ตอนที่ 95 กลับบ้านเกิดฉลองปีใหม่

หลิวเสี่ยวหลิงเลือกซื้อของฝากพื้นเมืองติดไม้ติดมือไปนิดหน่อย จากนั้นก็ซื้อเสื้อผ้าให้แม่กับน้องสาวคนละชุด ส่วนตัวเองไม่ได้ซื้ออะไรเลย เงินที่เหลือเธอตั้งใจจะเก็บไว้ใช้ตอนเปิดเทอม

หากสตูดิโอของเซียวไป๋เปิดต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ เธอจะมีรายได้เดือนละ 40 หยวนทุกเดือน ถึงขั้นที่ต่อไปไม่ต้องขอเงินจากที่บ้านสักแดงเดียวเลยด้วยซ้ำ

ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เซียวไป๋มอบให้เธอทั้งสิ้น เรื่องนี้เธอรู้แก่ใจดีที่สุด

หลังจากซื้อของเสร็จ ทั้งสองคนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าข้าวของพะรุงพะรังเต็มไปหมด เซียวไป๋จึงจำต้องจ้างรถสามล้อขนกลับบ้าน

"พี่เซียว ที่บ้านยังมีอะไรต้องซักอีกไหมคะ ฉันจะได้เอาลงเครื่องซักผ้าไว้ก่อน แล้วพวกเราค่อยออกไปกินข้าวกัน"

ทั้งสองคนจัดแจงข้าวของในห้องใหม่อีกรอบ มัดเป็นห่อใหญ่สองห่อ พักผ่อนได้ไม่ทันไร หลิวเสี่ยวหลิงก็เริ่มหาเรื่องทำงานอีกแล้ว

"ไม่มีอะไรต้องซักแล้วละ วันก่อนเธอก็เพิ่งมาช่วยฉันซักตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอไม่เหนื่อยก็ไปปูที่นอนให้เรียบร้อยแล้วกัน คืนนี้เธอไปนอนในห้อง ฉันนอนโซฟาเอง"

รถออกพรุ่งนี้เช้าตอนหกโมงครึ่ง เสี่ยวหลิงพักอยู่โรงเรียนซึ่งไกลมาก แถมยังไม่มีใครไปส่ง เธอไม่มีทางมาทันแน่ๆ

ไม่เหมือนพวกเจียงเหว่ย เยวี่ยถง และเจียงเสี่ยวโจว ทั้งสามคนคืนนี้นอนค้างที่ห้องเวรในโกดังชั่วคราวได้ ถนนหวงหนี่เจียอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถ เดินสักยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว

"พี่เซียว ฉันนอนโซฟาดีกว่าค่ะ"

ตอนนี้เสี่ยวหลิงแทบจะไม่ตั้งแง่ระแวงเซียวไป๋เลย เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนอย่างไร เรื่องที่ต้องอยู่ร่วมห้องกันจึงไม่ได้รู้สึกลำบากใจอะไร

เธอแค่กลัวว่าเซียวไป๋จะนอนหลับไม่สบาย

"อย่าพูดมากน่า บอกให้นอนในห้องก็ทำตามนั้นเถอะ รีบไปจัดการได้แล้ว ในตู้มีผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มผืนใหม่ เธอเอาของที่ฉันเคยใช้แล้วออกมาวางไว้บนโซฟานะ"

เซียวไป๋หัวเราะพลางดันหลิวเสี่ยวหลิงเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เรื่องปูที่นอนพับผ้าห่มพรรค์นี้ก็ต้องให้ผู้หญิงทำอยู่แล้ว ลูกผู้ชายอย่างเขาทำเรื่องแบบนี้ไม่เป็นหรอก

พอกลับมาจากกินข้าวข้างนอกก็สองทุ่มกว่าแล้ว เซียวไป๋กะว่าจะดูโทรทัศน์กับเธอสักพักแล้วค่อยรีบนอนแต่หัวค่ำ

เขาเพิ่งจะเปิดโทรทัศน์ ประตูหน้าบ้านก็ถูกใครบางคนทุบดัง "ปังๆ"

"ใครน่ะ มาแล้ว..."

เซียวไป๋เด้งตัวลุกจากโซฟาทันที พลางนึกในใจ มีที่ไหนมาเคาะประตูกันแบบนี้

"เสี่ยวเซียว อยู่บ้านจริงๆ ด้วย เอ้า นี่โทรเลขด่วนที่ทางหน่วยงานส่งคนเอามาให้น่ะ"

พอเปิดประตูออกไปดูก็พบว่าคนที่มาเคาะเป็นเพื่อนบ้านห้องข้างๆ นี่เอง สีหน้าของเซียวไป๋ถึงค่อยผ่อนคลายลง เขารีบรับโทรเลข

"ขอบคุณครับน้าเจียง!"

เซียวไป๋ยังไม่มีเวลาอ่านเนื้อความให้ละเอียด จึงเอ่ยขอบคุณเพื่อนบ้านไปก่อน

เพื่อนบ้านยิ้มพลางตอบว่า "ไม่เป็นไรจ้ะ" ทว่ายังคงยืนปักหลักอยู่หน้าประตูไม่ยอมไปไหน ชะเง้อชะแง้มองเข้ามาในห้องไม่หยุด

เซียวไป๋เข้าใจได้ในทันที น้าเจียงคงเห็นน้องเสี่ยวหลิงเข้าแล้ว และอยากจะสอดรู้สอดเห็นให้กระจ่าง เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมคนบางคนถึงได้ชอบซุบซิบนินทาเรื่องของคนอื่นขนาดนี้

แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านค่อนข้างดีมาโดยตลอด เซียวไป๋จึงไม่อาจแสดงอารมณ์ฉุนเฉียว ทำได้เพียงเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลว่า "น้าเจียงมีธุระอะไรอีกหรือเปล่าครับ"

"อ้อ ไม่มีอะไรแล้วจ้ะ ปิดประตูเถอะ น้าก็จะกลับแล้วเหมือนกัน"

เพื่อนบ้านรู้สึกเสียดายที่เซียวไป๋ไม่เอ่ยปากชวนเธอเข้าไปนั่งข้างใน เธออยากรู้นักว่าเด็กสาวในห้องคือแฟนของเซียวไป๋หรือเปล่า คืนนี้เตรียมจะค้างที่นี่ใช่ไหม

วัยรุ่นสมัยนี้นี่นะ ใจกล้ากันจริง ๆ เชียว!

เซียวไป๋ปิดประตูแล้วเดินกลับมานั่งลงที่โซฟา เขารู้สึกอึดอัดจนแทบกระอักเลือด แต่ก็พูดอะไรออกไปไม่ได้ ที่จริงเขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวมาก เพื่อนบ้านอาจไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่คนพวกนี้ไม่เคยคิดเลยว่าความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง อาจสร้างความอึดอัดใจอย่างยิ่งให้แก่เจ้าของเรื่องได้

"พี่เซียว มีอะไรหรือเปล่าคะ"

หลิวเสี่ยวหลิงสนใจเพียงแค่เซียวไป๋ พอเห็นสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดี จึงรีบเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง

"ไม่มีอะไรหรอก โทรเลขด่วนที่พ่อกับแม่ฉันส่งมาน่ะ เดี๋ยวฉันขอดูหน่อยว่าในโทรเลขเขียนว่ายังไงบ้าง..."

เซียวไป๋จึงค่อยก้มลงอ่านโทรเลขอย่างละเอียด ข้อความเขียนด้วยน้ำเสียงของเหลียงอวี้เฟินผู้เป็นแม่ บอกว่าเธอกับเหล่าเซียวจะเดินทางถึงกว่างโจวในวันที่สิบหก จากนั้นจะนั่งรถไฟจากกว่างโจวมายังเฉินโจว แล้วต่อรถประจำทางจากเฉินโจวไปอำเภอซินถุนอีกทอดหนึ่ง

คาดว่าจะถึงกันในวันที่สิบเจ็ด ซึ่งก็คือช่วงบ่ายของวันสิ้นปีพอดี

ท้ายโทรเลขกำชับให้เซียวไป๋รีบเดินทางไปสมทบกับพวกเขาที่ซินถุน เพื่อฉลองปีใหม่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวที่นั่น

"มีข่าวดีข่าวหนึ่งกับข่าวร้ายข่าวหนึ่ง เธออยากฟังข่าวไหนก่อน"

เซียวไป๋พับโทรเลขเก็บ พลางเอ่ยถามหลิวเสี่ยวหลิงด้วยสีหน้าจริงจัง

เสี่ยวหลิงเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เธออึกๆ อักๆ อยู่พักใหญ่กว่าจะตอบออกมาได้ "งั้นฟังข่าวร้ายก่อนแล้วกันค่ะ"

"อืม ข่าวร้ายก็คือ พ่อกับแม่ผมจะกลับถึงประเทศพรุ่งนี้"

พอเซียวไป๋พูดจบ สีหน้าของเสี่ยวหลิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอหวังเหลือเกินว่าเซียวไป๋จะได้กลับไปฉลองปีใหม่ที่ซินถุน เพราะหากเป็นเช่นนั้น ในช่วงวันหยุดยาวพวกเขาก็ยังมีโอกาสได้เจอกันอีกตั้งหลายครั้ง

แต่ในเมื่อพ่อแม่ของเขากลับมาอย่างกะทันหันแบบนี้ เห็นทีเขาคงต้องอยู่โยงที่ซิงเฉิงเสียแล้ว

"แล้วข่าวดีล่ะคะ"

เสี่ยวหลิงกัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะยอมเอ่ยถามตามน้ำแต่โดยดี

"ข่าวดีก็คือ พ่อกับแม่ให้ผมไปเจอพวกท่านที่ซินถุน พรุ่งนี้พอไปถึงกว่างโจวแล้ว พวกท่านก็จะรีบมุ่งหน้าไปซินถุนทันที"

เซียวไป๋หัวเราะหึๆ พอได้แกล้งเย้าเธอสักหน่อย อารมณ์เขาก็พลอยดีขึ้นมาเป็นกอง

"คุณนี่จริงๆ เลย... พี่เซียว เมื่อกี้ทำฉันตกใจหมด นึกว่าจะไม่ได้กลับไปแล้วเสียอีก ค่อยยังชั่วหน่อย พรุ่งนี้เราสองคนยังได้เดินทางไปด้วยกัน งั้นพวกเรารีบนอนกันเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย"

เสี่ยวหลิงอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา

จากนั้นเธอก็ไม่สนใจเซียวไป๋อีก หันไปหยิบข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวออกจากกระเป๋าเดินทางแล้วเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน เซียวไป๋เองก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เขายังคงนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่เดิม จนกระทั่งล่วงเข้าสี่ทุ่มกว่าถึงได้เข้านอน

คืนนั้นหลิวเสี่ยวหลิงหลับสบายไร้กังวล เธอตื่นขึ้นมาอีกทีตอนตีห้าแล้วรีบลุกจากเตียงทันที หลังจากเก็บพับผ้าห่มเรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เห็นเซียวไป๋ยังคงนอนหลับสนิทอยู่

"พี่เซียว ตื่นได้แล้วค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะไปขึ้นรถไม่ทันเอานะคะ"

หลิวเสี่ยวหลิงยืนอยู่หน้าโซฟาเบด เฝ้ามองใบหน้ายามหลับสนิทของเซียวไป๋อยู่นานหลายนาทีกว่ายอมเอ่ยปากปลุก

"อือ... กี่โมงแล้วเนี่ย"

เซียวไป๋หรี่ตาขึ้นมองหลิวเสี่ยวหลิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างที่ยังมืดมิดสนิท

"ตีห้ากว่าแล้วค่ะ ฉันขอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน พี่รีบลุกขึ้นมาเร็วๆ นะคะ"

พอเห็นเซียวไป๋ตื่นแล้ว หลิวเสี่ยวหลิงก็รีบไปแปรงฟันล้างหน้า เธอคิดว่าออกเดินทางเช้าหน่อยก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องทนเจอสายตาจับผิดจากพวกคนในลานบ้าน

เวลาหกโมงสิบนาที เซียวไป๋กับหลิวเสี่ยวหลิงก็มาถึงสถานีขนส่ง ตอนนี้เจียงเหว่ย เจียงเสี่ยวโจว และเยวี่ยถงเดินทางมาถึงกันเรียบร้อยแล้ว

"พี่เจียง เสี่ยวเหว่ย เสี่ยวถงจื่อ ได้ตั๋วกันหรือยัง"

พวกเขามากันหลายคนขนาดนี้ ย่อมต้องตรวจตั๋วก่อนถึงจะขึ้นรถได้ หากมีแค่เซียวไป๋คนเดียว เขาจะไปยืนรอข้างนอกสถานีก็ยังได้ ต่อให้ไม่มีตั๋ว พี่จางก็สามารถพาเขากลับซินถุนได้อย่างแน่นอน

"พวกเราแวะไปหาพี่จางมาแล้ว ตั๋วอยู่ที่ฉันนี่เอง ไปกันเถอะ รีบเข้าไปขึ้นรถกันดีกว่า ของที่พวกเราเอามาไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

ต่างคนต่างหอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง พอเดินเข้าชานชาลาไปได้ก็รีบยกของชิ้นใหญ่ขึ้นวางบนชั้นวางสัมภาระเหนือบอร์ด จากนั้นถึงค่อยเดินหาที่นั่ง

เจียงเหว่ยกับเพื่อนอีกสองคนนั่งแถวหลัง ส่วนเซียวไป๋กับหลิวเสี่ยวหลิงนั่งแถวหน้า หลังจากทุกคนนั่งลงได้ไม่นาน รถประจำทางก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากสถานี มุ่งหน้าสู่อำเภอซินถุน

วันนี้มีผู้โดยสารเนืองแน่น รถเที่ยวนี้คนเต็มคันอย่างไม่ต้องสงสัย พี่จางต้องขับรถตลอดทางจนไม่มีเวลาพูดคุยกับเซียวไป๋ พอถึงจุดพักกินข้าวระหว่างทาง เขาถึงได้เดินมาชวนเซียวไป๋ด้วยตัวเอง

"พี่จาง พี่ไปกินเถอะครับ เดี๋ยวผมกับพวกพี่ๆ หากินกันง่ายๆ แถวนี้แหละ อีกสองสามวันผมค่อยแวะไปสวัสดีปีใหม่พี่ที่บ้าน ถึงตอนนั้นเราค่อยมาดื่มกันให้เต็มที่นะครับ"

เซียวไป๋ไม่อยากสร้างความลำบากให้พี่จาง เขาจึงไปนั่งกินเส้นหมี่กับพวกเจียงเสี่ยวโจวคนละชามแล้วรีบกลับขึ้นมารอบนรถ ในช่วงมหกรรมการเดินทางวันตรุษจีนที่มีคนสัญจรไปมามากมายเช่นนี้ การทำตัวให้เรียบง่ายและไม่สะดุดตาถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

รถประจำทางเดินทางมาถึงตัวอำเภอในเวลาเที่ยงเศษ

ทุกคนต่างหยิบสัมภาระของตนเองแล้วแยกย้ายกันไปที่หน้าทางเข้าสถานี เซียวไป๋เดินออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็บังเอิญเห็นเซวียกังกำลังขี่จักรยานตรงดิ่งเข้ามาพอดี