ตอนที่ 51 ผลาญสมบัติโว้ยยย

จางจี๋ชิ่งก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าโรงงานเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามมีเทคโนโลยีผลิตกรดไฮยาลูรอนิก ก็รีบลุยหิมะตกหนักออกไปเจรจาธุรกิจทันที

หลังจากสืบดู เขาก็รู้ว่าโรงงานเล็กๆ แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อสามปีก่อน เทคโนโลยีพัฒนาจนสมบูรณ์มาก เคยส่งสินค้าให้บริษัทใหญ่มาแล้วหลายแห่ง เอกสารใบส่งของเป็นปึกๆ นั่นไม่มีทางเป็นของปลอมได้แน่นอน มิหนำซ้ำเมื่อไม่กี่ปีก่อนยังเคยได้รับรางวัลความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับชาติมาแล้วด้วย

ทว่าโรงงานเล็กๆ นี้กลับมีโครงสร้างผู้ถือหุ้นที่สับสนวุ่นวายมาตั้งแต่ก่อตั้ง มีทั้งหุ้นของสถาบันวิจัยประจำมณฑล หุ้นส่วนตัว และหุ้นของส่วนรวม

พูดง่ายๆ ก็คือเวลาจะลงมือทำงานทุกคนต่างอยากสั่งการ เวลาออกไอเดียทุกคนก็อยากเป็นคนเคาะ แต่พอถึงเวลาที่ต้องควักกระเป๋าลงทุนพัฒนาจริงๆ กลับไม่มีใครปริปาก อยากหาเงินแต่ก็ไม่มีแนวทาง ได้แต่นั่งกอดชามข้าวทองคำแล้วเที่ยวเดินขอทานไปวันๆ

ลากยาวมาหลายปี โรงงานเล็กๆ แห่งนี้ก็แทบไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย กำไรปีหนึ่ง ขาดทุนปีหนึ่งอยู่อย่างนั้น ค่าแรงรายเดือนของคนงานยังหยุดอยู่ที่สามร้อยหยวน ส่วนฝ่ายวิจัยและพัฒนาได้สูงกว่านิดหน่อย แตะระดับแปดร้อยหยวนอย่างน่าตกใจ ทำเอาจางจี๋ชิ่งอึ้งตาค้าง

เขาตัดสินใจเคาะโต๊ะตรงนั้นทันที ยอมทุ่มเงินสี่แสนห้าหมื่นหยวนเพื่อซื้อขาดสิทธิ์ในเทคโนโลยีการผลิตทั้งหมดมาจากสถาบันวิจัยทางชีววิทยาที่เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน ทั้งสองฝ่ายก็เซ็นสัญญาเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว กระบวนการทั้งหมดกินเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ยุคนี้แค่จะซื้อทีวีสีสักเครื่องยังต้องยืนพิจารณากันค่อนวัน การจ่ายเงินก้อนโตขนาดนี้แล้วตกลงกันได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบจึงนับว่าเป็นเรื่องที่หาดูได้ยากจริงๆ

พอสัญญาอยู่ในมือและตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด จางจี๋ชิ่งก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งออกมาทันที เขาสะดุดล้มกลางหิมะไปตั้งหลายตลบ สุดท้ายก็ได้หยางชิ่น เลขาสาว ออกแรงช่วยพยุงเขากลับมาถึงบริษัทจนได้

ทั้งสองคนกระเซอะกระเซิงกลับมาถึงบริษัท รีบปิดประตูดังปัง แล้วนั่งลงกับพื้นอันเย็นเยียบโดยเอาหลังพิงประตูกันไว้ ไม่กล้าส่งเสียงอยู่ครึ่งค่อนวัน

"เสี่ยวหยาง ช่วงสองสามวันนี้เธอหลบกลับบ้านไปก่อนนะ อย่าเพิ่งมาทำงานเลย ถ้ามีปัญหาอะไรขึ้นมา ฉันจะรับผิดชอบคนเดียวเอง!"

เจอหมูตัวเบ้อเริ่มเข้าให้แล้ว ที่เขาว่ากันว่าขายที่นาบรรพบุรุษทิ้งไม่เสียดายเงิน วันนี้จางจี๋ชิ่งได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วจริงๆ

แต่เขาไม่รู้เลยว่าฝ่ายผู้รับผิดชอบฝั่งตรงข้าม พอได้รับเงินจากจางจี๋ชิ่งปุ๊บก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งเหมือนกัน ทั้งยังสะดุดล้มกลางหิมะไปตั้งหลายตลบไม่ต่างกันเลย พอกลับถึงบ้านก็รีบขังตัวเองไว้ทันที เพราะกลัวว่าจางจี๋ชิ่งจะเปลี่ยนใจ

ฮ่าๆ เจอหมูตัวใหญ่เบ้อเริ่มเข้าแล้ว ตั้งสี่แสนห้าหมื่นหยวนเชียวนะ!

นี่มันเงินก้อนโตขนาดไหนกัน!

พอจะจ่ายค่าแรงที่ค้างจ่ายคนงานได้ทั้งโรงงานเลย แถมยังมีเงินเหลือไว้ฉลองปีใหม่อย่างสบายใจด้วย

เอาเถอะ ไม่ว่าใครจะคิดยังไง โดยรวมแล้วนี่ก็ถือเป็นดีลที่วินวินด้วยกันทั้งสองฝ่าย

หลังจากมั่นใจว่าฝั่งตรงข้ามไม่มีทีท่าจะกลับคำ วันชิวอิกเปิดงานวันแรก จางจี๋ชิ่งก็มายืนเกาะขอบหน้าต่างแอบลอบสังเกตฝั่งตรงข้ามอยู่นานด้วยความระแวง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาก็เริ่มผุดความคิดที่จะกว้านซื้อโรงงานฝั่งตรงข้ามมาเป็นของตัวเองโดยตรง

ไม่เลว ไม่เลวเลย!

มันต้องแบบนี้สิ!

โรงงานนี้นี่แหละ ต้องเป็นโรงงานที่บอสเจียงคนเล็กตั้งใจให้ฉันซื้อแน่ๆ!

ฉันทำสำเร็จแล้ว!

ราวกับจะตอกย้ำข้อสันนิษฐานของเขา ในช่วงเวลามื้อค่ำ จางจี๋ชิ่งก็ได้รับสายจากเหวินชิง

"สิบล้าน! กรดไฮยาลูรอนิกครึ่งตัน ทำได้ไหม?" เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วรีบหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมาจิ้มอย่างรวดเร็ว

เทคโนโลยีชุดนี้มีศักยภาพในการผลิตกรดไฮยาลูรอนิกเหนือกว่าเทคโนโลยีใดๆ ที่เคยได้ยินมาอย่างสิ้นเชิง การคัดสรรสายพันธุ์จุลินทรีย์ที่ดีทำให้พวกเขาสามารถกดต้นทุนการผลิตลงมาได้อย่างมหาศาล กรดไฮยาลูรอนิกในท้องตลาดทั่วไปราคากิโลกรัมละเกินหนึ่งหมื่นหยวน หรือบางที่ก็แพงกว่านั้นด้วยซ้ำ

แต่กรดไฮยาลูรอนิกของพวกเขาสามารถกดต้นทุนลงมาให้อยู่ต่ำกว่ากิโลกรัมละแปดพันหยวนได้

ไม่สิ…

จางจี๋ชิ่งมองหิมะตกหนักด้านนอก สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้ที่ลดต้นทุนไม่ได้ก็เพราะขนาดโรงงานมันเล็กเกินไปต่างหากล่ะ

โรงงานเล็กๆ ขนาดแค่ห้าร้อยตารางเมตร พื้นที่แผนกผลิตยังไม่ถึงหนึ่งร้อยตารางเมตรด้วยซ้ำ จะไปรองรับเทคโนโลยีชั้นยอดแบบนี้ได้อย่างไร

สาขาภาคเหนือของเราถ้าคิดจะทำทั้งทีก็ต้องเล่นใหญ่ไปเลย รอให้ฉันเจรจาซื้อโรงงานสำเร็จ หลังจากนั้นต้องลดต้นทุนลงมาได้อย่างมหาศาลแน่นอน และทำให้กรดไฮยาลูรอนิกกลายเป็นสินค้าชั้นดีที่ใครๆ ก็เอื้อมถึง!

"ฮัลโหล บอสจางได้ยินไหมคะ?" เหวินชิงเห็นจางจี๋ชิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถามย้ำด้วยความกังวล

"อ่า ได้ยินครับ สิบล้านใช่ไหมครับ ครึ่งตันไม่มีปัญหาเลย จัดส่งทางเรือไปที่เผิงเฉิงได้เลยครับ!" จางจี๋ชิ่งตอบตกลงทันควัน

"อ้อ ถ้างั้นก็ดีเลยค่ะ ฉันจะบอกท่านปรมาจารย์อู๋เดี๋ยวนี้แหละ"

เหวินชิงวางสายโทรศัพท์ด้วยความกระปรี้กระเปร่า

"คุยเรียบร้อยแล้วค่ะ สิบล้าน ไม่มีปัญหาเลย! เดี๋ยวจะรีบจัดส่งมาที่เผิงเฉิงให้ท่านทันทีค่ะ"

มีของจริงๆ ด้วยเรอะ!

อู๋ไห่อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติกลับมา

ใช่แล้ว เมื่อกี้ที่เขาลังเลไปนิดหน่อย ก็คงกำลังคิดหาทางแก้อยู่แน่ๆ

ทางสาขาภาคเหนือนั่นแปดเก้าส่วนคงมีโรงงานผลิตกรดไฮยาลูรอนิกเล็กๆ อยู่จริงๆ สินค้าคงคลังสักตันสองตันคงพอจะเค้นออกมาส่งได้

ยุคนี้ระบบข้อมูลเครือข่ายยังไม่พัฒนา ราคาสินค้าหลายอย่างก็ไม่โปร่งใส

แม้ว่าอู๋ไห่จะเป็นปรมาจารย์ด้านการต้มตุ๋น แต่เขาก็ไม่ได้มีพลังวิเศษติดตัวมาแต่เกิด การจะคาดเดาเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็ต้องอาศัยสัญชาตญาณร่วมด้วย และบวกกับการเสี่ยงดวงอีกส่วนหนึ่ง

อู๋ไห่คิดในใจว่าเมื่อกี้ตอนคุยโทรศัพท์ ผู้ดูแลสาขาภาคเหนือทางโน้นมีความลังเลอยู่พักหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีความมั่นใจในตัวเองมากเท่าไหร่นัก

เทคโนโลยีของโรงงานเล็กๆ แบบนั้นต้องล้าหลังมากแน่ การสกัดกรดไฮยาลูรอนิกคงยากลำบากอย่างยิ่ง ผลิตได้น้อยแต่ต้นทุนสูงลิ่ว ราคาเมื่อกี้นี้คงพอดีกับต้นทุนของเขา

หรือเผลอๆ อาจจะต่ำกว่าต้นทุนของเขาด้วยซ้ำ!

พอนึกถึงตรงนี้ ใบหน้าของอู๋ไห่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที

"ยอดเยี่ยมมากครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์อย่างยิ่ง "ขอบเขตการใช้งานของกรดไฮยาลูรอนิกกว้างขวางมาก ตอนนี้ทั่วโลกต่างกำลังหาวิธีการเตรียมสารที่มีต้นทุนต่ำลง

ผมเชื่อว่าทีมงานภายใต้การนำของบอสเจียงคนเล็กจะต้องค้นพบสูตรและวิธีการเตรียมสารที่ล้ำหน้าและประสบความสำเร็จที่สุดได้อย่างแน่นอน และจะกลายเป็นผู้นำความก้าวหน้าของอุตสาหกรรมกรดไฮยาลูรอนิกระดับโลกด้วย!

ผมขอเสนอ ให้พวกเราดื่มฉลองให้กับอนาคตอันยิ่งใหญ่และสดใสนี้กันครับ! ขออวยพรให้บอสเจียงคนเล็กมีอนาคตที่รุ่งโรจน์ ทั้งชื่อเสียงและเงินทองไหลมาเทมา!"

เขายืนขึ้นจนตัวตรง ยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

ทุกคนที่โต๊ะอาหารต่างถูกบรรยากาศพาไป พากันลุกขึ้นชูแก้วเหล้าขึ้นสูง

ทุกคนต่างรู้สึกชื่นชมและประทับใจในตัวท่านปรมาจารย์ผู้นี้เป็นอย่างมาก เจี่ยซิงอิ่งกับหานเจียหนิงก้มหน้าลงด้วยความละอายใจเล็กน้อย คิดในใจว่าบอสเจียงคนเล็กนี่หาเรื่องแท้ๆ สุภาพบุรุษหนุ่มแน่นแถมยังร่ำรวยและมีเสน่ห์ขนาดนี้ นับเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งจริงๆ พลาดคู่ครองที่ดีขนาดนี้ไปช่างน่าเสียดายเหลือเกิน

มีเพียงเจียงเนี่ยนเท่านั้นที่รู้ไส้พุงของคนที่ดูจริงใจตรงหน้านี้ เธอฝืนใจยกแก้วเหล้าขึ้น ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ แล้วพูดว่า

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ท่านปรมาจารย์อู๋ ฉันว่าพวกเราอย่าเลยดีกว่าค่ะ… พวกเราน่ะ…"

อู๋ไห่มองเจียงเนี่ยนที่มีท่าทีอึดอัด พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า

"บอสเจียงคนเล็กจะเกรงใจผมไปทำไมกันล่ะครับ?"

เขาคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้แปลกประหลาดมาตั้งแต่แรกแล้ว ท่าทีในการร่วมมือของฉันก็แสดงออกไปอย่างจริงใจขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่ยอมฮุบเหยื่ออีก คนแบบนี้จะมีในโลกได้ยังไงกัน?

เว้นเสียแต่ว่า…

เขามองไปยังเจียงหู่ แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงความเป็นไปได้อันน่าสะพรึงกลัวอย่างหนึ่งขึ้นมาได้

ใช่แล้ว

เจียงหู่เคยบอกไว้ว่า ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนไม่เอาถ่าน ไม่เอาการเอางาน สองสามีภรรยาเจียงซินเซิงจึงตั้งใจจะยกบริษัทให้เขาเป็นคนสืบทอด

เจียงเนี่ยนคงรู้สึกถึงเรื่องนี้ได้แน่นอน ก็เลยพยายามสร้างผลงานผลิตสินค้าขึ้นมา แสร้งทำตัวเป็นคนกระตือรือร้น แต่แท้จริงแล้วกำลังหาทางยักยอกเงินของพ่อแม่ถ่ายโอนไปไว้ที่สาขาภาคเหนือต่างหาก!

ถ้าเป็นแบบนี้ สาขาภาคเหนือนั่นก็คงเป็นแค่บริษัทเปล่าๆ แปดเก้าส่วน และเป็นเพียงเครื่องมือที่เจียงเนี่ยนใช้ฟอกเงินเท่านั้นเอง!

นี่ช่วยอธิบายได้เลยว่าทำไมเธอถึงปฏิเสธการดูตัวกับคนประสบความสำเร็จอย่างฉัน แล้วยังรีบดึงคนจากสาขาภาคเหนือมาช่วยแก้หน้าให้ตัวเองอีก

ใช่แล้ว แบบนี้ถึงจะสมเหตุสมผล

ฉันก็ว่าอยู่ หัวกะทิด้านการวิจัยทั่วประเทศต่างมารวมตัวกันที่เผิงเฉิง แล้วจะมีใครว่างจัดไปทำงานวิจัยทางภาคเหนือกัน ยิ่งไม่มีทางเอาเงินแค่สี่แสนห้าหมื่นหยวนไปซื้อของที่สุดยอดขนาดนั้นมาได้หรอก

หึๆ

ตอนแรกอู๋ไห่ยังครุ่นคิดอยู่ว่าจะหาทางต้มตุ๋นเจียงเนี่ยนอย่างไรดี ตอนนี้จู่ๆ เขาก็คิดแผนการที่ดียิ่งกว่าเดิมออกแล้ว

เขาเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

"เรื่องที่ผมเลื่อมใสในตัวบอสเจียงคนเล็กที่สุด มีอยู่สามข้อด้วยกัน!

ข้อแรก คือจิตวิญญาณในการบุกเบิกและลงมือทำของบอสเจียงคนเล็ก! หญิงสาวบอบบางคนหนึ่งกลับกล้าหยัดยืนท้าทายเกลียวคลื่น กล้าท้าทายขอบเขตที่แบรนด์ระดับสากลผูกขาดไว้ ผู้ชายแท้ๆ ยังต้องละอายใจเลยครับ

ข้อสอง คือสัญชาตญาณในการมองเห็นโอกาสล่วงหน้าของบอสเจียงคนเล็ก! คุณมีสายตากว้างไกลราวกับย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ เข้าใจตลาดอย่างทะลุปรุโปร่ง มักจะก้าวล้ำนำหน้ายุคสมัยอยู่เสมอ สายตาอันเฉียบคมนี้ทำให้ผมเลื่อมใสจากใจจริงเลยครับ"

"ส่วนข้อที่สาม และเป็นข้อที่สำคัญที่สุดด้วย"

อู๋ไห่รินเหล้าให้ตัวเองจนเต็มแก้วอีกครั้ง แล้วมองสบตาเจียงเนี่ยนด้วยแววตาซาบซึ้งเปี่ยมล้น เขาแอบสูดหายใจเข้าลึก น้ำตาใสๆ สองสายก็ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากเบ้าตา

"ผมเป็นคนทางเหนือ ตั้งแต่เด็กผมก็อิจฉาความเจริญรุ่งเรืองของทางใต้มาโดยตลอด พอโตขึ้น ความคิดแรกของผมก็คือต้องลงมาดูทางใต้ให้เห็นกับตา มาดูว่าแนวหน้าแห่งฤดูใบไม้ผลินั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร

หลายปีมานี้พอผมเริ่มมีเงินทอง ก็ค่อยๆ จมดิ่งไปกับชีวิตที่หรูหราฟุ่มเฟือย เริ่มคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าคนอื่น ถึงขั้นรังเกียจเวลาที่มีใครเอ่ยถึงอดีตของตัวเอง

แต่พอได้ยินว่าบอสเจียงคนเล็กไปก่อตั้งสาขาภาคเหนือ ผมถึงเพิ่งรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟช็อต รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ และทำให้ผมตาสว่างจนเกิดความเข้าใจอย่างลึกซึ้งขึ้นมา"

เจียงเนี่ยน "…"

นายกำลังพล่ามบ้าอะไรอยู่เนี่ย เลี่ยนขนาดนี้มันก็ต้องมีขอบเขตบ้างนะยะ

อู๋ไห่ลอบสังเกตสีหน้าของเจียงเนี่ยน พลางเยาะเย้ยในใจ จากนั้นก็ส่งเสียงสะอื้นไห้โฮออกมาจริงๆ

"บอสเจียงคนเล็กกล้าทำในสิ่งที่คนทั่วไปไม่กล้า พอมีเงินแล้วก็ยังเต็มใจกลับไปพัฒนาแผ่นดินเกิด แล้วตอนนี้ผมมีเงินแล้ว จะลืมพี่น้องร่วมบ้านเกิดได้อย่างไรกัน?

ตอนนี้ผมตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ว่าจะกลับไปบุกเบิกธุรกิจที่ภาคเหนือ โดยจะเริ่มต้นจากการช่วยสาขาภาคเหนือของบอสเจียงคนเล็กขายกรดไฮยาลูรอนิกนี้เป็นอย่างแรก!

ปีนี้! ภายในปีนี้เลย! ผมจะไม่เสียดายต้นทุนใดๆ ทั้งสิ้นในการช่วยบอสเจียงคนเล็กโปรโมต สาขาภาคเหนือผลิตออกมาได้เท่าไหร่ ผมจะกว้านซื้อตามราคาเดิมทั้งหมด!

บอสเจียงคนเล็ก! พี่กัว! ผมขอดื่มหมดแก้วก่อนเลย ขออวยพรให้ธุรกิจของพวกเราเจริญรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไปครับ!"

เจียงเนี่ยนยอมใจหมอนี่แล้วจริงๆ

คนคนนี้ในหัวคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย ทำไมถึงคิดเก่ง พูดเก่ง แถมยังไม่ยอมหยุดยอมหย่อนขนาดนี้…

พวกนายช่วยคิดถึงความรู้สึกของพวกฉันกันบ้างจะได้ไหมเนี่ยยยย!

แล้วตอนนี้สาขาภาคเหนือนั่นมันกลายเป็นยังไงไปแล้วล่ะเนี่ย?

ก่อนหน้านี้ฉันสั่งให้พวกเขาไปทำเรื่องกรดไฮยาลูรอนิก พวกเขาคงไม่ได้ทำสำเร็จขึ้นมาจริงๆ หรอกนะ?

ไม่น่าจะใช่สิ การจะทำของที่ยากขนาดนั้นออกมาได้อย่างน้อยต้องใช้เงินลงทุนตั้งหลายร้อยล้าน แล้วจางจี๋ชิ่งจะไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน อืม สงสัยคงได้ยินว่าราคาดี ก็เลยไปติดต่อโยกของมาจากที่อื่นแหงๆ

"ทำไมหรือครับ บอสเจียงคนเล็กไม่อยากร่วมมือกับผมเหรอครับ?" อู๋ไห่เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็กน้อย "ถึงผมจะเพิ่งก้าวเข้าสู่วงการการเงินได้ไม่นาน แต่ผมมีความจริงใจให้จริงๆ นะครับ ได้โปรดให้โอกาสผมสักครั้งเถอะครับ บอสเจียงคนเล็ก!"

สาขาภาคเหนือนี่ต้องไม่มีอะไรเลยแน่ๆ พวกเขาจะเอาปัญญาที่ไหนไปหาผลผลิตกรดไฮยาลูรอนิกมากมายขนาดนั้นมาส่ง?

ถึงเวลานั้นเมื่อคนแห่แหนกันเข้ามา หน้ากากของสาขาภาคเหนือก็จะต้องถูกกระชากเปิดโปงออกมาอย่างรวดเร็ว

พอถึงเวลานั้น ถ้าเจียงเนี่ยนไม่อยากให้ความลับแตก เธอก็ต้องมาขอร้องอ้อนวอนให้ฉันช่วย แต่ถ้าความแตกขึ้นมา ก็จะยิ่งพิสูจน์ว่าเธอเป็นคนจิตใจคดโกง ทั้งยังโง่เง่าไร้ประโยชน์

เมื่อถึงเวลานั้น ฉันกับเจียงหู่ก็ค่อยอาศัยความเชื่อใจที่พ่อแม่ของเธอมีต่อ 'ท่านปรมาจารย์' มาปั่นหัวเล่น ทรัพย์สมบัติมหาศาลของตระกูลเจียงนี้ สุดท้ายก็ต้องค่อยๆ ตกมาอยู่ในกำมือของฉันอยู่ดี

เจียงเนี่ยนแทบจะได้ยินเสียงก้อนสมองของอู๋ไห่ที่กำลังคิดคำนวณอย่างบ้าคลั่งจนเดือดปุดๆ เธอมองอู๋ไห่ด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องคอยพูดถึงแต่เรื่องของสาขาภาคเหนืออยู่ตลอดเวลา

นั่นมันก็แค่บริษัทที่ฉันตั้งขึ้นมาเล่นๆ ตามอารมณ์ชั่ววูบไม่ใช่เหรอ หมอนี่ไปเข้าใจผิดอะไรตรงไหนเข้าหรือเปล่าเนี่ย?

"เอ่อ งั้นก็แล้วแต่นายเถอะค่ะ" เจียงเนี่ยนตอบอย่างจนใจเต็มทน

อู๋ไห่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง จึงเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า

"ดีเลยครับ! ถ้างั้นก็ขอให้ความร่วมมือของพวกเราเป็นไปด้วยความราบรื่นนะครับ!"

* * *

"เนี่ยนเนี่ยน ฉันรู้สึกว่าปรมาจารย์… อู๋ไห่อะไรนั่นน่ะ จริงๆ แล้วเขาก็ดูดีมากเลยนะ แกมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกับเขาหรือเปล่าเนี่ย?"

เจี่ยซิงอิ่งอาศัยจังหวะที่เดินมาเข้าห้องน้ำ แอบกระซิบถามเจียงเนี่ยน

อู๋ไห่สร้างความประทับใจที่ดีเลิศให้กับทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะทักษะการแสดงขั้นเทพเมื่อครู่นี้ ถึงกับทำให้เจี่ยซิงอิ่งอินตามไปด้วย จนรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าเขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึก มีการศึกษาดี และมีวิสัยทัศน์กว้างไกล

ทั้งที่เขาดูออกว่าเจียงเนี่ยนจงใจปฏิเสธ แต่เขากลับไม่โกรธเคืองเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังแสดงออกอย่างจริงใจว่าอยากจะร่วมมือทำธุรกิจกับเจียงเนี่ยนด้วย คนที่มีใจกว้างขนาดนี้นับว่าหาดูได้ยากจริงๆ

เจี่ยซิงอิ่งรู้สึกว่าเจียงเนี่ยนไม่จำเป็นต้องตั้งแง่ปฏิเสธเขาขนาดนั้น สู้ลองเปิดใจศึกษาดูใจกันดูก่อนดีกว่า ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะเป็นคู่ครองที่ดีคู่หนึ่งก็ได้

เจียงเนี่ยนจนปัญญาจะอธิบาย คิดในใจว่าถ้าฉันบอกแกไปว่าฉันย้อนเวลากลับมา และรู้ว่าหมอนี่เป็นพวกสิบแปดมงกุฎตัวเอ้ พวกแกก็คงไม่มีทางเชื่ออยู่ดี

เธอถอนหายใจยาวด้วยความกลัดกลุ้มอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยว่า

"อย่าถามเลย เอาไว้ต่อไปพวกแกก็จะเข้าใจกันเองแหละ"

* * *

"ท่านปรมาจารย์อู๋ นายหมายความว่ายังไงกันแน่เนี่ย?"

อาศัยจังหวะที่เจียงเนี่ยนลุกไปเข้าห้องน้ำ เจียงหู่ก็เอ่ยถามเสียงเบาด้วยความสงสัย

อู๋ไห่ยิ้มน้อยๆ สีหน้าดูอ่อนโยนและอบอุ่นเป็นพิเศษ

"อย่าถามเลย เอาไว้ต่อไปพวกนายก็จะเข้าใจกันเองแหละ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: ทุกคนก็เห็นกันหมดแล้วนะคะ เขาเป็นคนดึงดันจะเอาเงินมาประเคนให้เองนะ ห้ามก็ไม่ยอมฟัง ต่อไปถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ฉันไม่ขอรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้นนะคะ