ตอนที่ 56 โฆษณาดี ทำต่อไป

จางจี๋ชิ่งถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกตั้งแต่หกโมงครึ่ง

เขายกหูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พยายามเปล่งเสียงทักทายออกไปอย่างสุดความสามารถ ทว่าปลายสายกลับส่งเสียงผู้หญิงที่ฟังดูทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกกลับมา

"บอสจางเหรอคะ"

"เอ่อ…" เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง จางจี๋ชิ่งก็ยังรู้สึกกลัวๆ อยู่บ้าง

เขาเอื้อมมือไปบิดเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ "คุณคือใครครับ"

"ฉันเจียงเนี่ยนค่ะ"

"ซี๊ด!" จางจี๋ชิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ รีบลุกขึ้นยืนลุกลี้ลุกลน พูดด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ "บอสเจียง สวัสดีปีใหม่ครับ สวัสดีปีใหม่! ใน…ในที่สุดผมก็…"

นับตั้งแต่จางจี๋ชิ่งเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการสาขาภาคเหนือ เขาก็ไม่เคยได้รับโทรศัพท์สั่งการจากเจียงเนี่ยนเลยแม้แต่ครั้งเดียว รายงานการทำงานก่อนหน้านี้ล้วนส่งทางอีเมลหรือไม่ก็ติดต่อผ่านเหวินชิง นั่นทำให้เจียงเนี่ยนรู้สึกผิดต่อเขาอยู่บ้าง

ตอนนั้นเธอแค่ต้องการส่งๆ ไปให้พ้นหน้าแม่ เลยส่งคนบ้านเดียวกันที่จิตใจดีมีน้ำใจคนนี้ออกไปไกลๆ การปล่อยปละละเลยไม่สนใจไยดีนานขนาดนี้มันก็ออกจะเกินไปจริงๆ

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงเนี่ยนที่เดิมทีตั้งใจจะโทรมากดดันจางจี๋ชิ่งอย่างหนักก็พลันใจอ่อนลง เธอขยี้รังนกบนหัวตัวเองแล้วถอนหายใจ

"บอสจาง โฆษณาที่ช่องสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลนั่น ฝีมือคุณใช่ไหมคะ"

จางจี๋ชิ่งรู้สึกเลือดลมสูบฉีด ลอบคิดในใจว่าที่ก่อนหน้านี้บอสเจียงไม่ยอมติดต่อเขาโดยตรงก็คงเพื่อรักษาความลับ หรือว่าคราวนี้…

ในที่สุดก็จะเริ่มใช้งานฉันแล้วสินะ!

สายลับฝีมือฉกาจ ย่อมต้องเผยคมดาบในจังหวะสำคัญ และลงมือปิดฉากในคราวเดียว เพื่อพิสูจน์ให้เห็นถึงคุณค่าของตัวเอง

ไม่รู้ว่าคราวนี้บอสเจียงคนเล็กจะให้คำชี้แนะอะไรกับฉันกันแน่นะ

"บอสเจียงคนเล็ก คุณพูดถูกแล้วครับ!

โฆษณานั้นผมให้บริษัทแห่งหนึ่งช่วยเร่งทำให้เสร็จภายในสองวัน มันอาจจะดูหยาบๆ ไปหน่อย เชิญคุณติชมได้เต็มที่เลยครับ"

สองวัน…

เอาเถอะ โฆษณาแนวสัมภาษณ์แบบนี้มันก็ไม่ต้องใช้อะไรมากมายจริงๆ นั่นแหละ ปัญหาส่วนใหญ่อยู่ที่การตัดต่อมากกว่า

"คุณไปคิดอีท่าไหนถึงได้ทำอะไรแบบนี้ขึ้นมาคะ" เจียงเนี่ยนถามอย่างจนปัญญา

จางจี๋ชิ่งกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

"ทั้งหมดเป็นไปตามคำสั่งของบอสเจียงคนเล็กครับ! ก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กส่งอีเมลลับมาบอกให้พวกเราหลีกเลี่ยงช่วงเวลาไพรม์ไทม์ พวกเราได้รับความช่วยเหลือจากรองประธานจางเจวี๋ยหมินช่วยกันวิเคราะห์เจาะลึก จนในที่สุดก็เข้าใจความตั้งใจของคุณ

มีแค่ช่วงดึกสงัดกับช่วงเช้ามืดเท่านั้นที่จะสามารถลงโฆษณาแนวสัมภาษณ์ยาวๆ แบบนี้ได้ ก่อนหน้านี้ก็ออกอากาศไปแล้วสามวัน

บอสเจียงคนเล็กคิดเห็นอย่างไร มีข้อตักเตือนอะไรโปรดชี้แนะมาได้เลยครับ!"

ออกอากาศไปแล้วสามวันเนี่ยนะ

สามวันนี้มีคนโดนล้างสมองทรมานจิตใจตอนดึกดื่นไปกี่คนแล้วเนี่ย

นี่…นี่โทษฉันอีกแล้วเหรอ

ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนไม่อยากให้พวกเขาทำโฆษณา แต่ก็พูดตรงๆ ไม่ได้ จึงได้แต่สั่งห้ามไม่ให้ลงโฆษณาช่วงไพรม์ไทม์

ไม่รู้ว่าหมอนี่เอาสมองส่วนไหนคิดไอเดียอัจฉริยะอย่างการไปลงโฆษณาช่วงดึกสงัดแบบนี้ขึ้นมาได้ ดึกดื่นค่ำมืดใครมันจะว่างมานั่งดูโฆษณาสุดกระอักกระอ่วนแบบนี้อย่างเพลิดเพลิน แถมยังเปิดวนซ้ำไปซ้ำมาอีก

ถ้าหากแบบนี้ยังประสบความสำเร็จได้ขึ้นมา มันมิเท่ากับพิสูจน์ว่าตำราโมเดลการลงโฆษณาที่ปรมาจารย์ด้านการตลาดคิดค้นกันมาแต่โบราณกาลไร้สาระทั้งเพหรอกเหรอ

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงเนี่ยนก็สูดหายใจเข้าลึกหลายครั้ง ข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้สุดฤทธิ์

"ดีค่ะ โฆษณาของคุณถ่ายทำได้ดีมาก นักแสดงถ่ายทอดอารมณ์ได้สมจริง บทละครก็…ดี ทำให้คนดูรู้สึกร่วมได้มาก และยังมีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีกเยอะมากเลย

จริงสิ โฆษณานี้ลงไปเท่าไหร่คะ"

"สี่แสนห้าหมื่นหยวนครับ!"

สี่แสนห้าหมื่นอีกแล้ว แกติดใจอะไรกับตัวเลขสี่แสนห้าหมื่นนักหนาเนี่ย

"สี่แสนห้าหมื่นหยวนต่อวันเหรอคะ ถูกจังเลยนะ"

"อ๋อ บอสเจียงครับ สี่แสนห้าหมื่นหยวนต่อเดือนครับ!" จางจี๋ชิ่งรายงานผลงานอย่างตื่นเต้น

เจียงเนี่ยน: ???

เพราะเพิ่งย้อนเวลากลับมาได้ไม่นาน แถมจุดเริ่มต้นยังเป็นเมืองที่เจริญก้าวหน้าอย่างเผิงเฉิง เจียงเนี่ยนจึงไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเงินสี่แสนห้าหมื่นในแดนเหนือยุคนี้สักเท่าไหร่

ปี 1994 เจ้าของตำแหน่งแชมป์ประมูลเวลาโฆษณารายการแรกของสถานีโทรทัศน์ส่วนกลางยังแค่ 30.79 ล้านหยวนต่อปี ซึ่งเฉลี่ยตกเดือนละประมาณ 2.56 ล้านหยวนเท่านั้น

สถานีโทรทัศน์มณฑลเจวี่ยนในตอนนี้หลายพื้นที่ทั่วประเทศยังรับสัญญาณไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ผังช่วงดึกกับช่วงค่ำเอาคุณงามความดีอะไรมาคิดเงินตั้งสี่แสนห้าหมื่นต่อเดือน

พอจางจี๋ชิ่งยื่นตัวเลขมงคลนี้ออกไป สถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลย่อมยินยอมพร้อมใจแบบสุดๆ

แม้บทสัมภาษณ์นี้จะน่ากระอักกระอ่วนใจจนคนดูแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี แต่ตราบใดที่ไม่ได้โฆษณาอะไรแปลกประหลาดพิสดาร มันก็กวาดผังออกอากาศทั้งหมดในทันที แถมทางสถานียังแถมช่วงเวลาก่อนข่าวเช้าให้อีกต่างหาก

มีลูกน้องที่ชอบช่วงเวลากลางคืนมาช่วยผลาญเงินแบบนี้ แน่นอนว่าเจียงเนี่ยนย่อมยินดีต้อนรับ

ยังไงซะช่วงดึกก็ไม่มีใครดูอยู่แล้ว เจียงเนี่ยนคิดใคร่ครวญดู ก็สบโอกาสที่จะยกระดับขึ้นไปอีก

"ถ่ายทำได้ดีมากจริงๆ ราคาเหมาะสม แต่ยังมีปัญหาใหญ่อยู่อีกข้อหนึ่งค่ะ"

"อ๋อ บอสเจียงคนเล็กโปรดชี้แนะด้วยครับ"

"อืม ทำไมเราถึงถ่ายโฆษณามาแค่ตัวเดียวล่ะคะ ช่วงเวลาตั้งยาวนานตั้งแต่ดึกยันเช้า คุณจะให้คนทั้งมณฑลดูแค่อันนี้เหรอ"

"เอ่อ…" จางจี๋ชิ่งลองคิดดูก็จริงของเธอ

เดิมทีโฆษณานี้ก็น่าอายจนเขาเกร็งนิ้วเท้าไปหมด พ่อแม่พี่น้องที่ไม่มีอะไรทำตอนกลางคืนเปิดทีวีมาก็เจอแต่ของพรรค์นี้มากระแทกตา มันส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของบริษัทเหมือนกัน

เขาจึงถามด้วยความอ่อนน้อมว่า

"บอสเจียงคนเล็กหมายความว่ายังไงหรือครับ"

"ก็ต้องถ่ายเพิ่มอีกหลายๆ แบบสิคะ!" เจียงเนี่ยนกล่าว "ฝีมือการแสดงของนักแสดงหญิงคนนั้นยอดเยี่ยมขนาดนั้น สลับอารมณ์ร้องไห้หัวเราะได้เป็นธรรมชาติสุดๆ นี่มันได้เพชรในตมมาชัดๆ ไม่ใช่เหรอคะ ย่อมต้องรีบเร่งถ่ายทำสิ!"

"เรื่องนี้…บอสเจียงคนเล็กครับ ผมไม่ปิดบังละกันนะ

ตอนนั้นเพื่อให้ทำโฆษณาออกมาได้เร็วที่สุด ผมก็เลยสุ่มจ้างบริษัทโฆษณาเล็กๆ ที่อยู่หน้าบริษัทเรามา นักแสดงอะไรพวกนั้นก็เป็นพนักงานของบริษัทโฆษณาทั้งนั้นเลยครับ

ถ้าเราถ่ายเยอะขนาดนี้พร้อมกันทีเดียว ข้อแรกเลยคืองบประมาณอาจจะเอาไม่อยู่ ข้อสองบริษัทโฆษณาเล็กๆ แบบนั้น…"

"เฮ้อ วิสัยทัศน์แคบไปแล้วค่ะ" เจียงเนี่ยนเอ่ยเสียงขรึม "บ้านเกิดของพวกเรามีแต่ยอดคน บริษัทโฆษณาเล็กๆ อะไรกัน ไม่ต้องไปสนคำนั้นหรอก หาเจ้านั้นแหละ ไปถ่ายทำโฆษณามาให้ฉันเพิ่มอีก ต้องตอบสนองความต้องการยามค่ำคืนของพี่น้องคนทั้งมณฑลให้หลากหลายขึ้น

ส่วนเรื่องเงินคุณไม่ต้องกังวลไป ขอแค่ราคาอยู่ในเกณฑ์สมเหตุสมผล ทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาเลยค่ะ"

จางจี๋ชิ่งพยักหน้าเห็นพ้องอย่างลึกซึ้ง พลางนึกในใจว่าที่จางเจวี๋ยหมินบอกว่าบอสเจียงคนเล็กมีวิสัยทัศน์ไม่ธรรมดา ตอนนี้พอเห็นกับตาก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

นั่นสินะ มณฑลเจวี่ยนมีแต่ยอดคน โรงงานเล็กๆ ที่เคยทุบตู้เย็นทิ้งในวันนั้น ปัจจุบันกลายเป็นโรงงานใหญ่ที่มีชื่อเสียงระดับโลกไปแล้ว โรงงานขนาดแค่ห้าร้อยตารางเมตรกลับสามารถผลิตสินค้าชั้นนำระดับโลกได้

อืม ฟังจากน้ำเสียงของบอสเจียงคนเล็กแล้ว ตัวเขากำลังถูกเธอฝากความหวังอันยิ่งใหญ่ไว้ เพื่อให้สร้างคุณงามความดีอันโดดเด่นแก่ภารกิจสำคัญในอนาคตของบริษัทอย่างแน่นอน

"คุณวางใจได้เลยครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย จะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวังแน่นอน"

เฮ้อ…

เมื่อวางหูโทรศัพท์ เจียงเนี่ยนก็มีความสุขขึ้นมาเสียที

ใครกันจะว่างจัดไม่มีอะไรทำแล้วต้องมาเปิดดูโฆษณาช่วงดึกกัน

ถึงตอนนั้นทุกคนรู้ว่าช่วงดึกมีแต่โฆษณาปัญญาอ่อนพวกนี้ ก็คงรีบเปลี่ยนช่องหนีกันหมด

พอลองขยายความคิดดู…

คิดออกแล้ว ฉันต้องไปลงชิงตำแหน่งแชมป์ประมูลเวลาโฆษณาช่วงดึกของสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลต่างๆ ให้หมด ยังไงผังช่วงดึกพวกนี้ก็ไม่มีใครดู ฉันก็เหมาหมดเลยสิ แบบนี้เงินก็ไม่ถูกใช้จนเกลี้ยงหรอกเหรอ

ที่เขาเรียกว่าเก็บเล็กผสมน้อย ผังช่วงดึกของสถานีโทรทัศน์ตั้งหลายมณฑลขนาดนั้น…

อืม นี่จะต้องเป็นค่าใช้จ่ายก้อนโตแน่นอน คราวนี้ก็ไม่มีใครกล้ามาบ่นว่าฉันไม่ยอมทุ่มเงินกับการตลาดโฆษณาอีกแล้ว

ทำการตลาดแล้วนะ จ่ายเงินออกไปแล้วด้วย

ส่วนผลลัพธ์เหรอ ก็แล้วแต่บุญแต่กรรมละกัน

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างตื่นเต้นแล้วพูดว่า

"ผู้จัดการหาน ช่วยมานี่หน่อยค่ะ"

ครู่ต่อมา หานเจียหนิงในชุดกี่เพ้าสีเขียวมรกตปักดิ้นทองก็ปรากฏตัวตรงหน้าเจียงเนี่ยนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า

"บอสเจียงคนเล็ก เรียกฉันหรือคะ"

"ใช่ค่ะ ผู้จัดการหาน!" เจียงเนี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "สาขาภาคเหนือกำลังจะลงโฆษณาทางโทรทัศน์เป็นจำนวนมาก ต่อไปจะครอบคลุมสถานีโทรทัศน์ของทุกมณฑล คุณรีบติดต่อกับผู้จัดการจางจี๋ชิ่งโดยเร็ว ต้องให้เห็นผลโดยไวที่สุดค่ะ"

"รับทราบค่ะ!" หานเจียหนิงตอบอย่างกระฉับกระเฉง เมื่อได้ยินว่าในที่สุดเจียงเนี่ยนก็พร้อมจะลงโฆษณาเสียที รอยยิ้มก็ผุดขึ้นเต็มใบหน้าของเธอ

ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนไม่ยอมทุ่มเงินลงโฆษณามาตลอด ทำให้ระดับผู้บริหารของบริษัทต่างพากันกังวลใจอย่างยิ่ง

ดูท่าแล้ว แผนการก่อนหน้านี้ของบอสเจียงคนเล็กจะรอบคอบและมั่นคงจริงๆ ในยามที่เงินขาดแคลนก็วางรากฐานให้แน่นหนาก่อน ตอนนี้ถึงเวลาที่จะรุกไปข้างหน้าแล้ว

"ขอเรียนถามบอสเจียงคนเล็กค่ะ เราจะลงแค่โฆษณาทางโทรทัศน์อย่างเดียวหรือคะ"

"อืม ช่องทางอื่นก็พอได้อยู่เหมือนกันค่ะ แต่จำไว้ให้ดีเด็ดขาดนะคะ ห้ามบิดเบือนข้อเท็จจริง และห้ามโอ้อวดสรรพคุณเกินจริงแบบมืดบอดเด็ดขาด

จริงสิ ตลาดทางเหนือจะเน้นโฆษณาทางโทรทัศน์เป็นหลัก ส่วนฐานที่มั่นของเราที่เผิงเฉิงและพื้นที่โดยรอบยังคงต้องใช้การส่งเสริมการขายในพื้นที่ต่อไป แต่วิธีการส่งเสริมการขายในพื้นที่จะต้องนุ่มนวลมาก ต้องกำจัดการแขวนป้ายผ้าโฆษณาแบบอู๋ไห่ออกไปให้หมด ห้ามเอิกเกริกเกินไปเด็ดขาดค่ะ!"

จะลงโฆษณาแต่ห้ามเอิกเกริกเกินไป นี่มันขัดแย้งกันอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าหานเจียหนิงกลับไม่ได้เอ่ยคัดค้านอะไร กลับยิ้มออกมาบางๆ พลางกล่าวว่า

"บอสเจียงคนเล็กวางใจเถอะค่ะ ฉันจะต้องหาวิธีการที่ดีที่สุดได้อย่างแน่นอน

ขอถามเพิ่มอีกสักประโยคนะคะ ทำไมคุณถึงมีความประทับใจที่ไม่ดีต่ออู๋ไห่ขนาดนั้นหรือคะ"

"คนคนนั้นน่ะเหรอคะ" เจียงเนี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็กระดากปากที่จะบอกไปตรงๆ ว่าหมอนั่นเป็นสุดยอดนักต้มตุ๋น จึงได้แต่พูดไปว่า "ไม่ใช่ความประทับใจไม่ดีหรอกค่ะ เพียงแต่พวกเราต่างเป็นคนที่ทำธุรกิจที่ผลิตสินค้าเป็นชิ้นเป็นอัน ส่วนสิ่งที่เขาทำน่ะมันเป็นของที่ลอยเคว้งคว้าง ไม่ได้ก่อให้เกิดคุณค่าอะไรต่อสังคมเลย

ต่อให้ร่ำรวยล้นฟ้า คนประเภทนี้ฉันก็ไม่ชอบอยู่ดีค่ะ"

หานเจียหนิงทวนคำพูดของเจียงเนี่ยนในใจซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ก่อนจะเอ่ยด้วยความเลื่อมใสว่า

"วิสัยทัศน์ของบอสเจียงคนเล็กช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ขอบคุณสำหรับบทเรียนค่ะ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

หานเจียหนิง: บอสเจียงคนเล็กพูดได้ดีเหลือเกิน ฉันจะรีบสร้างผลงานใหญ่ให้เลยค่ะ!

เจียงเนี่ยน: อย่านะ! พวกเราฝ่ายเดียวกันไม่ใช่เหรอ!