ตอนที่ 93 แจกอั่งเปานี่นับเป็นเรื่องดีไหม

"เซียวไป๋! นายนี่ยังรู้จักรึไงว่าต้องมา ฉันรออยู่ที่นี่ตั้งชั่วโมงกว่าแล้วนะ จะบอกให้ ทั้งที่รู้ว่าฉันจะกลับมาวันนี้ ทำไมไม่ไปรับฉันที่สถานีรถไฟฮะ?"

หลินชิวลู่ลุกขึ้นเดินเข้ามา ยื่นนิ้วชี้จิ้มไหล่เซียวไป๋เบา ๆ

เซียวไป๋รีบยิ้มพลางกล่าว "พี่ชิวลู่ อย่ามาปรักปรำกันแบบนี้นะครับ อาหลินบอกว่าจะไปรับพี่เอง ถ้าผมกล้าแย่งงานแก แกคงได้เคืองผมแย่ เอาเป็นว่าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เย็นนี้ผมเลี้ยงต้อนรับพี่เอง ร้านอาหารในซิงเฉิงพี่เลือกได้ตามสบายเลย"

"ค่อยน่าฟังหน่อย! แต่ว่านะ เย็นนี้ฉันต้องไปกินข้าวกับพ่อ มื้อนี้ของนายแปะโป้งไว้ก่อน รอฉันว่างเมื่อไหร่ค่อยเชือดนายให้หนักเลย ป่ะ เข้าไปนั่งข้างในกัน ฉันจะชงกาแฟให้"

หลินชิวลู่แย้มยิ้มพลางดึงเซียวไป๋เดินเข้าไปในห้องด้านใน ไม่นานเธอก็ชงกาแฟสองแก้วยกมาให้

"นั่งรถไฟเหนื่อยไหมครับ ทำไมพี่ไม่นั่งเครื่องบินล่ะ?"

เซียวไป๋จิบกาแฟหอมกรุ่นไปคำหนึ่ง ชำเลืองมองหลินชิวลู่ รู้สึกว่าสาวสวยทรงเสน่ห์คนนี้ผอมลงไปนิดหน่อย แต่รูปร่างกลับดูดียิ่งขึ้นไปอีก

"หน่วยงานที่ฝึกงานซื้อตั๋วให้นี่นา ฉันจะกล้าเรียกร้องอะไรมากได้ยังไง อีกอย่าง ฉันเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน นั่งเครื่องบินไปก็ดูไม่ค่อยเหมาะด้วย"

ยุคสมัยนี้การซื้อตั๋วเครื่องบินยังต้องให้หน่วยงานออกหนังสือรับรอง หลินชิวลู่ไม่อยากทำตัวเด่นเกินไป

เซียวไป๋พยักหน้า ยุคแปดสิบเป็นช่วงเวลาที่แนวคิดและระบบแบบเก่ากับแบบใหม่กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง สิ่งที่สืบทอดตกค้างกันมาหลายอย่างยังคงมีแรงเฉื่อยตกทอดที่ทรงพลังมาก สภาพการณ์เช่นนี้ต้องรอจนกระทั่งผ่านพ้นช่วงต้นยุคเก้าสิบไปแล้ว ถึงจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป

"จริงสิ อาไป๋ ฉันกลับมารอบนี้มีของติดไม้ติดมือมาให้นายด้วยนะ รอเดี๋ยว ฉันหยิบให้เดี๋ยวนี้แหละ"

หลินชิวลู่คุยกับเซียวไป๋เรื่องสิ่งที่พบเห็นในเซินเจิ้นอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ เธอก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบซองเอกสารซองหนึ่งออกมาจากตู้

อาจเป็นเพราะอยู่ที่เซินเจิ้นมานาน ตอนนี้เวลาเธอเรียกเซียวไป๋ น้ำเสียงจึงติดสำเนียงหลิ่งหนานมาด้วย

"นี่คืออะไรครับ?"

เซียวไป๋มองซองกระดาษสีน้ำตาลตรงหน้าแล้วเอ่ยถามยิ้ม ๆ จากนั้นก็แกะเชือกผูก ยื่นมือล้วงเอาใบหุ้นปึกหนึ่งออกมาจากข้างใน

"พี่ชิวลู่ ใบหุ้นเซินฟาจ่านนี่นา! ขอผมดูหน่อย มีเท่าไหร่เนี่ย... ร้อย... ห้าร้อย... สามพัน... รวมทั้งหมดสองหมื่นหุ้นเลยเหรอ! พี่ใส่ใจจริง ๆ ผมไม่รู้จะขอบคุณพี่ยังไงเลย"

เซียวไป๋คิดไม่ถึงว่าหลินชิวลู่จะนำของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้กลับมาให้เขา หุ้นเซินฟาจ่านสองหมื่นหุ้น ราคาเสนอขายครั้งแรกหุ้นละ 20 หยวน มูลค่ารวมก็คือ 400,000 หยวน

ผู้หญิงตัวคนเดียว นั่งรถไฟมาตามลำพัง กลับหิ้วมันกลับมาแบบนี้... เซียวไป๋อดนับถือในความกล้าหาญของเธอไม่ได้

หลินชิวลู่เดาได้เลา ๆ ว่าเซียวไป๋กำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดพลางหัวเราะว่า "ของพรรค์นี้พกติดตัวไว้ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก จะว่าไปนะ ต่อให้นายเอาใบหุ้นพวกนี้ไปโยนทิ้งไว้กลางถนนตอนนี้ ก็ใช่ว่าจะมีคนก้มลงเก็บเสียเมื่อไหร่"

"พี่ชิวลู่ ครั้งนี้ผมติดหนี้บุญคุณก้อนโตของพี่เลยนะ! ไม่มีอะไรต้องพูดมาก วันหน้ามีเรื่องอะไรให้ผมช่วย พี่บอกมาคำเดียว ผมพร้อมลุยถวายหัวแน่นอน!"

เซียวไป๋เป็นคนประเภทแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจนเสมอ หลินชิวลู่จัดการธุระให้ถึงขนาดนี้ หนี้บุญคุณครั้งนี้เขาต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ

"นายพูดเองนะ ถึงเวลาอย่ามาเบี้ยวล่ะ อาไป๋ วันนี้ขอโทษทีนะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปกินข้าวกับพ่อแล้ว พรุ่งนี้เราค่อยนัดกันใหม่ จำไว้ด้วยล่ะว่านายติดค้างข้าวฉันมื้อหนึ่ง"

ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง หลินชิวลู่มองดูนาฬิกาแล้วพูดขึ้นมาอย่างเกรงใจเล็กน้อย

"พี่ชิวลู่ ใบหุ้นพวกนี้พี่เก็บไว้ก่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เช้าผมไปเบิกเงินแล้วค่อยแวะมารับไป งั้นไม่รบกวนเวลาพี่ไปกินข้าวกับอาหลินแล้วนะ ผมขอตัวก่อนครับ"

เซียวไป๋ผูกเชือกปากซองเอกสารให้เรียบร้อยแล้วเลื่อนส่งให้หลินชิวลู่ จากนั้นก็ลุกขึ้นกล่าวลาทันที รอจนเขาเดินพ้นประตูออกไปแล้ว หลินชิวลู่ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา

"หมอนี่นี่นะ! ทำอะไรยังตรงไปตรงมาเป๊ะ ๆ ขนาดนี้อีก"

เดิมทีหลินชิวลู่กะจะให้เซียวไป๋เอาใบหุ้นพวกนี้ไปก่อน สำหรับเซียวไป๋แล้ว เธอยังคงเชื่อใจเขามากจริง ๆ

นึกไม่ถึงเลยว่าเซียวไป๋จะเป็นคนมีหลักการชัดเจนขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าวันนี้ไปเบิกเงินคงไม่ทันแล้ว เขาจึงเลือกที่จะหอบเงินมาเอาวันพรุ่งนี้แทน

ตอนกินข้าว หลินชิวลู่จึงเล่าเรื่องนี้ให้หลินเสียงฟัง

"จริง ๆ ไม่เป็นไรหรอก... เสี่ยวเซียวถ้าคิดจะหากินบนถนนเส้นนี้ต่อ ยังไงเขาก็ไม่มีทางคิดตุกติกแน่นอน อีกอย่าง ถึงพ่อจะไม่รู้ว่าไอ้หนุ่มนี่มีทรัพย์สินอยู่เท่าไหร่กันแน่ แต่รับรองว่าไม่น้อยกว่าตัวเลขนี้ชัวร์..."

หลินเสียงไม่ใส่ใจเลยสักนิด ต่อให้เซียวไป๋จะหยิบเอาใบหุ้นมูลค่าสี่แสนหยวนไปก่อนแล้วมันจะทำไมล่ะ เขาไม่มีทางเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อยจนต้องเสียเรื่องใหญ่ไปหรอก

สำหรับหลินเสียงแล้ว เงินสี่แสนหยวนแทบไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย และเขาเชื่อว่าสำหรับเซียวไป๋ มันก็คงเป็นแค่ทรัพย์สินส่วนน้อยนิดของเด็กคนนั้นเช่นกัน

"หนึ่งล้านหยวนเลยเหรอคะ เขานี่เก่งจริง ๆ เลย!"

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเพราะเห็นจนชินตา ทำให้หลินชิวลู่มีภูมิต้านทานเรื่องเงินทองสูงกว่าคนทั่วไปมาก ทว่าอย่างไรก็ตาม ในยุคสมัยนี้การมีทรัพย์สินถึงหนึ่งล้านหยวน ก็ยังคงเป็นความฝันที่คนส่วนใหญ่ได้แต่มองแต่ไม่อาจเอื้อมถึงอยู่ดี

"ไม่พูดถึงเขาแล้ว พวกเรากินข้าวกันเถอะ มา ชิวลู่ นี่ผัดกุนเชียงใส่ต้นกระเทียมของโปรดลูก..."

หลินเสียงยิ้มพลางส่ายหน้า เขาไม่อยากให้มื้ออาหารระหว่างเขากับลูกสาว ต้องมีหัวข้อสนทนาวนเวียนอยู่แต่กับคนนอกไปตลอดทั้งคืน

วันต่อมา

เซียวไป๋ต้องตระเวนถอนเงินจากสาขาย่อยของธนาคารตั้งหลายแห่ง กว่าจะรวบรวมได้ครบสี่แสนหยวน จากนั้นเยวี่ยถงกับเจียงเหว่ยก็เดินมาส่งเขาถึงหน้าร้านของตระกูลหลิน ยืนมองส่งจนเขาเดินเข้าไปข้างใน ทั้งสองคนจึงค่อยแยกย้ายไปจัดการธุระของตัวเอง

ตอนนี้หลินชิวลู่กำลังรอเซียวไป๋อยู่ในร้าน หลินเสียงเองก็อยู่ด้วย เซียวไป๋จึงวางห่อเงินปึกใหญ่ที่ห่อไว้อย่างดีลงบนโต๊ะ

หลินชิวลู่ไม่ได้รับเอาไว้ แต่ส่งยิ้มตาหยีมองไปยังหลินเสียง

หลินเสียงส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วเอ่ยขึ้น "ลูกนี่นะ รู้จักแต่ใช้พ่อ... เสี่ยวเซียว เธอนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวอาเอาเงินไปฝากธนาคารแป๊บหนึ่ง"

พูดจบ หลินเสียงก็เรียกพนักงานชายในร้านคนหนึ่ง แล้วพากันเดินไปธนาคาร

เซียวไป๋ไม่ได้นั่งอยู่นานนัก เขานัดแนะกับหลินชิวลู่ว่าจะไปกินมื้อค่ำด้วยกันเรียบร้อย ก็หยิบซองเอกสารที่บรรจุใบหุ้นเซินฟาจ่านจำนวนสองหมื่นหุ้น ลุกขึ้นกล่าวลาแล้วตรงกลับบ้านทันที

ตอนนี้ในมือเขามีใบหุ้นเซินฟาจ่านรวมทั้งหมดสองหมื่นหนึ่งพันหุ้น คิดเป็นมูลค่ารวมสี่แสนสองหมื่นหยวน ของพวกนี้ในตอนนี้อาจจะยังทำอะไรไม่ได้ แต่ในอนาคตมันจะนำพาความมั่งคั่งมหาศาลมาให้เขาอย่างแน่นอน

มื้อค่ำที่เลี้ยงหลินชิวลู่ ย่อมเต็มไปด้วยความชื่นมื่นของทั้งสองฝ่าย

โดยเนื้อแท้แล้วเซียวไป๋ไม่ใช่คนเงียบขรึมพูดไม่เก่ง พอคิดอยากจะสนิทสนมกับสาวคนไหนขึ้นมา เขาก็จะกลายเป็นคนอารมณ์ดีมีลูกล่อลูกชนขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว ดังนั้นตลอดทั้งคืนหลินชิวลู่จึงหัวเราะไม่ได้หยุด และรู้สึกเพียงว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน

สองสามวันต่อมา ชีวิตของเซียวไป๋ก็กลับคืนสู่ความเรียบง่ายตามปกติ เพียงแต่ทุกวันหลังจากเก็บเงินบัญชีเสร็จแล้ว เขาจะต้องแวะไปนั่งเล่นที่ร้านของตระกูลหลิน เพื่อดื่มกาแฟและคุยเล่นกับหลินชิวลู่สักพัก

เที่ยงวันที่สิบห้า เซียวไป๋พาหลิวเสี่ยวหลิงมาที่โกดัง

"ขอแจ้งทุกคนหน่อยนะครับ เนื่องจากใกล้จะปีใหม่แล้ว เงินเดือนของเดือนนี้ก็เลยจะจ่ายล่วงหน้า ตอนนี้ทุกคนไปเซ็นชื่อรับเงินที่เสี่ยวหลิงก่อน แล้วค่อยมาหาผม"

เซียวไป๋เดินเข้ามาในโกดังก็เห็นว่าเจียงเสี่ยวโจว อู๋ชางหลิน เจียงเหว่ย เยวี่ยถง และเว่ยเจี้ยนจวินต่างอยู่กันพร้อมหน้า เขาจึงนั่งลงอย่างผึ่งผายแล้วตะโกนบอกทุกคนทันที

"ฮ่า ๆ เถ้าแก่ใจบุญแล้วโว้ยพวกเรา พี่น้อง ไปรับเงินกันเร็ว!"

เยวี่ยถงยังคงเป็นคนเปิดเผยกระโตกกระตากเช่นเคย แต่นิสัยเอะอะโวยวายแบบนี้กลับเหมาะกับงานวิ่งหาลูกค้าอย่างมาก เขาทำงานในสตูดิโอมาได้เกือบหนึ่งเดือน ก็สนิทสนมคุ้นเคยกับบรรดาพ่อค้าแม่ค้าหนังสือในถนนหวงหนี่เจียไปทั่ว

โดยเฉพาะเจ๊เจ้าของร้านวัยสามสิบต้น ๆ สองสามคนนั้น ต้อนรับขับสู้เยวี่ยถงอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ จนทำให้เจ้าหมอนี่เริ่มจะรู้สึกหวั่น ๆ อยู่เหมือนกัน

คนมีอยู่แค่ไม่กี่คน จึงไม่ต้องเข้าคิวอะไรให้วุ่นวาย ไม่นานทุกคนก็ผลัดกันเซ็นรับเงินเดือนของตัวเองจนครบ

เจียงเสี่ยวโจวกับอู๋ชางหลินยังได้เท่าเดิม เงินเดือนรวมเงินช่วยเหลือแล้วรับอยู่ที่หกสิบหยวนต่อเดือน ส่วนเยวี่ยถง เจียงเหว่ย และเว่ยเจี้ยนจวิน ทำงานมาได้ยี่สิบกว่าวันโดยไม่มีวันหยุด ได้รับเงินเดือนคนละสี่สิบหยวน ซึ่งคิดจ่ายให้เต็มเดือน

"เสี่ยวเซียว ทางนายยังมีเรื่องดีอะไรอีกล่ะเนี่ย"

หลังจากเจียงเสี่ยวโจวรับเงินเดือนเสร็จก็เดินมาตรงหน้าเซียวไป๋ เขานึกถึง "อั่งเปาซองโต" ที่เซียวไป๋เคยสัญญาไว้ จึงยิ้มพลางเอ่ยแซวไปประโยคหนึ่ง

"แจกอั่งเปาให้พวกพี่นี่นับเป็นเรื่องดีไหมครับ พี่เจียง นี่ของพี่ รับไปครับ แต่บอกไว้ก่อนนะ ตอนนี้อย่าเพิ่งแกะซอง ไว้ค่อยเปิดดูตอนอยู่คนเดียว แล้วก็ห้ามไปสืบถามกันเองด้วยล่ะ"

เซียวไป๋พูดทีเล่นทีจริงเช่นกัน ทั่วทั้งสตูดิโอมีคนอยู่แค่ไม่กี่หน่อ ไม่ใช่แม้กระทั่งบริษัทอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องทำเป็นเรื่องจริงจังเคร่งเครียดขนาดนั้น