ตอนที่ 59 ศึกสกัดกั้นแบรนด์ดัง

จางเจวี๋ยหมินถือขวดขึ้นมาส่องดูตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางก้มลงอ่านสูตรด้านหลังขวด ยิ่งดูก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น พึมพำออกมาว่า

"นี่น่ะเหรอตารางส่วนผสมของแบรนด์นอกชื่อดัง? แค่นี้เนี่ยนะ?"

ปู้เซิงเหลียนถามด้วยความสงสัย

"อาจารย์คะ นี่เป็นสินค้าจากต่างประเทศไม่ใช่เหรอคะ มันจะมีปัญหาได้ยังไง?"

"มีสิ แถมปัญหายังไม่ธรรมดาเลยด้วย"

จางเจวี๋ยหมินหยิบแว่นสายตายาวมาสวมแล้วเพ่งดูอยู่นาน พอแน่ใจว่าตนเองไม่ได้มองผิด ถึงได้ชี้นิ้วไปที่ตัวอักษรบนนั้นแล้วพูดว่า

"อย่างแรกเลยคือค่าพีเอชสูงมาก ความเป็นด่างสูงขนาดนี้ใช่ว่าทุกคนจะใช้ได้เสียเมื่อไหร่

คำอธิบายผลิตภัณฑ์ของพวกเขาก็ไม่ได้พูดถึงจุดนี้เลยสักนิด ถ้าคนผิวแพ้ง่ายหรือผิวมันใช้ผลิตภัณฑ์แบบนี้เข้าไป ปัญหาตามมาเพียบแน่นอน

ส่วนสาเหตุที่ค่าพีเอชสูงขนาดนี้ ก็น่าจะเกิดจากกรดสเตียริก กรดพัลมิติก และไตรเอทาโนลามีนทำปฏิกิริยากัน จนเกิดเป็นเกลือไตรเอทาโนลามีนของกรดไขมัน ซึ่งเป็นอิมัลซิไฟเออร์ที่ใช้ช่วยให้น้ำมันผสมกับน้ำนั่นแหละ"

ปู้เซิงเหลียน: ???

นี่มัน…

ช่วยพูดภาษาที่คนทั่วไปเข้าใจได้ไหมคะ?

แม้ปู้เซิงเหลียนจะไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสารเคมีพวกนี้คืออะไร และมีหลักการทำงานอย่างไร

แต่ตอนมัธยมต้นเธอก็เคยเรียนวิชาเคมีมาบ้าง จึงรู้ว่าความเป็นกรดหรือด่างที่มากเกินไปล้วนทำร้ายผิวได้ทั้งนั้น

นี่ไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ของแบรนด์นอกระดับท็อปหรอกเหรอ?

ทำไมถึงทำออกมาแบบนี้ได้ล่ะ?

ดูแล้วยังสู้ผลิตภัณฑ์ของพวกเราไม่ได้ด้วยซ้ำ

จางเจวี๋ยหมินรู้ว่าปู้เซิงเหลียนฟังไม่เข้าใจ จึงอธิบายอย่างใจเย็น

"เธอดูสิ ออกทิลฟีนอกซีโพลีเอทอกซีเอทานอล-13 ตรงนี้ใช้เป็นอิมัลซิไฟเออร์ สารตัวนี้จะทำให้เกิดสารไดออกเซนอยู่บ้าง ถ้าใส่น้อยๆ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรมาก

แต่ถ้าใช้ติดต่อกันเป็นเวลานาน ยังไงก็ถือเป็นภาระหนักสำหรับผิวอยู่ดี"

"แล้วพอฉันดูให้ละเอียด โครงสร้างของผลิตภัณฑ์ตัวนี้พูดตรงๆ เลยนะว่าเป็นการดูถูกกันชัดๆ ตั้งใจรังแกคนบ้านเราที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแท้ๆ"

จางเจวี๋ยหมินยิ่งพูดยิ่งโมโห เสียงดังจนคนงานหญิงรอบๆ พากันเดินเข้ามามุงด้วยความสงสัย ลูกศิษย์ที่เขาพามาด้วยสองสามคนก็รีบหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาเตรียมจด

"ดูเอาเถอะ การจับคู่อิมัลซิฟิเคชันระหว่างน้ำมันกับกรดที่มันเยิ้มขนาดนี้ ตอนที่มันแตกตัวผสมกัน โอกาสที่จะกระตุ้นให้เกิดสิวน่ะสูงมากเลยนะ

เหอะ ส่วนผสมอันดับสองดันเป็นมิเนอรัลออยล์ หึๆ ถัดไปยังมีน้ำมันละหุ่งเติมไฮโดรเจน แล้วยังบ้าใส่มอลโทเดกซ์ทรินเข้าไปอีก

มิน่าล่ะเนื้อสัมผัสตอนทาถึงได้ดีขนาดนี้ ใครทาลงบนหน้าก็รู้สึกว่าหรูหราไฮโซกันทั้งนั้น

หึ ต่อให้มิเนอรัลออยล์ที่พวกเขาพัฒนาขึ้นมาจะเป็นเกรดพรีเมียมที่สุด ไม่อุดตันรูขุมขน แล้วมันจะยังไงล่ะ ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมเจลลี่แท้ๆ แต่กล้าโปรโมตว่าเป็นเบสบำรุงผิว นี่มันกะจะแหกตากันชัดๆ!"

"แล้วก็น้ำหอมนี่อีก ปริมาณน้ำหอมที่ใส่ดันอยู่ในลำดับต้นๆ ผลิตภัณฑ์ที่ว่างจัดจนใส่น้ำหอมเยอะขนาดนี้ เหอะ เพื่ออะไรทุกคนคงรู้กันดี

อืม ใบบัวบกใส่มาเยอะก็จริง แต่ใบบัวบกไม่ได้แพงอะไรเลย พวกเราเองก็สกัดได้แล้ว

จริงสิ ไอ้นี่ราคาเท่าไหร่ล่ะ? ห้าสิบ? หนึ่งร้อย?"

"เหมือน… เหมือนจะหกร้อยกว่าหยวนค่ะ…"

"หกร้อยกว่าหยวน!"

จางเจวี๋ยหมินเดือดดาลขึ้นมาทันที

"นี่มันเห็นพวกเราเป็นคนโง่ชัดๆ! ไม่ได้การล่ะ ไปกับฉัน ไปทุบเคาน์เตอร์มันให้พังเลย!"

ก่อนหน้านี้แนวคิดในการออกแบบของเจียงเนี่ยนคือต้องรับผิดชอบต่อผู้บริโภคเสมอ ของที่ไร้ประโยชน์อย่างน้ำหอมไม่เคยคิดจะใส่ และตอนที่จางเจวี๋ยหมินออกแบบสูตร เขาก็พยายามยึดหลักการลดภาระให้แก่ผิวพรรณอย่างเต็มที่

แผ่นมาสก์หน้าตัวก่อนหน้านี้ เพราะคำนึงว่าหลายคนอาจยังไม่คุ้นเคยกับการใช้ของแบบนี้ พวกเขาถึงขั้นออกแบบคู่มือการใช้อย่างละเอียดยืดยาว เพราะกลัวผู้บริโภคจะใช้จนเกิดปัญหา

แต่แบรนด์นอกระดับท็อปเจ้านี้กลับมาเปิดตัวในห้างสรรพสินค้าที่ดีที่สุดของเมืองเผิงเฉิง เชิดหน้าชูตาประกาศว่าสินค้าของตนเป็นของเฉพาะสำหรับสตรีชั้นสูง เป็นตัวแทนของความทันสมัยและก้าวหน้า เหมาะกับทุกสภาพผิว

แล้วบอสเจียงคนเล็กต้องการให้ทำผลิตภัณฑ์ที่มีมาตรฐานทัดเทียมกับของพรรค์นี้น่ะเหรอ?

"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะอาจารย์จาง"

เมื่อเห็นจางเจวี๋ยหมินโมโหจนแทบคลั่ง กลุ่มคนงานก็รีบกรูเข้าไปช่วยกันจับตัวเขาไว้ ปู้เซิงเหลียนรินน้ำชาส่งให้อย่างระมัดระวังพลางพูดว่า

"อย่าเพิ่งโมโหจนเสียสุขภาพเลยนะคะ ฉันคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีความตั้งใจของบอสเจียงคนเล็กแฝงอยู่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นลองไปถามบอสเจี่ยดูก่อนไหมคะ?"

"ได้ ฉันจะไปเชิญบอสเจี่ยมาด้วยตัวเอง จะให้ทำของเลียนแบบขยะพรรค์นี้ได้ยังไง ให้ตายฉันก็ไม่ทำ!"

ช่วงสองสามวันมานี้เจี่ยซิงอิ่งกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องโรงเรียนภาคค่ำ

จากการรับสมัครครั้งก่อน ตอนนี้โรงเรียนภาคค่ำมีคุณครูแล้วสิบคน ทุกคนล้วนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้แบ่งชั้นเรียน แต่ก็ได้เริ่มสอนวิชาคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี ภาษาอังกฤษ และการเขียน ตามระดับความเร็วในการเรียนรู้แล้ว

ช่วงแรกไม่ค่อยมีคนงานยอมสละเวลาหลังเลิกงานมานั่งเรียนหนังสือ แต่ไม่นานทุกคนก็พบว่า บริษัทที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาใหม่แห่งนี้มีตำแหน่งงานว่างอยู่เยอะมาก

โดยเฉพาะแผนกวิจัยและพัฒนา ตอนนี้ลูกศิษย์ที่จางเจวี๋ยหมินพามายังตามความคิดของเขาไม่ทันเลยสักนิด สิ่งนี้ทำให้คนงานรุ่นใหม่ที่ต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานมองเห็นความหวังในทันที

พวกเขาเริ่มพากันติวเข้มความรู้อย่างหนักภายใต้การนำของปู้เซิงเหลียน และคอยสังเกตปัญหาในกระบวนการผลิตระหว่างทำงานไปด้วย ที่สำคัญที่สุดคือ… มาเรียนที่โรงเรียนภาคค่ำมีข้าวให้กินฟรี!

อาหารสไตล์เซี่ยงไฮ้ในโรงอาหารจะถูกปากทุกคนหรือไม่นั้นไว้ค่อยว่ากัน แต่วัตถุดิบคุณภาพดี กับข้าวครบครัน ต่อให้แค่มาเนียนกินข้าวฟรีแล้วนั่งเรียนสักพักก็คุ้มแสนคุ้มแล้ว

ช่วงนี้เจี่ยซิงอิ่งเองก็กลุ้มใจไม่น้อย ทางบ้านเอาแต่เร่งให้เธอกลับไปสอบบรรจุข้าราชการแล้วแต่งงาน อายุยี่สิบสี่เข้าไปแล้ว ยังไม่แต่งงานแบบนี้มันเหมาะที่ไหนกัน

ถ้าเป็นเมื่อปีก่อน เจี่ยซิงอิ่งคงต้องยอมทำตามคำสั่งของทางบ้านไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าชีวิตของตนเองมีเป้าหมายขึ้นมา จู่ๆ ก็อยากจะลองสร้างความสำเร็จในหน้าที่การงานของตัวเองดูบ้าง จึงทำได้เพียงผัดผ่อนกับทางบ้านไปเรื่อยๆ

ยังไงเสียคนทางบ้านก็ไม่มีบัตรผ่านเข้าเมืองเผิงเฉิง ข้ามรั้วลวดหนามมาลากเธอกลับบ้านไม่ได้อยู่แล้ว เจี่ยซิงอิ่งจึงทำตัวเป็นนกกระจอกเทศมุดหัวหนีปัญหาไปก่อนก็คงไม่เป็นไร

ตอนที่จางเจวี๋ยหมินยกโขยงคนเดินหน้าตาตื่นเข้ามาหา เจี่ยซิงอิ่งเพิ่งจะนัดเจอกับหานเจียหนิงเพื่อไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันพอดี พอเธอฟังสิ่งที่จางเจวี๋ยหมินเล่าจบก็ชะงักไปเล็กน้อย

"อะไรนะ? นั่นมันแบรนด์นอกระดับท็อปไม่ใช่เหรอ?

คราวก่อนแผ่นมาสก์หน้าของญี่ปุ่นยังออกแบบมาดีมากเลยนี่นา ทำไมโลชั่นตัวนี้ถึงได้ออกแบบมาแย่ขนาดนี้ล่ะ"

"เหอะ ไม่ใช่ว่าออกแบบไม่ดีหรอก แต่พวกเขาเห็นพวกเราเป็นไอ้ทึ่มต่างหาก!

นี่คงเป็นไอ้สูตรที่เรียกกันว่าสูตรคลาสสิกเมื่อหลายปีก่อน สมัยนั้นแนวคิดของทุกคนยังไม่ก้าวหน้า วัตถุดิบที่ใช้ได้ก็มีไม่มาก จนป่านนี้ยังเอาของแบบนี้มาใช้อีก มันน่าหัวเราะจริงๆ"

เจี่ยซิงอิ่งครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดว่า

"ฉันคิดว่า ด้วยวิธีคิดของเนี่ยนเนี่ยน เธอต้องคำนึงถึงจุดนี้ไว้แล้วแน่นอน

จริงสิ เคาน์เตอร์ของพวกเขาอยู่ที่ไหนนะ?"

"ก็อยู่ที่ห้างของสุยเหวินเจี๋ยไม่ใช่หรือไงล่ะ? เธอสนิทกับสุยเหวินเจี๋ยนี่ ไปบอกเขาหน่อยสิ ให้ไล่ไอ้สินค้าหลอกเอาเงินคนในประเทศแบบนี้ออกไปให้พ้นๆ เลย!"

หานเจียหนิงที่ไม่พูดอะไรมาตลอดรีบเอ่ยขัดขึ้นทันที

"ไม่ได้ค่ะ!"

"แบรนด์ดังระดับสากลแบบนี้ คิดจะไปตั้งเคาน์เตอร์ที่ห้างไหน มีแต่คนอื่นต้องไปง้องอนขอร้องพวกเขาทั้งนั้น

ไม่ช้าก็เร็วพวกเราก็ต้องแข่งขันกับพวกเขาอยู่ดี หรืออาจารย์จางจะตามไปทุบเคาน์เตอร์ของพวกเขาทีละที่ได้ล่ะคะ?"

ดวงตาของเจี่ยซิงอิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ใช่เลย! เนี่ยนเนี่ยนต้องคิดแบบนี้อยู่แน่ๆ!"

"เนี่ยนเนี่ยนเป็นคนมีอุดมการณ์ ตั้งแต่ปีที่แล้วเธอก็พูดตลอดว่าปีนี้จะมีแบรนด์ดังจากต่างประเทศเข้ามาแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาดในประเทศเราจำนวนมาก เธอต้องเตรียมแผนรับมือไว้แล้วแน่

ทุกคนดูสิ ก่อนหน้านี้ที่เราทำเซรั่มกับแผ่นมาสก์หน้า ล้วนเป็นสินค้าเฉพาะกลุ่มเพื่อเติมเต็มช่องว่างในตลาด

แต่ทำไมครั้งนี้เนี่ยนเนี่ยนถึงยืนกรานจะทำโลชั่นให้ได้ล่ะ? แถมยังเป็นผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยด้วยซ้ำ?"

"นี่มัน…"

พอเจี่ยซิงอิ่งพูดขึ้นมา ทุกคนก็เริ่มรู้สึกคล้อยตามว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ

ก่อนหน้านี้มีครั้งไหนบ้างที่เจียงเนี่ยนจะทุ่มเทขนาดนี้ ถึงขั้นซื้อสินค้าตัวอย่างมาให้เอง?

ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่าก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนเน้นย้ำทุกครั้งว่าต้องสร้างเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากแบรนด์ใหญ่ๆ ให้ได้

"เซรั่มกับแผ่นมาสก์หน้าก่อนหน้านี้ได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเราสามารถสร้างเอกลักษณ์ของตัวเองได้ ตอนนี้เนี่ยนเนี่ยนกำลังเตรียมเปิดศึกชนตรงๆ กับพวกทุนต่างชาติต่างหาก เพื่อพิสูจน์ให้ผู้บริโภคเห็นว่า สินค้าพื้นฐานของพวกเราก็ทำได้ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน"

"พลังของแบรนด์ใหญ่ๆ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะเทียบได้ในระยะเวลาสั้นๆ แต่ตอนนี้พวกเขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในประเทศ เคาน์เตอร์ ช่องทางการจำหน่าย และโฆษณายังไม่ทันได้กระจายตัวเต็มที่ ความคิดของเนี่ยนเนี่ยนก็คือการเปิดศึกสกัดกั้น!"

"ต่อให้เราทำของที่เหมือนกับพวกเขาเป๊ะๆ พวกเราก็สามารถเอาชนะพวกเขาได้ในแง่ของโครงสร้างผลิตภัณฑ์

แต่เราก็ต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่งว่า ผู้บริโภคส่วนใหญ่มีความอดทนและให้โอกาสแบรนด์ในประเทศน้อยกว่าแบรนด์นอกระดับสากลมาก

เพราะฉะนั้น ในขั้นแรกส่วนผสมที่เราทำจะต้องเน้นความปลอดภัยอย่างที่สุด ขอแค่ทำเรื่องการให้ความชุ่มชื้นพื้นฐานได้ดี ทุกอย่างก็จะดำเนินไปในทิศทางที่ถูกต้องเอง!"

"และแน่นอนว่า เรื่องนี้ก็ต้องพึ่งพาอาจารย์จางแล้วล่ะค่ะ!"

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเจี่ยซิงอิ่ง ความโกรธแค้นและความสับสนก่อนหน้านี้ของจางเจวี๋ยหมินก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เขาพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

"ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจกระจ่างแจ้งเลย ขอบคุณบอสเจี่ยมากที่ช่วยชี้แนะ"

"การวางแผนของบอสเจียงคนเล็กนี่มัน… ช่างมองการณ์ไกลจริงๆ ก่อนหน้านี้ผมใช้อารมณ์มากเกินไปเอง"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ เป็นแบบนี้นี่เอง

มิน่าล่ะก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กถึงสั่งให้ผมระงับการวิจัยเรื่องน้ำตาของวัวเอาไว้ก่อน แล้วให้มาทุ่มเทกับตัวนี้แทน…

ดีล่ะ ครั้งนี้พวกเราจะเปิดศึกสกัดกั้น ให้พวกที่ชอบดูถูกคนบ้านเราได้ลิ้มรสบทเรียนเสียบ้าง!"

หานเจียหนิงยิ้มแล้วกล่าวว่า

"อาจารย์จางมีความมั่นใจขนาดนี้ พวกเราก็เบาใจแล้วค่ะ"

"ฮ่าๆ จะให้ท้าชนกับแบรนด์ใหญ่ระดับนี้ ลำพังแค่ผมคนเดียวคงไม่ไหวหรอก

แต่ลูกศิษย์ของผมก็อยู่ที่นี่พอดี ไอ้เรื่องท้าทายแบรนด์ใหญ่ๆ แบบนี้ หมอนั่นน่ะชอบทำที่สุดเลยล่ะ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: แบรนด์ใหญ่ใช่ว่าจะใส่ใจผู้บริโภคกันทุกรายนะคะ ค่าโฆษณากินสัดส่วนสูงมากจริงๆ