ตอนที่ 94 อย่าได้เอาเปรียบคนกันเอง

เจียงเสี่ยวโจวรับซองแดงที่เซียวไป๋ยื่นให้มา ไม่กล้าเปิดดูตรงนั้นจริง ๆ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา พอหมุนตัวออกจากห้องเวรได้ก็มุ่งหน้าไปยังโกดังทันที

ในเมื่อบอกว่าให้แอบดูคนเดียว ถ้าอย่างนั้นฉันแอบไปดูในโกดังก็คงไม่ผิดใช่ไหมล่ะ

ปรากฏว่าพอเปิดออกดู เจียงเสี่ยวโจวถึงกับยืนอึ้งไปเอง ข้างในใส่เงินไว้แน่นขนัดถึง 300 หยวน นี่เทียบเท่ากับเงินเดือนของเขาถึงห้าเดือน นับเป็น "อั่งเปาซองใหญ่" สมชื่ออย่างแท้จริง

อู๋ชางหลินก็ได้ซองแดง 300 หยวนเช่นกัน ตั้งแต่เดือนมกราคมมาจนถึงตอนนี้ ทั้งเขาและเจียงเสี่ยวโจวต่างก็เหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจ ปวดเอวเมื่อยหลังขาเป็นตะคริวกันทุกวัน ทว่าเมื่อได้เห็นอั่งเปาซองโตนี้ เขากลับรู้สึกว่าที่ทุ่มเทลงไปทั้งหมดนั้นคุ้มค่าแล้ว

เยวี่ยถง เจียงเหว่ย และเว่ยเจี้ยนจวินได้กันคนละ 200 หยวน อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นมือใหม่ ภาระหลัก ๆ ส่วนใหญ่ยังคงตกอยู่กับเซียวไป๋ เจียงเสี่ยวโจว และเหล่าอู๋

"ว้าว! เพื่อนยาก นายนี่ใจป้ำจริง ๆ ช่วงบ่ายฉันจะไปซื้อเสื้อผ้า เสี่ยวเหว่ย นายจะไปไหม"

เยวี่ยถงลืมกฎที่เซียวไป๋ตั้งไว้เสียสนิท พอได้รับเงินมาสองร้อยหยวน เขาก็ดีใจจนแทบคลั่ง

แม้ค่าใช้จ่ายรายเดือนของเขาจะไม่ถือว่าน้อย แต่หักค่ากินอยู่แล้วก็แทบไม่เหลืออะไร ทว่าเงิน 240 หยวนที่เขาได้รับมาในวันนี้ เขาสามารถจัดสรรได้อย่างอิสระเต็มที่ อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ตามใจ

"ฉันไปด้วยแล้วกัน บ่ายนี้ว่าจะไปซื้อของฝากพื้นเมืองกลับบ้านสักหน่อย"

เจียงเหว่ยเป็นคนละเอียดรอบคอบกว่าเยวี่ยถง อย่างน้อยที่สุดเขาก็ยังคิดที่จะซื้อของฉลองปีใหม่กลับไปฝากที่บ้าน

พอเขาพูดแบบนี้ เยวี่ยถงก็เริ่มรู้สึกหน้าชาขึ้นมา จึงรีบแก้ตัวทันควัน "นอกจากจะซื้อเสื้อคลุมสักตัวแล้ว ของฝากพื้นเมืองฉันก็กะจะซื้อเหมือนกันนั่นแหละ"

"เสี่ยวถงจื่อ รีบไสหัวไปได้แล้ว พี่เจียง เสี่ยวเหว่ย พวกนายตอนนี้เลิกงานได้แล้วนะ ไปเดินเล่นในเมืองกันเถอะ อยากได้อะไรติดไม้ติดมือก็ซื้อเอา..."

เซียวไป๋หัวเราะพลางด่าไปทีหนึ่ง จากนั้นก็บอกกับพวกเจียงเสี่ยวโจวว่าพวกเขาหยุดพักผ่อนได้แล้ว

คนพวกนี้จะไปทนไหวได้อย่างไร รวมทั้งเจียงเสี่ยวโจวด้วย ไม่ทันไรต่างก็วิ่งหายกันไปหมด เหลือเพียงอู๋ชางหลินกับเว่ยเจี้ยนจวินอยู่ที่โกดัง

เซียวไป๋พลิกดูบันทึกรับเข้าจ่ายออกของสินค้า จนถึงตอนนี้ หนังสือชุดที่สามจำนวน 200,000 ชุด เพิ่งจะขายออกไปได้เพียง 80,000 กว่าชุด ยอดขายตกลงอย่างน่าใจหาย

แต่เขาก็ไม่ได้กังวลเท่าไรนัก บัญชีคุมสต็อกของโกดังแสดงให้เห็นว่า ปัจจุบันยังมีหนังสือคงคลังอยู่อีก 118,200 ชุด รอให้พ้นช่วงปีใหม่ไปแล้วค่อยทยอยขายก็ยังไม่สาย

"พี่เซียว... คือว่าผม..."

เซียวไป๋ปิดสมุดบัญชีลง กำลังเตรียมจะออกไปพร้อมกับหลิวเสี่ยวหลิง เว่ยเจี้ยนจวินก็เดินตามเข้ามา ท่าทางอึกอักเหมือนมีเรื่องจะพูดแต่ก็ไม่ยอมพูด

หลิวเสี่ยวหลิงเดาว่าเว่ยเจี้ยนจวินน่าจะมีเรื่องอยากคุยกับเซียวไป๋ตามลำพัง จึงหาข้ออ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อขอตัวเลี่ยงออกไปก่อน

"เหล่าเว่ย พวกเรากันเองมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ไม่ต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ขนาดนั้น ตอนนี้ไม่มีคนอื่นแล้ว ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร"

เซียวไป๋รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง เมื่อก่อนเว่ยเจี้ยนจวินไม่ได้มีนิสัยแบบนี้นี่นา ทำไมเดี๋ยวนี้จะพูดอะไรทีถึงได้ดูเหนียมอายไปได้

"พี่เซียว ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากจะมาขอบคุณพี่ พูดจริง ๆ นะ ผมมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ช่วยทำประโยชน์อะไรมากมาย พี่ให้เงินผมเยอะขนาดนี้ ผมรู้สึกละอายใจจริงๆ ครับ

เอาแบบนี้แล้วกัน ช่วงปีใหม่ผมจะอยู่เฝ้าโกดังที่นี่ตลอด ผมอยู่เวรคนเดียวได้ครับ พี่ไม่ต้องจัดคนมาเปลี่ยนเวรกับผมหรอก"

บอกตามตรง เว่ยเจี้ยนจวินไม่คิดเลยว่าการที่ตัวเองมาอยู่กับเซียวไป๋ได้แค่ราว ๆ เดือนเดียวจะได้เงินเยอะขนาดนี้ มันเกินกว่าที่เขาคาดหวังเอาไว้มากจริง ๆ

"เหล่าเว่ย ช่วงเวลานี้ทุกคนทำงานกันยังไงบ้าง ฉันรู้อยู่แก่ใจ เหนื่อยกันมากจริง ๆ นั่นแหละ! คำพูดอื่นฉันก็ไม่อยากพูดอะไรมาก ช่วงปีใหม่นายช่วยฉันเฝ้าโกดังให้ดี ไว้เสร็จเรื่องฉันไม่ลืมตอบแทนน้ำใจนายแน่"

เซียวไป๋โบกมือเป็นสัญญาณว่าเว่ยเจี้ยนจวินไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้อีก

ผ่านช่วงเวลามาเนิ่นนานขนาดนี้ แต่ละคนมีนิสัยใจคออย่างไร เซียวไป๋ย่อมกระจ่างแจ้งแก่ใจดี การที่เว่ยเจี้ยนจวินไม่กลับบ้านช่วงปีใหม่เพื่อมาอยู่เวรเฝ้าโกดัง นี่ก็นับเป็นความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

"เข้าใจแล้วครับ พี่เซียว"

เว่ยเจี้ยนจวินเป็นคนฉลาดพอที่จะหยุดบทสนทนาไว้แค่นั้นแล้วหมุนตัวเดินจากไป ความจริงเขารู้มาตั้งนานแล้วว่าสตูดิโอนี้เป็นของเซียวไป๋ และเป็นของเขาเพียงคนเดียว ไม่ได้มีใครมาร่วมหุ้นด้วยแต่อย่างใด

เรื่องนี้ทำให้เว่ยเจี้ยนจวินประหลาดใจเป็นล้นพ้น! ทว่าหลังจากปรับตัวได้ เขาก็วางสถานะของตัวเองได้อย่างเหมาะสม ทั้งยังเตือนตัวเองอยู่ในใจว่า ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปข้างนอกอย่างเด็ดขาด

เรื่องการ "ปิดปากเงียบเป็นเป่าสาก" นั้น เว่ยเจี้ยนจวินยังคงทำได้ค่อนข้างดีทีเดียว

เมื่อรอจนหลิวเสี่ยวหลิงมาถึง เซียวไป๋ก็ปั่นจักรยานพาเธอมุ่งหน้าตรงไปยังสตูดิโอทันที

"พี่เซียว เมื่อกี้เงินเดือนรวมกับอั่งเปาปีใหม่ของพวกเขาทั้งหมด จ่ายออกไปหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบหยวนค่ะ"

เสี่ยวหลิงเป็นนักบัญชีของสตูดิโอ บัญชีพวกนี้ย่อมต้องผ่านมือเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ระหว่างทาง หญิงสาวจึงรายงานค่าใช้จ่ายให้เซียวไป๋ฟังอย่างคล่องแคล่ว

"อืม พี่รู้แล้วล่ะ พวกเราไปอยู่ที่สตูดิโอสักพักก่อน แล้วค่อยออกไปซื้อของด้วยกัน พ่อแม่พี่บอกว่าจะกลับมาก่อนตรุษจีน แต่จนถึงวันนี้ยังไม่มีวี่แววเลย พรุ่งนี้พี่คงไปซินถุนพร้อมกับพวกเธอดีกว่า"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซียวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

นับจากลืมตาขึ้นมาที่โรงพยาบาลในตอนนั้น เขามายังโลกนี้ได้เกือบจะสองปีแล้ว ทว่ากลับยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาพ่อแม่จำเป็นคู่นี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว... มิน่าเล่า เจ้าของร่างเดิมถึงได้มีความคับแค้นใจมากมายขนาดนั้น!

"คุณอาทั้งสองต้องงานยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้แน่ ๆ ค่ะ พี่ก็ทำความเข้าใจหน่อยนะคะ"

หลิวเสี่ยวหลิงเองก็พลอยทอดถอนใจไปด้วย ทว่าเธอยังคงต้องปลอบเซียวไป๋ เพราะกลัวว่าเขาจะไม่สบายใจ

เซียวไป๋พยักหน้าโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร หลังจากนั้นคนทั้งสองก็เงียบไปตลอดทาง จนกระทั่งเดินเข้าไปในลานบ้านหลังเล็กของสตูดิโอ

เมื่อเขามาถึงที่นี่ ขั้นตอนก็ยังคงเหมือนเดิม

หลิวเสี่ยวหลิงจ่ายเงินเดือนให้เว่ยเฟิง จางเสวี่ยเหมย และตัวเธอเองก่อน จากนั้นเซียวไป๋จึงมอบอั่งเปาให้คนละซอง

ในส่วนของเงินเดือน เว่ยเฟิงได้รับเดือนละหนึ่งร้อยหยวน จางเสวี่ยเหมยหกสิบหยวน และหลิวเสี่ยวหลิงสี่สิบหยวน ทว่าเว่ยเฟิงกับจางเสวี่ยเหมยยังมีเงินเดือนตามผลงานอีกด้วย ซึ่งต้องรอจนกว่าหนังสือล็อตที่สามจะขายหมดเกลี้ยงเสียก่อน ถึงจะนำมาคำนวณกันอีกที

เงินในซองอั่งเปาของเว่ยเฟิงกับจางเสวี่ยเหมยคือคนละห้าร้อยหยวน ส่วนของหลิวเสี่ยวหลิงน้อยกว่าเล็กน้อย อยู่ที่สามร้อยหยวน

"หัวหน้าเซียว คุณเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ! ให้อั่งเปาพวกเราซองใหญ่ขนาดนี้ คิดจะให้พวกเราถวายหัวทำงานให้เลยหรือเปล่าเนี่ย ฮ่า ๆ..."

จางเสวี่ยเหมยเป็นคนค่อนข้างจริงจังอยู่เสมอ นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะยอมเล่นมุกตลกออกมาบ้าง

"ถวายหัวอะไรกัน ฟังดูน่าเกลียดเกินไป พวกเรามาร่วมพัฒนาไปด้วยกันดีกว่าครับ เหล่าเว่ย ช่วงปีใหม่คุณต้องช่วยเป็นหูเป็นตาทางโกดังให้มากหน่อยนะ เว่ยเจี้ยนจวินจะพักอยู่ที่นั่น คุณก็ต้องแวะไปดูบ่อย ๆ ด้วยล่ะ ส่วนทางสตูดิโอนี่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงตอนกลางคืนเหล่าเว่ยก็มักจะอยู่ที่นี่อยู่แล้ว"

เซียวไป๋ไม่ได้ไม่ไว้ใจเว่ยเจี้ยนจวิน แต่จะปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งเฝ้าโกดังอยู่คนเดียวตลอดเวลาก็ไม่ได้ เขาจึงต้องกำชับให้เว่ยเฟิงช่วยรับผิดชอบด้วยอีกแรง

"หัวหน้าเซียว คุณวางใจได้เลยครับ! ผมขอรับประกันเลยว่า ช่วงตรุษจีนไม่ว่าจะทางโกดังหรือทางสตูดิโอ จะต้องไม่เกิดปัญหาใด ๆ ขึ้นทั้งนั้น"

พักหลังมานี้ เว่ยเฟิงเริ่มหันมาเรียกเซียวไป๋ว่า "หัวหน้าเซียว" ตามจางเสวี่ยเหมยด้วยแล้ว

ยามนี้ บารมีของเซียวไป๋ในสตูดิโอนับวันยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่เว่ยเฟิงในเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับเซียวไป๋ตามลำพัง ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ชัดเจนขึ้นทุกที

ความจริงแล้ว นี่เป็นเพราะกลิ่นอายอันทรงอำนาจที่เซียวไป๋เผลอแผ่ออกมาเป็นครั้งคราวนั้นเข้มข้นจนเกินไปนั่นเอง

เซียวไป๋ขี้เกียจใส่ใจเรื่องหยุมหยิมเกี่ยวกับการเรียกขาน ใครอยากเรียกอย่างไรก็เรียกไปเถอะ หลังจากสั่งงานเรียบร้อย เขาก็ดึงตัวหญิงสาวเดินออกจากลานบ้านหลังเล็ก เขาเองก็ต้องไปหาซื้อของฝากพื้นเมืองติดไม้ติดมือกลับไปด้วยเหมือนกัน

คนทั้งสองแวะไปที่โรงเรียนของหลิวเสี่ยวหลิงก่อน เธอหยิบกระเป๋าเดินทางใบย่อมที่เก็บของเตรียมไว้แล้วติดตัวมาด้วย กะว่าพอเดินตลาดเสร็จเรียบร้อยก็จะหิ้วตรงไปไว้ที่ห้องของเซียวไป๋ทันที

"พี่เซียว เงินเดือนกับอั่งเปาที่แจกไปเมื่อกี้ รวมกันทั้งหมดเป็นหนึ่งพันห้าร้อยหยวนค่ะ ถ้ารวมกับหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบหยวนที่จ่ายไปก่อนหน้านี้ ก็เป็นเงินสองพันเก้าร้อยสี่สิบหยวนพอดี"

ความเร็วในการใช้เงินของเซียวไป๋ทำให้เสี่ยวหลิงรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง และสิ่งที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ เซียวไป๋ใจป้ำกับคนของตัวเองมากจริง ๆ

เมื่อสองสามวันก่อน เซียวไป๋เพิ่งจะเจียดเงินรายได้โดยตรงจำนวนห้าพันหยวนมอบให้เว่ยเฟิงไป จนถึงตอนนี้ เขาได้มอบเงินสำรองจ่ายให้ทางสตูดิโอไปแล้วถึงแปดพันหยวน คาดว่าน่าจะพอใช้ไปได้อีกนานพอสมควร

"เสี่ยวหลิง น้องเสี่ยวเถียนเพิ่งมาช่วยงานช่วงวันหยุดได้ไม่กี่วัน จะจ่ายเงินเดือนให้ก็ดูไม่ค่อยเหมาะ เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอสนิทกับเธอที่สุด เดี๋ยวพี่ซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ สักชิ้น แล้วเธอช่วยนำไปให้เธอแทนพี่หน่อยนะ"

ตอนที่เดินเล่นอยู่บนถนน เซียวไป๋ไม่เพียงซื้อของพื้นเมืองกลับไปไม่น้อย แต่ยังตั้งใจซื้อขนมขบเคี้ยวสารพัดอย่างที่เถียนชุนซิ่วชอบกินมาอีกกองโต

น้องเสี่ยวเถียนไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน แต่เป็นสายกินตัวยงอย่างไม่ต้องสงสัย ใช้ขนมราคาแค่ร้อยกว่าหยวนพวกนี้ก็เอาใจให้เธอดีใจไปได้ตั้งหลายวันแล้ว

หลิวเสี่ยวหลิงเองก็อดหัวเราะไม่ได้ เธอรู้ใจเพื่อนสนิทของตัวเองดีที่สุด การได้ขนมพวกนี้มายังเหมาะเจาะกว่าให้เงินเป็นไหน ๆ