ตอนที่ 51 ผมอยากเป็นคนดีจริงๆ นะ

เซียวไป๋เหลือบมองสมุดบัญชี ยอดเงินคงเหลือในนั้นคือหนึ่งหมื่นสองพันหยวนพอดิบพอดี แต่พอเห็นเศษเงินสดก็อดพูดไม่ออกไม่ได้ "พี่ ไม่คิดว่ามันยุ่งยากบ้างหรือไง กระทั่งห้าเหมายังจะเอามาให้ผมอีก"

"ธุรกิจก็คือธุรกิจ ทุกสตางค์ต้องคิดให้ชัดเจน"

เจียวหยางทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก แม้แต่พี่น้องแท้ๆ บัญชีก็ยังต้องแจกแจงให้เคลียร์ นี่ไม่เพียงเป็นจุดยืนของเขา แต่ยังเป็นท่าทีของคนในครอบครัวด้วยเช่นกัน

ในยุคที่เศรษฐกิจภาคเอกชนกำลังเบ่งบานเช่นนี้ หุ้นส่วนที่ทำธุรกิจร่วมกันแล้วต้องมาแตกหักเพราะเรื่องเงินทองมีให้เห็นอยู่ถมไป

"ผมแค่ล้อเล่นเอง พี่จะจริงจังไปทำไม เอาเป็นว่าตอนนี้พี่เว่ยเฟิงกำลังแต่งนิยายเรื่องใหม่ที่มีฉากหลังเป็นเกาะฮ่องกงอยู่ คืบหน้าไปค่อนข้างไวเลยล่ะ รอเขาเขียนต้นฉบับเสร็จแล้วพี่ลองดูให้ละเอียด ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พวกเราก็ร่วมมือกันตามแบบคราวก่อนแล้วกัน"

เซียวไป๋หัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

ช่วงแรกที่วางโครงเรื่อง เว่ยเฟิงค่อนข้างลำบากใจพอสมควร เพราะนิยายเล่มใหม่นี้พัวพันกับความแค้นของตระกูลมหาเศรษฐีและศึกชิงไหวชิงพริบทางธุรกิจ การจะคุมทิศทางเนื้อเรื่องจึงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา

ทว่าพอข้ามผ่านจุดยากมาได้ สปีดการเขียนของเว่ยเฟิงก็พุ่งทะยานขึ้นมาทันที บางครั้งเขียนจนเครื่องติด ถึงขั้นไม่ยอมหลับยอมนอนจนตีสองตีสามอยู่บ่อยๆ

เซียวไป๋ประเมินว่าราวๆ เดือนมิถุนายนนิยายเล่มใหม่ก็น่าจะเสร็จสมบูรณ์ ถึงเวลานั้นคงต้องจับมือกับเจียวหยางเพื่อตีพิมพ์และจัดจำหน่ายต่อไป

"ฮ่าๆ ถ้างั้นก็เยี่ยมไปเลย ช่วงนี้ฉันว่างจนตัวจะเปื่อยอยู่แล้ว น้องชาย ไม่ต้องพูดอะไรมาก ครั้งนี้ก็ใช้กฎเดิม เรื่องเลขมาตรฐานหนังสือกับขั้นตอนเอกสารฉันจัดการเอง ส่วนนายก็จัดการเรื่องต้นฉบับกับโรงพิมพ์ไป

เฮ้อ อยากให้เจ้าเว่ยเฟิงนั่นเร่งมือให้เร็วกว่านี้อีกหน่อยจริงๆ ฉันเริ่มจะอดใจรอไม่ไหวแล้วสิเนี่ย..."

เว่ยเฟิงไปอยู่อำเภอซินถุนนานขนาดนั้น เจียวหยางย่อมรู้ว่าเซียวไป๋กำลังให้อีกฝ่ายเขียนนิยายเล่มใหม่อยู่ เพียงแต่เขาไม่สะดวกใจจะถามตรงๆ เพราะเรื่องต้นฉบับถือเป็นกิจส่วนตัวของเซียวไป๋ร้อยเปอร์เซ็นต์ ค่าใช้จ่ายต่างๆ เจ้าตัวก็ออกเองทั้งหมด หากตนแสดงท่าทีกระตือรือร้นออกนอกหน้าเกินไปคงดูไม่งาม

ตอนนี้เซียวไป๋เป็นฝ่ายเอ่ยถึงความคืบหน้าของนิยายเล่มใหม่ขึ้นมาเอง เจียวหยางรู้ทันทีว่าโอกาสทำเงินมาถึงอีกแล้ว มีหรือที่เขาจะไม่ตื่นเต้น

ช่วงที่ผ่านมา หลินฟางเองก็เคยยุยงให้เจียวหยางลองซื้อต้นฉบับมาทำเอง หรือไม่ก็หาทางร่วมมือกับนักเขียนคนอื่นดูบ้าง แต่เจียวหยางลองไปแล้ว ผลลัพธ์กลับไม่ค่อยสู้ดีนัก

ในแง่หนึ่ง ต้นฉบับที่ตรงกระแสตลาดไม่ได้หากันได้ง่ายๆ และอีกแง่หนึ่ง เขาก็หาตัวนักเขียนที่เหมาะสมจะมาร่วมงานด้วยไม่เจอ

สรุปแล้ว เจียวหยางก็เป็นแค่พ่อค้าหนังสือรายเล็กๆ ที่ไม่มีความโดดเด่นอะไรบนถนนหวงหนี่เจีย เส้นสายพอมีบ้าง เงินทุนพอมีติดตัว แต่คนหรือหน่วยงานที่มีศักยภาพจริงๆ ก็ใช่ว่าจะยอมลดตัวลงมามองเขา

หลังจากลองผิดลองถูกอยู่สองสามหน เจียวหยางก็ตาสว่าง การร่วมมือกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้ต่างหากที่มั่นคงที่สุด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ทางเครือญาติหรอก เอาแค่เจ้าตัวสามารถควานหาต้นฉบับชั้นดีมาได้ แถมยังทำให้โรงพิมพ์ยอมสำรองเงินล่วงหน้าให้ก่อนได้ เพียงแค่สองข้อนี้ก็คุ้มค่าที่จะจับมือร่วมงานกันไปยาวๆ แล้ว

ด้วยเหตุนี้ในท้ายที่สุด แม้แต่หลินฟางยังต้องยอมรับและเอ่ยปากว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะเก่งกาจผิดมนุษย์มนาเหมือนอย่างลูกพี่ลูกน้องของเธอหรอก พวกเราเจียมเนื้อเจียมตัวรอร่วมมือกับเขาไปนั่นแหละดีที่สุดแล้ว

และก็เป็นอย่างนี้จริงๆ ทั้งเจียวหยางและหลินฟางต่างพร้อมใจกันปล่อยตัวนอนเฉยเป็นปลาเค็ม รอฟังข่าวดีจากเซียวไป๋เพียงอย่างเดียว

ท่าทีของเจียวหยางเป็นไปตามความคาดหมายของเซียวไป๋ คนในยุคนี้อาจจะยังไม่เข้าใจความหมายของคำว่าคอนเทนต์คือราชา แต่เซียวไป๋ผู้ผ่านการโหมกระหน่ำของยุคข้อมูลข่าวสารและความบันเทิงไร้ขีดจำกัดย่อมเข้าใจจุดนี้เป็นอย่างดี

ไม่เช่นนั้นแล้ว เขาจะมีหรือที่ไม่เคยกังวลเรื่องการร่วมมือกับเจียวหยางเลย ตัวเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายกุมเส้นเลือดใหญ่ของการร่วมงานครั้งนี้เอาไว้

ตกเย็น เซียวไป๋ซื้อของฝากติดไม้ติดมือไปเยี่ยมน้าสาว และร่วมรับประทานอาหารเย็นที่บ้านของเธอ พอกลับมาถึงก็รีบเข้านอนแต่หัวค่ำ รุ่งเช้าวันถัดมาจึงนั่งรถโดยสารเที่ยวแรกสุดเดินทางกลับอำเภอซินถุน

การเดินทางออกมาในครั้งนี้ของเขาเงียบเชียบไร้ร่องรอย สิ่งที่ลงมือทำไปดูเผินๆ เหมือนเรื่องธรรมดาทั่วไป ทว่าวันหนึ่งข้างหน้ามันจะก่อตัวกลายเป็นอานุภาพทำลายล้างมหาศาล ในเมื่อหลิวเฟยเยวี่ยอาศัยอำนาจบารมีของหลิวซานเป่าจนกล้าลงไม้ลงมือตบน้าเล็กของเซียวไป๋ เช่นนั้นก็จงใช้เวลาตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือค่อยๆ ชดใช้กรรมไปก็แล้วกัน

จริงๆ แล้ว หลังผ่านพ้นคลื่นลมมรสุมในชาติก่อนมา ชาตินี้เซียวไป๋เดิมทีแค่อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายสุขสบาย มีเงินทองติดตัวบ้าง มีคนรักสักคน (หรือหลายคนก็ได้) ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง โลกนี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ จะได้ออกไปท่องเที่ยวเปิดหูเปิดตาให้ทั่ว

ทว่า...

"ชาตินี้ผมแค่อยากเป็นคนดีแท้ๆ แต่ทำไมโลกความเป็นจริงมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ"

บนรถโดยสารทางไกล เซียวไป๋ทอดถอนใจเงียบๆ ในอกก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างสงบ อันที่จริง ตัวเขาเองก็รู้ดีแก่ใจ ที่ใดมีคน ที่นั่นย่อมมียุทธภพ ชีวิตสุขสงบท่ามกลางธรรมชาติโดยไม่แก่งแย่งแข่งขันกับใคร มันมีอยู่แค่ในความฝันเท่านั้นแหละ

บางสิ่งบางอย่างมันฝังลึกอยู่ในกระดูกของเซียวไป๋ ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ เมื่อครั้งนี้เขาตระหนักว่าคนในครอบครัวถูกคุกคามถึงตัว วิธีการที่เขาเลือกใช้ดูผิวเผินเหมือนสายฝนอันเงียบเชียบชุ่มชื่นไร้สรรพเสียง ทว่าแท้จริงแล้วกลับเหี้ยมเกรียมอำมหิตยิ่ง

อดีตเจ้าพ่อ แม้จะเพียงเผยเขี้ยวเล็บออกมาให้เห็นเป็นครั้งคราว แต่ก็ยังคงสไตล์การทำงานอันเป็นเอกลักษณ์จากชาติก่อนไว้ครบถ้วน ไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าได้ลงมือแล้ว จะต้องบดขยี้ให้ศัตรูตกนรกทั้งเป็นจนไม่มีวันได้ผุดได้เกิด

แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครอ่านหมากที่เซียวไป๋วางไว้ขาด ทว่าผลลัพธ์ของมันถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว และจะปรากฏให้ทุกคนได้เห็นในอีกไม่ช้า

หลิวเฟยเยวี่ยเองก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าได้กระโดดลงไปในหลุมพรางขนาดใหญ่ที่คนอื่นขุดล่อไว้ หรือต่อให้เขารู้แก่ใจว่าการแตะต้องของผิดกฎหมายพวกนี้มีความเสี่ยงสูงลิ่ว เขาก็ยังยอมทำเพราะอำนาจของผลกำไรล่อตาล่อใจอยู่ดี!

หลิวเฟยเยวี่ยอยู่ซิงเฉิงต่ออีกไม่กี่วันก็เดินทางกลับซินถุน สินค้าที่เขารับมาจากไอ้แก่คนนั้นเริ่มนำออกมาวางขาย ทันทีที่ของชุดนี้ขึ้นแผง ก็ได้รับความนิยมจากลูกค้าล้นหลามทันที

พ่อค้าแม่ค้าที่ทำธุรกิจขายปลีกหนังสือและนิตยสารส่วนใหญ่ไม่มีใครขวัญอ่อน สิ่งพิมพ์เถื่อนพวกเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยขาย หนังสือที่มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเยาวชนก็แอบขายกันอยู่เป็นประจำ

ทว่าก็มีลูกค้าที่รอบคอบบางคนสังเกตเห็นปัญหา นิตยสารที่ก๊อปปี้มาจากสิ่งพิมพ์ฮ่องกงพวกนั้น เนื้อหาข้างในดูเหมือนจะแตะเส้นตายข้อห้ามของทางการเข้าแล้วไม่ใช่หรือ วางขายกันโจ๋งครึ่มแบบนี้ จะไม่เกิดเรื่องจริงหรือ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ธุรกิจร้านค้าส่งหนังสือของหลิวเฟยเยวี่ยก็เริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ยอดขายพุ่งพรวดเป็นเส้นตรง ยิ่งเขายินดีปรีดาก็ยิ่งวิ่งรอกเข้าเมืองหลวงของมณฑลอีกหลายรอบ ปริมาณการสั่งซื้อก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ความฮิตถล่มทลายของสินค้ากลุ่มนี้ พลอยทำให้หนังสือและนิตยสารประเภทอื่นๆ ในร้านของหลิวเฟยเยวี่ยขายดีตามไปด้วย ลูกค้าจำนวนไม่น้อยที่เคยหนีไปทางแผงหนังสือของเหลียงอวี้ฉีก็เริ่มทยอยกลับมา

จะโทษใครได้ ในเมื่อแผงหนังสือของเหลียงอวี้ฉีไม่มี "นิตยสารใต้ดิน" ที่ทำเงินพวกนี้ขาย

ไม่นานเหลียงอวี้ฉีก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน สิ่งที่สัมผัสได้ชัดเจนที่สุดคือกำไรของแผงหนังสือเริ่มลดฮวบ จากเดือนละประมาณ 2,500 หยวน ลดลงเหลือเพียงประมาณ 1,500 หยวน

ถึงอย่างนั้น เหลียงอวี้ฉีก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเซียวไป๋ เธอคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการสอบเกาเข่าของหลานชาย ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ไม่อาจปล่อยให้หลานชายเสียสมาธิเด็ดขาด

วันที่ 12 มิถุนายน เซียวไป๋ฉลองวันเกิดครบรอบ 18 ปีของตนเองอย่างเรียบง่าย

ไม่มีดอกไม้ ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีของขวัญ แม้แต่เค้กวันเกิดก็ยังไม่มี เช้าวันนั้น เหลียงอวี้ฉีจงใจเรียกให้เซียวไป๋ไปกินมื้อเช้าที่บ้าน ไม่ว่าใครในบ้านจะถึงวันเกิด ไข่ดาวน้ำสองฟองกับบะหมี่อายุวัฒนะหนึ่งชามเป็นสิ่งที่จะขาดไปไม่ได้

ตอนเย็น เซียวไป๋กินมื้อค่ำอันแสนอุดมสมบูรณ์พร้อมหน้ากับคุณยายและครอบครัวของน้าเล็ก จากนั้นจึงรีบกลับไปโรงเรียนเพื่อเข้าเรียนคาบทบทวนหนังสือรอบค่ำ

ช่วงปลายเดือนมิถุนายน โรงเรียนได้จัดสอบพรีเอนทรานซ์ครั้งสุดท้าย หลังจากผลคะแนนสอบพรีเอนทรานซ์ประกาศออกมา นักเรียนชั้นมัธยมหกทุกคนต่างก็ทำการทดลองกรอกอันดับเลือกคณะและมหาวิทยาลัยสำหรับการสอบเกาเข่า

"อาไป๋ นายได้คะแนนดีขนาดนี้ กะจะยื่นเข้ามหาวิทยาลัยไหนเหรอ"

หลิวเสี่ยวหลิงกับเถียนชุนซิ่วทำผลงานได้ยอดเยี่ยมในการสอบพรีเอนทรานซ์ เสี่ยวหลิงทำได้ 585 คะแนน ส่วนเถียนชุนซิ่วทำได้ 561 คะแนน

ขณะที่เซียวไป๋สอบได้ถึง 633 คะแนน ครองอันดับหนึ่งของสายวิทย์ทั้งระดับชั้น ด้วยเหตุนี้ เถียนชุนซิ่วจึงอยากรู้เหลือเกินว่าเซียวไป๋จะทดลองเลือกยื่นคณะและมหาวิทยาลัยใด