ตอนที่ 96 พ่อแม่กลับประเทศ

"น้าเขยหมาน ทำไมมาได้ล่ะครับ"

เซียวไป๋หิ้วของพะรุงพะรังเต็มสองมือ จึงทำได้เพียงยืนรออยู่กับที่ให้เซวียกังขี่จักรยานเข้ามาหา ก่อนกลับมาครั้งนี้เขาไม่ได้ส่งโทรเลขหาเหลียงอวี้ฉีกับเซวียกัง ทั้งไม่ได้โทรศัพท์มาบอก นึกไม่ถึงว่าเซวียกังจะยังมารับเขาได้

"ฉันได้ยินลี่หยงบอกเมื่อสองวันก่อนว่าแกจะกลับวันนี้ นั่งรถเที่ยวของเขาก็ต้องถึงเวลานี้นี่แหละ มา ส่งของมาให้ฉัน เสี่ยวหลิง เที่ยงนี้ไปกินข้าวกลางวันที่บ้านน้าก่อนสิ กินเสร็จค่อยกลับบ้านนะ"

เซวียกังรับสัมภาระจากมือเซียวไป๋ไปวางไว้บนเบาะท้ายจักรยาน จากนั้นจึงยิ้มพลางเอ่ยทักทายหลิวเสี่ยวหลิง

"น้าเซวียคะ หนูไม่ไปดีกว่า ขอบคุณค่ะ พอดีแม่รู้ว่าหนูจะกลับวันนี้ ป่านนี้คงรอแย่แล้ว กลัวแม่จะเป็นห่วงน่ะค่ะ"

หลิวเสี่ยวหลิงส่ายหน้า เธอรู้ว่าพรุ่งนี้พ่อแม่ของเซียวไป๋จะมาถึง ทางครอบครัวน้าหมานคงวุ่นวายกันน่าดู เธอไม่อยากไปรบกวนให้เป็นภาระเปล่า ๆ

"น้าเขยหมานช่วยเอาของกลับไปก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมไปส่งเสี่ยวหลิงเอง"

รถประจำทางที่จะไปชนบทต้องไปขึ้นอีกจุดหนึ่ง แต่ก็อยู่ไม่ไกล เซียวไป๋จึงเดินไปส่งหลิวเสี่ยวหลิงขึ้นรถอย่างรวดเร็ว เขานัดแนะกับเด็กสาวว่าวันชิวอิกจะไปสวัสดีปีใหม่อาจารย์ที่โรงเรียนด้วยกัน จากนั้นจึงยืนมองส่งรถแล่นจากไป

เมื่อกลับมาถึงบ้าน สมาชิกในครอบครัวก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา รอแค่เขาคนเดียวก็พร้อมเริ่มมื้ออาหารได้ทันที

"คุณยายครับ สุขภาพของคุณยายยังดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าอยู่เลย แบบนี้ดีกว่าอะไรทั้งหมดเลยครับ ผมซื้อพวกของบำรุงสุขภาพมาจากเมืองหลวงของมณฑลด้วย เดี๋ยวค่อยบอกนะครับว่าต้องกินยังไงบ้าง"

ของที่เซียวไป๋นำกลับมาบำรุงคุณยายย่อมไม่ใช่อาหารเสริมทั่วไป แต่เป็นสมุนไพรล้ำค่าอย่างโสมแดงและกาวเขากวาง

คุณยายยิ้มพลางพยักหน้า สายตาที่มองเซียวไป๋เปี่ยมล้นไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

เหลียงอวี้ฉีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตบไหล่เซียวไป๋พลางหัวเราะร่า "เจ้าหลานชาย ยายของแกไม่ใช่หญิงชราที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกหรอกนะ ของพวกนี้น่ะยายเขารู้จักดีกว่าแกเสียอีก"

เซียวไป๋ถึงเพิ่งได้สติ ชาติตระกูลและประสบการณ์ชีวิตของตาและยายล้วนไม่ธรรมดา สิ่งที่ควรได้เห็นพวกท่านก็เคยผ่านหูผ่านตามาตั้งแต่สมัยยังหนุ่มสาวแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้คุณตาไม่อยู่แล้ว หากพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ก็กลัวว่าคุณยายจะสะเทือนใจ เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย "จริงด้วยครับ จริงด้วย ผมนี่ปากไวไปหน่อย... กินข้าวกันดีกว่า กินข้าวกัน ผมหิวจะแย่แล้ว!"

พอกินข้าวเสร็จ เหลียงอวี้ฉีก็เรียกเซียวไป๋ไปคุยกันตามลำพัง

"เจ้าหลานชาย สองเดือนแรกของปีนี้กิจการซุ้มหนังสือพิมพ์ไปได้สวยเชียวละ นี่ก็จะปีใหม่แล้ว น้าเลยแบ่งเงินปันผลให้ล่วงหน้า นี่ส่วนของแก 1,600 หยวน รีบเก็บใส่กระเป๋าไว้เถอะ"

เหลียงอวี้ฉีพูดพลางหยิบเงินสดปึกหนึ่งส่งให้เซียวไป๋

"น้าหมาน ลำบากน้าแย่เลยครับ! คราวก่อนที่ผมให้น้าเขยหมานปรึกษาน้าเรื่องย้ายไปขยับขยายที่เมืองหลวงของมณฑล น้าคิดดูหรือยังครับ ไว้อีกสองสามวันพวกเราค่อยหาเวลาคุยเรื่องนี้กันจริงจังนะ"

เซียวไป๋ไม่เกรงใจและรับเงินมาเก็บเข้ากระเป๋าทันที พอพูดถึงตรงนี้เขาก็ถือโอกาสรื้อฟื้นเรื่องเดิมขึ้นมา

"อืม ช่วงสองสามวันนี้คงยังปลีกตัวไม่ได้ ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะ อ้อจริงสิ พอกลับมาแกยังไปนอนที่คณะละครเหมือนเดิมนะ ผ้าห่มที่นอนเตรียมไว้หมดแล้ว พรุ่งนี้พ่อแม่แกมาถึง พวกเขาจะพักที่นี่ ห้องหับก็จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ"

เหลียงอวี้ฉีพยักหน้า เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ตอนนี้มีเรื่องใหญ่เพียงสองเรื่อง คือฉลองปีใหม่และดูแลพี่สาวกับพี่เขยให้ดี

วันรุ่งขึ้นเป็นวันส่งท้ายปีเก่า เหลียงอวี้ฉี เซวียกัง รวมถึงคุณยาย ต่างก็เริ่มง่วนกับงานตั้งแต่เช้าตรู่

เซียวไป๋ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือคอยจับตาลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยทั้งชายหญิง ไม่ให้พากันซุกซนก่อเรื่องวุ่นวาย

วุ่นวายกันจนถึงช่วงบ่าย ก็มีเพื่อนบ้านมาเคาะประตูบอกว่ามีแขกมาหาที่บ้าน

เหลียงอวี้ฉีกับเซียวไป๋รีบวิ่งออกไป ริมถนนด้านนอกตรอกมีรถจี๊ปเป่ยจิงคันหนึ่งจอดอยู่ ชายหญิงคู่หนึ่งยืนคุยอยู่กับคนขับรถ ข้างเท้าของพวกเขามีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตั้งอยู่หลายใบ

"พี่สาว พี่เขย!"

เหลียงอวี้ฉีตะโกนเรียกเสียงดัง ชายหญิงคู่นั้นหันหน้ากลับมา เซียวไป๋ที่เดินตามหลังเหลียงอวี้ฉีก็จำได้ทันทีว่า ทั้งสองคนนี้คือพ่อแม่จำเป็นของเขานั่นเอง

เซียวเทียนฟ่าง พ่อของเซียวไป๋ รูปร่างสูงใหญ่ คิ้วดกตาโต ใบหน้าดูทรหดองอาจ ทว่ายังห่างไกลจากคำว่าหนุ่มใหญ่หน้าตาหล่อเหลาอยู่บ้าง

เหลียงอวี้เฟินแม่ของเซียวไป๋หน้าตาคล้ายกับน้าเล็กมาก ทว่ายังสวยกว่าน้าเล็กอีกสองสามส่วน ดูไม่เหมือนคนอายุราวสี่สิบเลยสักนิด หากบอกว่าเธอยังไม่ถึงสามสิบก็คงมีคนเชื่อกันเกลื่อน

โดยรวมแล้ว เซียวไป๋หน้าตาเหมือนแม่มากกว่า

"อวี้ฉี รู้แล้วเหรอว่าพวกเรามาถึง พี่หวัง ขอบคุณที่เหนื่อยมาตลอดทางนะ พอกลับไปก็ช่วยขอบคุณเหล่าอู๋แทนฉันด้วย บอกเขาว่าว่างเมื่อไหร่พวกเราจะไปเยี่ยม"

เหลียงอวี้เฟินทักทายเหลียงอวี้ฉี จากนั้นจึงบอกลาคนขับรถ พลางเหม่อมองเซียวไป๋ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

เซียวเทียนฟ่างเองก็ยืนอึ้งไปเช่นกัน เขารู้สึกว่าลูกชายของตนเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

"หลานชาย ยังยืนทื่อทำอะไรอยู่ ไม่รู้จักเรียกคนหรือไง"

เหลียงอวี้ฉีสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเงียบงันนี้ จึงดึงตัวเซียวไป๋เข้ามา กระซิบเตือนที่ข้างหูเขาเบา ๆ

เซียวไป๋ก้าวขึ้นไปข้างหน้า ขยับปากอยู่หลายที กว่าจะเอ่ยเรียกออกมาเสียงเบา "พ่อ... แม่..."

"อื้อ!"

บนใบหน้าของเซียวเทียนฟ่างและเหลียงอวี้เฟินผลิรอยยิ้มออกมาพร้อมกัน โดยเฉพาะเหลียงอวี้เฟินที่ยิ้มกว้างอย่างสดใส พลางยื่นมือไปคว้าแขนของเซียวไป๋ไว้ทันที

เซียวไป๋ดูเกร็งและขัดเขินอยู่บ้าง บิดตัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "พ่อกับแม่ พวกเรากลับเข้าบ้านไปคุยกันเถอะครับ เดี๋ยวผมช่วยถือกระเป๋าให้"

เขาฉวยโอกาสนี้สะบัดหลุดจากมือของเหลียงอวี้เฟิน แล้วยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ หันหลังเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน

เหลียงอวี้เฟินมองแผ่นหลังของเซียวไป๋ด้วยความน้อยใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่อาจโทษลูกได้ ก็ใครใช้ให้ตนกับพ่อของเด็กจากไปตั้งหลายปีกันเล่า

พอนั่งเข้าบ้านกันครบทุกคน เมื่อเหลียงอวี้เฟินเห็นแม่ของตน เธอก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่อีกต่อไป โผเข้ากอดแม่แล้วร้องไห้ออกมา

เซียวไป๋สังเกตเห็นว่าขอบตาของคุณยายก็แดงเรื่อเช่นกัน ทว่าท่านกลับปาดน้ำตาแล้วคอยปลอบประโลมเหลียงอวี้เฟิน ต้องยอมรับเลยว่าท่านผู้เฒ่าเก็บอารมณ์และกิริยาได้ดีจริง ๆ

"เอาละครับแม่ วันนี้วันส่งท้ายปีเก่า ทุกคนควรจะดีใจถึงจะถูก แม่กับพ่อพักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปชงชามาให้"

เซียวไป๋ยึดร่างลูกชายเขามา ย่อมต้องรับช่วงความผูกพันและผลลัพธ์ของร่างเดิมมาทั้งหมด เมื่อก้าวข้ามความกระอักกระอ่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอนแรกที่เจอหน้ากันได้แล้ว เขาก็เริ่มสวมบทบาท "ลูกชาย" ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

"อ๊ะ ลูกพูดถูก แม่ตื่นเต้นเกินไปหน่อยน่ะ"

เหลียงอวี้เฟินได้ยินสิ่งที่เซียวไป๋พูด ก็รู้สึกประหลาดใจระคนตื้นตันอยู่บ้าง ลูกชายของตนเป็นคนเงียบขรึมมาโดยตลอด ไม่สนิทกับพ่อแม่เลยสักนิด ตอนนี้ดูเหมือนจะรู้ความขึ้นมากแล้ว

เซียวเทียนฟ่างเองก็ประหลาดใจมาก หากไม่ใช่เพราะเค้าโครงหน้าตาของเซียวไป๋ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม เขาก็คงนึกสงสัยไปแล้วว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้ใช่ลูกแท้ ๆ ของตนหรือไม่

ไม่กี่ปีมานี้ ลูกชายเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เชียวหรือ

เซียวไป๋เห็นพ่อแม่นั่งลงแล้ว และคุณยายก็เดินเข้าห้องไปเช็ดหน้าเช็ดตา เขาจึงเตรียมจะไปชงชา

"หลานชาย ไปนั่งเป็นเพื่อนพ่อแม่แกเถอะ เรื่องต้มน้ำชงชาไม่ต้องถึงมือแกหรอก"

ถึงตอนนี้เหลียงอวี้ฉีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกได้เสียที เธอรู้ดีแก่ใจว่า เพราะพี่สาวกับพี่เขยอยู่ข้างนอกตลอดทั้งปี ที่จริงแล้วเซียวไป๋จึงมีความขุ่นเคืองในใจต่อพวกเขาสองคนไม่น้อยเลย

แต่สถานการณ์ตอนนี้ดีกว่าที่คาดไว้มาก อย่างน้อยพอเซียวไป๋เจอหน้าสองสามีภรรยาเซียวเทียนฟ่างและเหลียงอวี้เฟิน ก็ไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านอย่างชัดเจน

มื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าอุดมสมบูรณ์ยิ่ง ครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าวพลางพูดคุยกัน บรรยากาศอบอุ่นชื่นมื่น

เซียวไป๋รู้สึกได้ว่า วันนี้คนที่ยินดีที่สุดคงหนีไม่พ้นคุณยายกับน้าเล็กเหลียงอวี้ฉี วันนี้คุณยายยอมแหกกฎดื่มเหล้าหมักเพิ่มไปอีกสองจอก ส่วนเหลียงอวี้ฉีที่นั่งอยู่ข้างเหลียงอวี้เฟินก็พูดจ้อไม่หยุดปาก

พอกินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าเสร็จ การถ่ายทอดสดงานชุนหว่านก็เริ่มขึ้นพอดี

เซียวไป๋ปรายตามองโทรทัศน์ แต่ใจกลับลอยไปที่อื่น พูดตามตรง คุณภาพของงานชุนหว่านปีนี้ด้อยลงไปเยอะ เขารู้สึกว่ารายการส่วนใหญ่ไม่มีอะไรน่าดูเลย

นอกจากละครสั้นตลกเรื่อง "โก่วหวากับเฮยหนิว" ของเฉินเพ่ยซือแล้ว ก็มีเพียงเพลงเดี่ยวหญิงสองเพลงเท่านั้นที่เขาเหลียวมองอยู่บ้าง

หนึ่งในนั้นคือเพลง "พวกเราคือแม่น้ำฮวงโหและเขาไท่ซาน" ที่เปี่ยมด้วยความยิ่งใหญ่อลังการอย่างไม่ต้องสงสัย

ส่วนอีกเพลงคือ "เส้นทาง" ของคุณต่ง เขาไม่ได้ตั้งใจฟังหรอกว่าเธอร้องอะไร แค่ให้ความสนใจกับตัวนักร้องอยู่บ้างนิดหน่อยเท่านั้นเอง