ตอนที่ 57 จังหวะเวลาอันดีเยี่ยม

จางจี๋ชิ่งได้รับคำชี้แนะจากเจียงเนี่ยนก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กไม่อยากเปิดเผยร่องรอยถึงได้ไม่ยอมติดต่อกับตน ตอนนี้แหละคือโอกาสอันดีที่จะลุยต่อแบบรวดเดียวเพื่อเดินหน้าโปรโมต

"อืม บอสเจียงคนเล็กมีความเห็นให้ปรับแก้โฆษณานิดหน่อย รีบเรียกคนของบริษัทโฆษณามาปรับแก้โดยด่วน เอาโฆษณาตัวใหม่ลงจอทีวีให้เร็วที่สุด" จางจี๋ชิ่งสั่งการหยางชิ่นผู้เป็นเลขานุการ

หยางชิ่นเอ่ยด้วยความกังวลใจเล็กน้อย

"จะแก้โฆษณาตอนนี้เลยเหรอคะ?

บอสเจียงคนเล็กได้บอกเรื่องบทที่แน่นอนไว้ไหมคะ ฉันกลัวว่าแก้ไปแล้วบอสเจียงคนเล็กจะยังไม่พอใจ"

"อย่าพูดแบบนั้นสิ" จางจี๋ชิ่งมองหยางชิ่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง "ก่อนหน้านี้เธอทำได้ดีมากแล้ว บอสเจียงคนเล็กไม่ได้ปฏิเสธไอเดียของเธอหรอก แค่พวกเราเร่งรีบกันไปหน่อย รายละเอียดการหักมุมบางจุดเลยยังไม่กลมกล่อม

พอดูแล้วมันก็ชวนกระอักกระอ่วนจริงๆ นั่นแหละ ฮะๆ อีกอย่างบอสเจียงคนเล็กก็ไม่ได้สั่งถอดโฆษณาเสียหน่อย

เพียงแต่พวกเราทำโฆษณามาแค่ตัวเดียว ฉายวนซ้ำตลอดทั้งคืนคนดูก็ต้องเอียนเป็นธรรมดา"

เขาคลิกเปิดอีเมลแล้วยิ้มออกมา

"อีเมลจากสำนักงานใหญ่มาแล้ว คราวนี้ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเราจะมาร่วมคุมบทด้วยตัวเอง

เธอไปประสานงานกับผู้จัดการหานนะ ฉันเชื่อว่าหลังจากนี้โฆษณาของพวกเราจะต้องออกมายอดเยี่ยมยิ่งขึ้นแน่"

หยางชิ่นรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที

"รับทราบค่ะ ฉันจะพยายามสุดความสามารถเลยค่ะ!"

* * *

ด้านเรื่องโฆษณา เจียงเนี่ยนไม่ได้เข้าไปยุ่มย่ามควบคุมอะไรมากนัก

โฆษณาช่วงดึกก็แค่นั้นแหละ จะไปเล่นท่ายากอะไรได้อีก สิ่งสำคัญคือต้องรีบผลาญเงินให้หมด นั่นต่างหากคือหัวใจหลัก

เธอสั่งให้หานเจียหนิงรีบติดต่อสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลอื่นๆ เพื่อโหมซื้อโฆษณาช่วงดึกอย่างบ้าคลั่ง

ทางสถานีโทรทัศน์เหล่านั้นพอได้ยินว่ามีคนยอมจ่ายเงินก้อนโตมาเหมาช่วงดึกที่ไม่มีใครดู ต่างก็พากันยิ้มจนแก้มแทบปริ รีบมาเจรจาความร่วมมือกับหานเจียหนิงอย่างกระตือรือร้น

แม้ว่าค่าเหมาจ่ายรายเดือนของแต่ละสถานีจะไม่แพงนัก แต่พอเหมารวดเดียวมากกว่ายี่สิบสถานี แต่ละเดือนก็ยังสามารถผลาญเงินทิ้งได้อย่างง่ายดายราวๆ สิบล้านหยวน ในที่สุดก็ทำให้เจียงเนี่ยนถอนหายใจโล่งอกได้เสียที

เฮ้อ สำเร็จแล้ว

ตอนนี้เคาน์เตอร์ขายสินค้าของพวกเธอยังไม่ได้กระจายไปถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ในมณฑลเหล่านั้นด้วยซ้ำ การยิงโฆษณาลงสถานีประจำมณฑลพวกนี้ ต่อให้มีคนดูก็จะมีประโยชน์อะไร?

ไม่พ้นเสียเงินเปล่า ทรมานตัวเองเปล่าๆ ปลี้ๆ ชัดๆ

สิ่งที่ทำให้เจียงเนี่ยนยิ่งอารมณ์ดีก็คือ ทุนต่างชาติที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอด ในที่สุดก็โผล่มาแล้ว

หลังผ่านพ้นตรุษจีน แบรนด์ต่างประเทศระลอกใหญ่เริ่มทยอยเข้าสู่ตลาดจีน โดยใช้เซี่ยงไฮ้ เฟิ่งเทียน และกว่างโจวเป็นฐานที่มั่น รวมถึงแบรนด์เครื่องสำอางสัญชาติฝรั่งเศสที่มีทั้งขนาดธุรกิจและศักยภาพการวิจัยพัฒนาไร้เทียมทานในโลกอนาคตก็เดินทางมาถึงแล้วเช่นกัน

เจียงเนี่ยนเห็นป้ายโฆษณาของพวกเขาติดอยู่เกลื่อนกลาดตามท้องถนน ผลิตภัณฑ์พวกนี้กล้าทุ่มทุนไม่อั้น ประกอบกับค่านิยมที่ว่าของนอกย่อมดีกว่า ในยุคนี้คนทั่วไปยังไม่มีความรู้เรื่องส่วนผสมในเครื่องสำอางมากนัก ถ้ามีเงินก็ย่อมจะเลือกซื้อแบรนด์ต่างชาติก่อนแน่นอน

และในที่สุดเธอก็สามารถหยิบเอาผลิตภัณฑ์ที่บ่มเพาะไว้นานออกมาเปิดตัวได้เสียที

"เอาล่ะ โลชั่นพร้อมจะวางตลาดแล้ว" เจียงเนี่ยนเอ่ยอย่างมั่นใจ

อู่เสวียจวินเอ่ยด้วยความกังวลเล็กน้อย

"บอสเจียงคนเล็กครับ ตอนนี้สินค้าที่แบรนด์ดังระดับโลกหลายเจ้าเข็นออกมาก็มีแต่พวกครีมทาหน้ากับโลชั่นทั้งนั้น ผลิตภัณฑ์ของเราไม่ได้มีความแปลกใหม่อะไรเลย เราควรปรับสูตรดูอีกหน่อยไหมครับ?"

ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนมักจะคิดว่า ถ้าใช้ส่วนผสมที่แตกต่างจากแบรนด์ดังระดับโลกอย่างสิ้นเชิง สินค้าก็จะดูนอกกระแส และไม่มีทางได้รับความนิยมแน่นอน

ทว่าหลังจากล้มเหลวมาหลายครั้ง เธอก็เข้าใจแล้วว่า ตอนนี้ทุกคนยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเทรนด์ของแบรนด์ดังระดับโลกเป็นอย่างไร แม้กระทั่งแบรนด์ดังหลายเจ้าก็ยังตั้งหลักในจีนไม่ได้เลย เธอแค่พัฒนาของแปลกๆ ออกมามั่วๆ ชิ้นหนึ่ง ก็โดนอวยเสียยกใหญ่ว่าเป็นการอุดช่องว่างทางการตลาดไปเสียฉิบ

คราวนี้แหละดีเลย ฉันจะใช้ส่วนผสมที่เหมือนกับแบรนด์ดังเป๊ะๆ แถมยังขายในราคาใกล้เคียงกันอีก แบบนี้แล้วจะมีใครยอมซื้อของของพวกเราอีกล่ะ?

เธอเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ตอนนี้แหละคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด"

อู่เสวียจวินทำโลชั่นมานานหลายปี ทว่าที่ผ่านมาล้วนทำแต่สินค้าที่กดต้นทุนจนต่ำเตี้ยเรี่ยดินและราคาถูกแสนถูก ตอนนี้พอจะต้องทำโลชั่นระดับเทียบชั้นกับแบรนด์ดังขึ้นมาจริงๆ เขาก็อดประหม่าไม่ได้

แต่คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก เชื่อมั่นในตัวบอสเจียงคนเล็กก็พอ!

จางเจวี๋ยหมินกลับมาจากช่วงลาแล้ว หลายวันมานี้เขาออกจากบ้านแต่เช้าตรู่และกลับดึกดื่น คอยปรับปรุงขั้นตอนการผลิตกรดไฮยาลูรอนิกอยู่ตลอด ส่วนกัวไห่ผิงที่เป็นลูกศิษย์ของเขาก็มาถึงเผิงเฉิงแล้ว ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันทางโทรศัพท์อย่างต่อเนื่อง และปรับเปลี่ยนส่วนผสมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ที่เจียงเนี่ยนรีบร้อนอยากทำโลชั่นขนาดนี้ ก็เพราะกลัวว่าหลังจากนี้คนพวกนี้จะงัดไม้เด็ดอะไรพิสดารออกมาอีก เธอเลยต้องรีบสั่งทำโลชั่นดักไว้ก่อน

ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ของพรรค์นี้มันจะยังเสกสรรปั้นแต่งลูกเล่นอะไรออกมาได้อีก

"แนวคิดครั้งนี้คือการหยิบยืมไอเดียจากแบรนด์ดัง ส่วนผสมต้องเรียบง่าย ส่วนสรรพคุณ…เอ่อ ก็ไม่ต้องมีสรรพคุณอะไรเยอะ เน้นแค่เรื่องให้ความชุ่มชื้นเป็นหลักก็พอ

เรื่องแค่นี้สำหรับอาจารย์จางคงไม่ยากใช่ไหมคะ?"

จางเจวี๋ยหมินยิ้มเจื่อน

"มันไม่ยากอยู่แล้วครับ แต่บอสเจียงคนเล็กแน่ใจแล้วเหรอครับ?

สินค้าของเราก่อนหน้านี้ล้วนชูจุดขายเรื่องสรรพคุณการบำรุงเฉพาะทางทั้งนั้น แต่คราวนี้มีแค่เรื่องให้ความชุ่มชื้นอย่างเดียว…แล้วตอนโปรโมตเราจะโปรโมตยังไงล่ะครับเนี่ย?"

"เรื่องโปรโมตไว้ค่อยปรึกษากับผู้จัดการหานอีกทีเถอะค่ะ! สรุปว่ารีบผลิตสินค้าออกมาก่อน การวิจัยกรดไฮยาลูรอนิกเป็นโครงการระยะยาว ยังไงก็ใจร้อนไม่ได้หรอก

แต่สินค้าของเราก็ต้องค่อยๆ ทยอยทำออกมา อาจารย์จางคะ ถึงเวลาต้องปั้นคนรุ่นใหม่ขึ้นมาบ้างแล้วล่ะค่ะ"

จางเจวี๋ยหมินหัวเราะหึๆ

"ลูกศิษย์ของผมอย่างกัวไห่ผิง คุณก็เคยเจอแล้วนี่ครับ เขาเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์มาก นิสัยออกจะดื้อรั้นไปหน่อย ทำงานในหน่วยงานรัฐอาจจะไม่มีความสุขเท่าไหร่

บอสเจียงคนเล็กสนใจจะดึงเขาเข้ามาร่วมงานด้วยไหมครับ?"

พรวด…

คนอย่างกัวไห่ผิงที่จบปริญญาตรีสายตรง แถมยังเคยคลุกคลีเป็นนักวิจัยผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเสียงจริงในองค์กรธุรกิจมาแล้ว ถ้าเขามาอยู่บริษัทนี้ บริษัทไม่ทะยานติดปีกบินไปเลยเหรอ?

ฝันไปเถอะ จะพูดยังไงก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด!

อืม แต่ก่อนหน้านี้ไปลากเขามาแกล้งเป็นแฟนแท้ๆ พอหมดประโยชน์แล้วจะถีบหัวส่งเลย พูดไปแล้วก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใจร้ายใจดำอยู่เหมือนกันแฮะ

เอาไว้ค่อยซื้อรถให้เขาสักคันเพื่อปลอบใจแล้วกัน

เจียงเนี่ยนปรับสีหน้าเป็นจริงจัง

"พี่กัวเขารับราชการ มีตำแหน่งบรรจุประจำมั่นคง ขืนมาอยู่บริษัทเอกชนเล็กๆ แบบเรา มันจะไม่ไปขัดขวางอนาคตของเขาเหรอคะ?

อย่าเลยดีกว่าค่ะ วันหลังถ้าเขามีเวลาว่าง ค่อยชวนเขามาช่วยชี้แนะงานบ่อยๆ ก็พอแล้ว"

จางเจวี๋ยหมินเผยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่พอลองคิดดูอีกที ครอบครัวของบอสเจียงคนเล็กชอบคนที่มีตำแหน่งข้าราชการมาก นี่อาจจะเป็นการที่บอสเจียงคนเล็กแอบบอกเป็นนัยว่ามีใจให้ลูกศิษย์คนนี้ของตนอยู่บ้างก็ได้

กัวไห่ผิงไม่ใช่คนชอบทำตัวเด่น ทว่าในเรื่องการวิจัยกลับแน่วแน่และดื้อดึงยิ่งนัก จางเจวี๋ยหมินรู้สึกว่าการใช้ชีวิตในระบบราชการไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิด

ในเมื่อบอสเจียงคนเล็กเอ่ยปากเองว่าให้เขามาช่วยชี้แนะงานบ่อยๆ เช่นนั้นตนก็จะชวนเขามาเรื่อยๆ เชื่อว่าเสี่ยวไห่เองก็คงยินดีที่จะมาช่วยสนับสนุนงานของบริษัทเช่นกัน

* * *

เมื่อรู้ว่าบริษัทกำลังจะมีผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมา บรรยากาศภายในบริษัทตลอดหลายวันนี้จึงคึกคักเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะกลุ่มพนักงานใหม่

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พวกเขาเข้ามาทำงานที่บริษัทได้เริ่มผลิตสินค้าตัวใหม่ แถมยังได้ยินมาว่าเป็นการลงสนามฟาดฟันกับแบรนด์ดังระดับโลกโดยตรง จะเก่งจริงหรือแค่ราคาคุยก็ต้องวัดกันที่งานนี้แล้ว

ปู้เซิงเหลียนที่จะต้องไปรับหน้าที่เป็นหัวหน้าสายการผลิตใหม่ในเร็วๆ นี้ ก็ตั้งใจทำงานเป็นพิเศษตลอดช่วงสองสามวันนี้

ตลอดหนึ่งเดือนในช่วงตรุษจีน ทุกวันหลังเลิกงานเธอจะแวะไปขลุกอยู่ที่ยิมสักพัก แม้ว่าจะยังไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงชัดเจนนัก แต่ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายเบาและกระฉับกระเฉงขึ้นมาก เวลาทำงานก็คล่องแคล่วว่องไว คนงานชายส่วนใหญ่ยังสู้เธอไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

วันนี้เธอมาเข้ากะดึกแทนเพื่อนร่วมงาน พอเดินมาถึงห้องพักก็เห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนกำลังล้อมวงดูโทรทัศน์กันอยู่

ดึกดื่นป่านนี้มีรายการโทรทัศน์อะไรน่าดูงั้นเหรอ?

ปู้เซิงเหลียนเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย พลางถามขึ้น

"ดูอะไรกันอยู่เหรอ?"

คนงานหญิงคนหนึ่งหันขวับกลับมา พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ช่างปู้ มาดูนี่สิ โฆษณาของสาขาภาคเหนืออัปเดตใหม่แล้ว ตลกมากเลยล่ะ"

"เอ๊ะ?"

โฆษณาตัวก่อนของสาขาภาคเหนือที่กระอักกระอ่วนจนแทบมุดแผ่นดินหนี ดูแล้วชวนคลื่นไส้เป็นบ้า ทุกคนต่างพากันนินทาว่าผู้จัดการจางของสาขาภาคเหนือเมาค้างหรือเปล่า ถึงได้มีรสนิยมแบบนี้

ในที่สุดตอนนี้ก็อัปเดตใหม่แล้ว

ปู้เซิงเหลียนยื่นหน้าเข้าไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้องมองภาพบนหน้าจออย่างงุนงง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง

"นี่…นี่คือโฆษณาเหรอเนี่ย?"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: ไหนขอดูซิว่าพวกนี้ไปทำผลงานห่วยแตกอะไรมาอีก?

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

เจี่ยซิงอิ่ง: อ้าว เนี่ยนเนี่ยนทำไมแกถึงเป็นลมล้มพับไปล่ะเนี่ย ไม่เป็นไรนะ!