ตอนที่ 53 ฟังคำเตือนฉันสักคำเถอะ

ท่าทีสารพัดอย่างของเจียงเนี่ยนทำให้ครอบครัวของลุงใหญ่เจียงเจิ้นเซิงไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็จนปัญญาทำอะไรไม่ได้

ตอนนี้เจียงเนี่ยนกลายเป็นนักธุรกิจที่เริ่มมีชื่อเสียงในระดับประเทศแล้ว ต่อให้ลุงใหญ่จะงัดความน่าเกรงขามในฐานะพี่ชายคนโตออกมา ก็ไม่อาจเกลี้ยกล่อมให้เจียงเนี่ยนยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบๆ ไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีก

หลายวันหลังจากนั้นคลื่นลมสงบนิ่ง เจียงเนี่ยนกลัวว่าครอบครัวของลุงใหญ่จะอาศัยจังหวะที่เธอไม่อยู่บ้านก่อเรื่องขึ้นมาอีก เธอจึงตัดสินใจไม่ไปทำงานเสียเลย ถือโอกาสเป็นแบบอย่างที่ดีให้คนทั้งบริษัทว่า วันหยุดก็ต้องหยุดพักผ่อนให้เต็มที่

งานทั้งหมดระหว่างช่วงเข้าเวรมอบหมายให้บรรดารองประธานประชุมหารือและจัดการกันเอง หากมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานระดับนโยบายค่อยส่งเรื่องมารายงานให้เธอตัดสินใจก็พอ

ด้วยเหตุนี้ ทุกๆ เช้า รายงานตัวเลขยอดขายของบริษัทจึงต้องถูกส่งมาถึงบ้านของเจียงเนี่ยน

ทุกเช้าที่เปิดอ่านรายงาน เจียงเนี่ยนจะรู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างบอกไม่ถูก ราวกับได้ยินเสียงคนกลุ่มใหญ่กำลังเคาะหน้าต่างอยู่ข้างนอก แทบจะรอไม่ไหวที่จะยื่นเงินเข้ามาให้เธอ

และบ้านของเธอก็คือหลุมหลบภัยอันอบอุ่นแห่งสุดท้าย

ช่วยไม่ได้จริงๆ สินค้าของพวกเธอกลายเป็นไอเทมฮิตติดลมบนระดับท็อปของเมืองเผิงเฉิงไปแล้ว

เซรั่มไวท์เทนนิ่งนั้นไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้คนงานแทบทุกโรงงานในเผิงเฉิง ไม่ว่าจะเป็นคนงานชายหรือหญิง ต่างก็ฮิตตามกระแส ซื้อมาพกไว้คนละขวดเพื่อแก้ปัญหาหน้ามันเยิ้ม

ส่วนแผ่นมาสก์หน้า หลังจากเกิดการตกค้างในสต็อกช่วงสั้นๆ ก่อนหน้านี้ จู่ๆ ก็ขายดีจนระเบิดระเบ้อในพริบตา

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ แผ่นมาสก์หน้าของเจียงเนี่ยนได้ระบุคำแนะนำการใช้งานเอาไว้ในกล่องทุกกล่อง ทั้งยังเน้นย้ำว่าตนเองไม่ใส่สารแต่งกลิ่น สารทำให้เนื้อผลิตภัณฑ์ยืดเป็นเส้น หรือสารแต่งสี เดิมทีนี่เป็นเพียงกฎเกณฑ์หยุมหยิมที่เธอตั้งขึ้นเพื่อสกัดกั้นยอดขาย แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นมาตรฐานใหม่ของวงการไปเสียแล้ว

กระทั่งฝั่งฮ่องกงก็พลอยรู้ข่าวไปด้วยว่า เมืองเผิงเฉิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผลิตแผ่นมาสก์หน้าที่ใช้ดีกว่าและมีมาตรฐานสูงกว่าของพวกญี่ปุ่นออกมาได้

ของพรรค์นี้ที่เดิมทีมีเพียงคุณนายไฮโซไม่กี่คนเท่านั้นที่มีปัญญาใช้ ตอนนี้กลับกลายมาเป็นสินค้าอุปโภคบริโภคที่ซื้อง่ายขายคล่อง

เรื่องนี้ดึงดูดส่วนแบ่งยอดขายมหาศาลในทันที กระทั่งมีคนฮ่องกงจำนวนไม่น้อยข้ามฝั่งมายังเผิงเฉิงเพื่อกว้านซื้อผลิตภัณฑ์ตัวนี้ ทำให้แผ่นมาสก์หน้าของเจียงเนี่ยนกลายเป็นของดีประจำเมืองเผิงเฉิงประหนึ่งของฝากยอดฮิตที่ใครแวะมาเยือนก็ต้องซื้อตุนกลับไปเป็นกองพะเนิน

โดยเฉพาะช่วงเทศกาลตรุษจีนหลายวันนี้ คนฮ่องกงจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามายังเผิงเฉิง โบกเงินสะพัดเหมาซื้อสินค้าไปเป็นกอบเป็นกำ ทั้งวิธีการจับคู่เซตที่หลากหลาย และการวางขายแบบแยกซองเดี่ยวๆ ทำเอาคนฮ่องกงที่ภาคภูมิใจว่าตนเองล้ำสมัยยังต้องเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง ส่งผลให้ธุรกิจของสุยเหวินเจี๋ยพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง

ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจียงเนี่ยนจะจ่ายเปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งให้สุยเหวินเจี๋ยอีกต่อไปแล้ว สุยเหวินเจี๋ยถึงขั้นกำลังพิจารณาว่าจะแบ่งผลกำไรคืนให้เจียงเนี่ยนบ้างดีไหม เพื่อรับประกันว่าตนเองจะยังคงเป็นตัวแทนจำหน่ายรายใหญ่ที่สุดต่อไปในอนาคต

'เพื่อบอสเจียงคนเล็ก ฉันต้องขยันเปิดสาขาเพิ่มอีกเยอะๆ เอาสินค้าของบอสเจียงคนเล็กไปขายให้ทั่วทั้งมณฑล หรือแม้กระทั่งทั่วประเทศให้ได้!'

สุยเหวินเจี๋ยฝากเจี่ยซิงอิ่งนำคำพูดนี้มาบอกต่อเจียงเนี่ยน ทำเอาเธอหงุดหงิดจนกินข้าวเย็นไม่ลง ได้แต่นอนห่มผ้าคนเดียว พลางครุ่นคิดอย่างเจ็บปวดว่าจะทำยังไงให้ขาดทุนได้เสียที

ช่วงตรุษจีนแค่เจ็ดวันสั้นๆ เงินเก้าล้านหยวนก้อนสุดท้ายในบัญชีก่อนปีใหม่ก็พุ่งทะยานพรวดพราดกลายเป็นสามสิบล้าน แถมสาขาภาคเหนือยังทำเรื่องตรวจสอบภาษีเสร็จตั้งแต่วันเริ่มงานวันที่เจ็ดของปีใหม่จีน ส่งกำไรเข้าบัญชีบริษัทใหญ่อีกเต็มๆ สิบล้านหยวน

พวกแกจะทำอะไรกันเนี่ย กะอีแค่ช่วงตรุษจีนมันต้องหักโหมแข่งขันกันขนาดนี้เลยเหรอ?

แม้กระแสเงินสดจะไม่นับเป็นกำไรสุทธิ และเดือนหน้าอาจจะมีค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่กว่าเดิม แต่การเห็นบัญชีที่กำลังจะแห้งขอดกลับมาอู้ฟู่อีกรอบ ก็ยังทำให้เจียงเนี่ยนอารมณ์บ่จอยสุดๆ อยู่ดี

เฮ้อ มีแต่เพื่อนสนิทเท่านั้นแหละที่พึ่งพาได้

ช่วงสองสามวันนี้เจี่ยซิงอิ่งวางรายงานการเงินเสร็จก็รีบชิ่งทุกที เธอบอกว่าติดธุระเรื่องโรงเรียนภาคค่ำจนหัวหมุน แถมธุรกิจฟิตเนสหยางฟานที่เธอเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงก็เริ่มดำเนินการอย่างคึกคัก มีการเบิกถอนเงินจากบัญชีบริษัทไปใช้อยู่ตลอด

ส่วนหานเจียหนิงก็คอยปรับเปลี่ยนรสชาติอาหารในโรงอาหารไม่หยุดหย่อน พอเห็นกระแสเงินสดฟื้นตัว เธอก็เริ่มมองหาร้านอาหารระดับสมาชิกเอาไว้ให้พนักงานไปกินช่วงวันหยุดพักผ่อน ได้ยินว่าโรงเรียนภาคค่ำภายใต้การดูแลของหานเจียหนิงก็เริ่มฉายแววเป็นสัตว์ประหลาดกลืนกินเงินทองขึ้นมาเรื่อยๆ แล้ว

หวังว่าพวกเธอจะผลาญเงินได้ทันความเร็วในการทำกำไรนะ…

ก่อนหน้านี้ครอบครัวของลุงใหญ่แค่ได้ยินแว่วๆ ว่าเจียงเนี่ยนหาเงินได้เยอะ แต่ก็ยังไม่มีภาพในหัวที่ชัดเจนนัก

ทว่าตอนนี้เจียงเนี่ยนขนรายงานการเงินกลับมาทำที่บ้าน พวกเขาจึงได้ยินเรื่องกระแสเงินสดอันน่าสะพรึงกลัวและยอดขายที่พุ่งทะลุฟ้าจากบนโต๊ะอาหาร

คืนวันที่แปดของปีใหม่จีน เจียงหู่เอ่ยขึ้นอย่างลำพองใจว่าตนติดต่อประสานงานเรียบร้อยแล้ว หลังเทศกาลหยวนเซียววันที่สิบห้า จะเริ่มสร้างโรงงานผลิตเครื่องสำอางทันที

เจียงเนี่ยนเขี่ยเม็ดข้าวในชามไปมา สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ถอนหายใจเอ่ยเตือน:

"พี่ ฟังฉันเตือนสักคำเถอะนะ วงการเครื่องสำอางมันลึกซึ้งและซับซ้อนมาก พี่รับมือไม่ไหวหรอก"

"เหอะ ฉันรับมือไม่ไหว แล้วจะให้เธอมาทำแทนหรือไง?"

สองสามวันนี้เจียงหู่แอบสืบข้อมูลมาแล้ว ปักใจเชื่อสนิทว่าเจียงเนี่ยนไม่มีความสามารถในการบริหารอะไรเลย แค่อาศัยจังหวะโชคช่วยของยุคสมัยถึงฟลุกได้เศษเงินมานิดๆ หน่อยๆ

ดูท่าวงการนี้กำไรจะสูงลิ่วและทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ เธอทำได้ แล้วทำไมคนอย่างฉันจะทำไม่ได้ล่ะ?

เจียงหู่ยืดอกพูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง:

"ไม่ต้องพึ่งเงินของเธอกับคุณอาหรอก ครั้งนี้ท่านปรมาจารย์อู๋จะมาร่วมลงทุนกับพวกเราด้วย เหอะๆ ขอแค่เนี่ยนเนี่ยนยอมขายกรดไฮยาลูรอนิกให้เราต่อไปก็พอ แน่นอนว่า พอพวกเราทำกำไรได้แล้วก็จะต้องเริ่มวิจัยและพัฒนาเอง ถึงเวลานั้นก็อย่ามาอิจฉาพวกเราก็แล้วกัน"

เจียงเนี่ยน: …

"พี่ ฉันล่ะเป็นห่วงระดับอีคิวของพี่จริงๆ เลย ให้ตายสิ…"

"อีคิวมันคือตัวอะไร?"

เจียงซินเซิงโบกมือห้ามทัพ:

"เอาล่ะๆ คนกันเองทั้งนั้น ทุกคนต้องก้าวหน้าตระกูลเจียงของเราถึงจะเจริญรุ่งเรืองจริงไหมล่ะ! ได้ เสี่ยวหูอยากทำธุรกิจเครื่องสำอางพวกเราก็สนับสนุนอยู่แล้ว แกคิดจะเริ่มทำอะไรก่อนล่ะ?"

"เนี่ยนเนี่ยนทำอะไร ฉันก็จะทำอันนั้นแหละ!" เจียงหู่เอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ "ฉันจะเริ่มจากเซรั่มก่อน แล้วค่อยทำแผ่นมาสก์หน้า ไม่ใช่แค่ต้องทำให้สำเร็จนะ แต่ต้องทำให้ดีกว่าด้วย เรื่องสิทธิ์ใช้ชื่อ 'จิงหัว' คุณอาคงไม่หวงหรอกใช่ไหมครับ!"

แต่ก่อนเจียงเนี่ยนไม่เอาถ่าน หากเทียบกันแล้วเจียงซินเซิงกับเหวินชิงยังเอ็นดูหลานชายคนโตคนนี้มากกว่า

ทว่าช่วงนี้เจียงเนี่ยนเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน พอตรุษจีนปีนี้เห็นหลานชายทำท่าทางดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไร สองสามีภรรยาจึงเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาตงิดๆ

"ได้สิ แกอยากทำก็ทำไปเลย เอาชื่อไปใช้ได้ตามสบาย"

เจียงซินเซิงเป็นคนตามใจคนในครอบครัวมาก ทว่าในเมื่อหลานชายแท้ๆ คนนี้มาแบบไม่เป็นมิตร อย่างมากที่สุดเขาก็ให้เอาชื่อจิงหัวไปใช้ฟรีๆ ได้เท่านั้น

ส่วนเรื่องเงินน่ะเหรอ…

เหอะ จะให้ฉันควักกระเป๋าเอาเงินไปให้แกมาเปิดศึกแข่งกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของฉันเนี่ยนะ คิดว่าฉันโง่หรือไง?

เจียงเนี่ยนรู้สึกว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ค่อนข้างทึ่มจริงๆ แต่ในฐานะคนที่ผ่านชีวิตมาสองชาติ เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้มันตลกมากกว่า

อย่างไรเสียก็เป็นคนในครอบครัว เธอจึงพยายามเกลี้ยกล่อมเป็นครั้งสุดท้าย:

"พี่ พี่ต้องคิดให้ดีๆ นะ วงการเครื่องสำอางมันเป็นหลุมพรางขนาดใหญ่ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่พี่คิดหรอก ตอนนี้ทุนต่างชาติกำลังหลั่งไหลเข้ามาในประเทศระลอกใหญ่ ในช่วงเวลานี้…"

"พอได้แล้วๆ! ฉันเตรียมการไว้หมดแล้ว ไม่ต้องให้เธอมาสั่งสอนหรอก" เจียงหู่ตัดบทเจียงเนี่ยนอย่างห้วนสั้น

ช่วงไม่กี่วันมานี้ที่เห็นเจียงเนี่ยนนั่งนับเงินอยู่ที่บ้าน มองเงินหลายสิบล้านแล้วเอาแต่ถอนหายใจทำหน้าตาอมทุกข์ มันทำให้เขาอิจฉาตาร้อนจนแทบคลั่ง

คนอื่นไม่รู้จักยัยนี่ แล้วมีหรือที่เขาจะไม่รู้จักน้องสาวคนนี้ดี?

ยัยนี่จะไปทำอะไรเป็น?

เรื่องที่เธอทำได้ มีหรือที่คนอย่างเจียงหู่จะทำไม่ได้?

ขอแค่วัตถุดิบป้อนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ด้วยความสามารถในการบริหารของฉัน มีหรือจะไปไม่รอดที่กว่างโจว

"เธอคอยดูไว้ให้ดีเถอะ ฉันต้องทำสำเร็จแน่ ถึงตอนนั้นถ้าการแข่งขันทางธุรกิจมันเกิดกระทบกระทั่งอะไรกันขึ้นมา เนี่ยนเนี่ยนก็อย่าเพิ่งโกรธล่ะ"

เจียงเนี่ยนกลอกตาบน พยักหน้ารับ:

"วางใจเถอะพี่ ยังไงพี่ก็เป็นพี่ชายฉันเสมอ ขอแค่พี่ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย ฉันไม่มีทางตัดขาดกับพี่แน่นอน"

หงเจาตี้ฉีกยิ้มประจบพลางพูดเสริม:

"นั่นสิ เสี่ยวหูมีหัวการค้าไม่เบาเลยนะ ต่อไปครอบครัวเจียงของเราจะได้เจริญรุ่งเรืองไปด้วยกัน แบบนี้มันดียิ่งกว่าไม่ใช่เหรอ? เนี่ยนเนี่ยนจ๊ะ เดี๋ยวพวกลูกค้าของเธอ เธอช่วยแนะนำให้เสี่ยวหูรู้จักบ้างสิ วันข้างหน้าพอเสี่ยวหูรวยแล้วจะได้ไม่ลืมบุญคุณเธอไง"

อืม ฉันจะรอดูแล้วกัน

คนที่เกิดใหม่มาอีกชาติอย่างเจียงเนี่ยน มีหรือจะไปถือสากับญาติไร้สมองแบบนี้

ฉันพูดเตือนไปหมดแล้ว หลังจากนี้ก็ตัวใครตัวมันแล้วกันนะ

* * *

เทศกาลหยวนเซียวผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ครอบครัวของลุงใหญ่เอ่ยคำลา เจียงเนี่ยนจำต้องกลับมาที่บริษัทอย่างไม่เต็มใจนัก

ตอนนี้บริษัทกำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟู เอาเข้าจริงมันควรเป็นเรื่องที่น่าชื่นใจ

แต่นิสัยเดิมของพ่อกับแม่ก็กำเริบขึ้นมาอีกจนได้ พอเห็นบริษัทไปได้สวย พวกท่านก็เริ่มมีความคิดจะเอาเงินไปลงกับโปรเจกต์อื่นอีกแล้ว

ถึงขั้นว่าโดนท่านปรมาจารย์กล่อมจนเตรียมจะไปซื้อสโมสรฟุตบอลมาทำทีมแข่ง

เรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำให้เจียงเนี่ยนมุ่งมั่นที่จะผลาญเงินให้หมดตัว

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องไม่ยอมให้นักต้มตุ๋นคนนั้นมาหลอกเอาเงินของเธอไปเกลี้ยง

และเมื่อเธอเดินทางมาถึงโรงงานในตอนเช้า ก็พบว่ามีไอ้จอมต้มตุ๋นตัวเป้งคนหนึ่งมารอพบเธออยู่ก่อนแล้ว

อู๋ไห่รีบเดินทางมาถึงหยางฟานรื่อฮว่าแต่เช้าตรู่ เพื่อนำเงินสิบล้านหยวนที่เคยลั่นวาจาไว้มาส่งมอบให้แผนกการเงินของบริษัทด้วยตัวเอง

ไม่เพียงแค่เงินสิบล้านเท่านั้น อู๋ไห่ยังรักษาคำสัญญาอย่างเคร่งครัด ช่วยเจียงเนี่ยนยิงโฆษณาที่สนามบินฮ่องกง ตอนนี้ป้ายบิลบอร์ดขนาดมหึมาพร้อมรายละเอียดแนะนำสินค้าจึงกระจายอยู่ทั่วอาคารผู้โดยสารอันพลุกพล่านของสนามบินฮ่องกง ทำให้ออร์เดอร์เซรั่มและแผ่นมาสก์หน้าหลั่งไหลมาจากฮ่องกงราวกับสายฝน

อู่เสวียจวินและเจี่ยซิงอิ่งปฏิบัติต่ออู๋ไห่ด้วยความเคารพยกย่องประหนึ่งเทพเซียน อู๋ไห่จึงได้โอกาสเดินเข้าไปสำรวจรอบๆ โรงงานดาวเด่นที่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยถึงห้าสิบคนแห่งนี้ตั้งแต่เช้าตรู่

แต่ยิ่งเดินดู อู๋ไห่ก็ยิ่งรู้สึกงุนงงสับสน

อย่างแรกเลย สิ่งที่เขาเห็นคืออาคารสำนักงานที่ทรุดโทรมจนแทบดูไม่ได้

ซึ่งมันตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับโรงงานผลิตที่กำลังก่อสร้างต่อเติมกันอย่างเอิกเกริก

โรงงานที่กำลังเร่งมือก่อสร้างกันอย่างขะมักเขม้นมีขนาดใหญ่โตเกินกว่าตึกสำนักงานซอมซ่อสูงแค่สามชั้นตรงหน้าไปไกลลิบ โลกนี้มีบริษัทที่พอหาเงินได้แล้วไม่ยอมเจียดเงินมาซ่อมแซมหน้าตาบริษัทตัวเองเป็นอันดับแรกด้วยหรือ ช่างเปิดหูเปิดตาอู๋ไห่เสียจริง

ถัดมาก็คือสวัสดิการของพนักงานที่นี่…

ในตอนเช้า พนักงานจะมีรถบัสรับส่งสภาพใหม่เอี่ยมสว่างไสวมารับส่งถึงหน้าโรงงาน ส่วนพนักงานที่เลิกกะดึกก็มีรถบัสคอยส่งกลับหอพัก

ตอนเปลี่ยนกะ พนักงานทุกคนต่างมีรอยยิ้มเปี่ยมสุขที่เผยออกมาจากใจจริง อู๋ไห่ถึงขั้นได้ยินพวกเขาคุยแลกเปลี่ยนกันเรื่องผลการเรียนที่โรงเรียนภาคค่ำเมื่อวาน และยังมีบางกลุ่มกำลังคุยกันว่าหลังเลิกงานจะไปออกกำลังกายที่ไหน วันหยุดจะนัดกันไปกินข้าวร้านไหนดี

เหอะ นี่มันคือการผลาญทรัพยากรบุคคลชัดๆ การสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ถือเป็นอาชญากรรมที่ร้ายแรงที่สุด

เห็นได้ชัดว่าบอสเจียงคนเล็กนี่บริหารคนไม่เป็นเลย ไม่สนใจรายละเอียดปลีกย่อยพวกนี้ แถมยังใช้เงินมือเติบ แบบนี้จะไปบริหารบริษัทให้รอดได้ยังไง?

หึ ก็นึกว่าจะมีเคล็ดลับอะไรซ่อนอยู่เสียอีก

แต่ก็ช่างเถอะ คนรุ่นก่อนปลูกต้นไม้ คนรุ่นหลังก็ได้อาศัยร่มเงา หากฉันจับไต๋เรื่องบริษัททางเหนือของเธอได้ แล้วไปช่วยเจียงหู่ทำให้สำเร็จ พอถึงเวลาที่เจียงเนี่ยนแบกรับไม่ไหว แล้วฉันใช้ชื่อของเจียงหู่เข้าไปขอเทกโอเวอร์บริษัทนี้ เชื่อว่าเจียงซินเซิงคงไม่ปฏิเสธแน่

ถึงเวลานั้น พนักงานที่มีทักษะพวกนี้ ไลน์การผลิตที่ยอดเยี่ยม รวมถึงโรงงานที่สร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมดก็จะเป็นของฉัน แล้วการจะเฉดหัวพวกเศรษฐีใหม่ไร้สมองอย่างครอบครัวเจียงออกไป มันก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือแล้ว

ขณะที่คิดในใจ ใบหน้าของอู๋ไห่ก็พลันผุดรอยยิ้มอันเจิดจ้าสดใสขึ้นมา

เขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาเจียงเนี่ยนอย่างช้าๆ ยื่นมือออกไปด้วยท่าทีจริงใจ พลางแย้มยิ้มเอ่ยทักทาย:

"สวัสดีครับบอสเจียงคนเล็ก อู๋ไห่ แฟนคลับผู้ชื่นชมคุณมารายงานตัวแล้วครับ!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจี่ยซิงอิ่ง & หานเจียหนิง: อู๋ไห่คนนี้นี่ดูรักจริงหวังแต่งมากเลยนะเนี่ย เนี่ยนเนี่ยนไม่ลองเก็บไปพิจารณาดูหน่อยเหรอ?

เจียงเนี่ยน: พวกแกไม่รู้สึกว่าเขาดูเลี่ยนเหรอ เลี่ยนจนไนอะซินาไมด์มากแค่ไหนก็คุมความมันไม่อยู่อะ