไปด้วยโดยปริยาย

คืนส่งท้ายปีเก่าปีนี้ อู๋ชิงหย่วนได้กลับไปกินมื้อค่ำพร้อมหน้ากับครอบครัวที่บ้านเกิด เขากลับมาถึงอำเภอในคืนขึ้นสองค่ำ เพราะหลายวันหลังจากนั้นเขาต้องอยู่เข้าเวรที่อำเภอ

ระหว่างมื้ออาหาร น้าเฉินยังคงกระตือรือร้นกับเซียวไป๋เหมือนเช่นเคย อู๋ชิงหย่วนมัวแต่คุยเรื่องสัพเพเหระกับเซียวเทียนฟ่างและเหลียงอวี้เฟิน เธอจึงคอยคีบกับข้าวให้เซียวไป๋ไม่หยุด ทำเอาเซียวไป๋รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

"เหล่าอู๋ นายยอมทิ้งทุกอย่างที่มีอยู่ตอนนี้ไปเซินเจิ้นจริงเหรอ คราวก่อนเหล่าผางบอกว่าปีนี้นายน่าจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกขั้น ถ้านายพลาดโอกาสนี้ไป ต่อไปก็ไม่แน่ว่าจะมีอีกนะ"

คอทองแดงของเซียวเทียนฟ่างลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง ดื่มมาจนป่านนี้สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยนและไม่มีอาการอะไรแม้แต่น้อย กลับเป็นเจ้าบ้านเสียอีกที่เริ่มจะคอพับไปบ้างแล้ว เขาจึงวางจอกเหล้าลงแล้วเปิดประเด็นที่ค่อนข้างจริงจังขึ้นมา

คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่มีคนนอก อู๋ชิงหย่วนจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า

"ฉันก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว ถ้าไม่ตัดสินใจออกไปสู้ตอนนี้ ต่อไปจะยังมีโอกาสที่ไหนอีกล่ะ ฉันอยู่ในตำแหน่งนี้มีข้อจำกัดมากเกินไป สู้ไปลองดูที่เซินเจิ้นเลยดีกว่า ไม่แน่อาจจะทำให้สิ่งที่ตัวเองคิดและวาดหวังไว้กลายเป็นจริงขึ้นมาก็ได้..."

ก่อนปีใหม่อู๋ชิงหย่วนเคยไปเซินเจิ้นมาหนหนึ่ง เขาแอบไปสมัครตำแหน่งระดับรองเจ้ากรมไว้อย่างเงียบๆ ทางนั้นอยากให้เขาไปรับตำแหน่งโดยเร็วที่สุด

เซินเจิ้น ในฐานะแปลงทดลองแห่งการปฏิรูปและเปิดประเทศของจีน ได้เปิดประวัติศาสตร์หน้าใหม่ด้วยการจ้างงานเจ้าหน้าที่จากทั่วประเทศ อู๋ชิงหย่วนอยากจะไปบุกเบิกดูสักตั้ง ถึงขั้นไม่เสียดายที่จะยอมสละสถานะในปัจจุบัน เพื่อไปเป็นเจ้าหน้าที่ธรรมดาระดับรองเจ้ากรมคนหนึ่ง

"ในเมื่อนายคิดรอบคอบแล้ว ฉันก็จะไม่พูดอะไรมาก เหล่าอู๋ ฉันกับอวี้เฟินขอคารวะนายหนึ่งจอก ขอให้นายก้าวหน้าในหน้าที่การงาน สร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่อีกครั้ง!"

เซียวเทียนฟ่างและเหลียงอวี้เฟินเลื่อมใสในความกล้าหาญของอู๋ชิงหย่วนเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสองจึงยกจอกคารวะอย่างจริงจัง เหล้าจอกนี้ย่อมเปี่ยมล้นไปด้วยคำอวยพร

อู๋ชิงหย่วนชนจอกกับทั้งสองคน ก่อนจะเงยหน้าดื่มลงไปจนหมด

เรื่องนี้เขาได้เขียนรายงานยื่นต่อเบื้องบนไปแล้ว ซึ่งทางผู้บังคับบัญชาก็เห็นชอบในหลักการตามคำขอของเขา ทว่าจำต้องรอจนถึงปลายเดือนมีนาคมให้ผู้มารับตำแหน่งต่อเดินทางมาถึง และทั้งสองฝ่ายส่งมอบงานกันเสร็จเรียบร้อยเสียก่อน เขาจึงจะเดินทางไปได้

เซียวไป๋เป็นเพียงผู้น้อย นั่งอยู่ร่วมโต๊ะจึงไม่มีช่องให้สอดคำพูดใด ๆ ทว่าเขากลับเลื่อมใสอู๋ชิงหย่วนจากใจจริง ในยุคสมัยเช่นนี้ ข้าราชการระดับบริหารที่มีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวอย่างเขานับว่าหาได้ยากยิ่งดั่งขนหงส์เขาจำศีล