ตอนที่ 58 ชนแบรนด์ดังนี่แหละ

โฆษณาเวอร์ชันอัปเกรดในครั้งนี้ยังคงใช้นักแสดงหญิงคนเดิมที่สลับอารมณ์ร้องไห้หัวเราะได้อย่างอิสระมารับบทนำ

เพียงแต่คราวนี้เธอไม่ได้เป็นหญิงสาวน่าสงสารที่ถูกแฟนเก่าทอดทิ้งอีกต่อไป แต่แปลงโฉมกลายเป็นนักธุรกิจหญิงสุดเคร่งขรึมและเฉียบขาด

นักธุรกิจหญิงคนนี้กุมสูตรลับที่เรียกว่ากรดไฮยาลูรอนิกเอาไว้

การได้มาซึ่งสูตรนี้ล้ำค่ายิ่งนัก แทบจะสูบพลังชีวิตทั้งชีวิตของเธอไปจนหมด ในที่สุดก็ก้าวขึ้นสู่ระดับแนวหน้าของโลก และกำลังจะวางจำหน่ายทั่วประเทศ

ทันใดนั้นภาพก็ตัดไป ชายชาวต่างชาติในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งกำลังพูดถึงสรรพคุณอันน่าอัศจรรย์ของกรดไฮยาลูรอนิกด้วยภาษาจีนแปร่งๆ ว่า กรดไฮยาลูรอนิกเพียง 1 โมเลกุลสามารถกักเก็บน้ำได้ถึง 1,000 โมเลกุล นับเป็นสารให้ความชุ่มชื้นที่ดีที่สุดในธรรมชาติ

ชายคนนั้นสั่งการลูกน้องว่า ไม่ว่าจะต้องทุ่มเงินเท่าไรก็ต้องซื้อสารตัวนี้มาให้ได้ หากปล่อยให้พวกเธอผลิตสินค้าที่เหมาะสมออกมาได้สำเร็จ จะต้องเข้ามาปั่นป่วนตลาดอย่างรุนแรงแน่นอน

ในจังหวะนั้น ล่ามร่างท้วมหน้าตาพิลึกกึ่งคนกึ่งสัตว์คนหนึ่งก็ก้าวขึ้นมา ค้อมหัวประจบประแจงพลางกล่าวว่า

"ของดีขนาดนี้ เกรงว่าพวกเขาคงไม่ยอมขายหรอกครับ จะทำยังไงดีล่ะครับ"

แววตาของชายชาวต่างชาติคนนั้นวาบประกายเย็นเยียบ ก่อนจะเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม

"ไม่ยอมขายงั้นเหรอ ต่อให้ไม่ยอมขาย ของดีขนาดนี้ก็ต้องไม่ตกไปอยู่ในมือของพวกมัน!

ส่งคนไป ถ้ามันไม่ยอมขาย ได้เห็นดีกันแน่!"

ต้องยอมรับเลยว่าพล็อตเรื่องแนวนี้จับจุดกระแสชาตินิยมของคนในประเทศยุคนี้ได้อย่างอยู่หมัดจริงๆ แม้ปู้เซิงเหลียนจะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นโฆษณา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เนื้อเรื่องทั้งหมดกลับตัดจบลงดื้อๆ จากนั้นก็สลับไปเป็นรายการสัมภาษณ์ที่มีพิธีกรในชุดสีชมพูช็อกกิงพิงก์ชวนแสบตากำลังสัมภาษณ์หญิงสาวน่าสงสารที่ถูกแฟนหนุ่มทอดทิ้งอย่างสุดแสนจะกระอักกระอ่วน

"อะ…ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ เนื้อเรื่องตอนต่อไปล่ะ"

"นั่นสิ นั่นสิ!" ทุกคนต่างพากันเดือดดาลด้วยความคับแค้นใจ "เกินไปแล้วนะเนี่ย แล้วไอ้ฝรั่งตาน้ำข้าวนั่นเป็นยังไงต่อล่ะ!"

"ใช่ๆ ขายสิทธิบัตรไปหรือเปล่า ห้ามขายเด็ดขาดนะ ต้องยืนหยัดไว้ให้ได้สิ!"

"ช่างปู้ รีบไปบอกผู้จัดการหานเร็วเข้าสิคะ อย่างนี้พวกเราจะยังมีกะจิตกะใจทำงานได้ยังไงกันล่ะเนี่ย"

หากไม่ใช่เพราะบนหน้าจอมีโลโก้ของหยางฟานรื่อฮว่าลอยเด่นอยู่ตลอดเวลา แถมชุดทำงานที่ตัวเอกสวมใส่และสินค้าที่เอ่ยถึงล้วนเกี่ยวข้องกับหยางฟานรื่อฮว่า ปู้เซิงเหลียนคงคิดว่าตัวเองกำลังดูละครโทรทัศน์กลางเรื่องอยู่แน่ๆ

เธอยืนอึ้งไปพักใหญ่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีตอนต่อไป จึงลุกขึ้นยืนด้วยความเซ็ง

"ไปทำงานกันได้แล้ว! ดึกดื่นค่ำมืดมานั่งดูโฆษณาเนี่ยนะ ใช้ได้ที่ไหนกัน!"

* * *

ไม่ใช่แค่คนของหยางฟานรื่อฮว่าเท่านั้น ในวันนั้น ช่วงดึกของสถานีโทรทัศน์ระดับมณฑลหลายสิบช่องต่างก็เริ่มฉายเนื้อหานี้วนไปวนมาซ้ำๆ

ความบันเทิงในยุคนี้ขาดแคลนเป็นอย่างยิ่ง ผู้คนที่นอนไม่หลับกลางดึกด้วยเหตุผลสารพัดจึงกดเปลี่ยนช่องไปมาอย่างเบื่อหน่ายเพื่อหวังจะหาอะไรคลายเหงา และเมื่อพวกเขาได้เห็นเนื้อหาที่มีการดำเนินเรื่องเป็นฉากเป็นตอนแบบนี้ ต่างก็รีบหยุดดูเพื่อสังเกตว่าในจอกำลังเล่าเรื่องอะไรกันแน่

จนกระทั่งเรื่องตัดจบ พวกเขาถึงได้ตระหนักว่านี่มันคือโฆษณา!

นี่มันคือโฆษณาจริงๆ เหรอเนี่ย!

พอลองเปลี่ยนช่อง ช่องอื่นก็กำลังฉายโฆษณาแบบเดียวกันนี้อยู่เป๊ะๆ

การฉายวนซ้ำตลอดเวลาทำให้มั่นใจได้ว่า ไม่ว่าจะเปิดเข้ามาดูตอนไหนก็จะได้เห็นเนื้อหา "สุดเข้มข้น" นี้ บางช่องที่มีรายการดึกก็จะเปิดคั่นเป็นระยะ ส่วนช่องที่ไม่มีรายการดึกก็ฉายยิงยาววนไปไม่หยุดหย่อน

วันรุ่งขึ้น สายโทรศัพท์ของสถานีโทรทัศน์แต่ละแห่งแทบจะระเบิด ผู้คนจำนวนมากอินกับเนื้อเรื่องอย่างหนัก ต่างพากันโทรศัพท์มาสอบถามว่าสหายหญิงในโฆษณาคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ได้รับอันตรายจากแผนการร้ายของพวกฝรั่งหรือเปล่า

ในเผิงเฉิงและมณฑลเจวี่ยน ถึงกับมีคนรีบติดต่อมายังหยางฟานรื่อฮว่า เพื่อร้องขอให้พวกเขายืนหยัดในอุดมการณ์เดิม อย่าได้หวั่นไหวต่อการข่มขู่หรือผลประโยชน์ล่อตาล่อใจเด็ดขาด

ส่วนผู้คนในมณฑลอื่นๆ อีกมากมายต่างก็เร่งสืบหาข้อมูลว่าหยางฟานรื่อฮว่าคือบริษัทอะไร และในเวลานั้นเองก็จะมีคนใจดีคอยบอกเล่าให้ฟังว่า นี่คือองค์กรเปี่ยมคุณธรรมที่เคยได้ไปออกรายการสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ส่วนกลางมาแล้ว และตอนนี้ก็กำลังเร่งวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ระดับแนวหน้าของโลกอยู่

และเพียงชั่วข้ามคืน ชื่อของ "กรดไฮยาลูรอนิก" ที่เคยเป็นคำศัพท์สุดแสนจะแปลกหูก็ดังเป็นพลุแตกไปทั่วทั้งประเทศ

กระทั่งบรรดานักประดิษฐ์นักวิจัยนอกระบบยังพากันไหวตัว วันรุ่งขึ้นตอนที่เจียงเนี่ยนตื่นแต่เช้ามาทำงาน บริเวณหน้าประตูบริษัทก็เต็มไปด้วยนักวิชาการนอกกระแสมายืนออกันแน่นขนัด แต่ละคนถือสมุดโน้ตเล่มเล็กพลางเรียกร้องขอบรรยายวิธีสกัดกรดไฮยาลูรอนิกที่พวกตนอุตส่าห์อดหลับอดนอนคิดค้นมาทั้งคืนให้เจียงเนี่ยนฟัง

เมื่อคืนเจียงเนี่ยนนอนหลับสนิทมาก เธอไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พอได้ฟังปู้เซิงเหลียนที่เพิ่งออกกะดึกเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟัง ความดันโลหิตของเธอก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

ตอนแรกเธอคิดจะโทรศัพท์ไปเฉ่งจางจี๋ชิ่งยกใหญ่ว่าทำไมถึงทำเรื่องโม้เหม็นเกินจริงแบบนี้ออกมา แต่พอคิดดูอีกที จางจี๋ชิ่งก็ดูเหมือนจะไม่ได้พูดอะไรเกินจริงสักเท่าไหร่

กรดไฮยาลูรอนิกก็เป็นสารให้ความชุ่มชื้นที่ดีที่สุดในธรรมชาติเท่าที่มีการค้นพบจริงๆ นี่นา จะว่าเป็นการโฆษณาเกินจริงก็ไม่ได้

อีกอย่าง โฆษณาก็ถ่ายทำเสร็จไปแล้ว แถมดูเหมือนว่าจะเป็นตัวเธอเองนั่นแหละที่สั่งให้คนไปช่วยชี้แนะแนวทางให้เขาถ่ายทำแบบนั้น เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนยุคนี้จะมีพวกนกฮูกไม่ยอมหลับยอมนอนเยอะขนาดนี้ โฆษณาพรรค์นั้นมันน่าดูตรงไหนกัน

เจียงเนี่ยนยืนอึ้งอยู่นาน จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง

จริงสิ แล้วฉันจะไปกังวลอะไรเนี่ย

มีโฆษณาไปก็เท่านั้น ถ้าสินค้าตามไม่ทันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

กำลังการผลิตของสำนักงานใหญ่ในตอนนี้ไม่มีทางรองรับมณฑลมากมายขนาดนั้นได้ ขอแค่ผลิตภัณฑ์ตัวต่อไปขาดทุน สภาพคล่องทางการเงินก็จะมีปัญหาทันที

พอสภาพคล่องทางการเงินมีปัญหา การสร้างโรงงานและการสั่งซื้อสายการผลิตก็จะชะงัก ยิ่งถ่ายโฆษณาพวกนี้มากเท่าไรก็ยิ่งเป็นการผลาญเงินทิ้งเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ แบบนี้สิถึงจะดี

เฮอะ คงไม่ได้หวังให้สาขาภาคเหนือนึกครึ้มถ่ายโฆษณาแล้วบังเอิญวิจัยผลิตภัณฑ์เจ๋งๆ ออกมาได้หรอกนะ

ไม่มีทางหรอก ถ้าวิจัยออกมาได้จริงๆ จางจี๋ชิ่งคงรายงานบอร์ดบริหารไปนานแล้ว

* * *

"พวกคุณทำได้ดีมาก ไม่ต้องไปกลัวเรื่องเปลืองเงิน รีบถ่ายทำเนื้อเรื่องตอนต่อไปออกมาให้เร็วที่สุด!

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแผนการพัฒนาระยะยาวของบริษัท การที่บริษัทจะขยายตลาดในอนาคตได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความสามารถของบอสจางแล้ว!"

จางจี๋ชิ่งมองอีเมลที่เจียงเนี่ยนส่งมา ความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างล้นพ้นเอ่อล้นขึ้นมาในอก จนทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะบิดขี้เกียจยาวๆ สายตาเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม

ฉันเพิ่งเคยเจอหน้าบอสเจียงคนเล็กแค่ครั้งเดียวแท้ๆ แต่บอสเจียงคนเล็กกลับไว้เนื้อเชื่อใจฉันขนาดนี้ ถึงขั้นมอบหมายภารกิจสำคัญในการขยายตลาดและการพัฒนาในอนาคตของบริษัททั้งหมดมาให้ฉันดูแล

เธอพอใจกับโฆษณาชิ้นนี้มาก แสดงว่าแนวคิดก่อนหน้านี้ของฉันถูกต้องแล้วจริงๆ

ที่สำนักงานใหญ่ทางใต้นั้นคนเยอะและสายตามากหน้าหลายตา ต้องมีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดจะขโมยเทคโนโลยี และคิดจะแย่งชิงผลประโยชน์ของบอสเจียงคนเล็กเป็นแน่ เธอถึงได้โอนย้ายโครงการเหล่านี้มาให้ฉันจัดการ

พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ฉันคือคนที่บอสเจียงคนเล็กไว้วางใจที่สุด!

จางจี๋ชิ่งผู้โตมากับภาพยนตร์แนวสืบสวนจับสายลับ และในวัยหนุ่มก็ดูซีรีส์ความแค้นในตระกูลใหญ่มานับไม่ถ้วน ได้มโนภาพเรื่องราวบุญคุณความแค้นอันซับซ้อนที่หมุนรอบสารมหัศจรรย์อย่างกรดไฮยาลูรอนิกขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ โดยอัตโนมัติ

เขารีบยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา ด้านหนึ่งก็ติดต่อบริษัทโฆษณาเพื่อถ่ายทำตอนต่อไป อีกด้านก็สั่งการให้หยางชิ่นรีบประสานงานกับหานเจียหนิง เพื่อสรุปบทสำหรับตอนต่อไปให้ได้โดยเร็ว

หยางชิ่นกล่าวด้วยความกังวลใจเล็กน้อย

"บอสจางคะ ถ้าจะถ่ายทำตอนต่อไปอีก พวกเราต้องควักเงินอีกนะคะ…

ทางบริษัทโฆษณาเองยังทนเห็นพวกเราผลาญเงินแบบนี้ต่อไปไม่ไหวเลยค่ะ พวกเขาบอกว่าในเมื่อโฆษณาได้ผลตอบรับดีแล้ว ก็น่าจะฉายวนซ้ำไปก่อนสักระยะ เร็วที่สุดก็น่าจะอีกสักสามเดือนค่อยเปลี่ยนตัวใหม่"

จางจี๋ชิ่งยิ้มบางๆ พลางตอบว่า

"บริษัทโฆษณาทางเหนือของพวกเราเนี่ยยังมีความคิดแบบชาวบ้านๆ แคบๆ อยู่

ฉันได้ยินมาว่ากองถ่ายภาพยนตร์ทางฝั่งฮ่องกง พอเห็นกระแสตอบรับทางรายได้ดี แค่ยี่สิบกว่าวันก็เขียนบทภาคต่อออกมาได้แล้ว ถ่ายไปคิดไป รีบเอาเข้าฉายกอบโกยเงิน

ในเมื่อตอนนี้โฆษณาของเราได้รับผลตอบรับดีเยี่ยมขนาดนี้ ก็ทำตามแนวคิดของบอสเจียงคนเล็กไปเถอะ ถ่ายทำเนื้อเรื่องตอนต่อไปซะ วิสัยทัศน์ของบอสเจียงคนเล็กอยู่เหนือกว่าพวกเรามาก แค่เชื่อมั่นในตัวเธอก็ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน"

* * *

หลังจากจัดการเรื่องโฆษณาเรียบร้อยแล้ว เจียงเนี่ยนก็รู้สึกว่าเรื่องโลชั่นไม่อาจยืดเยื้อต่อไปได้อีก

นานทีปีหนที่เธอจะให้ความใส่ใจกับผลิตภัณฑ์ตัวนี้เป็นพิเศษ ถึงขนาดไปเดินซื้อผลิตภัณฑ์ชื่อดังจากต่างประเทศจากเคาน์เตอร์แบรนด์ด้วยตัวเองมาหลายขวด เพื่อนำมาให้จางเจวี๋ยหมินใช้เป็นตัวอย่างในการวิจัย

เจียงเนี่ยนไม่ได้ต้องการให้ผลิตของที่เหมือนกันเป๊ะๆ ออกมา แต่จะต้องทำสูตรที่มีแค่คุณสมบัติให้ความชุ่มชื้นอย่างเดียว โดยไม่ต้องใส่ประสิทธิภาพเสริมอื่นๆ เพิ่มเติมลงไป

ดังนั้น เธอจึงจงใจเลือกผลิตภัณฑ์แบรนด์ดังระดับโลกที่ชูจุดขายเรื่องสารสกัดจากพืชธรรมชาติมาเป็นแบบ

ถ้าฉันตัดสารสกัดจากพืชข้างในทิ้งไปให้หมด แล้วยังขายในราคาพอๆ กัน ลูกค้าก็ไม่ได้โง่ ย่อมต้องไปซื้อผลิตภัณฑ์จากต่างประเทศที่เห็นผลลัพธ์ดีกว่าอยู่แล้ว ใครจะมาซื้อของของพวกเรากันล่ะ

อืม พอถึงเวลาวางจำหน่าย ก็เอาไปวางเทียบข้างๆ สินค้าแบรนด์เนมพวกนั้นซะเลย คราวนี้รับรองว่าขาดทุนยับเยินแน่นอน

จางเจวี๋ยหมินเองก็สัมผัสได้ถึงความสำคัญที่เจียงเนี่ยนให้กับโลชั่นตัวนี้ ช่วงสองสามวันนี้ นอกจากเขาจะให้คนงานหญิงในโรงงานมาช่วยทดสอบแล้ว เขายังแกะผลิตภัณฑ์ที่เจียงเนี่ยนซื้อมาเพื่อทำการทดสอบอย่างละเอียดอีกด้วย

ปู้เซิงเหลียนได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้ทดสอบ เธอยืนมองจางเจวี๋ยหมินแกะขวดแบรนด์เนมที่เจียงเนี่ยนซื้อมาด้วยความกระตือรือร้น เมื่อเห็นจางเจวี๋ยหมินหยิบกระดาษทดสอบแผ่นหนึ่งจุ่มลงไปเบาๆ ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เธอจึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"อาจารย์จางคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ"

"อืม รอเดี๋ยวนะ" จางเจวี๋ยหมินหยิบกระดาษทดสอบออกมาอีกแผ่น ปรากฏว่ากระดาษยังคงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนเช่นเดิม

เพื่อความรอบคอบ เขาจึงเปิดโลชั่นอีกขวดของแบรนด์นี้ขึ้นมาทดสอบซ้ำ ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ

"ไม่ถูกต้องสิ

ทำไมค่าพีเอชของโลชั่นขวดนี้ถึงสูงถึง 8.1 ได้ล่ะ" จางเจวี๋ยหมินพึมพำกับตัวเอง

แม้ปู้เซิงเหลียนจะพอรู้เรื่องค่าพีเอชอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอย่างไร เมื่อเห็นสีหน้าของจางเจวี๋ยหมินดูย่ำแย่ จึงเอ่ยถามอย่างถ่อมตน

"อาจารย์จางคะ แล้วมันหมายความว่ายังไงเหรอคะ"

"อ้อ คือแบบนี้นะ ผิวหนังของพวกเรามีสภาพเป็นกรดอ่อนๆ ค่าพีเอชจะอยู่ที่ประมาณ 5.5 ถึง 7

แต่โลชั่นแบรนด์ดังจากต่างประเทศขวดนี้ สารสกัดจากพืชตัวอื่นอาจจะเป็นสิทธิบัตรของพวกเขา เรื่องนั้นฉันคงพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ผลิตภัณฑ์ของพวกเขามีความเป็นด่างสูงขนาดนี้ เอาของแบบนี้มาทาบนใบหน้า…มันจะไม่ค่อยดีมั้ง"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

ปู้เซิงเหลียน: ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ฉันจะได้แสดงฝีมือแล้ว! ฮือๆ