ตอนที่ 99 ผู้มาเยือนเจตนาไม่ดี

"บริษัทไวท์สตาร์เหรอ" เจียงเนี่ยนฟังรายงานของอู่เสวียจวินแล้วพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจ

"ใช่ครับ!" อู่เสวียจวินพูดอย่างตื่นเต้น "บริษัทไวท์สตาร์นั้นแหละครับ บริษัทไวท์สตาร์เจ้านั้นจริงๆ!"

หนึ่งในห้าร้อยบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลก มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับร้อยปี เป็นกลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับโลกที่ดำเนินธุรกิจครบวงจรอย่างบริษัทไวท์สตาร์กลับเคยได้ยินชื่อของหยางฟานรื่อฮว่า แถมยังส่งคณะตัวแทนมาขอนัดพบด้วยตัวเอง

นี่มันเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่เหลือเกิน!

ยอดขายต่อปีของหยางฟานรื่อฮว่าอยู่ที่หนึ่งพันล้าน และคาดว่าถ้าปีหน้าเดินหน้าลุยเต็มสูบก็คงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

แต่ยอดขายของบริษัทไวท์สตาร์ตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษที่ 80 ก็ปาเข้าไปหนึ่งหมื่นล้านแล้ว

แถมยังเป็นดอลลาร์สหรัฐด้วย

ยักษ์ใหญ่ขนาดนี้กลับรู้จักโรงงานเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตั้งได้แค่ปีกว่าอย่างหยางฟานรื่อฮว่า ทำเอาอู่เสวียจวินซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาอยู่แล้ว

"ฮือๆ บริษัทของเราตอนนี้ดังระดับโลกแล้วครับ! ดังระดับโลกไปแล้ว!

บอสเจียงคนเล็กครับ ฮือๆ บอสเจียงคนเล็ก ผมตื่นเต้นมากเลยครับ!"

เจียงเนี่ยน: "…"

จะร้องไห้หาพระแสงอะไร มันขนาดนั้นเลยเหรอ

เจียงเนี่ยนเกิดใหม่มาจากยุคอีกยี่สิบปีข้างหน้าที่ประเทศชาติแข็งแกร่ง จึงไม่เข้าใจความคิดของคนกลุ่มนี้จริงๆ ว่าทำไมการได้รับความสนใจจากพวกฝรั่งถึงต้องซาบซึ้งน้ำตาไหลพรากกันขนาดนั้น

ไม่ใช่สนมในตำหนักเย็นที่เพิ่งถูกฮ่องเต้พลิกป้ายเรียกหาเสียหน่อย มันจำเป็นขนาดนั้นเลยหรือไง

"จำเป็นสิครับ!" อู่เสวียจวินเหมือนจะได้ยินความคิดของเจียงเนี่ยน เขาพูดเสียงสะอื้น "ทางเบื้องบนโทรมาหาเราตั้งแต่เนิ่นๆ กำชับให้เราให้ความสำคัญกับความร่วมมือครั้งนี้ แถมยังส่งนักข่าวมาสัมภาษณ์ด้วย จะใช้เรื่องนี้เป็นกรณีตัวอย่างในการดึงดูดการลงทุนจากต่างชาติเพื่อทำข่าวเลยนะครับ!"

"…"

* * *

เจียงหู่ขับรถพาอู๋ไห่มุ่งหน้าไปยังเขตโรงงานของหยางฟานรื่อฮว่า

ตลอดสองข้างทางเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและบรรยากาศแห่งความคึกคัก ผู้คนต่างแข่งขันกันทำมาหากินจนมองไม่ออกเลยว่าเมื่อปีกว่าก่อนที่นี่เคยเป็นชุมชนแออัดที่ทั้งสกปรกและรกรุงรัง

"ท่านปรมาจารย์อู๋ครับ คุณเข้าไปอยู่ในเครือเชียร์นาแล้วแท้ๆ ทำไมเรื่องร่วมมือถึงไม่หาโรงงานของผมล่ะครับ จะไปหาน้องสาวผมทำไมกัน" เจียงหู่พูดจ้อไม่หยุด "มีเงินเราก็หาด้วยกันสิครับ น้องสาวผมคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ!"

อู๋ไห่นอนหลับตาพักผ่อนอยู่ตรงเบาะหลัง พอได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มเยาะ

"เมื่อไหร่ที่นายทำได้เท่าน้องสาวนาย ฉันจะรีบมาคุยเรื่องร่วมมือกับนายทันที"

เจียงหู่กลับฟังไม่ออกว่าอู๋ไห่กำลังประชด เขากลับพยักหน้าอย่างจริงจังแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า

"โธ่ วงการเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันเนี่ยกำไรมันสูงจะตายไป

ขอแค่กล้าทุ่มเงินยิงโฆษณา การจะหาเงินมันง่ายนิดเดียวเอง

น้องสาวผมน่ะแค่โชคดี พูดตามตรงคือบริหารงานไม่เป็นหรอก

เหอะ ตอนช่วงตรุษจีนเธอยังบอกว่าผมทำไม่ได้เลย ใครจะไปคิดล่ะว่าตอนนี้ผมก็หาเงินได้แล้วเหมือนกัน ฮะๆ!"

"นายหาได้เท่าไหร่แล้วล่ะ" อู๋ไห่ถามอย่างเนือยๆ

"ได้ตั้งห้าหมื่นกว่าหยวนแล้วครับ!" เจียงหู่พูดด้วยความกระตือรือร้น "นี่ขนาดผมไม่มีคน ไม่มีเครื่องจักร ไม่มีเงินทุนนะ ถ้ามีคนมาลงทุนให้ผมล่ะก็ ผมต้องหาเงินได้เป็นหลักล้านหลักสิบล้านแน่ อะไรที่เจียงเนี่ยนทำได้ผมก็ต้องทำได้เหมือนกัน!"

จู่ๆ อู๋ไห่ก็รู้สึกเมารถขึ้นมาทันที เขารีบบอกให้เจียงหู่จอดรถ พอลงจากรถได้ก็ทรุดตัวลงไปนั่งยองๆ อ้วกแตกอยู่ที่พื้น

เจียงหู่รีบลงจากรถตามมาถามด้วยความเป็นห่วง

"ท่านปรมาจารย์เป็นอะไรไหมครับ"

"ไสหัวไป!"

"อ้อ ครับ"

ถ้าไม่ใช่เพราะหวังจะหลอกฮุบสมบัติของเจียงหู่ อู๋ไห่คงไม่เสียเวลามาต่อปากต่อคำไร้สาระกับมันหรอก

ยุคสมัยนี้จะหลอกเงินใครสักคนมันไม่ง่ายเลยจริงๆ เจียงเนี่ยนเก่งกาจเป็นยอดหญิงแห่งยุคแท้ๆ แต่ไฉนถึงมีลูกพี่ลูกน้องสมองกลวงแบบนี้ได้ พันธุกรรมนี่มันมหัศจรรย์ชะมัด

เขาอ้วกอยู่พักหนึ่งก่อนจะฝืนพยุงตัวลุกขึ้น หยิบทิชชูจากเบาะรถมาเช็ดปาก กำลังจะออกเดินทางต่อ จู่ๆ รถเบนซ์หัวเสือคันข้างหลังก็กดแตรเสียงดังลั่น

อู๋ไห่นึกว่ามีคนหงุดหงิดที่เขาขวางทาง กำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่ แต่กลับเห็นชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานเดินลงมาจากรถคันนั้น อีกฝ่ายก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาคว้ามืออู๋ไห่เอาไว้ทันที

"ท่านปรมาจารย์อู๋ Haven't seen you for a long time. ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

พออู๋ไห่เห็นหน้าตาของอีกฝ่ายชัดๆ ก็ถึงกับชะงักไป

"ประธานลวี่ ยินดีที่ได้พบครับ!"

ลวี่เชาหราน ประธานบริษัทไวท์สตาร์ประจำภูมิภาคจีนซึ่งตั้งอยู่เซี่ยงไฮ้ การแต่งกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าดูพิถีพิถันอย่างยิ่ง เส้นผมถูกจัดแต่งด้วยแว็กซ์อย่างประณีต ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี ชายวัยสี่สิบกว่าปีแต่กลับดูสดใสกระฉับกระเฉงราวกับเพิ่งจะสามสิบต้นๆ ชวนให้ผู้คนรู้สึกอิจฉา

ก่อนหน้านี้เขาเคยร่วมโต๊ะอาหารกับอู๋ไห่ที่เซี่ยงไฮ้หนึ่งครั้ง และรู้สึกเลื่อมใสในความรู้รอบตัวรวมถึงวิชาเวทมนตร์อันเหนือชั้นของอู๋ไห่เป็นอย่างมาก

เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ได้ จึงจับมืออู๋ไห่อย่างสนิทสนมพลางเอ่ยถาม

"ท่านปรมาจารย์อู๋ มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ…"

"อ๋อ บอสเจียงคนเล็กของหยางฟานรื่อฮว่าเป็นเพื่อนเก่าแก่หลายปีของผมเองครับ" อู๋ไห่ตอบอย่างสุขุม "ก่อนหน้านี้ผมติดต่อให้เธอร่วมมือด้านแบรนด์กับเชียร์นา เลยถือโอกาสช่วงปีใหม่นี้มาคุยรายละเอียดความร่วมมือกันสักหน่อย หึๆ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไม่ได้มาหาเธอเลย บอสเจียงคนเล็กน่าจะกำลังงอนผมอยู่แน่ๆ"

"โอ้" ลวี่เชาหรานขยิบตายิ้มกรุ้มกริ่ม "คิดไม่ถึงเลยว่าท่านปรมาจารย์อู๋จะมีเรื่องโรแมนติกกับบอสเจียงคนเล็กคนนี้ด้วย Ok, Very good. วันนี้ที่ผมมาก็เพื่อจะคุยกับบอสเจียงคนเล็กเรื่อง Commercial purchase ครับ"

อู๋ไห่ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ในใจคิดว่ามึงจะพูดภาษาอังกฤษก็พูด หรือจะพูดภาษาจีนก็พูด มาพูดผสมกันแบบนี้จะมาโชว์เหนือใส่กูหรือไงวะ

เขาพยายามฝืนยิ้มแล้วเอ่ยถามอย่างถ่อมตน

"Commercial purchase นี่คือการเข้าซื้อกิจการใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ การเข้าซื้อกิจการเชิงพาณิชย์" ลวี่เชาหรานพูดอย่างภาคภูมิใจ "ทางบริษัทเรามองว่าผลงานของหยางฟานรื่อฮว่าทำได้ยอดเยี่ยมมาก เข้าเกณฑ์ความต้องการในตลาดอนาคตของเราแล้ว ตอนนี้ก็เลยส่งผมมาคุยกับบอสเจียงคนเล็ก ถ้าท่านปรมาจารย์อู๋สามารถทำหน้าที่เป็น middleman หรือคนกลาง ช่วยผลักดันเรื่องดีๆ นี้ให้สำเร็จ ผมจะมีค่าตอบแทนงามๆ มอบให้ท่านปรมาจารย์อู๋แน่นอนครับ"

เจียงหู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พอได้ยินว่าคนที่มาคือประธานบริษัทไวท์สตาร์ก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบพูดละล่ำละลักว่า

"สวัสดีครับๆ ผมเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเจียงเนี่ยน ชื่อเจียงหู่ครับ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณครับ"

ลวี่เชาหรานพยักหน้าให้เจียงหู่อย่างส่งๆ ก่อนจะผายมือเป็นเชิงเชิญ แล้วก้าวอาดๆ มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของหยางฟานรื่อฮว่า

เจียงหู่ดึงแขนเสื้อของอู๋ไห่พลางพูดอย่างตื่นเต้นว่า

"ท่านปรมาจารย์อู๋ครับ ใช่…ใช่บริษัทไวท์สตาร์จะมาซื้อบริษัทน้องสาวผมหรือเปล่าครับ"

อู๋ไห่มีสีหน้ามืดมน แสยะยิ้มเย็นชา

"น่าจะใช่"

"ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ! บริษัทใหญ่โตขนาดนี้จะมาซื้อกิจการ โอ๊ย นี่มันเรื่องดีที่สุดในชีวิตเลย ครอบครัวผมทำบุญด้วยอะไรถึงได้รับความเมตตาจากบริษัทไวท์สตาร์เนี่ย เฮ้อ คราวนี้รวยเละแล้ว รวยเละแน่ๆ"

"บริษัทของน้องสาวนายถูกซื้อ มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วยวะ" อู๋ไห่ถามอย่างไม่เข้าใจ

เจียงหู่หัวเราะหึๆ

"อาของผมเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของหยางฟานรื่อฮว่า ส่วนผมก็เป็นผู้ชายคนเดียวในรุ่นนี้ของตระกูล วันข้างหน้าเงินของอาผมถ้าไม่ให้ผมแล้วจะให้ใครล่ะครับ น้องสาวผมต่อไปก็ต้องแต่งงานออกเรือนไป จะยอมให้คนนอกฮุบเงินก้อนนี้ไปได้ยังไง"

"อ้อ!" อู๋ไห่ตาสว่างทันที พยักหน้าพลางว่า "มีเหตุผลแฮะ เมื่อก่อนฉันมองนายต่ำไปจริงๆ"

คำพูดของเจียงหู่สะกิดใจอู๋ไห่เข้าอย่างจัง

เหอะ ในอนาคตเจียงเนี่ยนต้องเป็นคนของกู เงินพวกนี้ต่อไปก็ต้องเป็นของกูทั้งหมด

มึงยังคิดจะมาแย่งเงินกับกูอีกเหรอ

เขามองตามแผ่นหลังของลวี่เชาหราน แววตาเริ่มฉายประกายจิตสังหารขึ้นมาจางๆ

บัดซบเอ๊ย รู้ทั้งรู้ว่ากูกำลังโรแมนติกกับเจียงเนี่ยนอยู่ยังกล้าโผล่หัวมาอีก

ไม่ได้การละ กูต้องขัดขวางเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

อู๋ไห่: นายไปล่วงเกินคนอื่นเข้าแล้ว รู้ตัวไหม!