ตอนที่ 92 เซอร์ไพรส์

"พี่เซียว ปีใหม่ผมไม่กลับนะ ผมเขียนจดหมายบอกที่บ้านแล้ว พี่ช่วยจัดเวรให้ผมเฝ้าโกดังได้ไหมครับ"

เว่ยเจี้ยนจวินไม่คิดจะกลับบ้าน ด้านหนึ่งคืออยากหาเงินเพิ่ม อีกด้านหนึ่งก็ประหยัดค่าตั๋วรถไปกลับได้ด้วย

"ปีใหม่นายไม่กลับจริงๆ เหรอ" เซียวไป๋ถามย้ำอย่างตั้งใจ พอเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีมุ่งมั่น จึงพูดว่า "เอาเถอะ นายอยู่ต่อก็ดีเหมือนกัน เหล่าอู๋ คุณมีลูกมีเมียต้องดูแล ช่วงปีใหม่ก็ไม่ต้องมาเข้าเวรหรอก รอถึงวันที่ห้าค่อยกลับมาทำงานแล้วกัน"

อู๋ชางหลินเดิมทียังกลุ้มใจเรื่องเข้าเวรอยู่ ช่วงปีใหม่ที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายสารพัด ดูท่าคงต้องยอมเสียสละเสียแล้ว... นึกไม่ถึงเลยว่าเว่ยเจี้ยนจวินจะบอกว่าไม่คิดจะกลับบ้าน

ด้วยเหตุนี้ เซียวไป๋จึงปรับเปลี่ยนเสียใหม่ โดยจัดให้เว่ยเฟิงกับเว่ยเจี้ยนจวินเป็นคนเข้าเวรช่วงปีใหม่

"เสี่ยวเซียว ฉันกับเสี่ยวเหว่ยแล้วก็เสี่ยวถงกะว่าจะกลับพร้อมกันวันที่ 16 วันนั้นตรงกับรอบรถของพี่จางพอดี จะได้ติดรถเขากลับไปด้วย ตั๋วรถเขาจะช่วยกันไว้ให้พวกเราเอง"

เจียงเสี่ยวโจวกับพวกอย่างไรเสียก็ต้องกลับซินถุนช่วงปีใหม่ พวกเขาอยู่ช่วยจนถึงวันที่ 16 ได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว เพราะวันที่ 17 ก็เป็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว

เขาไม่ได้เอ่ยถึงหลิวเสี่ยวหลิง เพราะใครจะรู้ว่าเซียวไป๋มีแผนการอย่างไร

ความจริงแล้วเซียวไป๋เองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่เหมือนกัน พ่อแม่เขียนจดหมายมาบอกว่าจะกลับประเทศก่อนปีใหม่ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวที่แน่ชัด

หลิวเสี่ยวหลิงรอเขามาตลอด อยากจะกลับพร้อมกับเขา แต่ปัญหาก็คือ แผนการเดินทางของเขายังไม่อาจกำหนดได้จนถึงตอนนี้

"พี่เจียง วันสองวันนี้พี่จางจะเข้ามาในเมืองอีก เดี๋ยวผมไปบอกเขาให้ช่วยกันตั๋วไว้อีกสองใบสำหรับวันที่ 16 ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมกับเสี่ยวหลิงจะกลับพร้อมกับพวกพี่ครับ"

เซียวไป๋คิดอยู่นาน ในที่สุดก็คิดวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าออกมาได้ ทว่าช่วงก่อนเทศกาลตั๋วรถหายากมาก ต่อให้ถึงตอนนั้นเซียวไป๋ติดธุระจนไปไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรอยู่ดี

"พี่เซียว พอกลับไปแล้วผมกับเสี่ยวถงจื่อคงยังไม่กลับมาเร็วขนาดนั้นนะ ดีไม่ดีอาจจะต้องรอจนเปิดเทอมถึงจะได้กลับมา..."

เจียงเหว่ยรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง ฐานะทางบ้านของเขากับเยวี่ยถงไม่ได้ขัดสน ช่วงเวลานี้ด้านหนึ่งก็เพื่อฝึกฝนความสามารถของตัวเอง แต่อีกด้านซึ่งเป็นเหตุผลหลักก็คืออยากมาช่วยงานเซียวไป๋

พวกเขาสองคนไม่ได้คิดจะมาทำงานรับจ้างหาเงินแต่แรก

ดังนั้น พอกลับไปแล้ว เจียงเหว่ยกับเยวี่ยถงจึงต้องอยู่บ้านต่ออีกสักพัก ไม่อย่างนั้นคนทางบ้านก็คงไม่ยอมเช่นกัน

"ไม่เป็นไรหรอก หลังปีใหม่พวกเราก็ไม่ได้ยุ่งมาก มีคนไม่กี่คนก็รับมือไหวแล้ว เสี่ยวเหว่ย เสี่ยวถงจื่อ พวกนายสบายใจอยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้านเถอะ ไม่ต้องรีบมาก่อนเปิดเทอมหรอก พี่เจียง พี่เองก็มาช้าหน่อยก็ได้ ยังไงพี่ก็มาอยู่ที่เมืองนี้ตั้งนานแล้วเหมือนกัน"

เซียวไป๋ยิ้มพลางพยักหน้า เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้

เจียงเสี่ยวโจวส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วพูดว่า "ฉันมาวันที่ห้าตามเดิมดีกว่า ยังต้องให้หมอตรวจแล้วจ่ายยาอีก การรักษามันหยุดไม่ได้น่ะสิ"

เรื่องนี้เซียวไป๋เองก็จนปัญญา

ช่วงบ่าย เซียวไป๋ออกไปเดินสายเคลียร์บัญชีที่ต้องจ่ายจนเรียบร้อย หลังเอาเงินไปฝากที่ธนาคารเสร็จ เขาก็ปั่นจักรยานมาที่สตูดิโอ

"หัวหน้าเซียว มาแล้วเหรอคะ ฉันกำลังเตรียมตัวเลิกงานพอดีเลยค่ะ"

จางเสวี่ยเหมยเพิ่งเก็บโต๊ะเสร็จ เว่ยเฟิงเอาใบสั่งซื้อไปส่งที่โกดัง ช่วงหลายวันนี้ เว่ยเฟิงต้องไปส่งใบสั่งซื้อวันละสองรอบ เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากภายนอกแล้ว

"น้าจางกลับไปพักผ่อนเถอะครับ ผมมาหาเสี่ยวหลิง จะคุยเรื่องวันเดินทางกลับก่อนปีใหม่กับเธอหน่อย"

เซียวไป๋มองส่งจางเสวี่ยเหมยเดินออกไป จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงข้างหลิวเสี่ยวหลิง

ตอนนี้หลิวเสี่ยวหลิงมีโต๊ะทำงานเป็นของตัวเองแล้ว ตั้งอยู่ตรงตำแหน่งเดิมที่เคยวางเครื่องโทรศัพท์ ชั้นไม้ตัวเก่านั้นถูกยกออกไป ตอนนี้โทรศัพท์จึงวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอแทน

"เสี่ยวเหว่ยกับเสี่ยวถงตกลงกันได้หรือยังว่าจะกลับวันไหน แล้วนายล่ะ ตัดสินใจยังไง"

หลิวเสี่ยวหลิงยิ้มหวาน เธอรู้ว่าเซียวไป๋มาหาต้องพูดเรื่องกลับซินถุนแน่นอน จึงชิงเอ่ยปากถามก่อน

"พวกเขากลับพร้อมกันวันที่ 16 เดี๋ยวฉันจะไปจองตั๋วเพิ่มอีกสองใบ ถ้าพ่อกับแม่กลับมาไม่ทันก่อนปีใหม่ ฉันก็จะกลับไปฉลองปีใหม่ที่ซินถุน"

เซียวไป๋เคยบอกน้องเสี่ยวหลิงไปแล้วว่าพ่อแม่อาจจะกลับประเทศก่อนเทศกาลตรุษจีน แต่วันนี้วันที่ 9 แล้วยังเงียบกริบไร้วี่แวว แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่าคงหวังยาก

"อื้อ ถ้าพ่อแม่พี่กลับมา พี่ก็อยู่เป็นเพื่อนพวกท่านฉลองปีใหม่ให้สบายใจเถอะค่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีแล้วนี่นา เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมาก่อนวันที่ห้า ดีไหมคะ"

หญิงสาวเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย ทั้งยังเอ่ยปลอบใจเซียวไป๋ยกใหญ่

"ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้มั้ง ช่างเถอะ ตามใจเธอแล้วกัน เธอมาเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน อีกเดี๋ยวเธอก็เลิกงานได้แล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ"

เซียวไป๋ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมหลิวเสี่ยวหลิงอย่างไรดี หญิงสาวคนนี้ปกติว่านอนสอนง่าย แต่ในบางเรื่องกลับดื้อรั้นเอาการ ต่อให้เขาบอกให้เธอกลับมาตอนเปิดเทอม เธอก็คงไม่ยอมอยู่ดี พูดไปก็เปล่าประโยชน์

ช่วงสายของวันต่อมา

หลินชิวลู่นั่งรถไฟมาถึงซิงเฉิง รถไฟยังไม่ทันเทียบชานชาลาสนิท เธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของหลินเสียงยืนอยู่บนชานชาลาแล้ว

"พ่อ!"

หน้าต่างรถไฟเลื่อนเปิดลงมาแล้ว หลินชิวลู่โบกมืออย่างกระตือรือร้น หลินเสียงเห็นลูกสาวเข้าพอดีจึงวิ่งตามขบวนรถไฟไปสองสามก้าว

พอกลับถึงบ้าน หลินชิวลู่ก็หยิบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกมาจากกระเป๋ามากมาย ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนซื้อมาฝากหลินเสียง ทำเอาหลินเสียงยิ้มจนแก้มแทบปริ

"นี่อะไรล่ะเนี่ย"

เมื่อเห็นลูกสาวหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋า หลินเสียงจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ใบหุ้นของเซินฟาจ่านไงคะ! ในนี้มีสองหมื่นหุ้น เงินสี่แสนหยวนที่พ่อโอนไปให้หนูก่อนหน้านี้ หนูเอาไปซื้อเจ้านี่มาหมดเลยค่ะ"

หลินชิวลู่ยิ้มพลางเปิดซองเอกสารออก ด้านในคือใบหุ้นของเซินฟาจ่านคละราคาหน้าตั๋วหลากหลายมูลค่า

"พ่อก็ว่าอยู่ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาขอเงินพ่อตั้งสี่แสนหยวน ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก ที่แท้เอาไปทำเรื่องนี้นี่เอง ชิวลู่ หุ้นพวกนี้ลูกคิดจะเก็บไว้เองเหรอ"

หลินเสียงรักและตามใจลูกสาวมากแค่ไหน ดูจากเรื่องนี้ก็รู้ได้ทันที หลินชิวลู่ขอเงินสี่แสนหยวนโดยไม่บอกแม้แต่วัตถุประสงค์ แต่เขากลับโอนไปให้อย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

ยุคนี้สมัยนี้จะมีสักกี่คนที่มีเงินสี่แสนหยวนมาให้หยิบใช้ คนส่วนใหญ่ต่อให้ไม่กินไม่ดื่มไปตลอดชีวิตก็ยังหาเงินจำนวนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ของหนูเองมีอยู่บ้างค่ะ แต่ไม่เยอะ แค่ห้าพันหุ้น สองหมื่นหุ้นนี้หนูซื้อมาให้เซียวไป๋ คราวก่อนที่คุยโทรศัพท์กัน พ่อไม่ได้บอกเหรอคะว่าเขาหาเงินก้อนโตได้แล้ว"

เซียวไป๋เคยบอกหลินชิวลู่ไว้ว่าเขาเตรียมจะกว้านซื้อใบหุ้นของเซินฟาจ่านจำนวนมาก แต่ช่วงนั้นหลินชิวลู่ฝึกงานอยู่ที่นั่นค่อนข้างยุ่ง การทยอยส่งทางไปรษณีย์ทีละเล็กละน้อยไม่เพียงยุ่งยากแต่ยังเสียเวลา เธอจึงตัดสินใจหอบกลับมาให้เซียวไป๋ทีเดียวเยอะหน่อย

กะว่าจะเซอร์ไพรส์เขาสักหน่อย

หลินเสียงส่ายหน้ายิ้ม ๆ ยัยเด็กทื่อคนนี้คงไม่ได้ตกลงกับเขาก่อนแน่ ๆ ถึงได้ชิงตัดสินใจไปเองแบบนี้ ถ้าเกิดฝ่ายนั้นไม่เอาหรือไม่ต้องการมากขนาดนี้ เศษกระดาษมูลค่าตั้งสี่แสนหยวนนี้มิต้องติดแหง็กคามือตัวเองหรอกหรือ

แต่แน่นอน เขาคิดว่าเซียวไป๋คงไม่ทำแบบนั้น

"ลูกไม่ได้กินอาหารบ้านเกิดตั้งนานแล้ว เย็นนี้พ่อจองร้านอาหารไว้แล้ว เราออกไปกินข้าวนอกบ้านกันเถอะ"

หลินเสียงรู้สึกว่าลูกสาวผอมลง คงไม่ค่อยคุ้นเคยกับความเป็นอยู่และการกินอยู่ที่นั่นเท่าไร แต่ก็ยังดีที่หลังปีใหม่เธอต้องกลับไปอยู่ที่นั่นอีกแค่เดือนเดียว การฝึกงานก็จะสิ้นสุดลงแล้ว

"ดีเลยค่ะ! หนูก็กำลังอยากกินอาหารบ้านเราอยู่พอดีเลย พ่อคะ หนูขออาบน้ำนอนพักสักหน่อยนะ บ่ายนี้หนูอยากจะแวะไปดูที่ร้านหน่อย"

หลินชิวลู่พูดจบก็ไปอาบน้ำ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนหลับเป็นตาย จนกระทั่งบ่ายสามโมง เธอถึงได้มาที่ร้านของตัวเอง...

วันนี้เซียวไป๋ยังคงทำเหมือนเช่นเคย ช่วงเช้าเขาตระเวนไปสิบกว่าร้านค้าพร้อมกับเยวี่ยถง โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อรับฟังเสียงตอบรับจากลูกค้า

หากดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ หนังสือละเมิดลิขสิทธิ์คุณภาพต่ำที่ทำอย่างลวก ๆ ได้เริ่มส่งผลกระทบต่อยอดขายฝั่งเซียวไป๋ในระดับหนึ่งแล้ว ความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดก็คือ หนังสือละเมิดลิขสิทธิ์กำลังค่อย ๆ กัดกินส่วนแบ่งตลาดของตนเอง

ทว่าตามมุมมองของเซียวไป๋ การถูกกัดกินเช่นนี้ย่อมมีขีดจำกัด คนที่เห็นแก่ของถูกอาจจะยอมซื้อหนังสือละเมิดลิขสิทธิ์ที่เต็มไปด้วยข้อผิดพลาดพวกนั้นก็จริง แต่ก็ยังมีคนอีกไม่น้อยที่ชื่นชอบหนังสือซึ่งใช้กระดาษคุณภาพดี พิมพ์ประณีตสวยงาม และผ่านการจัดหน้าตรวจปรู๊ฟจนแทบไม่มีจุดผิดพลาด

เฉกเช่นเรื่อง "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ที่ผลิตโดยสตูดิโอของเซียวไป๋

ช่วงบ่าย เยวี่ยถงยังคงไปติดต่อประสานงานกับบรรดาผู้ค้าหนังสือรายเล็กรายใหญ่ต่อไป ส่วนเซียวไป๋ไปเคลียร์บัญชีของวันนี้ จากนั้นเขาก็แวะมาที่ร้านของตระกูลหลิน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้าน เขาก็เห็นหลินชิวลู่ที่กำลังส่งยิ้มตาหยีมาให้