ตอนที่ 55 โฆษณารอบดึก

คืนนี้ เจียงเนี่ยนนอนไม่หลับ

หลังจากย้อนเวลากลับมา ส่วนใหญ่เธอก็นอนหลับสนิทดี แม้จะถูกลูกน้องที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแทงข้างหลัง อย่างมากก็แค่กินข้าวไม่ลง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีอาการนอนไม่หลับ

ยิ่งสะสมความมั่งคั่งมากขึ้น เจียงเนี่ยนก็ยิ่งเหนื่อยเหลือเกิน

ความรู้สึกที่โดนความรวยวิ่งไล่กวดทำให้เธอสิ้นหวังอย่างยิ่ง จนถึงขั้นเริ่มกังขาในชีวิต

คนอื่นทำธุรกิจเขาเจ๊งกันเป็นเรื่องธรรมชาติไม่ใช่เหรอ

ทำไมฉันถึงทำไม่ได้ล่ะ

ช่วงนี้ผลประกอบการของบริษัทมันดีเกินไปแล้วจริงๆ

ออร์เดอร์จากทั่วสารทิศถล่มเข้ามาไม่ขาดสายราวกับพายุฝน ตอนนี้ต่อให้ล่ามหมาไว้ตัวหนึ่งให้ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการ ก็ยังการันตีได้เลยว่าเงินจะงอกเงยต่อเนื่องไปอีกปีสองปี

แต่บ้านอื่นรวยน่ะเป็นเรื่องดี ทว่าพ่อกับแม่ของเจียงเนี่ยนพอมีเงินขึ้นมาเมื่อไหร่ก็พร้อมจะหาเรื่องแผลงๆ ได้ทุกเมื่อ

ขอแค่มีเศษเงินแม้แต่นิดเดียวหลุดเข้าไปในกระเป๋าของพวกต้มตุ๋น นั่นก็นับเป็นการเหยียดหยามความพยายามทำธุรกิจของเจียงเนี่ยนอย่างร้ายแรงแล้ว

ช่วงไม่กี่วันมานี้เธอเอาแต่อ้างเรื่องต้องการเงินทุนไปขอให้พ่อแม่ช่วยลงเงิน พอได้เงินลงทุนมาก็ต้องรีบผลาญทิ้งไปภายใต้การจับตามองของพ่อแม่ แต่ข้ออ้างในการใช้เงินอย่างสมเหตุสมผลตอนนี้ก็งัดมาใช้จนแทบไม่เหลือแล้ว ส่วนไอเดียผลาญเงินแบบโจ่งแจ้งเกินไปก็ไม่มีทางผ่านการอนุมัติของพ่อแม่อีก จะทำยังไงดีเนี่ย

ตีหนึ่ง เจียงเนี่ยนจำใจลุกขึ้นมาจากเตียง เธอเปิดไฟในห้องนอน ลากไวท์บอร์ดมาจากมุมหนึ่ง กำปากกาเคมีแน่นแล้วเริ่มขีดๆ เขียนๆ ลงไป ครุ่นคิดหาหนทางผลาญเงินอย่างเอาเป็นเอาตาย

ตอนนี้สาขาภาคเหนือน่าจะมีแววขาดทุนมากที่สุด

ขนาดของสาขาภาคเหนือตอนนี้ยังเล็กมาก ต่อไปก็อ้างเรื่องขยายการผลิตเพื่อสร้างโรงงาน ซื้อเครื่องจักร จ้างพนักงาน นี่ต้องใช้เงินลงทุนมหาศาล ย่อมผลาญเงินในบัญชีได้อย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ยากที่สุดของการทำธุรกิจสายการผลิตจริงก็คือ ต่อให้ช่วงแรกคุณจะทุ่มเงินมหาศาลสร้างสายการผลิตที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาได้ แต่ถ้าไม่มีช่องทางการจำหน่ายที่พร้อมรองรับ มันก็ไปไม่รอด

ที่เผิงเฉิงเติบโตมาได้ เป็นเพราะมีคนเชี่ยวชาญการบริหารห้างร้านอย่างสุยเหวินเจี๋ย

หลังจากนั้นเบื้องบนยังมาวางผังย่านการค้าในบริเวณใกล้เคียงอีก ที่ตรงนี้ปล่อยให้คงสภาพเดิมไว้ก็พอแล้ว ห้ามขยายเพิ่มเด็ดขาด

คิดมาถึงตรงนี้ เจียงเนี่ยนก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เธอเขียนข้อความลงบนไวท์บอร์ดว่า ก้าวออกจากเผิงเฉิง มุ่งพัฒนาภาคเหนือ

ตลาดทั่วประเทศใหญ่โตขนาดนี้ ขอแค่ก้าวออกจากเผิงเฉิง ทั้งเครือข่ายการขาย ทั้งการสร้างโรงงานตามที่ต่างๆ ล้วนต้องใช้เงินมหาศาล ต่อให้มีภูเขาทองคำก็ทนการผลาญแบบนี้ไม่ไหวหรอก

เธอยิ้มหวานพลางพยักหน้าหงึกๆ คิดในใจว่าตัวเองนี่มันอัจฉริยะจริงๆ

เจียงเนี่ยนที่กำลังตื่นเต้นไม่ทันสังเกตเลยว่า ประตูห้องนอนของตัวเองได้แง้มออกอย่างช้าๆ แล้ว

เจียงซินเซิงกับเหวินชิงเกาะขอบประตู สอดส่องเข้ามาในห้องด้วยสายตาทั้งสองคู่ พอเห็นลูกสาวกำลังตั้งหน้าตั้งตาเขียนไวท์บอร์ดอย่างขะมักเขม่นตอนดึกดื่นค่ำคืน ทั้งสองคนก็เผยรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความปลื้มใจ

"เนี่ยนเนี่ยนเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ นะคุณ" เจียงซินเซิงกระซิบเสียงเบา เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"นั่นสิคะ" เหวินชิงเองก็ซาบซึ้งใจไม่แพ้กัน "เมื่อก่อนเนี่ยนเนี่ยนเอาแต่เล่นไม่รักดี ตอนนี้จู่ๆ ก็มีความมุ่งมั่นขึ้นมาขนาดนี้ ดูท่าท่านปรมาจารย์จะมีวิชาแก่กล้าจริงๆ สินะ"

สองสามีภรรยามองดูเจียงเนี่ยนที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียด สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งทวีความปลาบปลื้มใจมากขึ้นไปอีก

ค่ำคืนนี้ช่างงดงามเหลือเกิน

ตีสอง เจียงเนี่ยนก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี

ช่างเถอะ ยังไงตัวเองก็เป็นเจ้าของบริษัท พรุ่งนี้ให้รางวัลตัวเองด้วยการหยุดงานสักวัน ปล่อยจอยนอนเล่นทั้งวันไปเลยแล้วกัน

เธอหาวหวอดๆ เดินมาที่ห้องนั่งเล่น เปิดทีวี แล้วกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย เพื่อหารายการที่น่าสนใจดูสักหน่อย

ทว่าผังรายการดึกสงัดในยุคนี้มันช่างน่าเบื่อสิ้นดี สถานีโทรทัศน์ส่วนใหญ่ไม่ได้ยิงสัญญาณออกอากาศช่วงดึกด้วยซ้ำ ทำให้เจียงเนี่ยนรู้สึกเบื่อจนเริ่มจะง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว

ทันใดนั้นเอง เธอก็กดรีโมตไปเจอช่องโทรทัศน์มณฑลเจวี่ยน

ปกติแล้วเวลานี้ สถานีโทรทัศน์ระดับมณฑลมักจะฉายละครเก่าที่ไม่รู้ว่าสร้างมาตั้งแต่กี่ปีก่อน หรือไม่ก็เป็นผู้ประกาศข่าวที่ไปทำตัวขัดใจหัวหน้ามานั่งตาคล้ำหน้าบูดบ่นรายงานข่าว แต่คืนนี้สถานีระดับมณฑลกลับกำลังฉายรายการสัมภาษณ์ทอล์กโชว์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะยุคสมัยเอามากๆ รายการหนึ่ง

ในจอมีหญิงสาวหน้าตาค่อนข้างสะสวยคนหนึ่ง แต่แต่งเนื้อแต่งตัวดูเฉิ่มเชย กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา พลางเล่าถึงประสบการณ์ในอดีตระหว่างตัวเองกับแฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

หญิงสาวร้องไห้หนักมาก เธอเล่าถึงช่วงเวลาแสนหวานในอดีตกับแฟนเก่า ทั้งสองเคยให้กำลังใจกันตั้งใจเรียน ไปโรงเรียนด้วยกัน เข้าทำงานในโรงงานด้วยกัน และวาดฝันถึงอนาคตที่สดใส เริ่มวางแผนชีวิตคู่ที่สวยงามร่วมกัน

ทว่างานที่ตรากตรำเป็นเวลานานทำให้เธออ่อนล้าอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำผิวยังโดนแดดเผาจนคล้ำเสีย เกิดปัญหาผิวพรรณตามมามากมาย แฟนหนุ่มจึงได้ทอดทิ้งความรักอันยาวนานนี้ไป

พิธีกรคอยพูดปลอบโยนหญิงสาวคนนั้นไม่หยุด ฟังไปฟังมาเจียงเนี่ยนก็เริ่มอินตามไปด้วย

พล็อตเรื่องแบบนี้สำหรับคนยุคหลังอาจจะดูเชยไปหน่อย แต่ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารยังไม่ทั่วถึงขนาดนี้ มันทำให้คนรู้สึกร่วมได้ง่ายจริงๆ

แถมลีลาการเล่าเรื่องของผู้หญิงคนนี้ก็ยอดเยี่ยมมาก ย้อนรำลึกถึงเรื่องราวตอนนั้นได้อย่างหวานซึ้ง ก่อนจะพลิกกลับเข้าสู่โหมดชีวิตรันทดได้ในเสี้ยววินาที เล่นเอาอารมณ์ของเจียงเนี่ยนถูกดึงตามจนเธอเริ่มกำหมัดแน่นด้วยความอิน

นี่มันรายการอะไรกันเนี่ย

สถานีโทรทัศน์ระดับมณฑลมีรายการสัมภาษณ์ดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย ใช้ได้เลยนี่นา

อ๋อจริงสิ ช่วงนี้ช่องประจำมณฑลกำลังอยู่ในยุคทอง ผลิตละครดังๆ ออกมาตั้งหลายเรื่อง พิธีกรรายการสัมภาษณ์คนนี้คงไปทำให้หัวหน้าไม่พอใจเข้าละมั้ง ไม่อย่างนั้นจะถูกย้ายมาอยู่ช่วงเวลานี้ได้ยังไง

ขณะที่เจียงเนี่ยนเตรียมจะดูว่ารายการนี้ชื่ออะไร พิธีกรสาวในชุดสูทสีชมพูช็อกกิ้งพิงก์แสบตาก็จู่ๆ หันหน้าเข้าหากล้องแล้วพูดว่า

"หลายคนอาจจะยังไม่รู้ว่า อันที่จริง ผิวหนังคืออวัยวะที่ใหญ่ที่สุดของร่างกายมนุษย์ มีน้ำหนักคิดเป็นประมาณสิบหกเปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักตัว การดูแลผิวพรรณก็คือการดูแลสุขภาพของเราให้ดีนั่นเองค่ะ"

การตัดเข้าเรื่องแบบหักมุมทื่อๆ ทำเอาเจียงเนี่ยนขนลุกซู่ เธอมองดูโลโก้สถานี จู่ๆ ก็เกิดสังหรณ์ใจในแง่ร้ายขึ้นมาอย่างรุนแรง

คงไม่ใช่หรอกนะ

โฆษณาเหรอ

บริษัทสติไม่ดีที่ไหนทำเนี่ย น่าเกลียดชะมัด

"หยางฟานรื่อฮว่า คือดาวเด่นดวงใหม่แห่งวงการสินค้าเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันแห่งเมืองเผิงเฉิง เทคโนโลยีล้ำหน้า ธุรกิจใหญ่โต ครอบคลุมผลิตภัณฑ์หลากหลาย เป็นผู้กำหนดมาตรฐานเซรั่มระดับประเทศ และเป็นผู้บุกเบิกริเริ่มแผ่นมาสก์หน้าในประเทศ ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อผู้รักความงามทุกท่าน ให้คุณก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้อย่างง่ายดาย"

ภาพตัดไปทันที เผยให้เห็นโรงงานปลอดเชื้ออันทันสมัยของหยางฟานรื่อฮว่า คนงานที่มีแววตามุ่งมั่นเป็นประกาย เซรั่มและแผ่นมาสก์หน้าที่เคลื่อนตัวออกมาอย่างเป็นระเบียบบนสายพานการผลิตอันล้ำสมัย ปิดท้ายด้วยกลุ่มชาวต่างชาติที่ถือขวดเซรั่มพร้อมยกนิ้วโป้งให้ ภาพรวมทั้งหมดดูน่ากระอักกระอ่วนจนเจียงเนี่ยนแทบจะจิกนิ้วเท้าทะลุรองเท้าแตะด้วยความอับอาย

ฉันก็ว่าอยู่ว่ารายการบ้าบออะไรมาเล่นมุกฝืดชวนกระอักกระอ่วนตอนดึกดื่น ที่แท้ก็…

โฆษณาบริษัทบ้านฉันเองนี่หว่า!

"ใช่แล้วค่ะ!" หญิงสาวที่เมื่อกี้ยังร้องไห้ฟูมฟาย ตอนนี้ชูกล่องเซตผลิตภัณฑ์ขึ้นมาในมือ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงศรัทธาอ่อนโยน "หลังจากถูกแฟนเก่าทิ้ง ฉันก็รู้สึกสิ้นหวังมาก เคยใช้เครื่องสำอางแบรนด์ดังจากต่างประเทศมาตั้งเยอะเพื่อหวังจะเปลี่ยนตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด

แต่ตั้งแต่ได้ใช้ผลิตภัณฑ์ครบเซตของ The General ฉันก็รู้สึกว่าผิวพรรณดีขึ้น มีความมั่นใจมากขึ้น

ต้องขอบคุณ…"

ตอนนี้เจียงเนี่ยนอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบกดเปลี่ยนช่องทันที เธอมองดูพิธีกรของช่องข้างๆ ที่เบิกตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า นั่งอ่านสคริปต์ข่าวด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ราวกับคนในงานศพ ถึงค่อยรู้สึกว่าโลกใบนี้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

อะไรของมันวะเนี่ย

โคตรจะกระอักกระอ่วน ชวนอี๋สุดๆ ทนดูไม่ได้แล้ว สถานีโทรทัศน์ปล่อยให้ออนแอร์ของพรรค์นี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย!

เออ แต่คิดดูอีกทีมันก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก

อย่าว่าแต่ยุคนี้เลย ต่อให้อีกหลายปีข้างหน้าก็ไม่มีใครว่างจัดมายิงแอดโฆษณาในช่วงดึกสงัดแบบนี้หรอก โฆษณากึ่งรายการสัมภาษณ์แบบนี้เหมาะกับการถ่วงเวลาออกอากาศที่สุดแล้ว ย่อมต้องเปิดวนไปเรื่อยๆ อยู่แล้ว

เจียงเนี่ยนรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง กว่าจะดึงสติตัวเองกลับมาได้ จากนั้นก็แอบกดเปลี่ยนช่องกลับไปด้วยความกล้าๆ กลัวๆ

ทว่าพอกดกลับมา เธอก็ตกใจจนมือไม้อ่อน แก้วน้ำในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังเพล้ง

บนหน้าจอปรากฏภาพหญิงสาวคนเดิมที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า พิธีกรในชุดสูทสีชมพูช็อกกิ้งพิงก์กำลังเอ่ยคำปลอบใจซ้ำๆ จากนั้นก็วกเข้าเรื่องเดิม เริ่มพล่ามร่ายบทโฆษณาอีกรอบ

เวรเอ๊ย นี่ฉันหลุดเข้าไปในลูปเวลาหรือไงเนี่ย

ทำไมมันวนมาอีกรอบแล้วล่ะ

เจียงเนี่ยนรีบดูเวลาทันที เธอลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งหน้าทีวี กัดฟันทนดูความกระอักกระอ่วนที่แทบจะทะลักล้นจอ แล้วเริ่มจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างละเอียด

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอคิดมากไปเอง

ไม่ได้มีลูปเวลาอะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะ…

โฆษณาตัวนี้มันฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในช่วงดึกของช่องประจำมณฑลต่างหากเล่า!

เอ้กอีเอ้กเอ้ก!

ฟ้าสว่างแล้ว แม่บ้านของตระกูลเจียงตื่นขึ้นมาทำอาหารตรงเวลา เจียงซินเซิงที่ชินกับการตื่นเช้าเห็นเจียงเนี่ยนกำลังนั่งจ้องทีวีอย่างมีสมาธิ ก็เดินเข้ามาดูด้วยความสงสัย

"รายการสัมภาษณ์อะไรเหรอลูก"

"โฆษณาขายของน่ะพ่อ"

เจียงซินเซิงเบิกตากว้างมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดสบถด่าออกมาไม่ได้

"บ้าเอ๊ย ขายของขยะอะไรวะเนี่ย โฆษณาอะไรดูแล้วชวนอึดอัดชะมัด"

"ตั้งแต่ได้ใช้ผลิตภัณฑ์ครบเซตของ The General ฉันก็รู้สึกว่าผิวพรรณดีขึ้น มีความมั่นใจมากขึ้น

ต้องขอบคุณแบรนด์ The General ที่มอบโอกาสให้ฉันได้ความสวยกลับคืนมา แฟนคนปัจจุบันของฉันเลยรักฉันมากกว่าเดิมอีกค่ะ"

เจียงซินเซิง: …

"เนะ…เนี่ยนเนี่ยน ไอ้…ไอ้โฆษณาห่วยๆ นี่มัน…"

เจียงเนี่ยนพยักหน้าด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ถ่ายทำได้ดีจริงๆ เลยนะคะ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: อ๊ากกก นี่มันทำลายสุขภาพจิตกันชัดๆ ของพรรค์นี้มันอะไรกัน!