ตอนที่ 100 ผสานตะวันออกประยุกต์ตะวันตก

บริษัทไวท์สตาร์ถึงอย่างไรก็เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อปของโลกในวงการเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวัน แถมยังแจ้งผ่านทางเบื้องบนมาในนามของการตรวจเยี่ยมดูงาน ต่อให้เจียงเนี่ยนจะไม่เต็มใจแค่ไหน ก็ยังต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

เดิมทีเจียงเนี่ยนอุตส่าห์ปั้นสีหน้าจนดูดีได้แล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยว่าในกลุ่มคนที่มากลับมีทั้งเจียงหู่ ลูกพี่ลูกน้องตัวซวย และอู๋ไห่ ไอ้สิบแปดมงกุฎตัวซวยยิ่งกว่า สีหน้าที่เธอพยายามเก๊กไว้แทบพังทลายลงในพริบตา

ยิ่งพอเห็นกลุ่มของลวี่เชาหรานสวมสูทสีดำล้วน ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาเหมือนฉากเปิดตัวแก๊งขวานซิ่งในหนัง สีหน้าของเจียงเนี่ยนก็ยิ่งมืดครึ้มหนักเข้าไปอีก

หงุดหงิดชะมัด หงุดหงิดจริงๆ เลย

แค่เห็นหน้าอู๋ไห่ก็รำคาญจะแย่ ยิ่งมาเจอคนพวกนี้ด้วยก็ยิ่งน่ารำคาญจนเกินทน

จางเจวี๋ยหมิน หานเจียหนิง และจางจี๋ชิ่ง ที่เพิ่งเดินทางตามหลังพวกของลวี่เชาหรานกลับมาถึงบริษัท ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

เมื่อเห็นใบหน้าของเจียงเนี่ยนมืดครึ้มลง จางเจวี๋ยหมินก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีทันที

ใครๆ ก็รู้กันดีว่า สีหน้าท่าทางของบอสเจียงคนเล็กกับความเป็นจริงนั้นตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง ยิ่งบอสเจียงคนเล็กมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังมากเท่าไร ก็ยิ่งแปลว่าเรื่องราวกำลังดำเนินไปด้วยความราบรื่นมากเท่านั้น

แย่แล้ว หรือว่าบอสเจียงคนเล็กคิดจะยอมรับข้อเสนอการร่วมมือของพวกนั้นจริงๆ?

"สวัสดีครับ ท่านนี้คงเป็นบอสเจียงคนเล็กสินะครับ? สมกับที่เป็นหัวเรือใหญ่ของธุรกิจความงามจริงๆ ช่างงดงามหยาดเยิ้มเหลือเกิน"

สำเนียงของลวี่เชาหรานฟังดูแปลกประหลาด แต่ไม่ใช่เรื่องของภาษาถิ่น ดูเหมือนเขาจงใจพูดภาษาจีนให้ติดสำเนียงแปร่งๆ เพื่ออวดอ้างสถานะอันสูงส่งของตัวเองเสียมากกว่า

เขาพูดพลางค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เจียงเนี่ยน เจียงเนี่ยนจึงยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณเพื่อจะจับมือทักทาย ทว่านึกไม่ถึงว่าลวี่เชาหรานจะคว้ามือของเธอไว้แน่น ค่อยๆ โน้มตัวลง คิดจะก้มลงจูบหลังมือเธอเสียอย่างนั้น

เจียงเนี่ยนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทำตัวไม่ถูกเลยว่าจะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้านี้อย่างไรดี

ทว่าในเสี้ยววินาทีวิกฤตินั้นเอง เจี่ยซิงอิ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาเพียงก้าวเดียว แล้วคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของลวี่เชาหราน

ลวี่เชาหรานชะงักไป นึกว่าเป็นธรรมเนียมแปลกๆ อะไรเสียอีก แต่ไม่ทันไรก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่ข้อมือ แขนขวาของเขาถูกเจี่ยซิงอิ่งบิดเป็นเกลียวเชือกจนปวดร้าว เซถลาล้มลงไปกองกับพื้น

เจี่ยซิงอิ่งจับแขนของเขาไพล่หลังไปในทันที พร้อมกับยกเท้าขวาที่ใส่รองเท้าส้นสูงเหยียบกดลงบนน่องของลวี่เชาหรานอย่างแรง บังคับให้เขานอนคว่ำหน้าแนบอยู่กับพื้น

ลวี่เชาหรานร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด แต่เจี่ยซิงอิ่งก็ยังไม่ยอมปล่อย พูดด้วยความโมโหเดือดดาลว่า

"ทุกคนเห็นกันหมดแล้วนะ คิดจะมารังแกเนี่ยนเนี่ยนของฉัน โดนฉันจับล็อกคาหนังคาเขาเลยเป็นไง!

ไอ้หมอนี่ ช่างไม่กลัวฟ้ากลัวดินจริงๆ คิดว่าสำนักสอนมวยหน้าบริษัทของเรานี่มีไว้ประดับฉากหรือไงยะ!"

ทุกคนถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปตามๆ กัน เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูโดนเชือดของลวี่เชาหรานดังระงมไม่หยุด ทุกคนจึงรีบกรูเข้าไปช่วยกันห้ามปราม อธิบายยกใหญ่กว่าเจี่ยซิงอิ่งจะเข้าใจว่านี่เป็นมารยาทแบบตะวันตก ไม่ใช่การลวนลามกลั่นแกล้งกลางวันแสกๆ

"มารยาทตะวันตกงั้นเหรอ?" เมื่อเจี่ยซิงอิ่งเห็นเจียงเนี่ยนพยักหน้าอย่างเหนื่อยใจ ถึงได้ยอมปล่อยมือ เธอเช็ดมือกับเสื้อผ้าแบบส่งๆ แล้วเท้าสะเอวพูดว่า "แบบไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น มาถึงถิ่นเราก็ต้องเคารพกฎของที่นี่

เนี่ยนเนี่ยนของฉันยังไม่ได้แต่งงาน แกคิดจะทำอะไร มาทำเป็นดัดจริตเป็นฝรั่งมังค่าไปได้!"

ลวี่เชาหรานที่ปกติมักจะวางท่าชี้นิ้วสั่งคนอื่น เพิ่งจะเคยถูกคนซัดจนน่วมต่อหน้าธารกำนัลเป็นครั้งแรก เขาโซเซยันตัวลุกขึ้นยืน จ้องมองเจียงเนี่ยนด้วยสายตาเคียดแค้น แต่พอเห็นเจียงเนี่ยนยังคงตีหน้านิ่งสนิท ไม่มีแววตระหนกตกใจหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เขาก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นมาทันที

"บอสเจียงคนเล็ก นี่คือ attitude หรือท่าทีของพวกคุณเหรอครับ?

ผมจะบอกให้รู้นะ ผมเป็นคนอเมริกัน วันนี้ผมมาเจรจาเรื่องความร่วมมือ ทางการเบื้องบนต่างให้ความสนใจมากเป็นพิเศษ ถ้าวันนี้คุณไม่จัดการนังผู้หญิงคนนี้ ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องมาร่วมมืออะไรกันอีกแล้ว!"

"โอ้โห!"

ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนยังคิดไม่ออกว่าจะหาทางเขี่ยโอกาสความร่วมมือนี้ทิ้งไปอย่างไรดี พอได้ยินดังนั้นก็ดีใจแทบเนื้อเต้น

"ดีเลย คำไหนคำนั้น! โชคสองชั้นจริงๆ! พี่เจียหนิง ส่งแขก แจ้งตำรวจ แล้วก็ติดต่อพวกนักข่าวมาเดี๋ยวนี้เลย!"

หานเจียหนิงแทบกลั้นขำไม่อยู่ เธอยิ้มพลางกล่าวว่า

"ไม่มีปัญหาค่ะ นอกเหนือจากนี้ ฉันจะยื่นเรื่องประท้วงไปยังสำนักงานใหญ่ของบริษัทไวท์สตาร์ทันทีด้วย!

ประธานลวี่บังอาจมาลวนลามบอสเจียงคนเล็กถึงที่สำนักงานใหญ่ของเรา นี่เป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้ เตรียมรอรับหนังสือเตือนจากทนายความของพวกเราได้เลยค่ะ!"

แขนและน่องของลวี่เชาหรานปวดแปลบจนแทบขาดใจ แต่พอได้ยินคำขู่ของหานเจียหนิง เขาก็รู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดเข้าใส่ทั้งตัว จึงต้องรีบข่มใจบังคับตัวเองให้ใจเย็นลงทันที

ความร่วมมือของทั้งสองฝ่ายในครั้งนี้ สำนักงานใหญ่เป็นคนสั่งการลงมาด้วยตัวเอง จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการให้มีผลิตภัณฑ์ที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังในการต่อกรกับลอรีอัลที่เพิ่งบุกเข้ามาทำตลาดเมื่อปีที่แล้ว

แม้ว่าบริษัทไวท์สตาร์จะเป็นเจ้าตลาดในวงการเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวัน แต่ในหมวดเครื่องสำอางและความงามกลับมีแบรนด์ระดับท็อปที่เชิดหน้าชูตาได้ไม่มากนัก

การลงทุนของสำนักงานใหญ่ในประเทศจีนก่อนหน้านี้ก็สะเปะสะปะไร้ทิศทาง ถูกคู่แข่งตลอดกาลตีจนพ่ายแพ้ยับเยิน ทั้งที่เข้ามาลุยในแผ่นดินใหญ่ตั้งแต่ยุคแปดสิบแท้ๆ แต่ในตลาดเครื่องสำอางกลับทำได้แค่อยู่รอดไปวันๆ ไม่สามารถสร้างภาพลักษณ์แบรนด์ระดับไฮเอนด์ขึ้นมาได้เลย

ขณะนี้บรรดาแบรนด์ความงามใต้สังกัดของคู่แข่งตัวฉกาจก็เริ่มทยอยกันแผลงฤทธิ์ ไหนจะทั้งลอรีอัลและมาดามยาที่เร่งเครื่องบุกโจมตีอย่างรวดเร็ว เค้กก้อนใหญ่ในตลาดเครื่องสำอางแบบนี้มีแต่ปล่อยให้คนอื่นแย่งชิงไปกิน บริษัทไวท์สตาร์ย่อมไม่มีทางยอมอยู่เฉยแน่

ที่พวกเขายอมให้ลวี่เชาหรานรับตำแหน่งประธานประจำภูมิภาคจีน ก็เพราะเล็งเห็นว่าเขามีเชื้อสายจีนนี่เอง

ถ้าหากเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นมาจนกระทบต่อแผนการในอนาคตของบริษัท ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทย่อมไม่มีทางไว้หน้าเขาแน่นอน และการที่เขาจะรักษาความภาคภูมิใจในสถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้ไว้ก็คงจะเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง

มุมปากของเขาบิดกระตุกด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะฝืนปั้นรอยยิ้มออกมา

"ขอโทษด้วยครับ ขอโทษจริงๆ เมื่อกี้ผมเป็นฝ่ายผิดเอง!

ผม… หึๆ เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจจะ sexual harassment หรือล่วงเกินทางเพศเลยนะครับ เพียงแต่การกระทำอาจจะไม่ได้คำนึงถึงสถานะของบอสเจียงคนเล็กให้รอบคอบ ขอโทษจริงๆ ครับ ขอโทษด้วย!"

อู๋ไห่ลอบสังเกตสีหน้าท่าทาง พลันรู้ว่าถึงเวลาที่ตนต้องออกโรงสร้างภาพโชว์ความเหนือแล้ว

เขารีบก้าวเท้าฉับๆ ขึ้นมาข้างหน้า แล้วยิ้มให้เจียงเนี่ยน

"บอสเจียงคนเล็กใจเย็นๆ ก่อนนะครับ บอสทุกท่านก็ใจเย็นๆ กันก่อน เรื่องเมื่อกี้มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกันน่ะครับ

ตัวผมเองก็ต้องขอทบทวนตัวเองด้วย ที่เป็นคนพาแขกมาแท้ๆ แต่กลับไม่ได้ทำหน้าที่แนะนำตัวให้ดี จนทำให้ทุกคนต้องเสียหน้ากันไปหมด

เอาแบบนี้ มื้อนี้ผมขอเป็นเจ้ามือ เลี้ยงขอขมาบรรดาบอสทุกท่าน ถือว่ายกโทษให้อู๋ไห่คนนี้สักครั้ง ดีไหมครับ?"

อู๋ไห่คิดในใจว่า บอสเจี่ยคนนี้เป็นคนสนิทของบอสเจียงคนเล็ก ย่อมไม่มีทางเป็นคนโง่เขลาใจร้อนบุ่มบ่ามไปได้เด็ดขาด

ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนบริษัทไวท์สตาร์กับจางเจวี๋ยหมินเคยมีเรื่องบาดหมางกันไม่น้อย เธอคงตั้งใจจะสั่งสอนให้พวกนั้นรู้รสชาติเสียก่อน จะได้คุมเชิงไว้ต่อรองกันได้ง่ายขึ้น

อืม นี่ถือเป็นวิธีซื้อใจลูกน้องที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว

การที่ตนรีบกระโดดออกมาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ทุกคนได้มีทางลงแบบนี้ ลวี่เชาหรานจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณ ส่วนเจียงเนี่ยนเองก็ต้องพอใจในตัวเขามากอย่างแน่นอน

เดิมทีเจียงเนี่ยนกะจะอาศัยจังหวะนี้ล้มโต๊ะเจรจา พังโอกาสร่วมมือทิ้งให้มันจบๆ ไป นึกไม่ถึงเลยว่าอู๋ไห่จะสวมบทคนอีคิวสูงรีบออกมาไกล่เกลี่ยเสียได้

ในเมื่อบรรยากาศถูกดึงมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะแกล้งทำตัวเป็นหญิงปากจัดคอยกัดไม่ปล่อยต่อก็ไม่ได้ จึงทำได้เพียงตวัดสายตาอาฆาตแค้นมองอู๋ไห่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างจำนน

"เอาเถอะค่ะ ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกเราก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน

พี่อู๋ก็เกรงใจเกินไปแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนก็เชิญไปดื่มชาที่ห้องประชุมเถอะค่ะ!"

อู๋ไห่เห็นสายตาอาฆาตแค้นของเจียงเนี่ยนกลับรู้สึกยินดีปรีดาขึ้นมาในใจ

เขาเคยได้ยินจากปากหานเจียหนิงและเจี่ยซิงอิ่งตั้งนานแล้วว่า การแสดงออกทางอารมณ์ของเจียงเนี่ยนไม่เหมือนคนทั่วไป

เวลาที่เธอแสดงอารมณ์ด้านลบออกมา ความจริงแล้วเธอกำลังมีความสุขมากๆ ต่างหาก เพียงแต่ไม่อยากให้ใครดูออก ส่วนเวลาที่เธอดูมีความสุขนั่นแหละถึงจะมีปัญหา

หึๆ คาดว่าตอนนี้เธอคงจะมีความสุขสุดๆ ไปเลยสินะ

ลวี่เชาหรานจัดเนกไทให้เข้าที่ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวออกมา

ใจเย็นไว้! ทอม ลวี่ อย่าไปลดตัวถือสากับผู้หญิงพรรค์นี้

รอให้บริษัทของเราฮุบหยางฟานรื่อฮว่าได้เมื่อไหร่ ยัยผู้หญิงคนนี้ก็ตกอยู่ในกำมือให้แกบงการตามใจชอบอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

ปล่อยให้เธอผยองไปอีกสักพักเถอะ!

ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเธอจะปฏิเสธข้อเสนอราคาที่บริษัทไวท์สตาร์ยื่นให้ได้!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

จางเจวี๋ยหมินกับอู๋ไห่: ต้องหยุดบอสเจียงคนเล็กให้ได้!

เจียงเนี่ยน: ใครก็ได้รีบมาหยุดฉันที!