ตอนที่ 52 การตระหนักเรื่องรักษาความลับ

อู๋ไห่เข้าใจสัจธรรมที่ว่า 'อยากได้ก็ต้องยอมเสีย' มาโดยตลอด

บนโต๊ะอาหาร เขาเซ็นสัญญากับเจียงเนี่ยนโดยตรง สั่งจองกรดไฮยาลูรอนิกครึ่งตันในราคาเบื้องต้นสิบล้านหยวน พร้อมทั้งตรึงราคานี้ไว้ โดยเน้นย้ำว่าภายในปีนี้ การร่วมมือกับสาขาภาคเหนือทั้งหมดจะต้องใช้ราคานี้เท่านั้น

ในสัญญานั้น อู๋ไห่ยังระบุเป็นพิเศษอีกว่าจะใช้ผลิตภัณฑ์กรดไฮยาลูรอนิกตัวใหม่ของสาขาภาคเหนือแห่งหยางฟานรื่อฮว่า เพื่อพัฒนาวิธีใช้งานและคุณค่าใหม่ๆ ของกรดไฮยาลูรอนิกในทุกรูปแบบ

ทว่า ต้มตุ๋นให้เก่งกาจแค่ไหน ก็ยังต้องตกอยู่ใต้ข้อจำกัดของยุคสมัย กลเม็ดต้มตุ๋นสารพัดที่อู๋ไห่เจนจัดในยุคนี้ เมื่อมองผ่านสายตาที่ล้ำยุคของเจียงเนี่ยนแล้ว…

มันช่างดูเบียวสิ้นดี

ตอนนี้อู๋ไห่ฮึกเหิมอย่างยิ่ง เตรียมพร้อมจะเอาชนะผู้หญิงที่พิชิตยากอย่างเจียงเนี่ยน เสียงในใจอันแจ่มชัดของเขาราวกับกำลังคำรามก้องอยู่ข้างหูเธอไม่หยุด

เวลานี้เจียงเนี่ยนไม่มีความประหม่าหรือหวาดกลัวเหมือนตอนแรกที่เผชิญหน้ากับอู๋ไห่อีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่าเจ้านี่ก็น่ารักอยู่หน่อยๆ เหมือนกัน

น้องชายเอ๋ย น้องชาย…

คิดถึงตรงนี้ เจียงเนี่ยนก็หลุดหัวเราะพรวดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เจียงเนี่ยนที่ทำหน้าบึ้งตึงมาตั้งแต่ก้าวเข้าประตู จู่ๆ ก็แย้มยิ้มหวานหยดย้อย ทำเอาห้องนั่งเล่นที่บรรยากาศกระอักกระอ่วนเมื่อครู่สว่างวาบขึ้นมาทันตา และยิ่งทำให้อู๋ไห่ที่เคยพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมถึงกับใจสั่นสะท้าน

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

เขาเริ่มต้มตุ๋นมาตั้งแต่เด็กๆ จึงคอยจับสังเกตทุกความเคลื่อนไหวของคนอื่นอยู่เสมอ การที่เขาได้รับการยกย่องเป็นท่านปรมาจารย์ ก็เพราะทักษะขั้นเทพอันนี้นี่แหละ

พอเห็นเจียงเนี่ยนยิ้มหวานปานบุปผาแย้มบาน อู๋ไห่ก็เริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก มองเธอจนตาค้างไปชั่วขณะ

เจี่ยซิงอิ่งมองอู๋ไห่ที่จ้องเจียงเนี่ยนตาละห้อย พลันรู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องผิดมหันต์ลงไปเสียแล้ว

ดูพ่อหนุ่มคนนี้สิ

ช่างลึกซึ้งอะไรอย่างนี้

คนดีแท้ๆ เลย

* * *

วันที่สองของเทศกาลตรุษจีน ห้องรับรองของหยางฟานรื่อฮว่าสาขาภาคเหนือก็ได้ต้อนรับแขกคนสำคัญ

จางเจวี๋ยหมิน รองประธานบริษัทสำนักงานใหญ่ผู้ดูแลด้านการวิจัยและพัฒนา ฝ่าหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้ามาเยือนถึงที่ จางจี๋ชิ่งต้อนรับขับสู้อย่างกระตือรือร้น จนรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเป็นครั้งแรก

"อาจารย์จาง ดื่มเหล้าสักหน่อยให้ร่างกายอบอุ่นครับ"

เขาเปิดขวดเหล้าสีเขียวมรกต รินให้จางเจวี๋ยหมินจนเต็มจอก จากนั้นก็อดรนทนไม่ไหว รีบนำสูตรที่ตัวเองทุ่มเงินก้อนโตถึงสี่แสนห้าหมื่นหยวนซื้อมา กางให้จางเจวี๋ยหมินดูอย่างละเอียดยิบ

สี่แสนห้าหมื่นหยวน

เทียบเท่ากับรถโตโยต้า คราวน์คันหนึ่งของบ้านเจียงเนี่ยนเลยทีเดียว

แต่ในยุคสมัยนี้ โดยเฉพาะกับบรรดาโรงงานที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดในแดนเหนือ มันคือเงินก้อนมหึมาจนน่าขนลุกอย่างไม่ต้องสงสัย

จางเจวี๋ยหมินสวมแว่นสายตายาว พินิจพิจารณาอยู่นานภายใต้สายตาคาดหวังของจางจี๋ชิ่ง จากนั้นก็นำตัวอย่างกรดไฮยาลูรอนิกมาป้ายที่หลังมือ แล้วดูรายงานผลการตรวจวิเคราะห์ ก่อนจะพึมพำออกมา

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เทคโนโลยีนี้ล้ำหน้าจริงๆ แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าจะคิดค้นขึ้นได้ในแดนเหนือก่อนใคร… นอกจากไห่ผิงลูกศิษย์ฉันแล้ว โรงงานแห่งนี้ยังมีคนเก่งอยู่อีกไม่น้อย ไม่อย่างนั้นไม่มีทางทำได้ถึงขนาดนี้แน่"

จางจี๋ชิ่งเอ่ยเสียงเบา

"อาจารย์จาง คุณว่าบอสเจียงคนเล็กเธอแอบได้ยินเรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่าครับ ถึงได้จู่ๆ ก็สั่งให้ผมมาตั้งสาขาภาคเหนือ แถมยังบอกให้เทกโอเวอร์บริษัทที่มีแววดีๆ สักแห่ง ที่แท้เบื้องหน้าสั่งให้ผมมาเปิดตลาด แต่เบื้องหลังคือสั่งให้ผม… ตามหาสูตรนี้นี่เอง?"

จางเจวี๋ยหมินพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม

"มีความเป็นไปได้สูงมาก ตอนที่บอสเจียงคนเล็กทำแผ่นมาสก์หน้าก็ใช้ความคิดแนวนี้เหมือนกัน

ตอนนั้นเธอบอกให้ย้ายศูนย์กลางการผลิตน้ำตาของวัว… เอ่อ นี่เป็นชื่อที่พวกเราใช้เรียกกรดไฮยาลูรอนิกน่ะ ให้เอาการผลิตน้ำตาของวัวมาไว้ทางเหนือ ตอนแรกฉันยังแปลกใจอยู่เลย ตอนนี้ฉันเข้าใจกระจ่างแล้ว บอสเจียงคนเล็กต้องได้กลิ่นอะไรบางอย่างเข้าแล้วแน่ๆ

นี่คือความสามารถในการควบคุมตลาดอันน่าสะพรึงกลัวของบอสเจียงคนเล็กจริงๆ"

"แบบนี้ก็อธิบายได้แล้วว่า ทำไมตอนที่โครงการน้ำตาของวัวที่สำนักงานใหญ่กำลังเร่งเครื่องเต็มสูบ เธอถึงให้ฉันลาแบบได้ค่าจ้างตั้งหนึ่งเดือน

กรรมวิธีการผลิตกรดไฮยาลูรอนิกนี้ไม่ถือว่ายากเกินไป แต่ฉันมองออกเลยว่าศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในการนำไปพัฒนายังมีมหาศาลมาก

อืม ก่อนหน้านี้ฉันเอาแต่ครุ่นคิดว่าจะใช้อะไรมาช่วยกักเก็บความชุ่มชื้นได้ดียิ่งขึ้น พอได้กรดไฮยาลูรอนิกมาผสานกับกลีเซอรีน เราก็จะทำแผ่นมาสก์หน้าได้ดียิ่งขึ้นไปอีก

ตลาดขนาดใหญ่นี้กำลังถูกพวกเราค่อยๆ แผ่ขยายออกไป ขอเวลาแค่สองสามปี ก็จะเป็นช่วงเวลาแห่งการเก็บเกี่ยวผลแล้ว

แต่ตอนนี้เราลงทุนสะเปะสะปะไปหลายด้านเกินไป บอสเจียงคนเล็กเองก็ไม่ยอมตัดสวัสดิการของพนักงานด้วย คงต้องระมัดระวังเรื่องการใช้เงินให้ดี"

จางจี๋ชิ่งยิ้มบางๆ

"ผู้เฒ่าจางอาจจะยังไม่รู้ คืนวันตรุษจีนเมื่อวาน บอสเจียงคนเล็กเพิ่งส่งอั่งเปาซองโตมาให้ผมเองครับ"

"โอ้ ไหนว่ามาซิ"

"บอสเจียงคนเล็กหาออร์เดอร์มาได้ครึ่งตันแล้วครับ ถึงปริมาณจะไม่มาก แต่กำไรมหาศาลจนน่าตกใจเลยทีเดียว

แขกจากกว่างโจวคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคู่ดูตัวของบอสเจียงคนเล็ก ทั้งกระเป๋าหนักทั้งใจป้ำสุดๆ คราวนี้เงินทุนสำหรับการพัฒนาช่วงแรกของพวกเราก็พร้อมแล้วครับ"

จางเจวี๋ยหมินพยักหน้ารับ

"ตอนนี้คนทางใต้จำนวนมากยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องกรดไฮยาลูรอนิก ตอนนั้นที่บอสเจียงคนเล็กแอบมาตั้งสาขาภาคเหนืออย่างลับๆ ก็น่าจะคำนึงถึงส่วนต่างกำไรมหาศาลตรงนี้ไว้แล้วด้วยเหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้น เรื่องเทกโอเวอร์โรงงานเล็กๆ แห่งนี้ก็ชักช้าไม่ได้แล้ว ต่อไปถ้าทำตามแนวคิดของบอสเจียงคนเล็ก เราก็จัดวางผังให้บริษัททางใต้วิจัยและพัฒนา ส่วนบริษัททางเหนือรับหน้าที่ผลิต เพื่อรับประกันว่ากำลังการผลิตกรดไฮยาลูรอนิกจะพุ่งทะยานอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่คุณภาพก็ยังคงรั้งตำแหน่งแถวหน้าสุดเอาไว้ได้

ฉันเชื่อมั่นว่า พวกเราทำจนเป็นอันดับหนึ่งของโลกได้แน่!"

"ใช่เลยครับ!" จางจี๋ชิ่งเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา

"แหม บอสเจียงคนเล็กนี่ก็แปลก ทำไมไม่ยอมพูดตรงๆ นะ ให้ตายสิ"

ไม่นานก่อนหน้านี้ จางจี๋ชิ่งยังเป็นแค่พ่อค้าหาบเร่ตั้งแผงลอยอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าแท้ๆ

แม้จะเคยอวดอ้างว่าตัวเองมีความสามารถ แต่การที่ช่วงเวลาสั้นๆ ได้เริ่มปีนป่ายสู่จุดสูงสุดระดับโลก ก็ยังเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยกล้าฝันถึงมาก่อน

ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้บอสเจียงคนเล็กแท้ๆ ตัวเรามีบุญวาสนาอะไรถึงได้มาเป็นลูกน้องของบอสเจียงคนเล็กกันนะ

จนถึงตอนนี้ เจียงเนี่ยนก็ยังไม่เคยโทรศัพท์มาหาเขาโดยตรง มีเพียงส่งอีเมลสั่งการคลุมเครือมาเป็นบางครั้งเท่านั้น

ทีแรกจางจี๋ชิ่งยังรู้สึกน้อยใจอยู่นิดๆ แต่ตอนนี้เขาตาสว่างแล้ว… อืม บอสเจียงคนเล็กคงจะโตมากับหนังแนวสืบราชการลับอย่าง 'สายลับกว่างโจว' แน่ๆ ถึงได้มีจิตสำนึกเรื่องการรักษาความลับสูงส่งขนาดนี้

เธอไม่ยอมบอกฉันตรงๆ ว่าต้องเทกโอเวอร์โรงงานไหน แต่ใช้กลยุทธ์จูงมือพาฉันค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า พอฉันใช้เงินเพียงน้อยนิดซื้อเทคโนโลยีมาได้ เธอก็รีบติดต่อออร์เดอร์ยักษ์ใหญ่ให้ทันที เพื่อให้ฉันมีทุนรอนไปซื้อโรงงานเล็กๆ แห่งนั้นได้อย่างไร้กังวล แก้ไขปัญหาทุกอย่างที่ต้องเผชิญในระยะแรกจนหมดสิ้น

นั่นแปลว่า บอสเจียงคนเล็กให้ความสำคัญกับอุตสาหกรรมกรดไฮยาลูรอนิกนี้อย่างยิ่งยวด มองเห็นว่าสิ่งนี้จะมีบทบาทมหาศาลในอนาคต ถึงได้มีมาตรการรักษาความลับขั้นสูงสุดขนาดนี้ แม้แต่อาจารย์จางก็ยังไม่อาจเข้าใจภาพรวมทั้งหมดได้

และภารกิจที่มีชั้นความลับสูงส่งขนาดนี้ กลับตกมาอยู่ในมือของฉัน!

ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะยกระดับจิตสำนึกเรื่องการรักษาความลับให้เข้มข้นขึ้น เก็บงำประกาย คอยเป็นลูกคู่แสดงละครฉากนี้ร่วมกับบอสเจียงคนเล็กให้แนบเนียน

รอจนทุกอย่างพร้อมสรรพ ค่อยเปิดตัวสร้างความตื่นตะลึงให้สนั่นหวั่นไหวไปเลย!

คิดถึงตรงนี้ จางจี๋ชิ่งก็รู้สึกเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน เขารินเหล้าขาวให้ตัวเองหนึ่งจอกแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

"เหล้านี่รสชาติมันแปร่งๆ มาพักใหญ่แล้วนะ ออกโฆษณาทางทีวีทุกวัน ทำไมฝีมือมีอยู่แค่นี้เองล่ะเนี่ย"

เขาขมวดคิ้วเงียบไปครู่หนึ่ง พลันนึกถึงอีกเรื่องขึ้นมาได้

"จริงสิครับอาจารย์ ก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กสั่งให้พวกเราลดงบโฆษณาลง แถมยังห้ามลงโฆษณาในช่วงไพรม์ไทม์ นี่มันแนวคิดแบบไหนกันครับ?

คำสั่งนี้ส่งมาพร้อมๆ กับตอนที่ให้เจาะตลาดระดับอำเภอและชนบท ด้วยความโง่เขลาของผม คิดยังไงก็ตีความเจตนาอันลึกซึ้งของบอสเจียงคนเล็กไม่ออกสักที"

จางเจวี๋ยหมินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

"ยังไงบอสเจียงคนเล็กก็ยังเป็นคนหนุ่มสาว มักจะชอบฝึกทักษะการทำความเข้าใจของลูกน้องอยู่เสมอ

ยิ่งผู้จัดการสาขาภาคเหนืออย่างนาย ในอนาคตจะต้องเจอบททดสอบอีกเยอะแน่

คนแก่อย่างฉันขอพูดแค่ความเข้าใจส่วนตัวก็แล้วกัน… บอสเจียงคนเล็กบอกว่าห้ามลงโฆษณาช่วงไพรม์ไทม์ ในแง่หนึ่งก็เพราะค่าโฆษณาช่วงนั้นมันแพงเกินไป แต่อีกความเป็นไปได้หนึ่ง นายเคยคิดถึงมันบ้างไหมล่ะ?"

"ภาคการผลิตในมณฑลเจวี่ยนตอนนี้ นิยมทำงานกะละแปดชั่วโมงสามกะ หรือไม่ก็กะละสิบสองชั่วโมงสองกะ

ช่วงไพรม์ไทม์ดั้งเดิมคือตั้งแต่หกโมงเย็นถึงสามทุ่ม ช่วงเวลานี้มันครอบคลุมได้แค่กลุ่มผู้บริโภคที่เข้ากะกลางวันหรือทำงานกลางวันเท่านั้น

แทนที่จะทุ่มเงินมหาศาลไปเบียดเสียดยัดเยียดกันในช่วงไพรม์ไทม์ สู้กระจายออกมา ยิงโฆษณายาวๆ ในช่วงดึกสงัด แบบนี้…

มันจะไม่ยิ่งส่งผลต่อการประชาสัมพันธ์ได้ดีกว่าหรือ?"

จางจี๋ชิ่งตบเผียะเข้าที่หน้าขาอย่างแรง แววตาเปล่งประกายเจิดจ้า

"สมกับเป็นผู้บริหารจากสำนักงานใหญ่จริงๆ คำเดียวสะกิดคนให้ตื่นจากฝันเลยครับ

ผมเข้าใจแล้วว่าจะลงโฆษณายังไงดี เดี๋ยวผมจะรีบไปคุยกับสถานีโทรทัศน์เลย แม่งเอ๊ย ต่อไปช่วงดึกต้องเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

จางเจวี๋ยหมิน: บอสเจียงคนเล็กดีทุกอย่าง เสียแต่ทำอะไรก็ลึกลับไปหมด เฮ้อ… แต่ก็ทำเงินได้ แถมยังฝึกฝนลูกน้องไปด้วย ฝีมือผู้นำแบบนี้สูงส่ง สูงจนแทบแตะฟ้าเลย!