ตอนที่ 54 ยอดฝีมือไร้กระบวนท่า

เจียงเนี่ยนเห็นหน้าอู๋ไห่แล้วไฟโทสะก็แล่นพล่าน

ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนี่หาเรื่อง ป่านนี้คงไม่มีออร์เดอร์ถาโถมเข้ามาเป็นก้อนหิมะกลิ้งแบบนี้หรอก

ตอนนี้ทั้งสายการผลิตเซรั่มของบริษัทและสายการผลิตแผ่นมาสก์หน้าฝั่งเกาสิ่งต่างเดินเครื่องจนแทบไหม้ก็ยังทำตามไม่ทัน ไม่รู้ว่าเธอต้องเปลืองสมองอีกเท่าไรเพื่อหาทางผลาญเงินก้อนนี้ออกไปให้หมด

น่ารำคาญ ช่างน่ารำคาญจริงๆ

เลี่ยนชะมัด หมอนี่เล่นวางมาดชายหนุ่มผู้เปี่ยมรักลอกแบบมาจากซีรีส์ยอดฮิตยุคนี้เป๊ะๆ เลี่ยนจนทนดูไม่ได้ เจียงเนี่ยนคร้านจะมองหน้าเขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว

เธอฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา

"วันนี้เปิดงานวันแรก ฉันขอตัวไปดูที่โรงงานก่อนนะคะ ผอ.อู่กับซิงอิ่งช่วยต้อนรับแทนฉันที อย่าให้เสียมารยาทกับแขกล่ะ"

พูดจบ เธอก็จ้ำอ้าวตรงดิ่งเข้าไปในโรงงานผลิตโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง ทิ้งให้อู๋ไห่ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางสายลม

เอ่อ ถึงยังไงฉันก็เป็นลูกค้ารายใหญ่นะ!

ต่อให้ฉันร่วมมือกับเจียงหู่ แต่อย่างน้อยก็ช่วยโปรโมตแถมป้อนออร์เดอร์มหาศาลให้บอสเจียงคนเล็กคนนี้ตั้งเท่าไร ทำไมถึงไม่ยอมพูดกับฉันสักคำล่ะ

ตามแผนเดิมที่อู๋ไห่คิดไว้ เจียงเนี่ยนหลังจากได้เห็นความสามารถของเขาและรู้เรื่องที่เขาร่วมมือกับเจียงหู่แล้ว ก็น่าจะร้อนรนกระวนกระวาย พอเห็นเขามาถึงก็ควรจะแอบดึงตัวไปคุยเรื่องความร่วมมือในอนาคตเป็นการส่วนตัวสิ

ถึงตอนนั้น เขาจะได้ถือโอกาสแฉปัญหาของสาขาภาคเหนือ บีบให้เจียงเนี่ยนยอมจำนนต่อเขา

เขาจะคอยยุแยงให้สองพี่น้องคู่นี้เกิดความริษยาฟัดกันเองจนเกิดการแก่งแย่งไม่หยุดหย่อน ส่วนเขาก็คอยกอบโกยผลประโยชน์มหาศาลจากตรงกลาง แล้วค่อยเขมือบทั้งสองคนรวบยอดในท้ายที่สุด

ทว่าแผนการเพิ่งจะเริ่มต้น เจียงเนี่ยนกลับไม่เล่นตามบท ต่อให้อู๋ไห่จะต้มตุ๋นผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่เจอแบบนี้เข้าไปก็ถึงกับยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น

ขณะที่เขากำลังสับสน ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงเอ่ยเรียกอย่างนุ่มนวลจากด้านหลัง

"ท่านปรมาจารย์อู๋ ท่านปรมาจารย์อู๋คะ"

อู๋ไห่หันขวับไปมอง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือเจี่ยซิงอิ่ง เพื่อนสนิทของเจียงเนี่ยนและรองประธานของหยางฟานรื่อฮว่านั่นเอง!

ว่ากันตามตรง อู๋ไห่ค่อนข้างยำเกรงเจี่ยซิงอิ่งคนนี้อยู่ไม่น้อย

เขาผ่านคนมานับไม่ถ้วน แต่กลับมองผู้หญิงคนนี้ไม่ออกเลยจริงๆ

ทุกครั้งเขามักจะเผลอคิดไปเองว่าเจี่ยซิงอิ่งเป็นยัยบื้อไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสาต่อโลก เป็นสาวโสดโตแล้วที่ไร้ประสบการณ์โลก เป็นพวกประเภทที่หลอกง่ายที่สุดในโลก

แต่คนแบบนี้จะมาเป็นมือขวาของเจียงเนี่ยนได้อย่างไร จะคุมเรื่องใหญ่โตสารพัดในบริษัทของเจียงเนี่ยนได้อย่างไร แถมยังตัดสินใจเรื่องเส้นทางการเงินและงบประมาณหลายอย่างได้โดยไม่ต้องผ่านเจียงเนี่ยนเสียด้วยซ้ำ

ระดับความฉลาดเป็นกรดของเจียงเนี่ยน ไม่มีทางปล่อยให้คนไร้ความสามารถมานั่งเก้าอี้ตำแหน่งนี้เด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้น พนักงานทุกคนในโรงงานรวมถึงอู่เสวียจวิน พอพูดถึงบอสเจี่ยทีไรเป็นต้องแสดงความเคารพเลื่อมใส พากันชื่นชมว่านอกจากบอสเจียงคนเล็กแล้ว บอสเจี่ยคือคนที่มีความสามารถและมีวิสัยทัศน์กว้างไกลที่สุดในบริษัท ทั้งยังเป็นคนเดียวที่คาดเดาความคิดของบอสเจียงคนเล็กได้ทะลุปรุโปร่ง

ก่อนหน้านี้แผ่นมาสก์หน้าก็เป็นเธอที่เสนอให้ทำ หานเจียหนิงก็เป็นเธอที่ดึงตัวมา แม้กระทั่งแฟนกำมะลอของเจียงเนี่ยนก็เป็นฝีมือเธอจัดหามาทั้งนั้น

นี่แสดงให้เห็นว่า บอสเจี่ยคนนี้ต้องเป็นคนจิตใจลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง ลึกเสียจนอู๋ไห่เองยังไม่อาจคาดเดาได้

เขาไม่กล้าเสียมารยาท จึงส่งยิ้มอย่างนอบน้อมถ่อมตน

"บอสเจี่ยเกรงใจไปแล้วครับ เรียกผมว่าเสี่ยวอู๋ก็พอ ถ้าบอสเจี่ยเอ็นดูผมเหมือนน้องชาย จะเรียกไห่จื่อก็ได้ครับ"

เจี่ยซิงอิ่งมีความรู้สึกที่ดีต่ออู๋ไห่มากทีเดียว เธอรู้สึกผิดอยู่นิดๆ ที่ดันว่างจัดไปหาแฟนกำมะลอให้เจียงเนี่ยน จนเกือบทำลายบุพเพสันนิวาสดีๆ ของเพื่อนรัก

เธอรู้สึกละอายใจเล็กน้อย จึงยิ้มพลางกล่าวว่า

"เนี่ยนเนี่ยนน่ะเหรอ… ฮิๆ คุณไปนั่งรอในห้องทำงานเธอก่อนเถอะค่ะ นิสัยเธอก็เป็นแบบนี้แหละ เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีจีบเธอให้เอง"

"หา? ครับ?"

อู๋ไห่ต้มตุ๋นมาหลายปี เพิ่งจะเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก

ในใจเขารู้สึกหวาดระแวง รีบกวาดสายตามองรอบข้างอย่างระมัดระวัง ก็เห็นรปภ. ร่างสูงใหญ่กำยำหลายคนกำลังเดินลาดตระเวนอยู่แถวนั้น

รปภ. พวกนี้เวลาเดินจะลงส้นเท้าก่อนโดยสัญชาตญาณ ฝีเท้าคล่องแคล่วว่องไว เห็นชัดว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

คนมีชนักติดหลังอย่างเขาใจสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ได้แต่ฝืนพยักหน้ารับคำ

"ทุกอย่างแล้วแต่บอสเจี่ยจะจัดการเลยครับ"

เจี่ยซิงอิ่งพาอู๋ไห่มาที่ห้องทำงานของเจียงเนี่ยน เธอหยิบกุญแจสำรองออกมาไขเปิดประตูกันขโมยบานหนาหนัก เชิญให้อู๋ไห่นั่งลงบนโซฟา แล้วยังหยิบชาจางผิงสุ่ยเซียนที่เจียงเนี่ยนชอบดื่มมาชงให้อู๋ไห่หนึ่งแก้ว

การที่สามารถเข้าออกห้องทำงานของเจียงเนี่ยนได้ตามใจชอบ แถมยังหยิบใช้ของในห้องทำงานได้ตามสบาย ย่อมแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเจี่ยซิงอิ่งคือคนสนิทและเป็นแขนขาคนสำคัญของเจียงเนี่ยนจริงๆ

อู๋ไห่เริ่มตั้งสติได้ จึงลองหยั่งเชิงดู

"บอสเจี่ยเป็นคนที่บอสเจียงไว้ใจที่สุด ต่อไปเรื่องธุรกิจคงต้องรบกวนให้ช่วยดูแลเป็นพิเศษแล้วนะครับ ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ ผมยินดีทุ่มสุดตัวแน่นอนครับ แต่บอสเจี่ยเป็นคนที่จะร่ำรวยมหาศาล คงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคนตัวเล็กๆ อย่างพวกผมหรอกมั้งครับ"

เจี่ยซิงอิ่งตาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

"จริงเหรอคะ แหม ที่จริงฉันไม่ได้อยากรวยอะไรเลยสักนิด ถ้าช่วยให้ฉันได้บรรจุเป็นข้าราชการสักตำแหน่งคงจะดีไม่น้อย ตอนนี้ฉันฝันอยากสอบติดข้าราชการจะตายอยู่แล้ว แต่อ่านหนังสือมันยากมาก สอบกี่ทีก็ไม่เคยผ่านเลยสักครั้ง"

อู๋ไห่ถึงกับพูดไม่ออก

แย่แล้ว ทักษะการแกล้งโง่ของบอสเจี่ยคนนี้ฝึกฝนจนบรรลุขั้นสุดยอดที่ดูเป็นธรรมชาติจนไร้ที่ติ ฉันมองหาจุดพิรุธไม่ได้เลยสักนิด!

เธอต้องระแวงฉันหนักมากแน่ๆ หรือว่าก่อนหน้านี้ฉันจะบีบคั้นหนักเกินไป จนทำให้เธอจับพิรุธได้แล้ว

เหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมขึ้นมาเต็มหน้าผากของอู๋ไห่ทันที ตั้งแต่เขาหัดพูดเป็น นี่เป็นครั้งแรกที่โดนตอกกลับจนไปไม่เป็น ได้แต่ผงกศีรษะรับรัวๆ

เจี่ยซิงอิ่งหลุดขำคิก

"คุณจะขี้อายไปทำไมกันคะ เมื่อก่อนเห็นพูดเก่งจะตายไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า มีพี่สาวคนนี้คอยช่วยพูดให้ ขอแค่คุณทำตัวดีๆ รับรองว่าจะต้องคว้าหัวใจของเนี่ยนเนี่ยนมาครองได้แน่"

"เนี่ยนเนี่ยนน่ะทุ่มเทให้กับงานตลอดเวลา เธอขึ้นชื่อเรื่องการยิ้มให้กำลังใจทุกคนเวลาเจอปัญหา แต่พอทำผลงานสำเร็จเมื่อไร เธอกลับจะทำหน้าจริงจังเพราะไม่อยากให้ใครประมาท การที่เธอทำท่าทีเย็นชากับคุณ นั่นแปลว่าเธอน่าจะมองเห็นว่าคุณเป็นคนมีแววพัฒนาได้ แต่ก็เขินอายที่จะเป็นฝ่ายเข้าหาคุณก่อน เพราะกลัวจะเสียฟอร์ม ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ คุณยิ่งต้องแสดงความจริงใจออกมา สุภาษิตว่าไว้ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น อย่าเพิ่งถอดใจกลางคันเด็ดขาดนะคะ"

อู๋ไห่พยักหน้าหงึกๆ ถี่รัวราวกับไก่จิกข้าวสาร พลางเอ่ยอย่างจริงใจ

"ผมรู้ครับว่าคราวก่อนที่บุ่มบ่ามไหว้วานคนให้มานัดดูตัวกับบอสเจียงคนเล็กมันดูหักหาญน้ำใจเกินไป ตอนนี้ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ครับ รบกวนบอสเจี่ยช่วยชี้แนะทีว่าผมควรทำยังไงต่อดี อ้อ บอกตามตรงเลยนะครับ ลูกพี่ลูกน้องของบอสเจียงคนเล็กคนนั้นไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เขาคะยั้นคะยอจะดึงผมไปทำธุรกิจเครื่องสำอางด้วย ตอนนั้นผมปฏิเสธเสียงแข็งไปแล้วแท้ๆ แต่ช่วงนี้เขาก็ยังตามตื๊อไม่เลิก ผมนี่…"

"อ้าว คุณคิดผิดแล้วล่ะค่ะ" เจี่ยซิงอิ่งปรับสีหน้าจริงจัง "วิสัยทัศน์ของบอสเจียงคนเล็กไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเข้าใจได้ สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่ความก้าวหน้าของบริษัทเราเพียงแห่งเดียว แต่เป็นความก้าวหน้าของทั้งวงการต่างหาก นี่คือสิ่งที่เธอพูดกับพวกเราอยู่บ่อยๆ"

"ถ้าเสี่ยวอู๋สามารถช่วยผลักดันให้ธุรกิจเครื่องสำอางของเจียงหู่พัฒนาขึ้นมาได้ เนี่ยนเนี่ยนจะต้องพอใจในตัวคุณมากแน่ๆ ในฐานะนักธุรกิจหญิง เธอย่อมชื่นชมคนที่สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเองและมุ่งมั่นทำธุรกิจจริงๆ แบบคุณอยู่แล้วค่ะ!"

หึ…

ลูกไม้ตื้นๆ

ในใจอู๋ไห่นึกดูแคลน แต่สีหน้ากลับแสดงความนอบน้อมอย่างยิ่ง พลางพยักหน้ารับ

"ไม่นึกเลยว่าบอสเจียงคนเล็กจะมีจิตใจกว้างขวางถึงเพียงนี้ ผมนี่เทียบชั้นกับเธอไม่ได้เลยจริงๆ ครับ พอกลับไปแล้วผมจะตั้งใจพยายามอย่างเต็มที่ จะไม่ทำให้บอสเจียงคนเล็กต้องผิดหวังเด็ดขาดครับ"

บนโลกใบนี้ไม่มีใครอยากเห็นคู่แข่งของตัวเองได้ดีหรอก

ตรรกะตื้นเขินพรรค์นี้ อย่าว่าแต่หลอกอู๋ไห่เลย แม้แต่คนสติปัญญาธรรมดาทั่วไปก็ไม่มีทางหลงเชื่อ

แต่ทำไมเจี่ยซิงอิ่งถึงยังอุตส่าห์พูดจาไร้สาระแบบนี้กับเขาด้วยสีหน้าจริงจังอีกล่ะ

อู๋ไห่ขบคิดเพียงครู่เดียวก็กระจ่างแจ้งทันที

เจียงเนี่ยนต้องเริ่มกลัวว่าเขาจะตามราวีเรื่องสาขาภาคเหนือและเรื่องของเจียงหู่ไม่เลิกแน่ๆ ถึงได้จงใจส่งบอสเจี่ยคนนี้มาพ่นเรื่องไร้สาระที่ไม่มีน้ำหนักพวกนี้

จุดประสงค์ก็แค่ต้องการขู่ให้ฉันกลัว ให้ฉันเกิดความลังเลระแวงเวลาไปร่วมมือกับเจียงหู่สินะ

เหอะ ในเมื่อเธอแกล้งโง่ ฉันก็จะแกล้งโง่ตามไปด้วย

ฉันจะทำเป็นฟังไม่ออก แล้วเดินหน้าจับมือกับเจียงหู่ต่อไป ดูซิว่าเธอจะทำอะไรฉันได้!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

อู๋ไห่: ไม่มีใครหลอกฉันได้ ไม่มีสักคน!

เจี่ยซิงอิ่ง: แล้วตัวนายเองล่ะ…